ลดราคา(จบ)เล่ห์พยัคฆ์🔞

โดย: ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 15 : วิวาห์ใต้แสงจันทร์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

15

    บอกไปนัยๆแล้ว เข้าใจหรือไม่ เจ้ามิใช่คนโง่เขลา อย่าเอาแต่โทษข้า ที่ทำไปก็เพื่อข้านั้นก็จริงอยู่ แต่จะไม่ปล่อยเจ้าไว้ลำพังแน่นอน

ห่างจากเส้นทางขึ้นไปทิศตะวันออก กองโจรนำผู้อับโชคมาถึงสามคน และแบ่งแยกจื่อถงกับหมอเหยาทั้งสองออกห่างกัน ผ่านตีนเขามาได้แล้วยังมีโพรงถํ้าให้ลอดผ่าน บดบังด้วยม่านหมอกประทุขึ้นจากบริเวณรอบๆ ซึ่งเป็นป่ารกทึบมีเถาวัลย์ขึ้นแซมเกี้ยวพันต้นไม้ระโยงระยางจากต้นนั้นสู่ต้นนี้ คนขับเกวียนถูกมัดมือปาก เดินมาตามหลังเหล่าผู้นำเข่อซิน หรงผิงเอาแต่เกาะแขนซีเหยาไว้แน่น จนร่างหมอรู้สึกหนังอึ้งจากแรงฉุดดึงไปหนึ่งข้าง  

    ...เกาะแขนข้าอย่างกับโหนกิ่งไม้ ไม่ขี่คอข้าเลยล่ะ…   ตาซีเหยามีผ้าทาบ บดบังแสงและทัศนียภาพไปจนหมด เดินยํ่าไปเรื่อยจนมาถึงที่ จมูกน้อยๆของหมอเหยาเชิดขึ้น หายใจเข้าปอดยาวอย่างเชื่องช้า ...กลิ่นอาหาร จะถึงบ้านคนแล้ว...

    ร่างจื่อถงไม่ต่างกัน ปิดตาเอาไว้แน่น แต่อย่างจื่อถงไม่ยอมให้มัดมือ เสนอข้อต่อรองไว้ก่อนหน้า หากใช้ผ้ามัดมือจะไม่ยอมแต่งกับเข่อซิน ชายร่างท้วมเห็นหญิงงามย่อมใจอ่อน ไว้แต่งคืนนี้ก่อนจะมัดไว้ไม่ปล่อย  

     หรงผิงพาหมอเข้าบ้านหลังเล็ก จากนั้นผ้าผูกตาได้คลายออก พอได้มองเห็นก็กวาดตามอง ย้อนกลับไปกลับมา พินิจพิเคราะห์หนทางหนี ในบ้านหลังน้อยมีเพียงเตียง ข้อมือมีรอยแดงของเชือก หรงผิงเห็นแล้วรีบหยิบยามาทา

    “มัดข้าเสียแน่น กลัวข้าหนีหรือ?”

    หรงผิงเงยขึ้นหาคนตรงหน้า ลังเลจะเอ่ย แต่สุดท้ายก็บอก  “กลัวอยู่”  นางวางมือหมอเหยาลง แล้วลุกไปเก็บยา “เพราะว่า ข้าว่าคนที่รูปงามในใต้หล้านี้จะมีเพียงเจ้าแล้ว”

    หมอเหยาฝืนยิ้มยกมือปัดความคิดนาง “ผิดแล้วแม่นาง ข้ามิได้หล่อเหล่าที่สุดในโลกีย์นี้ หากเป็น”  หมอเหยาเว้นช่วง ยิ้มเริงร่าชี้นิ้วขึ้นฟ้า “ท่านอ๋องจื่อถงต่างหาก”

    หรงผิงส่ายหน้า หน้าผากเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “ไม่เคยเห็น”    ...หนุ่มคนนี้บอกว่าท่านอ๋องที่ว่างดงามหรือ ข้าอยากรู้นักจะงดงามเช่นไร…   หรงผิงใคร่คิด แลตาผ่านหน้าต่าง แล้วถอนสายตากลับมาหมอเหยา  “ท่านอ๋องที่ว่าเป็นอย่างไร?”

    หมอเหยาตบเข่าถูกใจ ลุกขึ้นแล้วบรรยายรูปลักษณ์ “แม่นางหรงผิงหลับตามแล้วนึกภาพตามข้า”   เห็นนางหลับตาลงก็สาธยายต่อไป   “เป็นคุณชายที่สูงศักดิ์แห่งวังหลวง รูปงามเทียบเท่ากับจักรพรรดิเลยทีเดียว”  ระหว่างหรงผิงกำลังนึกภาพ หมอเหยาสำรวจตรวจตราด้านในบ้านหลังเล็ก และสอดส่องมองไปนอกหน้าต่างหาทางหนี  “ผมของท่านอ๋องเนี่ยนะ นุ่มนิ่มเหมือนเส้นไหมสีดำเลย เงางามดกดำสยายลงถึงกลางหลังระเอวเลยล่ะ ชอบมัดรวบเพียงครึ่งกึ่งหนึ่งไว้ด้านหลัง ปล่อยผมด้านหน้ามาปกปิดผากมน มีไรผมข้างแก้มยามลมพัดกระทบพริ้วงามมาก”  

    ซีเหยาย่องแอบเปิดประตูดูลอดช่องเล็กๆแคบก็เห็นภาพทั้งหมดรวมกัน  ...ทางออกมีทางเดียว นี่กองโจรหรือค่ายทหาร ป้องกันอะไรนักหนา…

    หมอเหยาโยนความคิดไว้แล้วกลับมาเล่าต่อ   “ผิวขาวเหมือนไข่ปอก จมูกนี่โด่งคมเข้ากับรูปหน้ามาก ริมฝีปากหยักสวยจิ้มลิ้มน่า…” ...ไม่น่าจูบคิดอะไรพอเลยซีเหยา!... บรรยายไปกลับชวนใจหงุดหงิด นางบอกตนเองว่ารูปโฉมจะงามเท่าไหร่ เล่าให้ใครฟังจะเคลิ้มก็ตามที ซีเหยาคนนี้จะไม่เคลิ้มตามเด็ดขาด นึกแล้วมันชวนกระสับกระส่าย นางยกมือมาเกาหัวแกรก ๆ คล้ายอยากจะขยุ้มหนังหัวให้หลุด โทษฐานคิดไกล จะคล้อยตามพ่อหนุ่มรูปงามที่กลายเป็นหญิง  

    “แล้วอย่างไรต่อ?”   หรงผิงยังหลับตาพริ้ม รอยยิ้มแต่งแต้มบนริมฝีปากฉํ่า ราวกับกลีบบุปผาแรกแย้ม

     ลำบากใจจะเล่าแล้ว กระดากใจจะเอ่ย แต่ตอนนี้ต้องหาทางให้นางผู้หยุดอยากแก้ผ้าผู้หญิงด้วยกัน   “สูงโปร่ง มีรอยยิ้มประกายในดวงตาด้วย เท่านี้แหละ”   ซีเหยาเล่าจบก็ทรุดกายลงเตียง ลอบถอนหายใจ  ช่างรู้สึกเหนื่อยเหมือนร่างกายไปรบราฆ่าฟันกับสงครามกลางเมือง เมื่อเล่าถึงบุรุษหนุ่มผู้นั้น ดูเหนื่อยและเพลียนัก ...อ๋องหนออ๋อง เกิดมาก็งามไยไม่ทำอะไรให้มันเสริมสง่าราศรีบ้าง ไม่เข้าใจว่าอ๋องผู้นี้กำลังรอทำอะไรอยู่…

    “นี่พ่อคนหล่อ”   หรงผิงขยับตัวนั่งชิด กอดแขนอกแนบเนื้อ  

    “เรียกข้าว่าอาเหยาเถอะ”   อย่างนี้ย่อมดี ขืนไม่เรียกอย่างนี้มีหวังนางรู้อย่างแน่นอน  ถูกเชือดคอตายก่อนแน่

    นางคล้อยตามคำพูด ครั่นเนื้อครั่นตัวอยากพบท่านอ๋อง  “พาข้าไปพบท่านอ๋องที่ว่าหน่อยสิ”

    “ทำไม อยากจับเขามาล่ะสิ เลิกชอบข้าแล้วใช่ไหม?”   ซีเหยามีหวัง ดวงตามีประกายของความใสซื่อ  

    หรงผิงยิ้มอ่อนส่ายหน้า อ่อนใจยิ่ง ทำไมอาเหยาอยากไปจากนางนัก  “ข้าไม่ให้เจ้าไปจากข้าแน่นอน เพียงแต่อยากได้อ๋องมาเพิ่ม”

    ...โอ้ข้าน่าอนาถนัก…

  “คืนพระจันทร์เต็มดวงเถอะฮ่า ๆ ๆ ..”   แต่หมอเหยาต้องกลืนเสียงหัวร่อลงท้อง ชูนิ้วขึ้นมานับวัน ผ่านมาสิบหกวันแล้วที่จื่อถงเป็นผู้หญิง สิบหกวันๆ ทวนคิดอยู่หลางครั้งก็เป็นนี้พอดีที่พระจันทร์ขึ้นท้องฟ้าสีดำ เต็มวงไม่มีแหว่งอย่างแน่นอน เหตุใดถึงมาเกิดเหตุอย่างนี้นะ ไม่ถูกโจรฆ่าตายหรือไร ถึงจะคืนเดียวในรอบหนึ่งเดือน แต่เหตุอย่างนี้มันไม่ใช่เวลาจะมาคืนร่าง

    หมอเหยาให้ความสนใจกลับมาที่จื่อถง “แม่นางหรงผิง พี่ชายท่านจะพาจื่อเอ๋อร์วิวาห์เมื่อใด?”

    หรงผิงปั้นปึงใส่ ใจจริงอยากกระชากหญิงคนนั้นออกจากหัวอาเหยาเสีย  “คืนนี้จะทำไม เจ้าอยู่ในห้องนี้ไป ข้าจะพาเจ้าเข้าพิธีด้วยกัน แต่ง ๆ พร้อมกันไปเลย”  

    นางกระทืบเท้าออกจากบ้านตึงตัง ปิดประตูปังแล้วหาย

    มีเวลาเหลือไม่มาก อาเหยารีบรื้อค้นของที่พอจะช่วยได้  

    ไม่ต่างจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ในหุบเขาหินที่สูงตระหง่านขึ้นรอบด้าน ดุจปราการซ่องโจร ผ่านเข้ามาต้องลอดโพรงถํ้า ยิ่งผ่านเข้ามากลับเป็นหุบเขา รายล้อมด้วยหินสูงชันเท่านั้น สีหน้าเรียบเฉยจื่อถงนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ มิได้สนใจจะสบตามองกับใครทั้งนั้น ในพื้นที่แห่งนี้มีบ้านเพียงยี่สิบหลัง นอกจากสตรีทำไร่ทำไร่สวนแล้วชายยังเป็นโจร บุรุษพวกนี้ช่างสิ้นคิดเสียนี่กะไร

    เข่อซินร้อนอกร้อนใจ เดินผ่านแผ่นหลังจื่อถงกลับไปกลับมาอย่างช่วยไม่ได้  ...คนงาม งามเกินไป... ใครเดินผ่านมักปรายตามอง อันบุรุษทั้งหลายแหล่ต่างให้ความสนใจมายังจื่อเอ๋อร์จุดเดียว ชายร่างท้วมออกปากไล่บ้าง ดุดันด้วยสายตาบ้าง แต่จื่อถงหาสนใจไม่ สักพักที่เอาแต่เงียบ ท้ายสุดก็ถามเข่อซิน  “เจ้าจะแต่งข้าคืนนี้หรือ?”

    ชายร่างท้วมตอบฉะฉาน  “แน่นอน”

    ใจจื่อถงมีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด เขาสนใจอยู่สิ่งเดียว จึงถาม  “ข้างามใช่หรือไม่”  จื่อถงเว้นช่วงมองเข่อซินพยักหน้าหงึก ๆ  จากนั้นก็อ้างครอบครัวขึ้นมาลอย ๆ “ข้าเป็นคนมาจากตระกูลผู้ดี จะแต่งข้าทั้งทีต้องมีเงินทอง แต่ป่านฉะนี้ข้ายังไม่เห็นสมบัติของเจ้าแม้สักชิ้น หรือเจ้าหลอกลวงข้า เป็นถึงคุณหนูเชียวนะ อาเหยาดูแลข้าทุกอย่าง ไม่ต้องปล่อยให้ข้ารอ จะมีแต่เพียงเจ้าให้ข้านั่งรอ” สำหรับอาเหยาแล้ว จะดูแลดีในเรื่องการรักษาพิษอย่างเดียวก็เถอะ อย่างน้อยมันก็ดูข้าอย่างดี…   “แล้วเจ้าเล่า? ไม่มีอันใดให้ข้าชื่นใจบ้างหรือ?”

    เข่อซินแทบทรุด ครั้นได้ยินหญิงสาวอันงดงามเปรยถึงคนอื่น มันรีบประคบประหงมทันที  “แม่นางจื่อเอ๋อร์ ข้าจะพาไปดูคลังสมบัติ แต่เอาไว้หลังพิธีคืนนี้ก่อนเถอะ”

   “กลัวข้าลวงเจ้าหรือ เช่นนั้นก็ฆ่าข้าเสียสิ เจ้าจะได้วางใจ หรือแท้จริง เจ้ามันแค่โจรตํ่าต้อยแล้วอ้างว่าปล้นมาเยอะเท่านั้น”   จื่อถงถอนหายใจดังเฮ้อ แลดูจะหนักอกหนักใจ   “ข้าคิดว่าพ่อแม่ข้าได้เขยรํ่ารวยแล้วแท้ ๆ หวังว่าวันพรุ่งจะพากลับบ้าน เพื่อท่านจะได้สมนาคุณมอบทองให้ตั้งหลักปักฐานอีกสักหีบ”

   ใจเข่อซินดั่งมีแรงฮึด ตาเบิกกว้างจากด้านหลังจื่อถง คิดให้ดี หญิงสาวผู้นี้ล้วนแต่งดงาม ผิวพรรณผ่องใส นุ่มเนียนละมุนละไม เหมือนลูกคุณหนูดังว่า เข่อซินคว้าข้อมือนางให้ลุกขึ้น  ใบหน้าเคราครึมเต็มไปด้วยรอยยิ้ม  “แม่นางจื่อเอ๋อร์ไปกับข้า แล้วจะพาดูชมสมบัติ”   

    เข่อซินผายมือออกข้าง เชื้อเชิญให้นางเดินไปตามทาง แล้วมันก็ย้อนมากระซิบพ่อครัว   “ต้มยากำหนัดให้ข้า”

     โกดังไม้หลังหนึ่งอยู่ท้ายสุดของบ้านทุกหลัง มันใหญ่และกว้าง พอเปิดประตู แสงสว่างกรีดแหวกผ่านช่องประตู สู่คลังสมบัติอันมากล้น

   จื่อถงสำรวจมอง คำนวณด้วยสายตาและสติปัญญาอันฉลาด    ...มากโขขนาดนี้ ใช้ในงานราชกาลเพิ่มแรงกองทัพยังได้ จะขนของพวกนี้สู่คลังหลวงอย่างไรดี…  

    “เห็นแล้วก็กลับเถอะ”   เข่อซินนำทางออก เผลอไผลมิได้มองหลัง จื่อถงแอบหยิบฉวยบางสิ่งไว้ในอกเสื้อ พร้อมทองอีกสามก้อน เพียงเท่านี้ยังพอไปชายแดนไหว

    บานประตูปิดงับลงคล้องโซ่เส้นหนา ตอนนี้จื่อถงหาใส่ใจคลังสมบัตินี้ไม่  “ข้าจะเป็นฮูหยินที่นี่แล้ว อยากเรียนรู้พื้นที่ในนี้เสียจริง ห้องครัวอยู่ที่ใด”    จื่อถงตบเข้าบั้นเอวเข่อซินไปหนึ่งที ลูบสายรัดเอวที่ด้านหลังผะแผ่ว นัยน์ตาประกายวาบ

    เข่อซินลำบากใจนัก พอออกจากจุดนั้นยังอยากไปจุดนี้ เข่อซินได้แต่ระวังจื่อเอ๋อร์ กลัวนางจะหนีหรือก่อเรื่องโกลาหล

    เดินรอบหมู่บ้านโจรมาได้ทั่วแล้ว ถึงเวลากลับมาแต่งกายสวมชุดวิวาห์ สีแดงฉาน

   จื่อถงรำพึงเพียงผู้เดียวว่า  “ได้อาบเลือดปนนํ้าตาอย่างแน่นอน”

     อาเหยาอยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเช่นกัน มองดูพระจันทร์กำลังเคลื่อนที่ขึ้นกลางท้องฟ้า “จื่อถง คืนนี้เจ้าจะแต่งงานไม่ได้ จะให้ใครรู้ว่าอ๋องจื่อถงเป็นหญิงสาวแล้วมิได้ ข้าไม่ยอมเด็ดขาด”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"“จื่อถง! จับตรงไหนของเจ้าเอามือออกนะ โอ้ยเล่นบ้าอะไร ตรงนั้นอย่า ปล่อยข้า กล้าอีกอย่าหาว่าไม่เตือน” แลเห็นว่านางโกรธจัด ยามมองเห็นสีทาปากตนเองติดบนปากจื่อถงแล้วน่าอายนัก นางพยายามใช้หลังมือเช็ดปากตัวเอง ลบล้างรอยจูบเมื่อครู่ให้ออก แต่กลับถูกจูบใหม่ ใช้มือกระทำการอุกอาจ"

ปกฉัตร-ซูอวี้ไป๋-書玉白


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha