[จบ] แสงใต้เงา [Chance Below Shadow]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 13 : เดทต่อ...[จริงเหรอ]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


“สวัสดีค่ะ” พิมพิลา กล่าวทักทายไมล์

“สวัสดีครับ” ไมล์มีมารยาทตอบกลับไป เขายังไม่ได้ลืมเธอคนนี้ เพื่อนของน้ำแข็ง

“พิมพิลา หรือ พิมเป็นเพื่อนกับน้ำแข็งค่ะ เราเรียนอยู่คณะเดียวกัน” ไมล์พยักหน้ารับรู้ และทำเป็นไม่สนใจสายตาวิ้งๆของเธอคนนี้ 

“ผมศตวรรษครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“พิมเรียกว่าคุณไมล์หรือพี่ไมล์ได้มั้ยคะ เออ! พอดีพิมพอจะทราบมาบ้างค่ะว่าพี่ไมล์เป็นใคร” ไมล์พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ให้ก็คงต้องให้แล้วก็เธอเล่นเอ่ยเรียกพี่ไมล์มาตั้งสองครั้งแล้ว

“น้ำแข็งเรียนเป็นไงบ้าง” ไมล์เอ่ยถาม จะว่าไปเขายังไม่รู้ระดับภูมิความรู้ความสามารถของผู้ช่วยในอนาคตเลย

“น้ำแข็งขยันค่ะ เธอแค่ไม่ค่อยถนัดเป็นบางวิชา” ไมล์เลิกคิ้วมองอย่างสนใจรอคำขยายต่อจากพิมพิลา “พวกกลุ่มคณิตศาตร์ วิทยาศาสตร์ ประมาณนั้นค่ะ” ไมล์แค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย และหันกลับไปดูสินค้าของร้านต่อ พิมพิลาจึงขออนุญาตช่วยเลือก แต่ทั้งสองคนอยู่กันเพียงลำพังไม่นาน น้ำแข็งกับพลพักษ์ก็เดินมาถึง

“คิดว่าจะไม่กลับมาแล้ว” ไมล์พูดเบาๆให้น้ำแข็งได้ยินเพียงคนเดียว

“ฉันแวะเข้าห้องน้ำแป็บเดียวเองนะคะ ไม่ได้นานเวอร์จนคุณต้องเอาพูดเลยด้วยซ้ำและอีกอย่างคุณก็มีเพื่อนอยู่ด้วยทั้งคน”

“เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า ถ้าไม่รู้และจำไม่ได้ก็จำไว้เสียด้วย และคราวหน้าอย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก” น้ำแข็งทำหน้าเซ็งใส่ไมล์ทันที อะไรของเขาก็ไม่รู้ เมื่อกี้ก็ไม่เห็นจะอาการหนักแบบนี้ ทำไมต้องแควะต้องว่าเธอนักหนา ก็แค่มาช้าไปสักสองสามนาทีเอง

น้ำแข็งจึงหันไปคุยกับพิมพิลาและพลพักษ์ “พิม น้ำแข็งต้องขอตัวก่อนนะ คุณไมล์ยังต้องซื้อของอีกหลายอย่าง”

“ให้พิมไปช่วยเลือกมั้ย”

“ขอบใจมากแต่ไม่เป็นไรจ๊ะ ปกติคุณไมล์เขาชอบเลือกของใช้เองอยู่แล้ว” พิมพิลาพยักหน้าเข้าใจและสายตาที่มองไปยังไมล์ที่เขาให้ความสนใจกับเข็มขัดอยู่ พลพักษ์จึงกล่าวลาน้ำแข็งและดึงแขนน้องสาวออกจากร้าน

“พิม พี่ไม่ชอบให้เราไปแสดงท่าทางแบบนั้นเลยนะ เรานะเป็นผู้หญิงนะ พี่เป็นผู้ชายยังมองสายตาเราออก แล้วมีเหรอเจ้านายของน้ำแข็งเขาจะมองไม่ออก มันน่าเกลียด”

“พี่พล! ก็พิมรู้สึกชอบประทับใจพี่ไมล์เขานะคะ”

“ก็เก็บไว้ข้างใน สงวนท่าทีไว้บ้างก็ดี ผู้หญิงที่ดูง่าย ไม่มีผู้ชายดีๆที่ไหนเขาชอบหรอกนะ”

“ใครเขาจะเหมือนพี่ละ แอบชอบน้ำแข็งมาตั้งนานนมก็ไม่กล้าบอกเขาไปตรงๆ  อ๊ะๆๆๆ พี่ไม่ต้องมาปฎิเสธเลย น้องรู้มาตั้งนานแล้ว แต่แค่ไม่อยากก้าวก่ายก็เท่านั้น น้ำแข็งน่ารักก็จริงแต่พ่อจะยอมรับง่ายๆเหรอค่ะ น้ำแข็งจนมากๆ ฐานะทางสังคมก็ไม่มี น้องว่าพี่ก็คงได้แอบชอบไปแบบนี้ก็ดีแล้ว เพราะไม่มีทางสมหวังแน่ๆ” พลพักษ์มองหน้าน้องสาวเงียบๆ เพราะทุกอย่างที่พิมพิลาพูดมาเป็นเรื่องจริงทั้งหมด เพราะเหตุผลบ้าบอพวกนี้แหละที่ทำให้เขาไม่กล้าเปิดใจกับน้ำแข็ง เพราะถ้าเรื่องของเขาเกิดขึ้นจริงๆ น้ำแข็งจะต้องเจอกับเรื่องยุ่งยากมากมาย และเขาไม่เหมือนกับพิมพิลาที่ดูภายนอกจะเรียบร้อยแต่ใครก็ตามที่ได้รู้จักน้องสาวเขาคนนี้ จะรู้ว่าเป็นคนหัวแข็งประเภทอ่อนนอกแข็งใน ต่างกับเขาที่เป็นพี่ชายแท้ๆ บางอย่างเขากลับไม่กล้าเหมือนน้องสาว อย่างเรื่องน้ำแข็งที่พ่อบอกให้พิมพิลาเลิกคบไปตั้งนาน แต่พิมพิลาก็ปฎิเสธพ่อหัวชนฝา “ถ้าหนูไม่เลือกเก็บคนดีๆไว้ข้างกาย พ่อว่าหนูโง่หรือฉลาดค่ะ น้ำแข็งเป็นเด็กดีเป็นคนดีตั้งแต่หนูได้รู้จักกับน้ำแข็ง      น้ำแข็งไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเอาเปรียบหนูและทำตัวเหมือนเพื่อนเบ๊ของลูกเศรษฐี หนูอยากมีเพื่อนที่เรียกว่าเพื่อนค่ะ ไม่ต้องมากมาย แค่คนเดียวที่จริงใจก็พอค่ะ”

“เข้ามาใกล้ๆหน่อย” ไมล์ย้ำเรียกน้ำแข็งที่ยืนอยู่ห่างดั่งกับกลัวเขาจะกัดเสียอย่างงั้น

“อุ้ย! จะทำอะไร”

“จะวัดรอบเอวเธอ เธอก็น่าควรต้องมีเข็มขัดไว้ใช้ด้วย” ไมล์โอบรอบเอวน้ำแข็งโดยในมือมีเข็มขัดที่เขาเลือกไว้แล้ว น้ำแข็งยืนตัวแข็ง ไออุ่น กลิ่นหอม ลมหายใจ ทุกอย่างที่เป็นของเขาทำให้เธอหายใจไม่ออก ใกล้ไปแล้วค่ะคุณไมล์ขา  น้ำแข็งไม่กล้าหายใจ “หยุดหายใจแบบนี้ ไม่กลัวตายเหรอ” ไมล์ก้มลงแซวอย่างขำๆ มีหรือที่เขาจะไม่รู้สึกว่ายายเด็กขายขนมหวานประหม่าอยู่ไม่น้อยเลยตอนนี้

“เสร็จเหรอยัง คุณรีบๆถอยๆไปเลย” น้ำแข็งพูดพร้อมขยับตัวเอามือดันแขนของไมล์ให้เขาถอยห่างออกไป ไมล์ยินยอมง่ายดายเขายิ้มเล็กๆก่อนที่จะหันไปคุยกับพนักงานขาย และหยิบเข็มขัดอีกสองสามเส้นส่งให้พนักงานเอาไปตัดตามขนาดเดียวกัน เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในมือของน้ำแข็งก็มีหนึ่งถุงที่บรรจุเข็มขัดของเธอและของไมล์

“ไปหาอะไรกินกันเที่ยงพอดี อยากกินอะไร”

“อะไรก็ได้ค่ะ”

“กินชาบูกันมั้ย” ไมล์ชวน น้ำแข็งพยักหน้ารับ บรรยากาศการร่วมรับประทานอาหารกันตามลำพังสองคนเป็นครั้งแรก ในขณะที่น้ำแข็งกับไมล์กำลังทานไปได้สักพัก พิมพิลาและพลพักษ์ ก็เลือกร้านนี้เช่นกันกำลังเดินเข้ามา เมื่อเห็นสองคนรู้จักพิมพิลาจึงเดินไปหาทันที

“เจอกันอีกแล้ว ขอนั่งด้วยคนได้มั้ย”

“…/ไม่สะดวกครับ เราสองคนกำลังอิ่มแล้ว” น้ำแข็งอ้าปากค้างที่กำลังจะเอ่ยว่า เอาสิ! แต่เสียงของไมล์ปฎิเสธตัดหน้าเธอไปอย่างสุภาพแต่ไร้มารยาททางสังคมสิ้นดี ทำให้สามคนต่างมองตากันและเงียบงันกันไป

“ขอโทษที่พวกเรารบกวนนะครับ” พลพักษ์เป็นฝ่ายกล่าวขัดจังหวะความเงียบงัน และสบตากับน้ำแข็งเป็นเชิงบอกว่าขอตัว น้ำแข็งยิ้มแหยๆให้สองพี่น้องที่จากไป

“คุณไมล์ ฉันไหว้คุณละนะ” น้ำแข็งพูดพร้อมยกมือทำตามที่พูด “ช่วยมีมารยาทกับเพื่อนของฉันหน่อยเถอะนะคะ สักนิดก็ได้”

“ฉันหยาบคายใส่พวกเขาตรงไหนไม่ทราบ ก็แค่ปฎิเสธในสิ่งที่เขาขอมา เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบคนเยอะๆ ยิ่งคนแปลกหน้าแล้วด้วย ไม่เอาหรอกที่จะให้มาร่วมโต๊ะอาหารตักโน้นนี้นั้นในหม้อที่ฉันกิน” น้ำแข็งเงียบลงและมองบนอย่างเหลือเชื่อ เธอก้มมองจานตัวเองและใชัตะเกียบคีบหมูที่อยู่ในจานกินไปเงียบๆ จนทุกอย่างในจานของเธอหมดแล้ว น้ำแข็งเกิดความลังเลขึ้นมาทันทีว่าคราวนี้เธอจะกล้าตักสิ่งที่อยู่ในหม้อมากินต่อได้มั้ย ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้คิดอะไร จนเขาพูดออกมานี้แหละเธอจึงไม่กล้าเสียดื้อๆ

ควับ!  น้ำแข็งตาโต เมื่อกระบวยลอยข้ามหม้อมาโดยที่ข้างในกระบวยมีหมู ลูกชิ้น ตับ อะไรอีกมากมายเท่าที่เขาจะตักขึ้นมาได้ใส่ในถ้วยของเธอ “งี่เง่า” แถมด้วยคำต่อว่าสองคำสั้นๆ 

น้ำแข็งแก้มป่อง ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาไมล์ เขารู้ได้ไงว่าเธอคิดอะไรอยู่ หลังจากออกจากร้านชาบูแล้ว ไมล์เข้าร้านเสื้อสูทแบรด์ดัง แต่ครั้งนี้เขาไม่ต้องหิ้วกลับ เพราะทางร้านมีบริการไปส่งให้ถึงบ้าน ไมล์ซื้อสูทเกือบสิบชุดเป็นแบบสมัยนิยมของยุคนี้พอดี น้ำแข็งตาค้างเมื่อไมล์ลองสวมแค่แบบเดียวและชุดเดียว เขาก็หล่อขั้นเทพแล้ว หุ่นเขาดีมาก ไซด์แทบไม่ต้องแก้เลย ทางร้านก็แค่ทำในส่วนที่ต้องทำเก็บชายแขนเสื้อกับส่วนขาก็เท่านั้น น้ำแข็งเดินไปกรอกข้อมูลเขียนแผนที่ให้กับทางร้าน 

“ไม่มีของผู้หญิงบ้างเหรอครับ” ไมล์ถามพนักงานขาย ซึ่งได้คำตอบว่าโซนเสื้อผ้าของผู้หญิงจะอยู่ชั้นบน เมื่อพวกเขาออกจากร้านสูท ไมล์ก็เข้าร้านเลือกเนคไทอีกสิบกว่าเส้น เขาเร็วมากครั้งนี้ ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็ส่งบัตรให้พนักงานเตรียมรูด “ถุงเท้าได้เหรอยัง” ไมล์บอกให้น้ำแข็งไปเลือกถุงเท้าให้เขา จนเขาจะจ่ายเงินแล้วถุงเท้าก็ยังไม่มาเสียที

“ได้แล้วค่ะ” น้ำแข็งชูถุงเท้าสิบคู่ในมือ เธอค่อนข้่งพิถีพิถันในการเลือกมาก เธอต้องเปิดค้นคว้าเลยทีเดียวว่าควรเป็นผ้าแบบไหนที่คุณไมล์สวมใส่แล้วจะสบายมาก

“ไปหยิบถุงเท้ากีฬามาด้วย” น้ำแข็งพยักหน้าอย่างเข้าใจ ครึ่งชั่วโมงพวกเขาก็ออกจากร้านนี้ ลำดับต่อไปคือร้านเสื้อผ้าชุดสำหรับทำงาน ไมล์ค่อนข้างเสียเวลากับร้านนี้มากหน่อย แต่เวลาเกือบชั่วโมงเขาก็เลือกได้สิบกว่าชุด ขณะที่รอ ไมล์เดินเข้าไปใกล้น้ำแข็ง หยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันให้เธอไปสิบใบ “ไปจัดการหาซื้อกางเกงชั้นในชายให้ฉันด้วย” 

“ห๊า! ฉันเหรอค่ะ ฉันเนี่ยนะ” น้ำแข็งหน้าแดง หน้าร้อน ตัวชา ในฉับพลัน

“นอกจากเธอแล้ว ฉันคุยกับใครอื่นอีกมั้ย”

“แล้วทำไมคุณไม่ไปซื้อเองละคะ”

“แล้วทำไมฉันจะให้เธอไปซื้อไม่ได้ละ”

“ก็มัน!” น้ำแข็งหยุดคำพูดทันที เธอหายใจเข้าปอดยาวๆ เพื่อเรียกกำลังใจครั้งใหญ่ ก่อนเดินออกจากร้านไป ไมล์มองตามและแอบยิ้มขำ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha