แรงฤทธิ์พิศวาส

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 8 : แผนเด็ดดอกฟ้า - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

ม่หมอเนรมิตรที่จักรีแนะนำมา เป็นหญิงวัยห้าสิบเกือบๆ หกสิบปี นุ่งโจงขาวห่มขาว หน้าตามีริ้วรอย แต่ผมทุกเส้นยังดำสนิทเกล้าเป็นมวยอยู่ด้านหลังท้ายทอย ส่วนที่เพิ่มอายุน่าจะเพราะเคี้ยวหมากจนฟันดำและมีสายตาขวางที่มองมาเหมือนไม่ไว้ใจใคร

“ไหนมีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอะไรก็ว่ามา?” เอ่ยถามเขาหลังจากขึ้นไปนั่งบนแท่นซึ่งข้างหลังเต็มไปด้วยรูปปั้น บรรยากาศภายในห้องอวลไปด้วยกลิ่นควันธูปและเปลวเทียนคละคลุ้ง

ทัศนัยที่หย่อนก้นนั่งพับเพียบกับพื้นกระดานยกมือขึ้นมาพนม

“ผมแอบชอบผู้หญิงอยู่คนหนึ่งครับ แต่เขาไม่เล่นด้วย”

“จะมาให้ทำเสน่ห์รึ?” แม่หมอถามเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อมรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย ด้วยถูกชะตาใบหน้าหล่อๆ นี่หรอก ถึงเรียกให้เข้ามาในบ้าน ดันมาให้ช่วยทำเสน่ห์เสียได้

“เอ่อ...ครับ” ถามตรง ก็ตอบตรง

“มันเป็นไสยดำ อวิชชา ข้าไม่ทำให้ใคร” น้ำเสียงที่แหบและฟังดูแก่กว่าใบหน้าทำให้เขาใจแป้ว แต่ไม่ยอมแพ้

“เห็นแก่ความรักของผมด้วยเถอะครับ ผมชอบเขาจริงๆ”

“แต่ผู้หญิงเขาไม่สนใจ ก็ทำไมไม่ไปจีบคนอื่นล่ะ”

“เอ่อ...ผมรักคนนี้จริงๆ ครับ ไม่งั้นคงไม่ดั้นด้นมาไกลขนาดนี้”

“แล้วที่เขาไม่รับรักเพราะอะไร? ทำไมไม่ทำใจเสียล่ะ”

“เอ่อ...เพราะผมจนกว่าเขาครับ เขาเป็นคนรวย คนสวย”

“ก็ในเมื่อเขาไม่มีใจให้ เขาอาจจะมีใครอื่นอยู่ในใจแล้วก็ได้”

“ไม่ครับ เขาเพิ่งอกหักมา แล้วเราเอ่อ...ก็มีอะไรกันแล้ว แต่เขาเห็นว่าผมจนก็เลยไม่ยอมรับรักผม”

“ปัญหาโลกแตก...เงินทองมันของบาดใจ ทำใจเสียเถอะพ่อหนุ่ม” น้ำเสียงเนิบช้าว่า หยิบกระโถนมาบ้วนน้ำหมาก

“โธ่! แม่หมอครับ เห็นใจผมเถอะ ผมอุตส่าห์มาตั้งไกลยอมลำบากเพราะอยากได้เขาจริงๆ”

“อื้ม...มันก็พูดยาก จะให้ไปบังคับขืนใจคนอื่น มันไม่ใช่เรื่องดี ถ้ามีใครมาบังคับขืนใจพ่อหนุ่ม ให้อยู่กับคนที่ไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบ พ่อหนุ่มจะมีความสุขไหมล่ะ?”

“เอ่อ แต่นี่ผมมั่นใจว่าเขาก็ชอบผมเหมือนกัน แต่เพราะเอ่อ ผมรวยไม่เท่าเขาน่ะครับ เขาก็เลยไม่เอา”

“แล้วจะยังไงต่อล่ะ?”

“ผมถึงมาหาแม่หมอ อยากให้แม่หมอเนรมิต ที่ใครๆ ก็ว่าเก่ง วิเศษ เสกทุกอย่างให้ได้เหมือนเนรมิต ช่วยทำให้ผู้หญิงคนนี้ รักหลงผมอย่างที่ผมรู้สึกกับเธอ”

“ฉันช่วยไม่ได้หรอกนะ บอกแล้วว่ามันเป็นอวิชชา ของมันแรง ทำไปแล้วมันแก้ไม่ได้ เกิดวันไหนพ่อหนุ่มเบื่อหน่ายผู้หญิงคนนี้ เขาจะไม่มีวันไปจากชีวิตพ่อหนุ่ม เขาจะตามติด เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อหนุ่มอยู่กับเขา ผูกพันแล้วตัดไม่ได้ กี่ภพกี่ชาติก็ตัดไม่ได้ จะเอารึ?”

“เอาครับ”ตอบโดยไม่ต้องคิดเลย

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีน่ะสิ...รักหลงเขาอย่างโงหัวไม่ขึ้น ทุกอย่างที่เมวิกามีและเป็น เขาไม่ได้คิดรังเกียจหรือคลางแคลงใจใดๆ หล่อนสวย หล่อนรวย หล่อนมีทุกอย่างที่เขาอยากได้ อยากมี

“อย่าเพิ่งตอบ คิดให้ดีๆ ก่อน ของทำแล้วมันถอนไม่ได้ เขาจะเป็นคู่เวรคู่กรรมที่อยู่กับเราไปตลอด ความตายก็พรากจากไม่ได้”

“ไม่ต้องคิดครับแม่หมอ...ผมรักเขาโดยไม่มีเงื่อนไข อะไรก็มาเปลี่ยนใจผมไม่ได้ทั้งนั้น”  ตอบกลับไปอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ทำไสยดำ มันเป็นบาปกรรมนะ ฉันเคยทำให้ไปหลายคน แต่ก็เลิกทำให้มาได้หลายปีแล้ว เห็นมาหลายคู่ ตอนรักกันก็ปานจะดูดดื่ม แต่พอเบื่อแล้ว อีกข้างเขาไม่เบื่อด้วย สลัดยังไงก็ไม่หลุด ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง จะเอาหรือ?” น้ำเสียงเนิบช้าเย็นยะเยือกนั่น ทำให้ทัศนัยขนลุกซู่ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่และผลักดันความหวาดหวั่นทั้งหมดลงไปเสีย

“เอาครับ ผมยืนยัน ยังไงก็ไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด”

หมอเนรมิต จ้องไอ้หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเขม็ง ด้วยสีหน้าครุ่นคิด แต่พอเห็นแววตามุ่งมั่นไม่เปลี่ยน ก็ผงกหน้า

“ถ้ายืนยันอย่างนี้ ฉันก็จะช่วย แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาภายหลัง ไม่ต้องกลับมาให้ฉันแก้นะ ฉันแก้ให้ไม่ได้”

“ครับ”

“ฉันถือว่าได้เตือนคุณแล้วนะ” สายตาดุดันของแม่หมอ ให้โอกาสเขาได้เปลี่ยนใจอีกครั้ง แต่ทัศนัยก็ยืนยันความตั้งใจดังเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

เขาต้องการตัว และหัวใจของเมวิกา กสิทสุนทรมาครอบครอง ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของเจ้าหล่อน จะต้องหลงใหลคลั่งไคล้ยอมสยบให้เขาแต่เพียงผู้เดียวไปตลอดกาล

+++++++++

 

“จะกลับแล้วหรือครับ?”

ทัศนัยที่แอบซุ่มรอคอยอยู่นานตรงเข้าไปทักทาย หลังจากบ๋อย เอากระเป๋าของหญิงสาวใส่ท้ายรถให้เสร็จสรรพ

ริมฝีปากอิ่มสวยระบายด้วยสีแดงอมชมพูเบ้เข้าใส่ แม้ไม่เห็นแววตาภายใต้แว่นกันแดด แต่เขาก็คาดเดาได้ว่าหล่อนกำลังมองเขาอย่างไรอยู่

“นายอีกแล้วเหรอ?” น้ำเสียงถามอย่างรำคาญชัดเจน

“ผมทัศนัยครับ”

เสียงพ่นลมหายใจพรวดอย่างตั้งใจให้เห็น

“ไม่ได้อยากรู้จัก”

“แต่รู้จักกันไว้ก็ไม่เสียหาย บางทีในอนาคตอันใกล้ คุณอาจจะต้องการตัวผม”

“เหอะ...” หล่อนทำเสียงในลำคอ ก่อนท่าทีจะเปลี่ยนไปเมื่อเขาผินหลังจะเดินหนีมา “เดี๋ยวก่อน”

ทัศนัยหันกลับไปอีกครั้ง ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เห็นหญิงสาวสูดลมหายใจยาวๆ แล้วทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“คืนนั้นนายได้ใส่ถุงไหม?”

ทัศนัยหัวเราะร่วนกับคำถาม หล่อนคงจะเมาหนักจริงๆ ถึงจำไม่ได้

“ที่หัวเราะนี่อะไร? นายเป็นโรคร้ายอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่าครับ...จะเอาใบตรวจเลือดก็ได้นะ หรือไปตรวจพร้อมกันดี เพราะจะว่าไป ก็ไม่ใช่คุณคนเดียวที่เสี่ยงหรอกนะ ผู้หญิงที่เมาแล้วปล่อยให้ผู้ชายที่ไหนหิ้วไปนอนก็ได้ ก็อันตรายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน”

“นี่ไอ้บ้า ฉันถามดีๆ ทำไมแกต้องมาว่าฉันด้วย”

“อ๊ะ...ผมว่าคุณตรงไหนกัน?” เขายั่วโมโหอย่างนึกสนุก

“ก็ที่ว่าฉันมั่วไง...ฉันไม่ได้มั่ว ถ้านายหมายถึงคืนนั้นล่ะก็ มันเป็นคืนที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตฉัน” หล่อนเชิดหน้า พร้อมกับกล้ำกลืนก้อนบ้างอย่างลงคอไป

“โอเคครับ...นี่นามบัตรผม เผื่อคุณต้องการจะพบกันวันหลัง” เขายื่นกระดาษแผ่นเล็กในมือให้ แต่เจ้าหล่อนกลับเมินหน้าไปกดรีโมทกุญแจ แล้วเปิดประตูขึ้นรถไปอย่างไม่แยแส

“เรื่องคืนนั้น มันจบคืนนั้น และทันทีที่ฉันออกไปจากรีสอร์ทนี้ นายกับฉันไม่เคยรู้จักกันเลย” หล่อนกดกระจกไฟฟ้าลงมาแล้วบอก ก่อนจะขับรถคันงามพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวก็รู้ หึๆ” มองตามหลังไปอย่างหมายมาด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha