[จบ] แสงใต้เงา [Chance Below Shadow]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 15 : เข้าบ้านสาว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

https://www.bannniyay.com/avatar/member/18/636328457670864604.jpg

น้ำแข็งเอาแต่นั่งก้มหน้าอยู่ตลอดทาง ระหว่างการเดินทางในรถนอกจากเสียงลมหายใจที่แทบจะไม่ได้ยินแล้วจากทั้งสองคนแล้ว ก็ไม่มีเสียงอะไรเลย เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่รถที่เคลื่อนตัวอยู่ตลอดสามสิบนาทีได้จอดสนิทลงอีกครั้ง

“ลงจากรถได้แล้ว” คนมีสติมากกว่าร้องบอกในที่สุด น้ำแข็งยกมือที่สั่นๆขึ้น เพื่อเปิดประตูและออกจากรถไปทันที “ไม่เคยโดนจูบมาก่อนเหรอ” ไมล์เอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทางแปลกเอาหนักเลย

น้ำแข็งไม่ตอบแต่เดินหนีไปยังทางเข้าห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง ไมล์แอบยิ้มด้วยความรู้สึกแปลกๆ  แต่เขาก็ไม่เก็บมาใส่ใจอะไรมากนักเดินตามน้ำแข็ง จนมาถึงร้านที่ต้องการ 

“จัดมาแบบนี้สองชุดครับ” ไมล์สั่งพนักงานขาย และยื่นบัตรเพื่อชำระเงิน น้ำแข็งที่ยืนอยู่ข้างๆ เงยหน้ามองเขาทันที

“คงไม่ใช่ของฉันใช่มั้ย” น้ำแข็งพูดพร้อมกับชี้นิ้วตัวเองไปที่ตัวเอง 

“ถือว่าเป็นค่าจูบตะกี้ไปแล้วกัน ฉันก็พึ่งเคยเห็นนี้แหละ นักศึกษาที่ไม่มีคอมพิวเตอร์เป็นของตัวเอง”

“ฉันใช้ของห้องสมุดที่มหา’ลัย กับ ในห้องทำงานของคุณท่านย๊ะ” น้ำแข็งไขข้อข้องใจให้กับไมล์

“งั้นต่อไปก็ใช้ของตัวเองได้แล้วไม่ต้องไปเป็นลูกพลอยอยู่ ขอบคุณฉันก็ได้นะ ที่ให้ชีวิตใหม่กับเธอ คนอย่างฉันไม่ชอบใช้ใครฟรีๆหรอก เอาเป็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำให้เธอ ให้ถือเป็นการตอบแทนเธอที่หลายปีมานี้เธอทำให้คุณแม่กับคุณตาของฉันมีความสุข” น้ำแข็งมองไมล์อย่างเหลือเชื่อ ดูไม่ออกเลยว่าเขาจะคิดเรื่องแบบนี้เป็น

“ขอบคุณค่ะ ในที่สุดคุณก็เชื่อแล้วสินะว่าฉันบริสุทธิ์ใจกับพวกท่านจริงๆ ไม่ได้หวังจะเคลมคุณอย่างที่คุณเข้าใจ” น้ำแข็งไม่รู้จะกล่าวคำไหนได้ดีกว่าคำนี้พร้อมกับรอยยิ้มใสซื่อส่งให้ไป ทำเอาคนที่ได้ยินจ้องเธอแบบจะยิงเลเซอร์ให้เธอแหลกสลายหายไปในทันที 

เมื่อไมล์ชำระเงินให้กับทางร้านเรียบร้อย แต่อุปกรณ์ต้องรอกับอัพและลงโปรแกรมอีกหลายนาที ไมล์จึงออกความเห็น

“กลับไปกินที่บ้านคงไม่ทัน ฝากของไว้ที่นี่ก่อน ไปหาอะไรกินกัน แล้วค่อยกลับทีเดียว” น้ำแข็งพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ถนนหนทางในกรุงเทพฯ ไม่เหมาะที่จะหิ้วท้องกลับไปกินข้าวที่บ้านเลย

ในเวลาสามทุ่มรถราคาหลายล้านมาจอดอยู่ทางปากซอยเล็กๆ “บ้านของเธอหลังไหน” ไมล์ถาม

“ต้องเดินเข้าไปในซอยต่ออีกหน่อยค่ะ ขอบคุณนะคะ” ไมล์มองไปในซอยที่เธอบอก แสงไฟมันน้อยมาก 

“แน่ใจเหรอว่าเธอออกมาจากซอยมืดๆแบบนั้น ทุกวัน” น้ำแข็งหัวเราะขำ กับประโยคคำพูดของไมล์ ที่ดูไม่ค่อยเข้ากับเขาสักเท่าไหร่ มุขตลก

“ไม่มีอะไรหรอกคะ เดินเข้าไปแค่ร้อยเมตรเองก็ถึงบ้านฉันแล้ว แถวนี้ไม่เคยเกิดเรื่องอะไรไม่ดี”

“แล้วของพวกนี้เธอจะหิ้วเข้าไปได้เหรอ”

“ออ! คงต้องฝากคุณกลับไปที่บ้านคุณก่อนค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปเลือกอีกทีว่าอะไรจะเอาอะไรมาเก็บที่นี่บ้าง ขอบคุณนะคะ ฉันไปละ” น้ำแข็งพูดจบลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว ไมล์มองตามร่างบางในชุดเดรสขาวที่ค่อยๆเล็กลงและหายไปจากสายตาเข้าไปในเงามืด

ปัง! ไมล์เกิดความไม่สบายใจ เขาจึงลงจากรถและเดินไปยังทิศทางเดียวกับน้ำแข็ง ช่วงขาที่ต่างกันทำให้ไมล์มองเห็นร่างที่คุ้นตา เธอกำลังเดินอยู่ ไมล์เลือกที่จะเดินตามไปเงียบๆ 

“จ๊ะเอ๋!” 

“นาย! พี่ตกใจหมด” ไมล์เองก็เกือบไปเช่นกันที่จะวิ่งเข้าไปหาน้ำแข็งที่จู่ๆมีวัยรุ่นชายกระโดดมาจากเงามืดมาดักหน้าน้ำแข็ง แต่ดูแล้วทั้งสองรู้จักกันเป็นอย่างดี

“ทำไมวันนี้พี่กลับดึกนักละ”

“อืม ติดธุระนิดหน่อย” ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไป  นายเหมือนจะเห็นไมล์ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะนายไม่ได้รู้จักไมล์

“คืนนี้ให้ผมมานอนเป็นเพื่อนมั้ย” เสียงคำถามแม้ไม่ดังมาก แต่ในความมืดและความเงียบ นอกจากน้ำแข็งแล้วคนที่เดินตามมาก็ได้ยินเช่นกัน

“ทำไมต้องมานอนเป็นเพื่อนละ” น้ำแข็งถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“ป้านันไม่อยู่ พี่ไม่รู้เหรอ” น้ำแข็งมุ่นคิ้ว และรีบล้วงโทรศัพท์เครื่องเก่าของตนออกมา ใบหน้าสาวเซ็งสุดๆ เพราะแบ็ตเตอร์รี่หมดไปตั้งแต่ตอนไหนเธอไม่รู้เลย 

“ว่าแต่ป้าไปไหน เรารู้เปล่า”

“รู้สิครับ ก็เรื่องน้าเพลงนั้นแหละ เฮ้ยยย ผมก็บอกป้านันแล้วอย่าไปยุ่งกับน้าเพลงเลย นี้ไปตามสามีแกไปถึงพัทยาอะไรโน้นแนะ ป้านันเป็นห่วงกลัวจะเกิดเรื่องร้ายๆเลยตามไปเป็นเพื่อนหลังจากที่ห้ามแล้วห้ามอีก ว่าอย่าไป ผมละนะ    สงสารป้านัน ไม่รู้จะใจดีไปถึงไหน” น้ำแข็งอดเป็นห่วงป้าไม่ได้ แต่โทรศัพท์เธอแบ็ตเตอรี่หมด ต้องรีบเข้าบ้านไปชาร์ทแบ็ตก่อนและรีบโทร.หาป้าดีกว่า แต่เมื่อเดินมาถึงประตูบ้านขณะที่น้ำแข็งกำลังล้วงกระเป๋าหยิบกุญแจ เงาใหญ่กว่าก็ทาบทับบดบังเงาของเธอกับนายจนเสียมิดชิด ทำให้ทั้งสองหันหลังกลับไปทันที

“คุณไมล์” นายมองคนตรงหน้าที่สายตาชำเลืองมองมาทางเขาแค่แว็บดียว ก็หันไปจดจ้องมองน้ำแข็ง

“มีอะไรในบ้านที่ต้องเอามั้ย ถ้าไม่ก็กลับไปนอนที่บ้านฉันตอนนี้เลย จนกว่าป้าเธอจะกลับมา” น้ำแข็งเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ เขารู้ได้ไง มีเครื่องดักฟังติดอยู่ที่เธอเหรอ

“พี่รู้จักเขาด้วยเหรอ ผมเห็นเขาเดินอยู่ข้างหลังพี่มาตั้งแต่กลางซอยแล้ว” นายไขข้อสงสัยให้กับน้ำแข็ง

“คุณสะกดรอยตามฉันมาเหรอคะ”

“นอกจากจะอ่านนิยายรักมากแล้ว เธอยังบ้าอ่านนิยายสืบสวนด้วยสินะ” นายหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำพูดของไมล์ 

“ไม่เป็นไรครับคุณพี่ชายตัวโต ผมนอนเป็นเพื่อนพี่สาวได้ครับ”

“ถ้านายไม่ใช่น้องชายที่คลานตามมาจากท้องเดียวกันกับเธอ ก็หุบปากไปซะ ฉันไม่ได้ขอความเห็นและน้ำใจจากนาย”

! น้ำแข็งและนายต่างตกใจกับคำพูดมะนาวไม่มีน้ำของไมล์ แต่ครั้งนี้   น้ำแข็งรู้สึกว่าไมล์พูดแรงไป เขากับเธอรู้จักกันแค่ไม่กี่วัน แต่เขากับนายรู้จักกันมาทั้งชีวิตของนายเลย 

“ไม่ต้องพี่เอง” น้ำแข็งยกมือห้ามนายที่เลือดขึ้นหน้าเช่นกัน

“ขอบคุณนะคะคุณไมล์ที่หวังดี แต่คุณกลับไปเถอะค่ะ บ้านหลังนี้มีที่ให้กับนายค่ะ เขาไม่จำเป็นต้องเป็นน้องชายที่คลานออกมาจากท้องเดียวกันกับฉัน เขาก็มีสิทธินอนที่บ้านนี้ได้ อย่าว่าแค่ในบ้านเลยค่ะ แม้แต่บนเตียงนอนฉัน เขาก็นอนได้โดยที่ไม่ต้องใช้สิทธิอะไรทั้งนั้นค่ะ” ไมล์ขบกรามแน่น เขาเป็นอะไรไปไม่รู้ แต่ที่แน่ๆประโยคของน้ำแข็งทำให้หัวใจเขาแกว่งไหวแปลกๆ นอนบนเตียงเธออย่างงั้นเหรอ

ส่วนนายยิ้มกระหยิ่มใจ ยิ่งเห็นใบหน้าพี่ชายหล่อๆ โกรธยิ่งสะใจ ก็ช่วยไม่ได้อยากมาว่าเขาก่อนทำไม

“ฉันจะจำไว้ว่าเตียงนอนของเธอมันสาธารณะ งั้นคืนนี้ฉันจะนอนบนเตียงสาธารณะนั้นแล้วกัน เมื่อครู่นี้เธอก็พูดเองว่าไม่จำเป็นต้องอ้างสิทธิใดๆก็สามารถนอนบนเตียงเธอได้ไม่ใช่เหรอ” นายและน้ำแข็งอ้าปากค้างกับคำย้อนตอกกลับ ไมล์จึงเอื้อมมือไปดึงกุญแจบ้านมาจากมือของน้ำแข็ง แต่ก่อนที่เขาจะไขกุญแจเขาหันมาทางนาย “นายขับรถเป็นมั้ย” ไมล์ถามนาย

“เอ่อ! เป็นครับ” นายตอบกลับอัตโนมัติ 

“ดี” ไมล์โยนกุญแจรถของตัวเองให้นาย “รถสีดำที่จอดอยู่หน้าปากซอย ไปหาที่จอดให้หน่อยนะ นายเป็นคนแถวนี้ น่าจะรู้ว่าที่ไหนจอดได้ และพรุ่งนี้เอากลับมาจอดไว้ที่เดิมและเอากุญแจมาให้ฉัน ฉันจะมีค่าตอบแทนให้อย่างงามกับการที่นายดูแลรถให้ฉันคืนนี้”

น้ำแข็งหันมองคนโน้นที คนนี้ที “นายเขายังไม่มีใบขับขี่นะคะ”

“ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น ตกลงทำได้มั้ย” นายพยักหน้าและวิ่งไปทันที  ไมล์จึงหันไปไขกุญแจเข้าบ้านไม้หลังเล็กสองชั้น ข้างในสะอาดไม่ได้มีเฟอร์นิเจอร์อะไรมากนักมีแต่ของที่จำเป็นต้องใช้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha