ลดราคา(จบ)เล่ห์พยัคฆ์🔞

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : จื่อถงผู้กวนใจ2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

...

6

    เอาแต่ใจ…  

    ซีเหยานิ่งงันชั่วครู่ จะประมือกับท่านอ๋องผู้นี้อย่างไรดี ใบหน้างดงาม ส่อเค้าโครงบุรุษผู้เพียบพร้อม ทั้งยศถาบรรดาศักดิ์ รูปโฉม และที่สำคัญ ร่างกายนี้คล้ายว่าจะไม่เจ็บป่วยอันใดเอาง่ายๆ แต่หากแต่ปากเสียไปหน่อยถึงขั้นมากถึงมากโข

    ใบหน้าซีดเซียวริมฝีปากหยักเรียวนั้นขยับเอ่ย  “มองอะไรนักหนา”

    สติซีเหยากลับคืนมาได้ก็วางเฉย กล่าวเฉยเมย   “ท่านจะห่วงอันใดแล้วแต่ท่าน ยามนี้อยู่กับหมอข้าน้อยต้องทำตามความเป็นหมอ ถอดเสื้อผ้าแล้วเช็ดตัว”   เรียวปากซีเหยาเหยียดตรง ดวงตายิ้มแย้มประหนึ่งสุขล้น  ...ไม่อยากให้พวกนางเห็นหรือ นั่นแหละดีนัก…

   จ้าวจื่อถงเอี้ยวตัวหลบ กลางลานกว้างคนมากมาย อายนักจะเปลื้องผ้าผ่อน มือเรียวใหญ่ขยุ้มเสื้อตัวเองแน่น ยิ้มเชิดหน้า  “ข้ามิให้ถอดเสียอย่างจะทำไม รักษาข้ามิได้ มิต้องเป็นหมอมันแล้ว”

    “ตั้งแต่ฝึกเรียนมา ข้าไม่เคยเจอใครรั้นทื่อ ดื้อดึงเพียงนี้”  ใคร่คิดให้ดี หาวิธีกำราบก็ไม่เลวนัก อย่างน้อย เผื่อมีคนหัวแข็งอย่างนี้มาอีกจะได้รับมือทัน “เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ถอดก็ไม่ถอด แต่ต้องให้ข้าล้วง”   มือแพทย์อันนุ่มนวลยกอ้างขึ้น ปลายนิ้วกระดิกยึกยือ

    จ้าวจื่อถงฉงนใจ จะล้วงเช่นนั้นหรือ? คิ้วขมวดเข้า หน้าตาไร้สีสันไล่มองแพทย์ จากหัวจรดเท้า

    ผ่านไปหนึ่งเค่อ ถังไมรองนํ้าพร้อมผ้าขาวสะอาดก็มา ซีเหยาวางผ้าลงนํ้าชุบพอหมาดแล้วพัดวือกลางอากาศ  “คลายผ้ารัดเอวออกอีกนิดสิ”   

    อ๋องน้อยนั่งนิ่ง ขาหนึ่งข้างขึ้นพาดเข่าเท้าคางดูชม กระดิกข้อเท้ายิก ๆ วางเฉย รอยยิ้มอวดเก่งผุดผาด น่าหมั่นไส้เสียจริง ซีเหยาอยากผ่าร่างควักเครื่องในนัก  “เจ้าเป็นชาย ถอดให้ข้าไม่เสียหาย รอให้ข้าทำไปทำไม รอไปข้าก็ไม่ทำ”   จื่อถงอวดเบ่งพ่นวาจา ระคนมักเอาชนะ

   คิ้วซีเหยากระตุกหลายครา สงสัยเหตุใดรั้นนัก นางหรี่ตาดูชม เหยียดยิ้มพรั่นพรึง ...จะเล่นก็เอา มาดูว่าใครเป็นใคร…

    แพทย์น้อยย่อกาย ส่งมือไปกระตุกผ้ารัดเอวอย่างรวดเร็ว จื่ออ๋องตกใจ ..มันช่างใจกล้าท้าทาย…  นึกว่าแพทย์น้อยไม่กล้า ท้าทายเต็มที่ นึกไม่ถึง ยามนี้เจ้าผอมแห้งนี้กล้ากระตุกผ้ารัดเอว แล้วที่สำคัญ

  ....ไอ้มือเรียว ๆ ลื่นไหลไปมาพร้อมผ้าชุบนํ้าบนตัวอย่างคล่องแคล่วนี้อะไร! ว่องไวจนน่าขนลุก…    

    ซีเหยาหยิบผ้าชุบนํ้าสอดเข้าในอาภรณ์ ลูบผ่านผิวหนังอันร้อนผ่าวอย่างตั้งใจ ฉับไวยิ่งกว่าปลาหมึกเคลื่อนที่

     จื่ออ๋องคว้ามือพลัน ใบหน้าเหยเก เหล่มองมือปราดเปรียวและนุ่มลื่น นึกแปลกใจ  ...มือหมอเป็นเช่นนี้ทุกคนหรือ?...   ซีเหยายื้อมือออก หลุดจากการจับกุม เท้าสะเอวคล้ายจะเอาเรื่อง เป็นอย่างนี้ต่อไป ท่านอ๋องผู้นี้มีแต่จะขัดขวาง ทว่า.. จะมีสะกัดจุดก็มิได้ ผิดกฏการสอบ ขืนใช้เช่นนั้นอาจโดนตะเพิดออกจากลานสอบอย่างแน่นอน ใจความสำคัญของการสอบเข้าวังหลวงคือ ทำให้ผู้ป่วยพึงพอใจที่สุด หายดีที่สุด ร่างกายไม่ว่าเป็นอย่างไรความอดทนของหมอต้องมีมากที่สุด แน่ใจได้หรือว่าจื่องถงผู้นี้ไม่รู้กฏ  นางใคร่คิดท่ามกลางผู้ป่วยและแพทย์ผู้อื่น มองหน้าจื่อถงเอาเป็นเอาตาย ราวจะสลักจิตลงไปค้นหาวิธีถอดผ้าออก  

    “อ้าว… เมื่อไหร่ข้าจะหาย เป็นหมอที่มาไกลได้เท่านี้หรือนี่?”   จื่อถงก่อกวนจิต คิดต่อต้านหมอผู้นี้ให้ถึงที่สุด หากอดทนดีแล้ว เหมาะจะเป็นแพทย์หลวงแล้ว ไม่ใช่แค่เขาที่มีนิสัยแปลก ผู้อื่นนั้นล้วนแปลกแตกต่างกันไป ผ่านจากผู้นี้ไปได้ ผู้อื่นย่อมรับมือสบาย  จื่อถงเชิดหน้ามอง หยิ่งผยองผ่านแววตา

    “คงไม่คิดหลอกล่อให้ข้าเหลืออด สะกัดจุดท่านหรอกนะ”   ซีเหยาถือผ้าในมือ แล้วละสายตาลงไปบิดนํ้าในถังใหม่

    “น่าสนุกดี ถ้าเจ้ากล้าก็เลิกเป็นหมอ ฮึ เอาล่ะ เช่นนั้นตามใจหมอเถอะ ถอดชุดข้าออกสิ เร็วเข้า”   อ๋องน้อยท่านิ่ง อนุญาตไปให้รักษา ซีเหยาโล่งใจ ในที่สุดก็นิ่ง มือเรียวปลดผ้ารัดเอวออก เปลื้องชุดออกวางด้านหลังเขา จากนั้นยิ่งเช็ดตัวได้คล่อง

    ข้างเก้าอี้ประจำบัลลังก์จักรพรรดิ แพทย์หลวงจดบันทึกคะแนนสอบ สายตาเห็นจ้าวจื่อถงนิ่งสงบ อยากขยี้ตาให้หายสายตาพล่ามัว ครั้นเพ่งให้ดี อ๋องน้อยไม่แม้แต่กระดิกตัว หัว คอ ส่วนใดเลย ผิดสังเกตุแล้ว แพทย์กระซิบองค์จักรพรรดิทูลบอก  จ้าวสุนส่ายพระพักตร์ สรวลเสียงเบา เหลียวขึ้นหาหมอหลวง   “จะหักคะแนนแล้วแต่เจ้า มันแค่การกลั่นแกล้งผู้อื่น จะให้สมใจจื่อถง หรือจะสมใจแพทย์น้อยดีเล่า พิจารณาเอาเถอะท่านติงลี่ ดูให้ดีก่อนลงคะแนน”

    ติงลี่ค้อมกาย แลมองจ้าวจื่อถงใหม่ เพ่งดูให้แจ่มแจ้ง

    “ เสร็จแล้ว ผิวพรรณท่านมีสิ่งพิเศษหรือ นึกว่าปลดผ้าแล้วตัวเป็นทองเสียอีก”   ซีเหยากล่าวขยี้ผ้าในถังสามสี่ครั้ง    เงียบ…   แพทย์น้อยเหลียวขึ้นมอง มีเพียงสายตาเคลื่อนไหวไปมา

    ...อ้าวเฮ้ย!  ข้ามิได้สะกัดจุด มาแสร้งแข็งทื่ออะไร อย่าบอกนะ นี่คือวิธีหักคะแนนสอบข้า…

    หมอหลวงพร้อมผู้ให้คะแนนมาออกันเต็มไปหมด สังเกตท่านอ๋องน้อยท่าทางผิดแผลก พวกเขาชำเลืองมองร่างนั่งแน่นิ่ง ก้ม ๆ เงย ๆ สำรวจหาจุดเข็มปัก แล้วเหลียวมามองกันส่ายหน่าบอกทางภาษากายว่าไม่พบ ผู้ให้คะแนนถือพู่กันจดผลของซีเหยาลงบันทึก เอ่ยเสียงหนักแน่นจนหนักอกมาว่า  “เจ้าสะกัดจุดด้วยปลายนิ้วผสานลมปราณใส่ท่านอ๋องหรือไม่”

    ซีเหยาหายใจลำบาก ส่ายหน้าบอก ลอบถอนหายใจในหัวอก อกสั่นขวัญแขวนต่อคำตัดสิน เอ่ยถึงอาจารย์ผู้ชุบเลี้ยงในใจอธิบายต่อจิตสำนึก  ...อาจารย์ข้ามิได้ทำผิด หรือคนผู้นี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวกันแน่…    ซีเหยาก้มหน้าต่อหมอหลวงอีกหลายคน ปรายตามองจ้าวจื่อถงหรี่ตาคล้ายยิ้ม

    “ไม่ได้ทำอะไร ท่านอ๋องจะอยู่นิ่งได้อย่างไร เช่นนั้นคลายจุดเสีย แล้วออกจากสนามสอบ”   ผู้คุมสอบเอ่ยหนัก ไร้ความปราณี

    แพทย์น้อยตะลึงต่อคำตัดสิน ทั้งศิษย์พี่และสหายมากมายต่างมองมาที่นาง  ซีเหยาหน้าเขียวคลํ้า ในท้องปั่วป่วนจะแย่ ถูกกระทำหนักเกินไป คำตัดสินเช่นนี้เด็ดขาดดี เสียแต่นางไม่ยอมรับ คิดหาทางคลายจุดที่ไม่ได้ทำ     ซีเหยายิ้มกริ่ม กล่าวอย่างใจเย็นต่อผู้คุม เอ่ยอย่างปลอดโปร่ง     “ข้ามิได้ทำ  จะคลายจุดอย่างไร”

    แพทย์หลวงน้อยอีกคนใช้เข็มจี้ไปที่ปลายนิ้วจ้าวจื่อถง จุดหนึ่งจี้แล้วจะเจ็บ แต่อ๋องน้อยยังนั่งสบาย คล้ายไม่รู้สึกจนขยับไม่ได้

    ซีเหยาใจร้อนเหวี่ยงผ้าในมือเล่น จะจัดการอย่างไรกับคนแสแสร้งได้เยี่ยมยอดคนนี้ดี แต่แล้วก็มีวิธี ยกนิ้วชี้เอ่ยยินดี พูดอย่างสบายอุรา   “ตัวแข็งทื่อหรือไข้ขึ้น เช่นนั้นต้องเช็ดใหม่”    ฉับพลันผู้คุมไม่ทันฟังถนัด ผ้าขาวก็ชุบนํ้าบิดอีกรอบ แพทย์น้อยสะบัดผ้าพรึ่บ! สาดละอองนํ้า แกล้งว่าไม่ตั้งใจใส่จื่ออ๋อง ชายหนุ่มผงะตัวสะดุ้ง ชักใบหน้าหลบนํ้าไม่ทัน

    “อ้าว ยังไม่ได้คลายจุดที่ท่านผู้คุมกล่าวว่าเลย ท่านอ๋องขยับได้แล้ว ดีงาม..”   ซีเหยายิ้มกริ่ม เหวี่ยงผ้าเล่นเพลิดเพลิน

     หมอหลวงติงลี่ยังอยู่ข้างฮ่องเต้ เลิกคิ้วขึ้นชม จักรพรรดิสรวลดังยกพระหัตถ์ชี้ไปอย่างถูกพระทัย  “ฮ่า ๆ ๆ ๆ เห็นไหมท่านหมอหลวง เป็นละครที่ข้าตื่นตาตื่นใจที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ดี ๆ จื่ออ๋องมีผู้กำราบได้แล้ว ฮ่า ๆ ฉลาดจริง ๆ”   ฮ่องเต้จ้าวสุนเข้มขรึม กล่าวต่อ  “มหาขันที ออกคำสั่ง ให้แพทย์ผู้นั้นทำการรักษาจ้าวจื่อถงถึงจวนจนหายดีค่อยรับคะแนน”

     มหาขันทีค้อมกายนอบน้อม เดินถอยหลังไปทำตามคำสั่ง

    จ้าวจื่อถงโดนหักหน้าครั้งแรก ก็กระทืบเท้าจากลานสอบปั้นปึงไม่ชอบใจ  สองครั้งพ่ายสตรี นี่คือหนแรกพ่ายต่อบุรุษด้วยกัน  ...มารดามันเถอะ!  ขนาดฮ่องเต้ข้ายังสูสี ไอ้เจ้าเด็กนี้มันช่างกล้า!...

    ในจวนท่านอ๋อง หน้าที่แพทย์ย่อมสำคัญ จ้าวจื่อถงไม่อยู่เฉย โผล่มุมนั้นไปมุมนี้ จับตัวยากยิ่งกว่าอะไร

    ซีเหยาก้าวเดินตาม จะจับตัวยากยิ่ง ยาไม่ยอมกิน ตัวไม่เช็ดจนหน้าซีดตางลงเรื่อยแล้ว

    “ท่านเป็นเด็กหรือไร”   ซีเหยาเมื่อยล้า นั่งนวดขาบนเก้าอี้ ชี้หน้าจ้าวจื่อถงเอนตัวแผ่หลาหย่อนขาลงมาจากขื่อ

   บุรุษผู้ดื้อรั้นหัวร่อสบายใจเฉิบด้าน กอดอกพูดไม่ใส่ใจ   “ใครใช้ให้เจ้าอยากตะบี้ตะบันจะรักษาข้า”  คิ้วเรียวปานดาบขมวดย่น “ข้าไม่เป็น….”   ร่างกายวูบวาบหนักอึ้งยิ่งกว่าเก่าบัดนี้คนบนขื่อร้อนจมูกยามหายใจ รอบกายพลันอึ้งอึง ฟังไม่ได้ศัพท์ หายใจถี่และเมื่อยล้า จ้าวจื่อถงพิษไข้ตีขึ้น สติดับวูบหล่นตุบลงพื้น

    ซีเหยาอ้าปากค้าง ยกมือตบหน้าผากตน ช่างหาเรื่องยากมาให้ได้ไม่เว้นเพลา

   ร่างจื่อถงถูกหามขึ้นเตียง ซีเหยาจัดการประคมประหงมอย่างเต็มที่ ใช้ทุกวิธีมาทำให้ไข้ลง  ผ่านวันข้ามคืน หยูกยาไหนดีจัดการต้มให้ดื่ม ล่วงเลยมาถึงสามชั่วยามจนค่อนคืนไข้ถึงลดลงได้

    แพทย์ส่วนตัวที่จักรพรรดิตั้งให้ควรจะภูมิใจหรือไม่หนอ ดูแลเด็กยังดีเสียกว่าคนที่โตแต่ตัวเสียอีก

    ซีเหยาให้หลังอ๋องน้อย ออกมาดูยาต้มในหม้อ พอเข้ามาพร้อมยาร้อน ๆ บนเตียงจื่อถงก็ว่างเปล่า ไร้คนป่วย นางหันมาถามอาชู   “ท่านอ๋องล่ะ?”

   อาชูยิ้มไม่ออก มีก้อนขมในลำคอบอกหมอแทบไม่เป็นคำ  “หาย..  หายไปอย่างนี้  ..ดะ..ดูท่าจะไปหอคณิกา สถานที่ครบครัน เหล้า การพนันและ..นารี”

    “ไข้ขึ้นจะตายยังไปได้อีก!  นายเจ้าเป็นตัวอะไรเนี่ย!”  ซีเหยาขมวดคิ้วยากลำบากใจ ยกมือลูบหน้าผากแก้ปวดสมอง

    “เราไปตามกลับกันเถอะ”   อาชูกล่าวละห้อย

    “ไม่ไปเอากลับ จักรพรรดิก็บั่นคอข้าสิ นำทางเลย”   ซีเหยาหันไปบอกสาวใช้ที่เหลือ  “หาเชือกไว้ ข้าจะตรวนท่านอ๋องคาเตียง”

   ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"“จื่อถง! จับตรงไหนของเจ้าเอามือออกนะ โอ้ยเล่นบ้าอะไร ตรงนั้นอย่า ปล่อยข้า กล้าอีกอย่าหาว่าไม่เตือน” แลเห็นว่านางโกรธจัด ยามมองเห็นสีทาปากตนเองติดบนปากจื่อถงแล้วน่าอายนัก นางพยายามใช้หลังมือเช็ดปากตัวเอง ลบล้างรอยจูบเมื่อครู่ให้ออก แต่กลับถูกจูบใหม่ ใช้มือกระทำการอุกอาจ"

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha