แรงฤทธิ์พิศวาส

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 3 : แผนเผด็จศึก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แผนเผด็จศึก

 

 

 

 

 

“ผมนั่งด้วยคนได้ไหม?”

ได้หรือไม่ได้ เขาก็หย่อนก้นลงบนเก้าอี้ข้างๆ ซึ่งตั้งอยู่หน้าบาร์

ดวงตางามของคนที่ถูกถาม ชำเลืองแลมามองนิดหนึ่ง แล้วยิ้มหยันที่มุมปากไม่ตอบว่ากระไร

“สวัสดีครับ ผมทัศนัย เมื่อวานเราเจอกันที่โรงแรมมาริน่า”

เจ้าหล่อนปรายตามามองเขาอีกครั้งพร้อมกับชักสีหน้า ก่อนจะหันไปสั่งบาร์เทนเดอร์

“ขอไฮเนเก้นขวด”

“ดื่มเบียร์เป็นด้วยหรือครับ? ผมนึกว่าสาวๆ อย่างคุณจะดื่มแต่พันซ์เสียอีก”

เจ้าหล่อนไม่ตอบโต้ใดๆ และไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเลยครานี้ เมื่อบาร์เทรนเดอร์เสิร์ฟเบียร์ขวดเล็กที่สั่ง มือเรียวก็ฉวยแล้วลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง ไปยืนเต้นโยกเย้วๆ ที่หน้าเวที กรี๊ดดีเจเหมือนกับเด็กสาววัยรุ่น โดยมีสายตาของเขามองตามไปอย่างเสียหน้าเล็กๆ

“หยิ่งนักนะมึง อย่าให้กูได้จิ้มเมื่อไหร่ จะเอาให้ร้องครางมันทั้งวันทั้งคืนเชียว” ทัศนัยเอ่ยอาฆาต แล้วจับจ้องมองหล่อนชนิดไม่ให้คาดสายตา เมวิกาเต้นไปก็ยกขวดเบียร์จิบไป ทำตัวเหมือนสก๊อยใจแตก ทัศนัยเห็นผู้ชายหลายคนพยายามเข้าไปพูดคุยกับเจ้าหล่อน ก็เล่นสวยเซ็กซี่เสียขนาดนั้น เขาได้แต่แลมองตามอย่างไม่พอใจนัก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ การรุกหนักอาจจะทำให้หล่อนเตลิดหนีไปเสียก่อน

เกือบชั่วโมงร่างโชกเหงื่อในชุดแสคเกาะอกสีดำอวดความเซ็กซี่แบบไม่มีลิมิตก็กลับมานั่งที่เดิม พร้อมกับไอ้หนุ่มหน้าอ่อนคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะรู้จักกันเป็นอย่างดี

ทั้งสองคนชนแก้วกัน พูดหัวยิ้มหัวอย่างสนิทสนม เขายังคงลอบมองไม่วางตา กระทั่งฝ่ายชายขอตัวไปเข้าห้องน้ำ จึงลุกตามไป

“ฮัลโล เออ กูเจอยัยเมว่ะ กินเหล้ากำลังเมาได้ที่เลย”

“เฮ้ย! มันน่าจะเลิกกันแล้ว ฮะ...ฮ่า...กูกะจะสอยอยู่คืนนี้ สวยเอ็กซ์ เซ็กซี่ เสียขนาดนี้”

“เออ...กูชอบผู้หญิงแรงๆ ว่ะ ชัดเจนดี ที่สำคัญแม่งมีตังค์”

“เออ...กูพกมานิดหน่อย นี่เมื่อกี้ก็กระซิบละ เดี๋ยวว่าจะหิ้วกันไปซี้ดที่คอนโดสักหน่อย...รับรองว่าไม่ผิดหวัง มึงรอฟังข่าวละกัน”

บทสนทนาที่ไม่ปิดบังว่ากำลังคิดทำอะไรอยู่ เพราะไอ้หมอนี่ไม่รู้ว่าเขากำลังฟังอย่างตั้งใจ แม้ไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาที่ไม่ดีนัก

พอกลับจากห้องน้ำ เขาก็เห็นว่าหมอนั่นกำลังพยายามจะมอมหญิงสาวด้วยการสั่งเหล้าดีกรีแรงขึ้นมาให้ดื่ม...ดื่ม...ดื่ม...

ทัศนัยนึกตำหนิแม่สาวผู้เย่อหยิ่งจองหองอวดดีอยู่ในใจ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากดำเนินการตามแผนการบางอย่างอยู่เงียบๆ

“เรากลับกันเถอะ”

“หื้ม...กลับแล้วเหรอ...ยาง...ซาหนุก...อยู่เลยอ่า...”

“กลับเถอะ เมเมาแล้ว” พยายามฉุดร่างงามให้ลุกขึ้น

“ม่าย...ม่ายมาว...”

“ครับ ไม่เมาก็ไม่เมา งั้นเราไปต่อที่อื่นกันดีกว่า อยู่ในนี้นานๆ ชักอึดอัด”

“ปายหนายดีล่า...”

“บอกก่อนก็ไม่ตื่นเต้นสิ...ชอบตื่นเต้นไหม?” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์หลอกล่อ

“ชอบ...ชอบ...” ชอบงั้นก็ไปด้วยกันป่ะ” ว่าแล้วไอ้หมอนั่นก็โอบเอวกึ่งประคองร่างสวยเมาแอ๋นั่นลุกขึ้น แล้วพากันเดินออกไปจากร้าน ทัศนัยรีบจ่ายเงินแล้วลุกตามทั้งคู่ไป

“เดี๋ยวครับคุณ ขอคุยด้วยหน่อย” ผู้ชายใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีดำสองคนรีบเข้าประกบทันทีที่ไอ้เจ้าหนุ่มนั่นมาถึงยังลานจอดรถ

“มีอะไร?” เสียงห้วนถามอย่างไม่สบอารมณ์และไม่พอใจ

“เราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ได้รับแจ้งความว่าคุณมียาเสพติดไว้ในครอบครอง” เจ้าหน้าที่สองคนแสดงบัตรให้ดู

เจ้าหนุ่มนั่นหน้าเสียไปในทันที ก่อนจะเอะอะโวยวายลั่น

“เฮ้ยอะไรกัน คุณตำรวจ ผมจะมียาเสพติดได้ไง นี่จะยัดยาตั้งข้อกล่าวหารีดเงินหรือเปล่านี่?”

“ระวังคำพูดด้วยนะครับ คุณกำลังดูหมิ่นเจ้าพนักงาน ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง ก็ควรจะยินยอมให้ตรวจค้นแต่โดยดี”

“เฮ้ย! จะมาตรวจค้นกันง่ายๆ ได้ยังไง มีหมายค้นหรือเปล่า? แล้วที่ว่าเป็นตำรวจนี่ หลักฐานนี่จะปลอมหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“เอาอย่างนี้แล้วกัน เพื่อความสบายใจ เราไปคุยกันที่โรงพักใกล้ๆ นี่ เดี๋ยวให้เจ้าหน้าที่ของเรานั่งรถไปกับคุณเพื่อความมั่นใจ”

“จะมาขึ้นรถผมง่ายๆ ได้ยังไง เห็นอยู่ว่ารถสปอร์ต นั่งได้แค่สองคน แล้วนี่ผมก็ต้องพาเพื่อนกลับ เธอเมาแล้ว”

“เกิด...อา...ราย...ขึ้น...” เมวิกาที่ยืนโงนเงนไปมาตาหรี่ปรือถามเอากับเพื่อนชายของตัวเอง

“ไม่มีอะไรหรอก...เรื่องเข้าใจผิดนะ” น้ำเสียงหงุดหงิดตอบไป

“อ้าว! เม มาอยู่นี่เอง” ทัศนัยเห็นได้ทีรีบสวมรอยเข้าไปทักทาย “มีอะไรหรือครับ? เกิดอะไรกันขึ้นครับ”

เขาเหลียวมองหน้าคนนั้นที คนนี้ที ทำหน้าสงสัย

“คุณรู้จักคุณผู้หญิงคนนี้หรือครับ?”

“ครับ นี่เมวิกาเพื่อนผมเอง เธอโทรหาผมบอกว่าดื่มเหล้าอยู่ที่นี่ ให้มารับหน่อย นี่เธอเมาแล้วเหรอครับ?”

“ครับ ดูจะเมามากด้วย”

“โอ้...แย่จัง แต่ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขับรถพาเธอกลับไปเอง”

“แน่ใจนะครับว่ารู้จักกัน ว่าแต่คุณเมาหรือเปล่า?”

“ฮะ...ฮ่า...ไม่เมาครับ ผมไม่ได้ดื่ม งั้นผมขอตัวพาเธอกลับก่อนก็แล้วกัน”

“มั่วหรือเปล่าวะ ทำไมฉันไม่เห็นเคยรู้จักแกมาก่อน” ไอ้หนุ่มหน้าอ่อนนั่นถามหาเรื่อง ส่งสายตาไม่เป็นมิตร คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นผู้ชายคนนี้ที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออก

“ผมก็ไม่รู้จักคุณเหมือนกัน”

“แล้วคุณผู้หญิงครับ คุณรู้จักคุณผู้ชายคนนี้ไหม?” ตำรวจหันไปถามคนกลาง ที่ดูจะเมาหนักจริงๆ สงสัยดื่มฉลองที่ตาสว่าง

ดวงตางามแดงนิดๆ ด้วยความเมา หรี่ลงมอง ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

“ม่ายอ่ะ...ม่ายรู้จิ”

“อ้าว! นี่ดื่มไปหนักมากล่ะสิ ขนาดว่าจำกันไม่ได้ซะงั้น เราพักด้วยกันที่โรงแรมมารีน่า และเมื่อวานผมยังช่วยตอนคุณตกน้ำเลย”

“ตกน้ำ...ฉันตกน้าม...”

“ใช่ จำได้หรือยัง?”

หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่น ก่อนจะสะอื้นฮั่กๆ ขึ้นมา ร้องไห้เป็นน้ำหูน้ำตาพร้อมกับพร่ำรำพันฟังไม่เป็นคำนัก

“เอ่อ...เธอเพิ่งเลิกกับแฟนน่ะครับ ก็เลยมาดื่มจนเมาหัวทิ่ม ยังไงผมพาเธอไปพักผ่อนก่อนดีกว่า”

“แน่ใจนะว่าคุณสองคนรู้จักกัน”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha