[จบ] แสงใต้เงา [Chance Below Shadow]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 18 : ความขี้ขลาดของน้ำแข็ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ก่อนที่ไมล์และน้ำแข็งจะออกจากบ้านกลับไปยังรถที่นายเอามาจอดไว้ที่เดิมตามคำสั่งของไมล์ ไมล์บอกให้น้ำแข็งจ่ายเงินให้นายไปสองพันบาท ซึ่งน้ำแข็งก็ทำตามเพราะเงินสดที่เหลือจากเมื่อวานเธอยังไม่มีโอกาสได้คืนเขาเลย นายรับเงินมาแบบไม่คิดอะไร เพราะเงินจากการทำงานสุจริตน้ำแข็งบอกเสมอว่าเขารับมันได้ 

“เธอมีเรียนเช้าเหรอ”

“ค่ะ” ไมล์พยักหน้าเข้าใจ และเคลื่อนรถออกไปจากหน้าปากซอยเล็กๆ มุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย “ขอบคุณนะคะ” น้ำแข็งมีมารยาทเสมอกับคนที่มีน้ำใจกับเธอ ไมล์แค่พยักหน้าและกำลังจะออกรถเมื่อน้ำแข็งกำลังปิดประตู แต่คนหน้าคุ้นที่เขาพึ่งเจอเมื่อวานเดินมายืนตรงข้างประตู

“สวัสดีค่ะพี่ไมล์ จำพิมได้มั้ยคะ” น้ำแข็งที่กำลังปิดประตู หันไปมองเพื่อนอย่างเหลือเชื่อ พิมพิลาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย หรือว่าเพื่อนสาวคนสนิทจะคิดกับ คุณไมล์ของเธอเหรอเนี่ย

“สวัสดีครับ” ไมล์ที่เลื่อนกระจกลงมาแล้ว กล่าวทักทายตามมารยาท ใบหน้าเขานิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา แม้ผู้หญิงตรงหน้าจะจัดว่าเป็นคนสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว

“พี่ไมล์กำลังจะไปไหนเหรอคะ ถึงสามารถแวะมาส่งน้ำแข็งได้” ไมล์ยิ้มมุมปากในขณะที่น้ำแข็งรู้สึกหน้าชาเมื่อสิ้นเสียงประโยคของเพื่อน ไมล์รับรู้ได้ถึงความมั่นใจของพิมพิลาที่เธอคิดว่าถ้าผู้ชายต้องเลือกระหว่างเธอกับน้ำแข็งแล้ว เธอต้องเข้าวินก่อนแน่ๆ 

“ผมกำลังจะกลับบ้านเลยแวะมาส่งน้ำแข็งครับ” คำตอบของไมล์ทำเอาพิมพิลาหุบรอยยิ้มไปทันที แม้ไม่ได้พูดตรงๆแต่ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าไมล์กำลังบอกเธอว่าเขาไปค้างที่บ้านน้ำแข็งมา 

น้ำแข็งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก และเมื่อสายตาของเพื่อนมองมาทางเธอทำให้น้ำแข็งไม่รู้จะปั้นหน้ายาก

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” ไมล์กล่าวลาและเลื่อนกดกระจกขึ้น เขาเคลื่อนรถออกไปโดยที่ไม่ได้หันไปมองน้ำแข็งเลย แต่เขาก็นึกหน้าเธอออกว่าตอนนี้หน้าเธอจะเป็นแบบไหน แค่คิดไมล์ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขแบบไม่รู้ตัวเลย

“น้ำแข็ง เธอกับพี่ไมล์คบกันแล้วเหรอ” น้ำแข็งเหวอไปทันที จะให้เธอตอบเพื่อนว่าอย่างไรละ ก็สัญญาข้อตกลงเธอไม่มีสิทธิกล่าวอ้างหรือแสดงความเป็นเจ้าของเขานี่น่า

“เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแล้ว”

“หมายความว่าไง คบหรือไม่คบ” น้ำแข็งส่ายหน้าเป็นคำตอบ พิมพิลายิ้มออกมาทันที “งั้นในฐานะที่เราเป็นเพื่อนรักกัน พิมชอบพี่ไมล์ น้ำแข็งช่วยพิมได้มั้ย ให้เราสองคนมีโอกาสได้เจอกันใกล้ชิดกัน ไม่นานพี่ไมล์ต้องชอบพิมแน่ๆ      น้ำแข็งว่ามั้ย” น้ำแข็งยิ้มแบบหน้าปั้นยากอีกครั้ง และเธอก็รู้สึกจี๊ดที่หัวใจแปลกๆ 

Grrrr Grrrr เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เครื่องเก่าของน้ำแข็งดังขึ้นในเวลาเที่ยงตรง เบอร์ที่โชว์เป็นเบอร์แปลก แต่จะว่าแปลกก็ไม่เชิงมันก็คุ้นๆ แต่น้ำแข็งไม่เสียเวลานึกจึงกดรับในขณะที่เดินออกจากห้องเรียน

“ฉันรออยู่ที่เดิม” เสียงคุ้นเคยที่เธอไม่ได้ลืม อ่อ นึกออกแล้วเบอร์ของคุณไมล์นี่เองก็เมื่อวานเธอไปเปิดเบอร์ใหม่กับเขาด้วย ที่แค่คุ้นๆเพราะเธอมองแค่แป็บเดียวตอนที่ไมล์ถามว่าเบอร์นี้เป็นไง ตอนนั้นเธอก็แค่พยักหน้า อาจจะเพราะว่าเธอกำลังเบลอๆที่พึ่งถูกเขาจูบมาหมาดๆ

“คุณมารับฉันทำไม”

“พูดมาก รีบๆฉันไม่ชอบรอใครนาน” น้ำแข็งหน้ามุ่น 

“มีอะไรเหรอ ใครโทร.มาเหรอ” พิมพิลาที่เดินตามมาถามตามปกติ       น้ำแข็งลังเลที่จะตอบและอาการแบบนั้นของน้ำแข็งทำให้พิมพิลาเดาได้ทันที     “พี่ไมล์ใช่มั้ย” น้ำแข็งพยักหน้า “แล้วเขาว่าไง”

“เขารออยู่ที่เดิม” พิมพิลายิ้มออกมาทันที

“น้ำแข็งให้พิมไปหาพี่ไมล์แทนได้มั้ย ขอร้องละ ให้พิมได้อยู่กับพี่เขาตามลำพังนะ” น้ำแข็งพยักหน้าพร้อมมอบรอยยิ้มให้กับเพื่อนที่กล่าวขอบใจเธอและเดินแยกไปอย่างรวดเร็ว

เฮ้ยยยยย “น้ำแข็งเอ๋ย ก็เธอมันขี้ขลาดขนาดนี้ แล้วผู้หญิงอย่างเธอจะเอาอะไรไปคู่ควรกับเขาละ” น้ำแข็งจึงเดินคอตกค่อยๆลงจากตึกเรียนไปอย่างไม่รีบร้อน สามชั่วโมงต่อมาเธอก็มาปรากฎตัวอยู่ที่วัดในจังหวัดอยุธยา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha