[จบ] แสงใต้เงา [Chance Below Shadow]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 17 : โจ๊กสองชาม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

น้ำแข็งที่ตื่นเช้าเป็นประจำ ตีห้าครึ่งร่างบางค่อยๆเริ่มขยับเป็นประจำทุกวัน แต่สำหรับเช้านี้มันไม่ปกติ เมื่อดวงตาเธอมองเห็นแขนใหญ่อยู่กลางลำตัวเธอ สติของเธอกลับมาอย่างครบถ้วนในเวลาอันสั้น เธอขึ้นมานอนบนเตียงได้ยังไง แน่นอนว่าต้องไม่ใช่เขาแน่ๆที่จะไปอุ้มเธอขึ้นมา ใบหน้าของน้ำแข็งตอนนี้เธออยากจะร้องไห้ เธอจะลุกจากเตียงโดยวิธีไหนที่ไม่ให้เขารู้ตัว

“อืม” น้ำแข็งหลับตาลงทันที เมื่อไมล์เริ่มขยับตัว พลิกตัว พลิกตัวสิค่ะ พลิกนะได้โปรด น้ำแข็งหลับตาปี๊และภาวนาในใจให้ไมล์พลิกตัวหันไปอีกด้านหรือเปลี่ยนท่านอนเอาแขนเขาบนตัวเธอออกไปเลย แต่ทุกอย่างกลับตรงข้าม

“อื้มมมมม” น้ำแข็งร้องเสียงดังออกมา เมื่อเขาเบียดกายกำยำแนบชิดเธอมากขึ้นกว่าเดิม “ว้ายยยยย” น้ำแข็งที่ดิ้นรนอย่างสุดกำลังด้วยอารามตกใจ เตียงขนาดเล็กไม่อาจรับร่างบางไว้ได้เธอจึงตกเตียงไปในที่สุด “โอ้ยยยยย” 

ฮา ฮา ฮา ในขณะที่น้ำแข็งร้องออกมาด้วยความเจ็บแบบจุก ไมล์กลับหัวเราะออกมาอย่างขบขัน “เหตุการณ์จริงสนุกกว่าที่คิดไว้อีก”

“คนบ้า! คุณแกล้งฉันนี่” น้ำแข็งบ่นเสียงดังเล็กน้อย 

“ไหนมาดูสิ กระดูกเคลื่อน สะโพกครากหรือเปล่า”

“ไม่ต้องมายุ่งเลยนะ” น้ำแข็งขยับถอยห่าง เมื่อไมล์ขยับอยู่บนเตียงมาใกล้น้ำแข็งที่นั่งอยู่ตรงพื้นไม้ด้านล่าง น้ำแข็งพูดจบรีบลุกและวิ่งเข้าห้องน้ำไปเลย ให้เจ็บแค่ไหนเธอก็ขออดทนไว้ดีกว่า เธอเขินอายเกินกว่าจะให้เขาเข้ามาใกล้เธอในยามเช้าตอนพึ่งตื่นนอน หน้าไม่ได้ล้าง ฟันก็ยังไม่ได้แปรง ความอายมีมากกว่าอาการเจ็บเล็กๆพวกนี้เสียอีก

ไมล์แค่ยิ้มและเมื่อเห็นแล้วว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก เขาก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง เมื่อตอนนี้ยังเช้ามาก ไมล์จึงหลับต่อไปอย่างง่ายดาย โดยที่ไม่ได้ฉุกคิดเลยว่าหลายชั่วโมงที่ผ่านมาเขาสามารถนอนหลับได้อย่างสบาย ทั้งๆที่คนข้างกายคือ   น้ำแข็ง น้ำแข็งคนที่ไม่ใช่คนที่เขาเก็บไว้ในหัวใจรักอยู่ตลอดเวลา

ไมล์ลงมาข้างล่างทั้งๆชุดนอนในตอนเจ็ดโมง เพราะตลอดเวลาที่เขาหลับไปอีกครั้ง เขาแทบไม่รู้สึกตัวเลยว่าน้ำแข็ง เธอออกจากห้องน้ำตอนไหน เก็บที่นอนจำเป็นไปตอนไหน ไมล์ปฎิเสธไม่ได้ว่าตัวเองสามารถนอนหลับได้อย่างสนิทในบ้านหลังนี้  กลิ่นหอมๆจากห้องด้านหลังทำให้ไมล์ต้องเดินตามกลิ่นไป

“ทำอะไรนะ”

“โจ๊กค่ะ คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลย ทุกอย่างจะเรียบร้อยหลังจากนั้นค่ะ” ไมล์เข้าใจและเดินออกมาทำอย่างที่น้ำแข็งบอก พอเขาเข้าไปในห้องน้ำทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้แล้ว เสื้อผ้าชุดเมื่อวานที่เธอซักใหม่ ผ้าขนหนูและชั้นในชาย เธอคงไปเอามาจากในรถแน่ๆ 

“ใช้ได้” ไมล์เอ่ยชมเงียบๆ เมื่อหยิบชั้นในชายตัวใหม่ขึ้นมาสำรวจ ขนาดเป๊ะมาก และเนื้อผ้าเธอเลือกแบบอย่างดี สามสิบนาทีต่อมาไมล์ออกมาจากห้องน้ำเห็นใครคนหนึ่งซึ่งคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนาย “มาแต่เช้าเลยนะ” ไมล์เอ่ยกับนาย และทรุดลงนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆนาย

น้ำแข็งที่กำลังถือชามโจ๊กหนึ่งชามออกมาให้กับนาย และได้ยินคำทักทายของไมล์ที่มีกับนาย เธอแปลกใจแกมเหลือเชื่อที่คนอย่างไมล์จะทักทายใครก่อน เธอไม่ได้รู้จักเขาดีอะไรมากมาย แต่ดูจากลักษณะและประสบการณ์ที่ผ่านมาคนอย่างเขาเนี่ยนะจะทักทายใครก่อน ทำตัวอย่างกับเทพ เอาเถอะอย่างเขาทำได้อยู่แล้ว

“เมื่อคืนพี่ทำอะไรพี่สาวผมอ๊ะเปล่า” น้ำแข็งหยุดฝีเท้าทันทีและถอยหลังซ่อนตัวหลังกำแพงไม้ที่กั้นระหว่างห้องสองห้อง เมื่อได้ยินเสียงคำถามของนาย

“ทำ แล้วมีปัญหาอะไรมั้ย” น้ำแข็งเบิกตากว้าง ลมหายใจติดขัด หน้าร้อนวูบ ในขณะที่นายอึ้งไปทันที

“พี่อย่ามาหลอกผมเลย ถ้าพี่ทำอะไรพี่น้ำแข็งจริง สภาพพี่คงไม่ยังดูดีแบบนี้หรอกครับ” ไมล์หันตัวและหน้ามามองนายตรงๆ

“ที่พูดหมายความว่าไง”

“ก็หมายความตามที่พูดเลย ผู้หญิงดีๆอย่างพี่น้ำแข็งไม่มีทางให้พี่ชายหน้าหล่อกินได้ง่ายๆแบบฟรีๆหรอกครับ ผมยืนยันนอนยัน” ไมล์ยิ้มเจ้าเล่ห์

“อย่าพึ่งแน่ใจนัก ลองไปถามเจ้าหล่อนดูก่อนเถอะ” ไมล์ทิ้งท้ายไว้แบบสองแง่สองง่าม ทำเอานายถึงกับอึ้งอีกครั้ง และใบหน้าแสดงออกถึงความลังเล 

น้ำแข็งกัดปากตัวเอง และหายใจเข้ายาวๆเรียกกำลังใจให้กับตัวเองก่อนที่จะเดินออกมาปรากฎตัวให้สองหนุ่มได้เห็นว่าเธอมาแล้ว

ปึก! เสียงก้นชามโจ๊กกระแทกพื้นโต๊ะตรงหน้านาย เมื่อน้ำแข็งวางมันลง “ของนาย ส่วนของคุณรอสักครู่” น้ำแข็งพูดและหันไปมองไมล์นิดเดียว เดินกลับเข้าไปด้านหลังอีกครั้ง เพื่อตักโจ๊กให้กับไมล์

“พี่สาวผมทำโจ๊กได้อร่อยมากเลยละ ขนมไทยก็สุดยอดลูกค้าติดตรึม” นายโฆษณาความสามารถของน้ำแข็งเสียเต็มที่ในขณะที่กำลังตักโจ๊กกินไม่หยุด

“เวอร์ไปละ ก็แค่โจ๊ก ของฟรีอะไรๆก็อร่อยทั้งนั้นแหละ สำหรับคนอย่างนาย” ไมล์เหน็บแนมอย่างไม่สนใจ จนชามโจ๊กของตนถูกนำมาเสิร์ฟ พร้อมๆกับในส่วนของน้ำแข็งที่เธอนั่งลงตรงข้ามคนทั้งสองหลังจากที่เสิร์ฟน้ำเปล่าแล้ว

“ขออีกชาม/ขออีกชาม” สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน น้ำแข็งเงยหน้าจากชามโจ๊กของตัวเองที่พึ่งทานไปได้แค่ครึ่งเดียวในขณะที่ไมล์และนายกินหมดไปแล้ว

“ไหนบอกว่าผมเวอร์ไปไงละครับ” นายหันไปเหน็บแนมไมล์ที่ร้องขอเพิ่มพร้อมกับตน

“เมื่อคืนฉันนอนดึก เสียแรงไปเยอะ เช้านี้เลยต้องกินเรียกกำลังคืนเยอะหน่อย มีปัญหาอะไรมั้ย”

“คุณ!” น้ำแข็งที่เงียบมาโดยตลอดเธอทำเป็นไม่ได้ยินบทสนทนาก่อนหน้าของสองคนนี้ แต่คำพูดนี้ของไมล์ทำให้เธอคิดเจตนาเขาไปได้เพียงทางเดียว

“เร็วๆ” ไมล์เลื่อนชามไปตรงหน้าน้ำแข็ง อย่างไม่ใส่ใจท่าทางของนายและน้ำแข็งที่คิดเจตนาคำพูดของเขาไปในทางเดียวกัน

น้ำแข็งหยิบชามเปล่าทั้งสองไปด้วยอารมณ์คุกกรุ่น เธอไม่มีโอกาสได้แก้ตัวแก้ไขประโยคคำพูดของไมล์กับนายเลย ไมล์หันมายิ้มอย่างผู้มีชัยกับนาย “เห็นแล้วใช่มั้ยว่าอะไรเป็นอะไร พี่สาวร่วมโลกของนายเป็นของฉัน ไม่อย่างงั้นเธอจะเชื่องขนาดนี้เหรอ” ไมล์ก้มหน้าพูดเบาๆกับนายด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างผู้มีชัย

ก่อนที่ไมล์และน้ำแข็งจะออกจากบ้านกลับไปยังรถที่นายเอามาจอดไว้ที่เดิมตามคำสั่งของไมล์ ไมล์บอกให้น้ำแข็งจ่ายเงินให้นายไปสองพันบาท ซึ่งน้ำแข็งก็ทำตามเพราะเงินสดที่เหลือจากเมื่อวานเธอยังไม่มีโอกาสได้คืนเขาเลย นายรับเงินมาแบบไม่คิดอะไร เพราะเงินจากการทำงานสุจริตน้ำแข็งบอกเสมอว่าเขารับมันได้ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha