[จบ] แสงใต้เงา [Chance Below Shadow]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 14 : สัมผัสแรก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เธอจะไปตั้งแผงขายชั้นในชายเหรอ”

“เอาที่สบายใจค่ะ” ไมล์เลิกคิ้ว “สบายใจฉันนะคะ ไม่ใช่คุณ” น้ำแข็งไม่สนใจท่าทีล้อเลียน เดินนำหน้าไมล์ไปไม่สนใจถุงกระดาษขนาดใหญ่ในมือเขาที่ใหญ่และคงหนักกว่าของเธอหลายเท่า แต่ก็อดคิดข้อนคอดไม่ได้ว่าในเมื่อเขาเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนให้เงินเธอมาตั้งเยอะแล้วใครเขาจะไปรู้ละว่า

“เดี๋ยวก่อน จะไปไหน เอาของพวกนี้ไปเก็บ เดี๋ยวฉันไปนั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟด้านนั้น” ไมล์พูดพร้อมกับยัดถุงในมือตัวเองทั้งหมดใส่มือน้ำแข็ง 

“เจ้าค่ะ คุณเจ้านาย” น้ำแข็งรับมาและเดินหันกลับ ไปยังทิศทางออกลานจอดรถ และอีกสิบนาทีต่อมาเธอก็กลับมานั่งทรุดกายที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามไมล์

“ฉันสั่งน้ำมะพร้าวมาให้เธอนะ” ไมล์พูดพร้อมยื่นแก้วน้ำมะพร้าวเย็นฉ่ำน่ากินไปใกล้ๆน้ำแข็ง

“ขอบคุณค่ะ” น้ำแข็งรับมาและดูดรวดเดียวหมดไปครึ่งแก้ว ไมล์นั่งดื่มกาแฟด้วยท่าทางสบายๆ เท่ห์ๆ จนสาวๆที่เดินเข้ามาในร้านต่างก็ต้องแอบลอบมองกันเป็นส่วนใหญ่

น้ำแข็งที่ความเหนื่อยล้าเจือจางไปมากแล้ว หันมาถามไมล์ต่อทันที “มีอะไรอีกที่คุณยังต้องซื้อ”

“หลายอย่าง อยากจะให้เสร็จๆวันนี้”

“อ้าว!  แล้วเราจะกลับไปทันทานมื้อเย็นกับคุณป้า คุณท่านเหรอคะ”

“ทำไม เธอกลัวอดข้าวหรืออดเลื่อนตำแหน่ง” 

“ตำแหน่งอะไรของคุณ”

“แฟนในนามของฉันไง” น้ำแข็งมองบนพร้อมถอนหายใจออกมายาวเหยียด 

“สงสัยฉันจะยังไม่ตื่น เลยยังอยู่กับฝันร้าย”

“ปากดีจริงๆเลยนะ” น้ำแข็งไม่แคร์ แถมแลบลิ้นใส่ไมล์กลับไปด้วย ก็อยากมาว่าเธอก่อนทำไมละ ไมล์ดื่มน้ำเปล่าก่อนลุกขึ้น น้ำแข็งรีบดูดน้ำมะพร้าวที่เหลืออยู่จนหมดและรีบลุกจากเก้าอี้ตามหลังคนที่เดินนำออกไปแล้วอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ๆ คุณไมล์นั่นร้านเสื้อผ้าผู้หญิงนะคะ”

“ฉันมีตา และไม่ได้โง่ ตามมา” ไมล์เดินเข้าไปในร้าน น้ำแข็งเดินตามอย่างเซ็งๆ เขาคงไม่บังคับเธอเรื่องการแต่งตัวด้วยหรอกนะ “สไตล์การแต่งตัวของเธอก็ไม่ได้น่าเกลียดนัก เพราะนอกจากชุดนักศึกษาก็ชุดนี้แหละที่ฉันเห็นว่าเธอมีเสื้อผ้าชุดอื่นอยู่ด้วย” ไมล์จับไหล่น้ำแข็งหมุนรอบหนึ่งรอบ “แต่มันเก่าแล้ว แฟนในนามของฉันต้องดูดีทุกกระเบียดนิ้ว” น้ำแข็งพยักหน้าอย่างเข้าใจ และอีกอย่างตามเอกสารข้อตกลงในข้อสี่คือเธอต้องเชื่อฟังเขา เอาเถอะ! ตู้เสื้อผ้าเธอก็โล่งอยู่แล้วของพวกนี้ที่เขาบังคับซื้อให้ใส่ได้สบาย

“คุณไมล์ พอเหรอยังคะ ฉันไม่ไหวแล้ว” น้ำแข็งร้องขอความเห็นใจ เธอลองชุดที่เลือกมาสิบกว่าชุดแล้ว

“ได้ ผมเอาหมดนั้นแหละครับ นี่ครับ” ประโยคหลังไมล์หันไปหาพนักงานและส่งบัตรที่เขาแค่ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงเพื่อง่ายต่อการหยิบใช้ในวันนี้

“พอก่อนเถอะค่ะ ไม่ไหวแล้ว” น้ำแข็งยกแขนสองข้างที่เต็มไปด้วยถุงมากมาย 

“ร้านกระเป๋าอีกร้านเดียว” ไมล์พูดจบเดินนำไปเลย เขายืนพิจารณากระเป๋าผู้หญิง เหมือนกำลังนึกภาพน้ำแข็งตอนลองชุดต่างๆ ยายเด็กคนนี้รูปร่างอรชรได้สัดส่วนมาก สวมใส่อะไรก็ดูดีไปทุกชุด เขาจึงเหมาทุกชุดที่เธอได้ลองทั้งหมดมาเลย คราวนี้เหลือแต่กระเป๋าที่ต้องให้เข้ากับเสื้อผ้าสักสามสี่ใบ

“ใบเดียว คุณไมล์เอาแค่ใบเดียว ขอร้องละนะคะ”

“สามใบ ขาดตัว” ไมล์พูดแค่นั้น และชี้บอกพนักงานทันที ยี่สิบนาที     น้ำแข็งก็เพิ่มเติมถุงใบใหญ่อีกสามถุง

“กลับจากที่นี่กัน ฉันต้องการซื้อ iphone และ MacBook ” เพราะวันก่อนที่เขาตั้งใจจะไปซื้อกับมารดา แต่เผอิญวันนั้นมารดาเกิดมีสายเรียกเข้าจากเพื่อนสนิทคนสำคัญเขาเลยบอกไปว่ายังไม่จำเป็นเท่าไหร่ ไว้เขาหาเวลามาจัดการเอง และวันนี้ก็ถือว่าดีมากเลย เขามีเบ๊ประจำตัวที่ไม่บ่นเลยสักคำ ส่วนน้ำแข็งพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แม้ตอนนี้จะบ่ายแก่ๆแล้วก็ตาม

น้ำแข็งที่เดินตามหลังไมล์ แต่ทิ้งระยะห่างมาก ก็ไมล์ตัวเปล่าในขณะที่เธอของเต็มไม้เต็มมือไปหมด น้ำแข็งไม่เคยบ่นโอดครวญขอความช่วยเหลือจากไมล์เลยแม้สักนิดเดียว ซึ่งทำให้ไมล์อดคิดไม่ได้ เขาจึงชะลอฝีเท้าลง เพื่อรอน้ำแข็ง

“ทำไมเธอถึงไม่ขอให้ฉันช่วยละ” ไมล์ถามเมื่อน้ำแข็งเดินมาถึง

“ผู้ชายดีๆมีแต่ในนิยาย เคยได้ยินมั้ย” น้ำแข็งพูดไปโดยไม่หยุดเดิน คนที่ได้ยินขบกรามแน่น และเร่งฝีเท้าจนทันร่างบางที่พะรุงพะรัง

“งั้นก็เชิญมโนหาผู้ชายจากในนิยายเองแล้วกัน” ไมล์พูดเสร็จและเดินเลยไป ไม่หันกลับมามองอีกเลย 

น้ำแข็งมาถึงรถเธอยัดของใส่ไปหลังรถและส่งกุญแจให้ไมล์ที่มาถึงก่อนแต่เขาไม่มีกุญแจ เมื่อทั้งสองเข้าไปในรถ น้ำแข็งก็รู้สึกคอแห้งอีกครั้ง

อ๊ะ! ใบหน้าของไมล์และน้ำแข็งอยู่ห่างแค่สองเซ็นติเมตร เมื่อไมล์มองกระจกหลังและเห็นถุงอะไรวางอยู่ที่เบาะหลัง เป็นจังหวะที่น้ำแข็งก็จะหันไปหยิบขวดน้ำที่อยู่ในถุงนั้นเช่นกัน 

ดวงตาต่างสบประสาน ความใกล้ชิดแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นการเผชิญหน้า ไมล์มองเข้าไปในดวงตากลมที่เปิดกว้างมากขึ้น

อื้ม! น้ำแข็งร้องเสียงในคอ เมื่อช่วงเวลาที่เธอกำลังจะผละออกมา สิ่งเหนือความคาดหมาย เมื่อมือแข็งแรงยกขึ้นมาโอบล้อมวางที่แก้มทั้งสองข้างของเธอเพื่อล็อคใบหน้าของเธอไว้ไม่ให้ผละหนีไป ยามที่ริมฝีปากของเขาประทับลงมาที่ริมฝีปากของเธอ ดวงตากลมเบิกกว้าง เบิกกว้างมากขึ้นจนมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว และเธอก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรทั้งนั้น ร่างกายสาวเริ่มหลงเคลิบเคลิ้มไปกับจูบนั้น คนที่มากประสบการณ์ไปต่ออย่างหลงลืมโลกความเป็นจริง ริมฝีปากดื่มด่ำกับความหอมหวานจากโพรงปากสาววัยใส น้ำแข็งไร้ซึ่งประสบการณ์ไม่รู้ว่าจะสนองกลับไปอย่างไร แต่สิ่งที่เธอไม่รู้และสนองกลับไป ทำให้คนตัวโตสั่นสะท้านเอ่อล้นไปด้วยความต้องการและอยากครอบครองในฉับพลัน 

น้ำแข็งหลับตาลงปล่อยให้ไมล์ล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากตามต้องการ สติของเธอเตลิดเปิดเปิงไปไหนแล้วไม่รู้ แต่ความรู้สึกนี้ดีมาก ยามที่เขาตวัดลิ้นเกี่ยวกับลิ้นของเธอในโพรงปากเธอ ทำเอาเธอลืมหายใจ ร่างกายโยกโยนสั่นไหวตามแรงเบียดเข้ามาของเขา 

อ๊ะ!!! น้ำแข็งสะดุ้งและผละเอาตัวเองถอยออกมาอัตโนมัติ เมื่อฝ่ามือร้อนที่อยู่ตรงแก้มเลื่อนลงมาบีบเคล้นอกเต่งตึงของเธอผ่านอาภรณ์ตัวเก่งของเธอ น้ำแข็งหอบหายใจก้มหน้ามองขาตัวเอง อายเกินกว่าจะเงยขึ้นมามองคนข้างๆที่ตอนนี้เขาทำอะไรอยู่เธอก็ไม่รู้

ไมล์เงียบ เงียบมาก แต่รถเคลื่อนออกจากซองจอดไปทันที ดวงตาของไมล์แข็งกร้าว โมโห โกรธ อะไรละที่รู้สึกอยู่ตอนนี้เขาไม่เข้าใจ แต่เมื่อกี้เขาทำบ้าอะไร เขาแทบไม่รู้ตัวเลย

น้ำแข็งเอาแต่นั่งก้มหน้าอยู่ตลอดทาง ระหว่างการเดินทางในรถนอกจากเสียงลมหายใจที่แทบจะไม่ได้ยินแล้วจากทั้งสองคนแล้ว ก็ไม่มีเสียงอะไรเลย เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่รถที่เคลื่อนตัวอยู่ตลอดสามสิบนาทีได้จอดสนิทลงอีกครั้ง



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha