แรก(แลก)รักหญ้าอ่อน

โดย: ช่อพิกุล



ตอนที่ 1 : บทนำ


ตอนต่อไป

สายตาที่ผ่านโลกมามาก สำรวจมองลูกสาวบุญธรรมของตนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าขึ้นลงสองสามรอบ มองจนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ารู้สึกร้อนๆหนาวๆอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเมื่อมือเรียวที่เริ่มมีริ้วรอยเหี่ยวย่นตามวัยเชยคางเธอขึ้นมาสบตา เอียงซ้ายเอียงขวาอย่างพินิจพิจารณาก็ยิ่งหวาดหวั่น ไม่รู้ว่า นายแม่กำลังคิดอะไรอยู่

“ตอนนี้แกอายุเท่าไหร่แล้ว”

“พรุ่งนี้จะครบยี่สิบเต็มค่ะ”

ใบหน้าที่ยังสะสวยแม้สังขารจะร่วงรวยเข้าสู่วัยทอง ยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ดวงตาสีดำสนิทเปล่งประกายระยับเมื่อนึกไปถึงใครอีกคนที่กำลังจะเดินทางมาเยือนเมืองไทยในเย็นนี้

“ภาษาอังกฤษที่ฉันส่งแกไปเรียน ถึงไหนแล้ว”

“เริ่มพูดได้บ้างแล้วค่ะ”

“ดีมาก” กดเสียงต่ำอย่างพึงพอใจ

“พรุ่งนี้แขกคนสำคัญจากอเมริกาจะมาเยี่ยมร้านเรา ฉันอยากให้แกอยู่บริการเขา”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นนี่เป็นคำสั่ง”

ลลิษาก้มหน้ามองพื้น บีบมือตนเองไปมาเมื่อฟังผู้มีพระคุณพูดจบ เธอไม่มีทางขัดคำสั่งของนายแม่ได้แน่ แต่ว่าเธอยังไม่มั่นใจในการใช้ภาษาอังกฤษเลย

“แหม่ม”

“ขานายแม่” จิรดารีบวิ่งมาหา

“วันนี้พาหญ้าอ่อนไปเข้าสปาหน่อย พรุ่งนี้ฉันจะให้ต้อนรับแขกฝรั่ง”

“ได้ค่ะนายแม่”

“เอ่อ...นายแม่คะ ทำไมต้องให้อ่อนเข้าสปาด้วย” สาวน้อยถามด้วยสีหน้าตื่นๆ เพราะรู้สึกหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

“ก็สภาพของแกตอนนี้มันมอมแมมอย่างกับเจ้าหมูยอง ผมก็หยิกฟู ตัวก็เหม็น สารรูปดูไม่ได้” สายตาแหลมคมที่จิกกัดอย่างตำหนินั้น ไม่ได้ทำให้ลลิษารู้สึกหวั่นไหวแต่อย่างใด เพราะเธอถูกมองแบบนี้มานานจนชินเสียแล้ว แต่การที่นายแม่สั่งให้วาปีหรือ เจ๊ใหญ่หรือ จิรดา พาเธอไปเข้าสปาต่างหากที่ทำให้สาวน้อยตกใจ

“ทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะ” ปากถามแต่ดวงตาพราวระยับอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อมองอาการไก่ตื่นของเด็กในอุปการะ รับรองว่าแขกคนสำคัญของเธอจะต้องถูกใจแน่

“ฉันก็แค่อยากให้แกดูดี ลูกค้าจะได้พอใจ อ้อ...แหม่มจ๊ะ อย่าลืมพาหญ้าอ่อนไปซื้อชุดใหม่สวยๆใส่ด้วยนะ เอาสักห้าชุดก็คงพอ นี่เงิน”

“ได้ค่ะนายแม่” แค่มองตาก็เข้าใจ ว่าไอ้คำว่า สวยๆของนายแม่มันหมายความว่ายังไง แต่ลลิษาไม่ค่อยเข้าใจนัก เพียงแค่สงสัยว่าจะซื้อชุดใหม่ให้เธอเยอะแยะทำไม หรือว่าต้องคอยต้อนรับแขกต่างประเทศของนายแม่หลายวัน

“ไปได้แล้ว”

สองสาวหันหลังเดินออกไป ขณะที่เจ้าของ นีโอ ผับ แย้มยิ้มด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย ลลิษา หรือ หญ้าอ่อน เด็กทารกที่เธอขโมยมาจากแม่ผู้ดีตีนแดงคนหนึ่งที่เคยดูถูกเธอสารพัด ด้วยถ้อยคำที่ต่ำตม ที่ไม่คิดว่าจะหลุดออกมาจากปากของพวกผู้ดี

“อิผู้หญิงชั้นต่ำ”

“นังโสเภณีราคาถูก”

“นังเมียน้อยบ้านนอก”

และอีกหลายคำที่คนที่ชื่อว่าแม่แท้ๆของลลิษาสรรหามาดูถูกดูแคลนเธอ เมื่อสมัยที่เธอยังยากจนขัดสนไร้ที่ซุกหัวนอน

เกือบยี่สิบปีเต็มที่วาปีเก็บคำดูถูกเหยียดหยามนั้นไว้ในใจ เพื่อรอวันพรุ่งนี้ วันที่สามีผู้มีพระคุณของเธอจะกลับมา ไม่ว่าเขาจะต้องการสิ่งใด เธอจะจัดหามาประเคนให้เพื่อตอบแทนบุญคุณเขา

“พรุ่งนี้ฉันจะแวะไปที่ร้าน ฉันต้องการเด็กสาวอายุไม่เกินยี่สิบที่เธอคิดว่าฉันน่าจะพอใจ มาบริการฉันกับลูกชายหนึ่งคน”

“ได้ค่ะท่าน”

วาปีคิดถึงลลิษาเด็กน้อยที่เธอเลี้ยงอย่างประคบประงบมาแต่เด็กแบบมดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมขึ้นมาทันที ยิ่งโตลลิษายิ่งสวย บริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่เด็กสาวไม่มีโอกาสแต่งตัวสวยๆเหมือนเด็กในปกครองคนอื่นๆ นั่นเพราะวาปีไม่ต้องการให้แขกผู้ชายคนไหนสนใจ แต่ต้องการให้ลลิษาดูสวยงามมากที่สุดในวันพรุ่งนี้นั่นเอง

ลลิษา ถึงเวลาที่แกต้องตอบแทนข้าวแดงแกงร้อนที่ฉันเลี้ยงแกมาสักที

 

ดวงตาสีบรั่นดีคมกริบ กำลังมองรูปถ่ายของทำเลแต่ละแห่งทีละแผ่นอย่างใช้ความคิด ปีหน้าเขาต้องการจะขยายกิจการโรงแรมมายังประเทศไทย เพื่อเป็นของขวัญมอบให้กับมารดาของเขาซึ่งเป็นคนไทย ที่บ่นอยากให้เขากลับมาอยู่เมืองไทยมานานหลายปีแล้ว

ดังนั้นหลังจากที่บิดาเสียชีวิตลงด้วยโรคหัวใจเมื่อสามเดือนที่ผ่านมา นีโอ บอสตัน หรือชื่อภาษาไทยที่มารดาตั้งให้ ภาคิน เฉลิมพงษ์ จึงได้เดินทางตามคุณลุงของเขามาเมืองไทย

“คุณลุงครับ ผมว่าเราหาซื้อที่ดินทางเหนือสร้างโรงแรมดีมั้ยครับ”

“ก็ดีนะ แต่ว่าแม่ของหลานอยู่ภาคใต้นะ ไม่คิดจะไปสร้างที่ภาคใต้เหรอ”

“เอาทั้งสองภาคเลยดีไหมครับคุณลุง”

“ก็ดีนะ”

“ว่าแต่เย็นนี้คุณลุงมีนัดไม่ใช่เหรอครับ”

“ใช่ ห้าปีแล้วที่ไม่ได้เจอหน้า” คาสโนวาเสือเฒ่าที่ยังไม่สิ้นลาย กำลังนึกไปถึงเด็กสาวตัวเล็กๆที่เขาหมายตาเอาไว้ หวังว่าตอนนี้เด็กน้อยคนนั้นคงจะโตเป็นสาวแล้ว เห็นวาปีบอกว่ามีของขวัญถูกใจจะมอบให้เขาด้วย แต่อะไรก็คงไม่ถูกใจเท่าสาวน้อยหน้าใสคนนั้น

ลูซ บอสตัน ในวัยหกสิบต้นๆ ยังหลงใหลในเซ็กซ์เหมือนตอนที่ยังหนุ่ม ยิ่งอายุมากขึ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งต้องการคู่ขาที่อายุน้อยกว่าเขามากเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้นีโอรู้ดี ว่ารสนิยมเรื่องผู้หญิงของคุณลุงเขาเปรียบได้กับ โคแก่กินหญ้าอ่อนในสำนวนไทยดีๆนี่เอง

“ใครเหรอครับ”

“ริซ่า” ลูซหมายถึงลลิษานั่นเอง

“ไม่ใช่สาวไทยหรอกเหรอครับ”

“ไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์”

“สวยไหมครับ”

“ไม่รู้สิ ไม่ได้เจอหลายปีแล้ว ไปด้วยกันมั้ยล่ะ”

“ไม่ดีกว่าครับ เย็นนี้ผมมีนัดเหมือนกัน”

“นัดกับเพื่อนหรือสาวๆล่ะ”

“เพื่อนครับ”

“แกมีเพื่อนเป็นคนไทยตั้งแต่ตอนไหนฮะ”

“เพื่อนทางออนไลน์ครับ เพิ่งรู้จักกับเธอได้ประมาณสามเดือน  นี่ก็ใกล้เวลานัดแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ตามสบาย”

หลังจากนีโอออกไปแล้ว ลูซก็ยังนั่งจิบเบียร์อยู่ที่โต๊ะเป็นชั่วโมงกว่าจะเข้าบ้านไปอาบน้ำเตรียมตัวไปยัง นีโอ ผับ




ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha