[จบ] แสงใต้เงา [Chance Below Shadow]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 11 : ข้อตกลง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

น้ำแข็งไม่มีคอมพิวเตอร์ในห้องนอนและไมล์ก็เช่นกันเพราะเขายังไม่อยากได้มันในตอนนี้ เขาจึงให้น้ำแข็งเป็นผู้เขียนข้อตกลงตามคำบอกของเขา

“ในข้อตกลงฉบับนี้ เรียกฉันว่า ‘ฝ่ายชาย’ ส่วนเธอ ‘ฝ่ายหญิง’...” น้ำแข็งทำตามที่ไมล์บอกทุกอย่าง แบบเงียบๆ จนมาถึงข้อแรกในข้อตกลง

มีอยู่ว่า ฝ่ายหญิงและฝ่ายชาย จะร่วมมือกันแสดงออกถึงความรักใคร่ที่มีต่อกันให้กับญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายชายประจักษ์เห็นอย่างไร้ข้อกังขา

“เอ่อ ข้อถามได้มั้ยคะ?” ไมล์พยักหน้าเป็นการอนุญาต “การแสดงความรักใคร่แบบที่คุณว่ามันแค่ไหนคะ?”

“ต่อหน้าคุณแม่คุณตาก็แค่ยิ้ม และทำหน้าว่ามีความสุขมากๆ ฉันว่าไง เธอก็ว่าตามกัน”  น้ำแข็งพยักหน้า

ข้อที่สอง มีอยู่ว่า ต่อหน้าญาติของฝ่ายชาย ฝ่ายหญิงต้องเอ่ยเรียกฝ่ายชายว่า ‘พี่ไมล์’ 

“แล้วคุณจะเรียกฉันว่าอะไรคะ?” น้ำแข็งที่รอฟังอยู่นานจำต้องเอ่ยถาม เมื่อไมล์เงียบไปนาน

“ถามโง่ๆ ฉันก็ต้องเรียกชื่อเธอนะสิ”  น้ำแข็งมุ่นคิ้ว หันหน้าไปมองไมล์ เธอก็แค่ถามดีๆ ทำไมต้องมาประชดประชันด้วย น้ำแข็งจึงหันกลับและก้มหน้าเขียนต่อความในข้อที่สองว่า และฝ่ายชายก็ต้องเรียกฝ่ายหญิงว่า  จู่ๆน้ำแข็งก็หยุดเขียน เมื่อไมล์ที่ก้มมองลงมาเห็นบทความที่เธอเขียนและเขาก็พอจะเดาออก แต่เขาไม่ได้หยุดเธอ แต่เป็นเธอเองที่หยุดเขียน

ไมล์เลิกคิ้วทันที เมื่อน้ำแข็งเปิดกระดาษหน้าใหม่ และเริ่มต้นลอกข้อตกลงใหม่ตั้งแต่บรรทัดแรก จนมาจบข้อสองเท่าที่เขาบอกเพียงแค่นั้น 

“มีต่อมั้ยคะ ข้อสาม”

“ข้อสาม ในช่วงระหว่างที่ยังไม่มีการบอกเลิกหรือยุติข้อตกลง ฝ่ายหญิง ห้ามมีเพื่อนชายในฐานะคนพิเศษ” เมื่อไมล์กล่าวจบ น้ำแข็งจึงก้มหน้าเขียนตามที่เขาบอกไม่มีท้วงติงใดๆ

“จบเหรอยังคะ?” น้ำแข็งถามเมื่อเสร็จข้อสามแล้ว

“ข้อที่สี่ ฝ่ายหญิงมีหน้าที่เชื่อฟังฝ่ายชาย...”

“เดี๋ยวนะคะ มันจำเป็นด้วยเหรอคะที่ต้องระบุไว้”

“ใช่ เพราะฉันเบื่อที่จะต้องมาอธิบายและชี้แจงเหตุผลในคำสั่งที่ฉันบอกให้เธอทำ”

“ฉันจะต้องทำอะไร เราก็แค่แสร้งทำเป็นว่ารักกันต่อหน้าคุณท่านกับคุณป้าก็เท่านั้นเอง”

“คัดค้านข้อนี้อย่างงั้นเหรอ” น้ำแข็งหลบตา เบี่ยงหน้าหลบ เมื่อจู่ๆไมล์เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้หน้าเธอเรื่อยๆ

“ก็แค่คิดว่าไม่จำเป็นก็ได้มั้งคะ”

“ก็ถ้ามันไม่มีสาระอะไรกับเธอ แล้วจะโต้แย้งทำไม ก็แค่เขียนๆมันไป และจำใส่สมองก็พอ” น้ำแข็งค้อนวงใหญ่ใส่ไมล์อย่างไม่รู้ตัวก่อนที่จะก้มหน้าเขียนตามความต้องการของเขา “ข้อห้า ฝ่ายหญิงไม่มีสิทธิแสดงกรรมสิทธิในตัวฝ่ายชายในทุกกรณีทั้งที่เป็นคำพูดหรือท่าทาง” น้ำแข็งยิ้มมุมปากเล็กๆอย่างเหลือเชื่อว่าคนตรงหน้าเธอจะหลงตัวได้อย่างร้ายกาจ แต่เอาเถอะ! ก็อย่างเขาทำได้อยู่แล้ว

“หมดแล้วเหรอคะ”

“สมองเธอคิดได้อย่างเดียวเหรอไง ว่าคนอย่างฉันจะเอาเปรียบเธอ ในเมื่อฉันคิดห้าข้อได้ เธอก็มีสิทธิคิดได้ห้าข้อเช่นกัน ตามสบาย...เอาเลย” น้ำแข็งนิ่งมองหน้าไมล์ 

“ขอบคุณที่กรุณาค่ะ” น้ำแข็งพูดจบก็ทำท่าครุ่นคิดเพียงเล็กน้อย ก็เริ่มลงมือเขียน ข้อหกในระยะเวลาที่ข้อตกลงยังมีผลบังคับใช้ ฝ่ายชายจะไม่ใช้คำพูดที่ส่อให้ฝ่ายหญิงรู้สึกว่าเป็นการประชดประชัน ไมล์ที่มองหน้ากระดาษข้อตกลงอยู่ถึงกับขบกัดกรามไว้ ซึ่งน้ำแข็งก็แอบยิ้มเล็กๆ 

“อย่าให้มันนอกประเด็นไร้สาระมากนัก”

“การที่คุณคิดหาเหตุผลไม่ได้ ก็กรุณาอย่ามาตัดสินคนอื่นจะดีกว่าค่ะ ไหนๆคุณก็พูดออกมาขนาดนี้แล้ว ฉันก็บอกหน่อยแล้วกันนะคะ เวลาที่คุณพูดจาไม่น่าฟังมันทำให้ฉันไม่อยากจะยิ้มหรือสบตากับใครๆทุกคนที่อยู่ตรงนั้น เพราะอย่างงั้นมันก็จะส่งผลเงื่อนไขข้อแรกของคุณ แต่เอาเถอะคุณทำได้อยู่แล้ว เพราะเราสองคนไม่จำเป็นต้องเจอและคุยกันในเวลาอื่นอยู่แล้ว...” น้ำแข็งรู้สึกโหวงๆแปลกๆกับคำพูดประโยคสุดท้ายของตัวเอง เธอจึงก้มหน้าจดจ่อไปที่หน้ากระดาษอีกครั้ง สายตาเลื่อนขึ้นไปมองคำว่า ‘พี่ไมล์’ น้ำแข็งเขียนเลขข้อที่เจ็ด แต่แล้วเธอก็หยุดความตั้งใจเดิมของตนเองอีกครั้งในฉับพลัน  ไหนๆเรื่องของเธอกับเขามันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว น้ำแข็งจึงละทิ้งความตั้งใจเดิมในข้อเจ็ดไป และเขียนไปว่า ฝ่ายชายจะต้องไม่ละเมิดสิทธิทางร่างกายกับฝ่ายหญิงในทุกกรณีไปจวบจนข้อตกลงฉบับนี้ยังมีผลบังคับใช้อยู่

“เอาที่สบายใจ” ไมล์เปรยออกไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยัน น้ำแข็งไม่สนใจท่าทางแบบนั้น ใครจะไปรู้ละ ถ้าวันไหนเขาหน้ามืดคิดว่าเธอคือคุณน้ำแข็งของเขาขึ้นมา ตอนนั้นเธอก็คงเสียใจไม่น้อย กันไว้ดีกว่าแก้ แม้ตอนนี้เธอจะรู้สึกดีกับเขาแต่ความรู้สึกนั้นไม่นานก็คงหมดไป มันก็ตามประสาความรู้สึกหวาบหวิวแบบ    วัยรุ่นที่เห็นผู้ชายหน้าตารูปร่างดีก็ต้องรู้สึกชื่นชอบ เดี๋ยวพอมีอะไรที่น่าสนใจกว่า เธอก็คงหลงลืมความรู้สึกแปลกๆที่มีกับเขา เธอมั่นใจว่าความรู้สึกที่มีให้กับไมล์จะไม่มากขึ้นไปกว่านี้แน่ เพราะเขาคงไม่ทำอะไรให้เธอประทับใจในตัวเขาเป็นแน่

น้ำแข็งจึงปิดท้ายข้อตกลงเพียงแค่นั้น เธอเขียนความต้องการของตัวเองเพียงสองข้อ ซึ่งในข้อเจ็ดเดิมเธออยากจะเขียนว่าให้เขาเรียกเธอว่า ‘น้ำแข็ง’ บ้างก็เท่านั้น แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจเพราะแบบนั้นมันเป็นการทำร้ายความรู้สึกของเขามากไป และอีกอย่างเธอก็คิดว่าเขาคงไม่ได้เรียกเธอหรอก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha