ไซด์ไลน์ที่รัก

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : รัก...???


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 4

รุ่งสาง พิมพ์ ลภัส ลืมตาขึ้น เธอค่อยๆ เอามือของบาสเตียนออก แต่ว่าเขาตื่นก่อนเธอนานแล้ว อ้อมแขนแกร่งจึงกระชับรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม

“คุณปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำค่ะ” คนในอ้อมกอดบอกกับเขาเสียงเรียบ

“พิม... ยังไม่หายโกรธผมอีกเหรอ” บาสเตียนถามกลับเขาเดาจากน้ำเสียงที่เย็นชาของเธอ

“ผมขอโทษ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะรังแกคุณ...” บาสเตียนเอาหน้าซุกซอกคอขาวของเธอแล้วกดจูบเบาๆ 

“แต่คุณก็ทำไปแล้ว ใช่สินะ ก็คุณเป็นนายจ้างนี่ คุณจะทำอะไร ยังไงก็ได้”  

“ผมขอโทษนะพิม...ผมขอโทษ ผมไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนมาใกล้คุณ ผม...หวง”บาสเตียนกระชับอ้อมแขนให้แน่นยิ่งกว่าเดิม

“วันนี้ผมว่างเดี๋ยวสายๆ เราค่อยไปเยี่ยมน้าคุณกันนะ ตอนนี้ผมขอนอนกอดคุณแบบนี้สักพักนะพิม”  คนในอ้อมกอดไม่ตอบเธอนอนนิ่งเงียบอยู่ในอ้อมกอดของเขา

ช่วงสายบาสเตียนพา พิมพ์ ลภัส ไปที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง พิมพ์ ลภัส แปลกใจจึงเอ่ยถามเขา “น้าของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ นี่คะ”

“ผมให้พายัพจัดการย้ายน้าของคุณมาเอง เพราะที่นี่มีแพทย์เฉพาะทางโดยตรง และที่สำคัญเขาเป็นเพื่อนของผม ผมจัดพยาบาลพิเศษคอยดูแลน้าของคุณตลอด 24 ชั่วโมง คุณไม่ต้องห่วงนะ ไอ้หมอเพื่อนผมมันเก่งพอตัวเลยล่ะ ป่ะเราเข้าไปกันเถอะ” บาสเตียนจับมือของหญิงสาว แล้วพาเธอไปยังห้องพักของน้าสาวของเธอ

เมื่อไปถึงทั้งสองคนก็เจอกับหมอหนุ่มที่หน้าห้อง และเพิ่งตรวจน้าสาวของเธอเสร็จพอดี บาสเตียนจึงทักทายเพื่อนเก่า “ไงไอ้หมอแกเป็นไงบ้างวะไม่ได้เจอกันซะนาน”

“ฉันก็สบายดี แล้วนี่...?”

“อ่อ... นี่ พิมพ์ ลภัส หลานสาวของคนไข้แกยังไงล่ะ พิมนี่หมอกฤษดาเป็นแพทย์ที่ดูแลน้าของคุณ”

“สวัสดีค่ะ ฉันพิมพ์ ลภัสค่ะ อาการของน้าสาวฉันเป็นยังไงบ้างคะ”

“โดยรวมหลังจากผ่าตัดแล้วก็ดีขึ้นนะครับ แต่เราก็ต้องคอยดูอาการไปเรื่อยๆ ก่อน เพราะมะเร็งนี่มันสามารถเกิดขึ้นได้อีก หลังจากนี้เราคงต้องใช้วิธีฉายแสงร่วมด้วย แต่ดูๆ แล้วคนไข้กำลังใจดีมากเลยนะครับสู้ตลอด ถ้าเป็นแบบนี้ ผมรับรองเลยว่าน้าของคุณพิมต้องหายขาดแน่ๆ ครับ”

“จริงเหรอคะน้าของพิมมีโอกาสหายขาดด้วยเหรอคะ”

“หายสิครับ เพราะน้าคุณก็เพิ่งเริ่มเป็นได้ไม่เท่าไหร่เอง ถ้าคนไข้ดูแลตัวเอง และปฏิบัติตามที่หมอแนะนำผมรับรองเลยว่าน้าของคุณพิมหายแน่นอน เราต้องร่วมมือกันครับ” หมอหนุ่มตอบอย่างยิ้มแย้ม

“พิมต้องขอบคุณ คุณหมอมากๆ เลยนะคะ ที่ช่วยรักษาน้าของพิม”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”

“ขอบใจแกมากว่ะไอ้หมอ”

“ไม่เป็นไรน่าเพื่อนกันและอีกอย่างมันเป็นหน้าที่ของฉัน ฉันไปก่อนนะ ต้องไปตรวจคนไข้ที่ห้องอื่นอีก ผมไปก่อนนะครับคุณพิม”

“ค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ”

“แล้วเจอกันว่ะไอ้หมอ”

“อืม บาย”

บาสเตียนกับ พิมพ์ ลภัส เปิดประตูเข้าไปเยี่ยมน้าสาวของเธอ

“น้าอร...” พิมพ์ ลภัสเรียกแล้วเดินเข้าไปหาที่เตียงทันที บาสเตียนเดินตามไปติดๆ 

อรอุมายิ้มออกทันทีที่เห็นหน้าหลานสาว “พิม... เป็นไงบ้างอยู่คนเดียวเหงามั๊ย อีกไม่นานน้าก็หายแล้วนะ เราจะได้กลับไปอยู่ด้วยกันอีก”

 “ฉันต้องขอขอบคุณ คุณบาสเตียนด้วยนะคะ ที่เป็นธุระจัดการให้ บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืมเลย พิมหนูต้องดีกับคุณเขาให้มากๆ เลยนะจ๊ะ เจ้านายดีๆ แบบนี้คงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว” อรอุมาพูดเสียงเหนื่อยๆ บอกกับหลานสาวของเธอ พิมพ์ ลภัสหันไปมองหน้าบาสเตียน บาสเตียนยักคิ้วให้กับหญิงสาว พิมพ์ ลภัส เลยค้อนเข้าให้

“น้าอรเป็นไงบ้างคะ ยังเจ็บตรงไหนหรือเปล่า พิมคิดถึงน้าอรที่สุดเลย เดี๋ยววันนี้พิมจะมานอนเฝ้าน้าอรเองนะคะ” พิมพ์ ลภัส เอามือจับมือของอรอุมาเอาไว้ เธอหันไปบอกกับน้าสาวของเธอ แต่สายตากลับชำเรืองมาที่บาสเตียน คิ้วของบาสเตียนย่นหากันทันทีที่ได้ยินว่าเธอจะมานอนเฝ้าไข้

“ไม่ต้องหรอกจ้ะ น้ามีคุณพยาบาลอยู่เป็นเพื่อนอยู่แล้ว และถึงพิมจะมานอนเฝ้าก็คงทำอะไรไม่ได้มาก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณพยาบาลเขาดีกว่า พิมไม่ต้องห่วงน้าหรอกนะจ๊ะ คุณพยาบาลเขาดูแลน้าดีมากเลยจ้ะ” อรอุมาพูดบอกหลานสาวและยิ้มอย่างอ่อนโยน บาสเตียนแอบยิ้มพยักหน้าเบาๆ เห็นด้วยกับคำพูดของอรอุมา พิมพ์ ลภัสเลยส่งสายตาดุๆมาให้เขา

“แต่พิมอยากดูแลน้าอรนี่คะ ตอนนี้พิมก็ส่งงานทุกอย่างครบแล้ว ที่มหาลัยก็ไม่มีอะไรแล้วด้วย” พิมพ์ ลภัส ยังคงออดอ้อนอรอุมา พูดโน้มน้าวให้อรอุมายอมให้เธอมานอนเฝ้าไข้

“พิมก็ตั้งใจทำงานกับคุณบาสเตียนเขาสิจ๊ะ ตอบแทนที่เขาช่วยน้าเอาไว้ คุณเขาเป็นคนดีมีน้ำใจ พิมต้องดีกับเขามากๆ นะลูก” อรอุมาเอามือจับมือหลานสาว พิมพ์ ลภัส ชำเรืองมองหน้าบาสเตียน เขายิ้มและพยักหน้าเบาๆ เห็นด้วยกับคำพูดของอรอุมา

“ค่ะน้าอร พิมจะดีกับคุณเขาให้มาก...กเลยค่ะ” พิมพ์ ลภัส ลากเสียงประชดพร้อมกับมองหน้าของเจ้านายหนุ่ม

“ดูพูดเข้าสิ น่าตีจังเลยเรา”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมชินแล้ว”

“พูดแบบนี้สงสัยโดนยัยพิมแผลงฤทธิ์เข้าให้แล้วใช่มั๊ยคะ พิม...”

“ไม่เป็นไรหรอกครับผมพูดเล่น จริงๆ แล้ว พิมพ์ลภัส เขาทำงานได้ดีมากเลยนะครับ” บาสเตียนรีบพูดแทรกขึ้น เพราะกลัวว่าอรอุมาจะดุ พิมพ์ ลภัส แล้วเขาจะโดนหางเลขจากเธอไปด้วย

“จริงเหรอคะ” อรอุมาถามอย่างแปลกใจ

“ครับ” บาสเตียนตอบและพยักหน้าเบาๆ

“ดีแล้วลูก หนูต้องตั้งใจทำงานให้ดีต่อไปนะจ๊ะ อย่าดื้อล่ะ”

“ค่ะ น้าอร” พิมพ์ ลภัส ตอบรับน้าสาวแล้วส่งสายตาพิโรธมาให้บาสเตียน บาสเตียนฉีกยิ้ม ยักคิ้วหลิ่วตาเยาะเย้ยหญิงสาว

“คุณอรอุมาครับ อีกสองวันผมคงต้องไปเยอรมัน และผมมีความจำเป็นต้องเอา พิมพ์ ลภัส ไปด้วย ผมหวังว่าคุณอรอุมาคงจะไม่ว่าอะไรนะครับ” บาสเตียนได้โอกาสรีบบอกอรอุมา เพราะเขารู้ว่าอรอุมาจะต้องไม่ปฏิเสธเขาแน่ๆ

“ห๊า...” พิมพ์ ลภัส ร้องและส่ายหน้าหวือให้กับน้าสาว แต่...

“ได้ค่ะ ถ้าเป็นคุณบาสเตียนแล้วอรไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ พิมตั้งใจทำงาน อย่าดื้อกับคุณเขานะ เข้าใจมั๊ย” อรอุมาสั่งหลานสาวเสียงของเธอเริ่มอ่อนลง พิมพ์ ลภัส เลยต้องรีบรับปากเพื่อให้น้าของเธอสบายใจ บาสเตียนยิ้มหน้าระรื่นทันที แถมยังหันมายักคิ้วเยาะเธออีก หญิงสาวเลยแอบหันไปส่งสายตาพิฆาตให้เขา

บาสเตียนและ พิมพ์ ลภัส เยี่ยมอรอุมาอยู่สักพักก็กลับ ระหว่างทาง ขณะอยู่ในรถ พิมพ์ ลภัส เลยหันมาแหวะใส่บาสเตียน

“ทำไมฉันต้องไปเยอรมันกับคุณด้วย”

“คุณลืมไปแล้วรึไง ว่าคุณต้องตามติดผมตลอด 24 ชั่วโมง”

“ไม่ลืม แต่ฉันไม่อยากไป เอาไว้คุณกลับมาฉันค่อยมาตามติดคุณก็ได้”

“ไม่ได้! คุณต้องตามติดผมตลอด เพราะฉะนั้นคุณต้องไป อ๊ะๆ อย่าปฏิเสธ น้าของคุณสั่งไว้ว่ายังไง หืม...” บาสเตียนทำหน้าล้อเลียนเธอ

“ชิ... พิมพ์ ลภัส ส่งค้อนให้เขาแล้วหันหน้าออกไปมองวิวด้านนอกแทน

“พายัพ เดี๋ยวแวะร้านกาแฟคุณจ๋าหน่อยนะ ฉันอยากได้กาแฟร้อนๆ สักแก้ว คุณจะเอาซะหน่อยมั๊ย กาแฟกับเค้กของร้านคุณจ๋าเขาขึ้นชื่อเลยนะ”

“ไม่! ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น” พิมพ์ ลภัสพูดโดยไม่หันไปมองหน้าเขา

“น่า...ซักหน่อยนะ” บาสเตียนเอามือไปแตะที่แขนของเธอเบาๆ

“ไม่! บอกว่าไม่ก็ไม่สิ! ฉันจะนั่งรอคุณบนรถนี่แหละ”พิมพ์ ลภัสนั่งกอดอกหันมาแหวะใส่เขา แล้วหันหน้าออกไปทางด้านนอกรถ

“อืม... ตามใจ แต่คุณต้องลงไปกับผม” บาสเตียนต้องการแกล้งเธอ เขาเลยสั่งออกไปเสียงเข้ม

“ไม่! ฉัน...ไม่...ลง...ไป” พิมพ์ลภัสหันไปพูดย้ำๆ ใส่บาสเตียน แล้วสะบัดหน้ากลับทันที

“อย่าดื้อสิ น้าของคุณสั่งไว้ว่ายังไง ลืมไปแล้วเหรอ...” บาสเตียนกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของ พิมพ์ ลภัส

“ฮึ่ย! พิมพ์ ลภัสกระฟัดกระเฟียดอย่างหงุดหงิด

เมื่อรถจอดที่หน้าร้านบาสเตียนก้าวลงจากรถและดึงมือของพิมพ์ ลภัสให้ลงจากรถและเดินตามเขา พิมพ์ ลภัส ก็เลยต้องจำยอมเดินตามเจ้านายหนุ่มอย่างเสียไม่ได้ พอเข้าไปในร้าน จิรภาเจ้าของร้านก็รีบเข้ามาต้อนรับบาสเตียนทันที

“สวัสดีค่ะคุณบาสเตียน หายหน้าไปหลายวันเลยนะคะ นึกว่าจะไปติดใจกาแฟร้านอื่นซะแล้ว”

“กาแฟร้านไหนๆ ก็สู้ของร้านคุณจ๋าไม่ได้สักร้าน ผมก็เลยต้องกลับมาที่ร้านคุณจ๋าเหมือนเดิมยังไงล่ะครับ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ยังไม่ลืมกัน แล้วนี่...”

“นี่ พิมพ์ ลภัส ครับ พิมพ์ลภัสนี่คุณจ๋าเจ้าของร้านนี้”

“สวัสดีค่ะ / สวัสดีค่ะ พอดีเลยวันนี้จ๋ามีเค้กเมล่อนและเค้กสูตรใหม่สองสามอย่าง เพิ่งลงเมนูวันแรก คุณพิมมาก็ดีแล้วช่วยเป็นหนูทดลองให้จ๋าทีนะคะ เพราะถ้าจะให้คุณบาสเตียนก็คงจะไม่ได้ เพราะเธอไม่ค่อยชอบของหวาน คุณพิมช่วยจ๋าหน่อยนะคะ”

“ค่ะ” พิมพ์ ลภัส ยิ้มและตอบรับอย่างเกรงใจจิรภา

“มาค่ะ เชิญนั่งก่อน เดี๋ยวจ๋าไปจัดการกาแฟกับเค้กมาให้ รอสักครู่นะคะ” จิรภารีบไปจัดการทุกอย่าง และอีก10 นาทีต่อมา กาแฟและเค้กสองสามชิ้นก็มาอยู่ตรงหน้าของบาสเตียนกับพิมพ์ ลภัส

พิมพ์ ลภัส นั่งมองเค้กตรงหน้าที่ส่งกลิ่นหอม หน้าตาน่ากิน เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอ บาสเตียนสังเกตเห็นพอดี เขายกยิ้มและนึกอยากแกล้งเธอสักหน่อย

“ถ้าคุณไม่อยากทานก็ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวผมจะยอมเป็นหนูทดลองให้คุณจ๋าเขาเอง ไหนดูซิ อืม... หน้าตาใช้ได้ มาลองสักหน่อยซิว่ารสชาติจะเป็นยังไง นุ่มลิ้นแค่ไหนกันนะ” บาสเตียนพูดลากเสียงอย่างอารมณ์ดี เขาเอามือไปเลื่อนจานเค้กเพื่อจะดันมาวางตรงหน้าเขา พิมพ์ ลภัสรีบจับข้อมือของบาสเตียนไว้ทันที ชายหนุ่มเลยหยุดชะงักและมองหน้าเธอเป็นเชิงถาม

“คุณไม่ชอบทานหวานนี่ คุณจะรู้ได้ยังไงว่ารสชาติแบบไหนถึงจะอร่อย และอีกอย่างคุณจ๋าเขาให้ฉันเป็นคนทดลอง เดี๋ยวฉันจะเสียสละเป็นหนูทดลองเอง” พิมพ์ ลภัสพูดกับเขาแต่สายตาของเธอจับจ้องอยู่กับจานเค้กตรงหน้าอย่างตื่นเต้น

“แต่คุณไม่อยากทานไม่ใช่เหรอ พิมพ์ ลภัส” บาสเตียนแกล้งถาม เขาอยากแกล้งเธออีกสักหน่อย

“ไม่เป็นไรค่ะ ในเมื่อคุณจ๋าเขาขอมา ฉันก็จะฝืนทานละกัน” พิมพ์ ลภัส พูดเสียงเล็กเสียงน้อย อย่างตื่นตากับเค้กที่อยู่ตรงหน้า

“จะดีเหรอ” บาสเตียนแกล้งถามยั่วเธอ

“ดีสิ มานี่ฉันจะทานเอง” พิมพ์ ลภัส ดึงเอาจานเค้กมาวางตรงหน้า เธอจ้องเค้กตาแทบไม่กระพริบ

“หอม อื้ม.... สุดยอด” พิมพ์ ลภัสตักเค้กเข้าปาก เธอหลับตาพริ้มหน้าตาบ่งบอกถึงความสุขสุดๆ

“เป็นไง อร่อยนุ่มลิ้นดีมั๊ย” บาสเตียนแกล้งถามหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังมีความสุขกับการทานเค้กจนไม่สนใจใคร

“เลิศ..ศ” พิมพ์ ลภัส ตอบออกมาอย่างลืมตัว แล้วยังตักชิมชั้นอื่นอีก พิมพ์ ลภัสทาน เค้กตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง และต่อด้วยน้ำอัญชันอีกหนึ่งแก้ว หน้าตาบ่งบอกถึงความสุขสุดๆ

“ถ้าคุณติดใจแล้วอยากเอากลับไปทานที่โรงแรมก็ได้นะ ลองเดินไปดูสิที่นี่เขามีเค้กหลายแบบ คุณจะสั่งอันไหนก็ไปเลือกเอาก็แล้วกัน” บาสเตียนเอามือชี้บอกไปที่มุมโชว์เค้ก

“สั่งได้ด้วยเหรอ” พิมพ์ ลภัสถามบาสเตียนอย่างตื่นเต้น

“อืม... ไปสิผมเลี้ยงคุณเอง” บาสเตียนพยักหน้าตอบ แล้วเอ่ยอนุญาต

“คุณรับปากแล้วนะ” บาสเตียนยิ้มและพยักหน้าแทนคำตอบ พิมพ์ ลภัสรีบลุกขึ้นเดินไปที่ตู้โชว์เค้กทันที เธอดูมีความสุขกับการเลือกเค้ก ชี้อันโน้น สั่งอันนี้ จนพนักงานของร้านตามจดแทบไม่ทัน บาสเตียนยิ้มกว้างที่เห็น หญิงสาวดูร่าเริงเหมือนเดิม เขาได้ พิมพ์ ลภัส คนเดิมกลับมาแล้ววว...

พายัพเปิดท้ายรถให้พนักงานร้านเอาเค้กและเครื่องดื่มอีกหลายอย่างวาง บาสเตียนยังพา พิมพ์ ลภัส ไปช๊อปเสื้อผ้าและรองเท้าอีกหลายๆ อย่าง เพราะอีกสองวันเขาจะต้องไปเยอรมันและที่นั่นอากาศหนาวมาก และเสื้อผ้าของเธอก็คงใช้ที่โน่นไม่ได้ บาสเตียนเลยพาเธอไปช๊อปซะชุดใหญ่ พิมพ์ ลภัส มีความสุขกับการเลือกเสื้อผ้าตัวโน้น ตัวนี้ เธอเข้าร้านโน้น ออกร้านนี้ จนพายัพแทบจะถือไม่ไหว ต้องเอามาเก็บที่รถและเดินกลับไปขนมาอีก จนเมื่อพิมพ์ ลภัสช๊อปเสร็จ ที่ท้ายรถก็มีแต่ข้าวของๆ พิมพ์ ลภัส อัดแน่นเต็มไปหมด

“ขอบคุณนะ” พิมพ์ลภัสหันไปบอกบาสเตียนขณะอยู่ในรถ

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นแทนได้มั๊ย” บาสเตียนบอกเธอเขายิ้มออกมาอย่างมีนัย

“อะไร อย่างอื่น” พิมพ์ ลภัสหันไปถามบาสเตียนอย่างแปลกใจ

บาสเตียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเอามือชี้ที่แก้มของเขาเป็นคำตอบแก่เธอ พิมพ์ ลภัส ส่ายหน้าหวือ เธอเริ่มเขินอายแล้วหันไปมองนอกรถแทน

“น่า...ทีเดียวเอง เอาสิคุณผมพร้อมแล้ว เร็วๆ” บาสเตียนพูดย้ำเร่งให้หญิงสาวทำตามที่เขาบอก

“เอาสิคุณ อย่าดื้อ! เร็ว! จำที่น้าคุณสั่งไว้ไม่ได้เหรอ เร็วเข้าผมรอนานแล้วนะ” บาสเตียนเอียงหน้าให้หญิงสาว พิมพ์ลภัสอายสายตาของพายัพ จนต้องกระซิบบอกเขา  “คุณพายัพก็อยู่ด้วย ฉันอาย! พิมพ์ ลภัส กัดฟันพูดเบาๆ

บาสเตียนยิ้มกว้าง แล้วหยิบซองเอกสานที่เหน็บอยู่หลังเบาะคนขับออกมา เขาหยิบมันขึ้นมาบังตรงหน้าเขา “อ่ะคุณ พายัพไม่เห็นแล้ว เร็วสิ! ผมทำตามที่คุณขอแล้วนะ เร็วๆ ผมรอนานแล้ว”   

พิมพ์ ลภัสหันไปมองเขาเห็นท่าทางของเขาแล้วเกิดหมั่นใส้ขึ้นมาเลยหยิกไปที่มือหนาของเขา

“โอ๊ยย...ย คุณมาหยิกผมทำไม จะอายอะไรขนาดนั้น มา... ถ้าคุณไม่จัด ผมจัดเอง” บาสเตียนยื่นหน้าเข้าไปกดจูบที่แก้มนวลอย่างรวดเร็ว พิมพ์ ลภัส ตาโต เขินอายสายตาของพายัพ หน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที พิมพ์ ลภัส เอามือผลักบาสเตียนออก และนั่งก้มหน้างุดๆ บาสเตียนมองหน้าเธอแล้วหัวเราะออกมา

“คุณจะอายไปทำไมกัน มานี่เลย พายัพมันรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว มันไม่สนใจหรอกน่า พายัพมันยังอยากอยู่ดูโลกไปนานๆ จริงมั๊ยพายัพ”  บาสเตียนพูดลากเสียงอย่างอารมณ์ดี เขาเอามือคว้าตัวของเธอเข้ามากอด แต่ พิมพ์ ลภัส ก็พยายามขืนตัวเอาไว้ เขาเลยออกแรงดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแกร่งจนได้ และกดจูบที่หน้าผากขาวเนียนของเธอ จนพิมพ์ ลภัสต้องทุบเบาๆ ที่อกแกร่งของเขา

“ครับนาย” พายัพตอบรับคำของเจ้านายแล้วสนใจแต่หนทางข้างหน้า เขาพยามไม่เหลือบตาขึ้นมองกระจกเพราะกลัวว่าจะเจอกับสายตาของเจ้านายหนุ่ม

เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าล็อบบี้ใต้ถุนของโรงแรม พายัพรีบลงมาเปิดประตูให้เจ้านายทั้งสอง บาสเตียนเดินกอดเอวของพิมพ์ ลภัส เดินเข้าไปในโรงแรม แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงักเท้าทันที

“คุณคิม... จีน่าคิดถึงคุณที่สุดเลยค่ะ” สาวสวยละตินแต่งตัวเปรี๊ยวจี๊ดที่ยืนรอเขาอยู่ เธอยิ้มกว้างเรียกเขาเสียงอ่อนเสียงหวาน และเดินเข้ามากอดแขนของเขา และกดจูบที่แก้มสากของเขาทันที

บาสเตียนทำหน้าเซ็งๆ เขาหันไปมองหาพายัพ ที่กำลังวิ่งตามเขามาไกลๆ พิมพ์ ลภัส ทำหน้าเหรอหรา แล้วยิ้มเยาะใส่บาสเตียน

“แล้วนี่... เธอเป็นใครกันคะ ถึงได้มากับคุณได้” สาวสวยละตินแลตามองพิมพ์ ลภัส อย่างเหยียดๆ

“อย่ายุ่งกับเธอ จีน่า พายัพ!” บาสเตียนหันไปเรียกคนสนิท เขามองลูกน้องแบบตำหนิ ที่ปล่อยให้จีน่าเข้ามาถึงตัวของเขาได้ พายัพรีบหลบสายตา แล้วพยายามกันจีน่าออกทันที

“คุณคิม จีน่าอุส่าบินมาจากเซาเปาโล จีน่าคิดถึงคุณ คุณไม่โทรหาจีน่าเลย ทำไมใจร้ายกับจีน่าจังคะ แล้วนี่เธอคนนี้คงเป็นผู้หญิงคนใหม่ของคุณ คุณเบื่อจีน่าแล้วใช่มั๊ย ถึงได้ทำกับจีน่าแบบนี้ คุณคิมให้โอกาสจีน่าบ้างสิคะ จีน่ารักคุณนะ คุณคิม” จีน่าตัดพ้อบาสเตียน แล้วพยายามเอามือเกาะตัวบาสเตียนเอาไว้

“อย่าพูดเหลวไหลจีน่า ฉันไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับเธอ เธอเป็นเพียงเพื่อนของน้องฉันเท่านั้น ฉันไม่เคยคิดกับเธออย่างอื่น อย่ามาสร้างปัญหาให้กับฉัน กลับเซาเปาโลไปซะ แล้วอย่ามาที่เมืองไทยอีก” บาสเตียนพยายามแกะมือของจีน่าออกจากตัว พิมพ์ ลภัสมองดูทั้งสองคนแล้วแอบขำออกมา

“ไม่ค่ะ จีน่ารักคุณ จีน่าจะไม่กลับเซาเปาโล จีน่าจะอยู่กับคุณที่เมืองไทย” จีน่ายังคงเกาะเอวของบาสเตียนไว้แน่น เธอพยายามเอาเท้าถีบพายัพให้ออกห่าง

“งั้นก็ตามใจเธอก็แล้วกัน แต่อย่ามายุ่งกับฉันและคนของฉัน ไม่งั้นเธอโดนดีแน่ พายัพ!” บาสเตียนเรียกลูกน้องเสียงเข้ม พายัพรีบออกแรงกระชากตัวจีน่าออกมาจากบาสเตียนทันที แล้วยืนกอดรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้ตามบาสเตียนเข้าไปในลิฟท์ได้ บาสเตียนเมื่อหลุดจากการเกาะของจีน่า เขารีบเดินกอดเอวของ พิมพ์ ลภัสแล้วรั้งตัวเธอมาแนบติดกับตัวเขา และก้าวเข้าไปในลิฟท์ กดปิดประตูทันที พายัพจัดการดึงรั้งตัวของจีน่าเอาไว้ จนประตูลิฟท์ปิดลง

“ปล่อยฉัน! อย่ามาโดนตัวฉัน ฉันจะฟ้องมาดาม อย่าคิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ เรื่องนี้มันต้องไม่จบแบบนี้ ฮึ!” จีน่าสะบัดตัวออกจากพายัพ แล้วก้าวเดินออกจากโรงแรมไป

ภายในลิฟท์ พิมพ์ ลภัสหันไปส่งสายตาพิฆาตใส่บาสเตียน เธอพยายามแกะมือของเขาออกจากเอว

“พิมคุณกำลังเข้าใจผิด จีน่าเขาเป็นเพื่อนของน้องสาวผม มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ จีน่าเขาพูดไร้สาระ คุณอย่าไปฟังสิ เขากำลังทำให้คุณเข้าใจผมผิด” บาสเตียนรีบพูดแก้ตัวกับพิมพ์ ลภัสทันที เมื่อหันไปเห็นสายตาเมินเฉยของเธอ

“ใกล้ชิดกันซะขนาดนั้นคงไม่เข้าใจผิดมั๊งคะ คุณนี่มันร้ายกาจจริงๆ” พิมพ์ ลภัส หันไปค้อนให้เขา แล้วยืนนิ่งเฉยไม่สนใจในคำพูดของเขา

“คุณเชื่อเธอเพียงเพราะเธอพูดใส่ร้ายผม” บาสเตียนหันไปหาหญิงสาวเขาต้องการเคลียกับเธอเดี๋ยวนี้

“ฉันเชื่อเพราะฉันเห็นด้วยสองตาของฉันต่างหากล่ะ ภาพเสียงคมชัดซะขนาดนี้ ใครไม่เชื่อก็บ้าแล้ว ปล่อยฉันเลยนะ ฉันไม่อยากเป็นแบบเธอคนนั้น” พิมพ์ ลภัสพยายามแกะมือของเขาออกจากเอวของเธอ

“พิม... คุณฟังความข้างเดียว คุณต้องฟังผมด้วยสิ” บาสเตียนพูดออกอ้อนหญิงสาวตรงหน้า

“ฉันไม่จำเป็นต้องฟังคำแก้ตัวของคุณ แต่ก็ช่างเถอะ มันเป็นเรื่องของคุณ ฉันมันเป็นแค่ลูกจ้าง คงจะไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณไม่ได้ ฉันก็จะทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุด และถ้าน้าของฉันหายดี ออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ ฉันก็จะไปทันที” พิมพ์ ลภัสหันไปพูดกับเขาแล้วก้าวเท้าออกจากลิฟท์อย่างรวดเร็ว

“ไปกันใหญ่แล้ว ...พิม  รอผมก่อนสิ พิม...” บาสเตียนร้องเรียกพิมพ์ ลภัสอย่างอ่อนใจ เมื่อเธอก้าวออกจากลิฟท์ ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออก

การ์ดหน้าห้องของบาสเตียนรีบเปิดประตูให้เจ้านายทั้งสองทันที ที่เห็นเจ้านายเดินมาไกลๆ พิมพ์ ลภัส รีบก้าวเดินเข้าไป และตรงไปที่ห้องนอน เธอปิดประตูใส่หน้าของเขาอย่างแรง“ปัง! บาสเตียนยืนนิ่งฟังเสียงประตูอยู่หน้าห้อง

“พิม เปิดประตูให้ผมหน่อยสิ คุณจะไม่ฟังผมอธิบายหน่อยเหรอ อย่าฟังความข้างเดียวสิพิม (ก๊อก ก๊อก) พิม... พิมพ์ ลภัส(ก๊อก ก๊อก) พิม... กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว ฮึ่ย!” บาสเตียนยืนกระฟัดกระเฟียดไปมาอยู่หน้าห้องอย่างหงุดหงิด เขาเดินออกไปนั่งที่เก้าอี้ริมสระ และหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาน้องสาวต่างมารดาทันที

“ฮัลโหล พี่คิมวันนี้มีอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ ถึงได้โทรหาน้องได้” เสียงของปลายสายฟังดูแล้วสดใสเป็นพิเศษ ถ้าเป็นปกติ บาสเตียนจะต้องยิ้มกว้างออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ แต่วันนี้หน้าของเขาดูหงุดหงิดหารอยยิ้มแทบไม่ได้เลย

“มีสิ!พิเศษมากด้วย เรียกว่าเซอร์ไพรส์เลยล่ะ” เสียงของบาสเตียนเรียกว่าอยู่ในอารมณ์เซ็งสุดๆ จนปลายสายเริ่มจะสงสัยแล้วล่ะสิ

“เซอร์ไพรส์เลยเหรอ เรื่องอะไรคะ” ปลายสายถามออกมาอย่างตื่นเต้น

“จีน่า...” บาสเตียนเอ่ยออกมาอย่งเซ็งๆ

“อย่าบอกนะคะว่าจีน่าไปหาพี่คิมถึงเมืองไทยน่ะ” เสียงของปลายสายเริ่มอ่อนลง เธอตั้งสันนิษฐานได้ถูกเผ็ง

“อืม ถูก”

“โอ๊ยย...ย ว่าแล้วเชียว”

“จัดการเธอให้พี่ด้วยนะ อเลสซานดร้า อย่าให้เธอมาวุ่นวายกับพี่ได้อีก อย่าให้พี่ต้องร้ายกับเธอ” บาสเตียนสั่งน้องสาวต่างมารดาเสียงเข้ม

“ค่ะพี่คิม เดี๋ยวอเลสซานดร้าจะจัดการให้ค่ะ สวัสดีค่ะ”อเลสซานดร้ารีบรับปากกับพี่ชายอย่างเหนื่อยๆ แล้วรีบบอกลาพี่ชายทันที ขี้เกียจโดนพี่ชายดุอีก ยิ่งถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นคนบอกกับจีน่าว่าเขาอยู่ที่ไหน เธอต้องโดนเขาสวดยับแน่ๆ

บาสเตียนวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ แล้วนอนเอามือประสานกันบนเก้าอี้ริมสระ เขาหลับตาลง แต่ก็ต้องลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู บาสเตียนรีบหันไปมองด้านในทันที

พิมพ์ ลภัส สวมชุดว่ายน้ำและเสื้อคลุมเดินออกมา เธอเดินผ่านหน้าเขาไปอย่างไม่สนใจ

“มองอะไรคุณ ไม่เคยเห็นคนใส่ชุดว่ายน้ำรึไง” พิมพ์ ลภัส ใช้สายตาแลมองชายหนุ่มแล้วหันไปแหวะใส่เขา

“ผมคิดว่าคุณจะโกรธผม จนไม่พูดกับผมซะอีก” บาสเตียนมองเธออย่างงุนงง แต่แล้วเขาก็ต้องฉีกยิ้มออกมากว้างๆ กับคำตอบที่ได้รับ

“ทำไมฉันต้องโกรธคุณ มันไม่เกี่ยวกับฉันซักหน่อย ฉันก็แค่ลูกจ้างคนนึง ฉันไม่สนใจกับเรื่องพวกนี้หรอก ถ้ามันไม่มีผลกระทบถึงฉัน” พิมพ์ ลภัส ค้อนให้เขาแล้วถอดเสื้อคลุมออก และเดินลงน้ำไปว่ายน้ำทันที  บาสเตียนยิ้มกว้าง

“งั้นดีเลย รอผมก่อนนะเดี๋ยวผมไปเปลี่ยนชุดก่อน” บาสเตียนรีบลุกขึ้นก้าวยาวๆ ตรงไปที่ห้องนอนทันที ไม่กี่นาทีต่อมา บาสเตียนก็สวมกางกางว่ายน้ำแล้วตรงไปที่สระ แล้วกระโดดลงน้ำทันที พิมพ์ ลภัสที่กำลังว่ายน้ำเพลินๆ ต้องรีบว่ายหนีบาสเตียน เพราะเขาว่ายตรงมาหาเธอและร้องเรียกเธอเสียงหวาน จนคนฟังรู้สึกกลัว (อึ๋ยยย....ย)

“น้องพิมจ๋า รอพี่ด้วยพี่มาแล้วจ้ะที่รักของพี่ มั๊วฟฟฟ...ฟ” บาสเตียนหยุดว่ายแล้วเรียกพิมพ์ ลภัส เสียงหวาน แล้วส่งจูบให้ลอยมาหาเธอ พิมพ์ ลภัสหันไปตามเสียงเรียก แต่แล้วก็ต้องทำหน้าตาย่นเข้าหากัน แล้วเตรียมจะว่ายน้ำหนีเขา

“ว๊าย! คุณคิมอย่าเข้ามานะ ฉันไม่เล่นแบบนี้ ไม่เอา อย่าเข้ามา ไปทางโน้นเลย” พิมพ์ ลภัสรีบว่ายน้ำหนีเขา เพราะบาสเตียนเริ่มเข้าใกล้เธอมากขึ้นทุกทีแล้ว

“รอพี่ด้วยสิจ๊ะ ...ที่รัก” บาสเตียนเรียกพิมพ์ ลภัสเสียงหวาน

“คุณฉันเหนื่อยแล้วนะ หยุดไล่ฉันซะที” พิมพ์ ลภัสร้องบอกเขา แต่เธอก็ยังคงว่ายน้ำหนีเขาไปรอบๆ สระ

“คุณก็หยุดหนีผมสิ! บาสเตียนร้องตอบและว่ายตามอย่างไม่ลดละ

“ไม่เอาอยู่ใกล้คุณแล้วขาดทุน ฉันไม่ยอมให้คุณจับได้หรอก”

“งั้นก็หนีพี่ให้ทันนะจ๊ะที่รัก พี่กำลังจะไปหาน้องเดี๋ยวนี้ล่ะจ้ะ บาสเตียนรีบว่ายน้ำเข้าหาพิมพ์ ลภัส เขาพยายามคว้าตัวเธอเอาไว้

“ว๊าย! อย่าเข้ามานะ” พิมพ์ ลภัสฮึดขึ้น เธอรีบว่ายน้ำหนีเขา บาสเตียนเร่งกำลังว่ายน้ำจนคว้าตัวเธอเอาไว้ได้

“เห็นมั๊ย พี่บอกว่าให้หยุดก็ไม่หยุด พี่นักกีฬาเหรียญทองเชียวนะ ยังไงซะก็หนีพี่ไม่ทันหรอก มาให้พี่ทำโทษซะดีๆ” บาสเตียนทำปากจู๋ เข้าหาใบหน้างามของหญิงสาว พิมพ์ ลภัสตาโตและรีบเบี่ยงหน้าหลบทันที

“อร๊ายยย! ไม่นะไม่เอา! อย่า! พิมพ์ ลภัสเอามือดันหน้าของบาสเตียนไว้ บาสเตียน ก็ออกแรงดันจะเข้าไปกดจูบแก้มนวลของเธอ 

ทั้งสองคนยังคงฉุดยื้อกันอยู่กลางสระแบบนั้น พายัพที่เข้ามาเตรียมอาหารว่างให้เจ้านาย เขายืนมองภาพนั้นแล้วยิ้มออกมาเฮ้อนานๆ เจ้านายของเขาจะหัวใจพองโตกับเขาซักที แต่... เห็นแล้วมันน่าอิจฉาชะมัดเลยน่ะสิ สงสัยเขาต้องมองหาสาวสวยๆ มาไว้ข้างกายซักคนซะแล้วววว

…………………………………………………………


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญ ไรต์แถมตอนพิเศษให้ด้วยนะคะ ในช่วงท้ายๆ มีการพลิกผันอีกมากมายค่ะ แถมพระเอกของเรายังแซ่บจนได้เรื่องอีกต่างหาก มาร่วมลุ้นเอาใจช่วย คิม บาสเตียน ไปพร้อมๆกันนะคะ ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ค่ะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


:(
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พายัพ!!!เราขออาสาที่จะอยู่ข้างนายเอง!!เราชอบนายอ่ะ•∆•
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สงสารพายัพ มาม่ะเดี๋ยวเค้าช่วย ฟินนนนนน
โดย Anonymous | 2 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha