ไซด์ไลน์ที่รัก

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : อิน...เยอรมัน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 5

ในที่สุดบาสเตียนก็ได้กดจูบแก้มนวลของพิมพ์ ลภัส เขากดจูบแรงๆ สองสามทีและตามด้วยหอมแรงๆ อีกฟอดใหญ่ๆ จน พิมพ์ ลภัส งอนตุ๊บป่องเดินขึ้นจากสระ บาสเตียนเลยต้องรีบตามไปง้อเป็นการใหญ่

“พิมรอผมด้วยสิ” บาสเตียนว่ายน้ำเข้าหาขอบสระ เขารีบตามพิมพ์ ลภัสไปติดๆ

“กรี๊ด...ด! อร๊าย...ย! พิมพ์ ลภัสร้องทันทีที่เห็นอาหารว่างจัดวางอยู่บนโต๊ะ ที่มีทั้ง ชุดถ้วยชาที่ใส่ชาฝรั่งอย่างดีส่งกลิ่นหอมกรุ่น และชุดถ้วยกาแฟ ที่ใส่กาแฟเข้มข้นแบบอิตาเลี่ยนแท้ๆ แล้วยังมีจานเป็นชั้นๆ ที่ใส่ทั้ง มินิแซนวิช มินิครัวซอง เครปแอ๊ปเปิ้ลชิ้นเล็กๆ  แซนวิชแซลม่อนรมควัน และมินิคัพเค้ก ทุกอย่างถูกจัดโดยเชฟชื่อดังของโรงแรม

“อะไร...พิม...คุณเป็นอะไร ห๊า!...พิมคุณเป็นอะไร” บาสเตียนรีบขึ้นสระตามพิมพ์ ลภัสมา เขาตกใจกับเสียงร้องของเธอแต่พอวิ่งมาถึง เขาต้องเปลี่ยนสีหน้าทันที บาสเตียนมองพิมพ์ ลภัสอย่างเซ็งๆ กับอาการวี๊ดว๊ายเกินเหตุของเธอ

“เลิศมากก...ก สวยที่สุด นี่คุณอยู่เฉยๆ เลยนะอย่าเพิ่งแตะต้องอะไรเลย เดี๋ยวฉันมา” พิมพ์ ลภัสรีบวิ่งเข้าไปในห้องเธอรีบไปหยิบโทรศัพท์คู่ใจ และรีบวิ่งออกมา

“นี่ๆ... คุณช่วยถ่ายให้ฉันหน่อย เอาแบบเห็นหน้าฉันกับอาหารบนโต๊ะ ชัดๆ เลยนะ เอาให้เห็นทั้งโต๊ะเลยดีกว่า อ่ะนี่ เอาสวยๆ นะ” พิมพ์ ลภัสยื่นโทรศัพท์ให้กับบาสเตียน บาสเตียนรับมาอย่างเซ็งๆ แล้วกดถ่ายรูปให้เธอ

“อะนี่โทรศัพท์ของคุณ” บาสเตียนส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ เขาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้นอนขอบสระ เอาผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดศีรษะ และสะบัดหัวไปมา

“ไหนมาดูซิ อื้ม... สวยมากก ฉันนี่ก็หน้าตาดีนะ ถ่ายรูปขึ๊น...ขึ้น ไปสมัครเป็นนางแบบดีมั๊ยนะ ฮิ...ฮิ เดี๋ยวต้องกดแชร์ก่อนเดี๋ยวลืม ให้นังพวกนั้นอิจฉาเล่นๆ” พิมพ์ ลภัสกดโทรศัพท์ ท่าทางกระดี้กระด้า

 บาสเตียนมอง พิมพ์ ลภัส อย่างเซ็งๆ เขาส่ายหัวไปมากับการหลงตัวเองของเธอ   “ผมทานได้รึยัง?”

“อืม ทานสิ” พิมพ์ ลภัส พยักหน้าเบาๆ สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์

“นี่จะถ่ายรูปแบบนี้ทุกมื้อมั๊ยเนี่ยะ”

“แหมม ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกคุณ ฉันก็แค่เห็นมันสวยดี ก็เท่านั้นเอง” พิมพ์ ลภัส เก็บโทรศัพท์แล้วนั่งลงตรงข้ามกับเขา

“แค่เห็นมันสวยดีเนี่ยะนะที่แหกปากร้องซะลั่น” บาสเตียนเดินมานังร่วมโต๊ะกับเธอ

“อืม ก็ฉันดีใจอ่ะ คุณก็ต้องเข้าใจ มันเป็นธรรมชาติของผู้หญิง” พิมพ์ ลภัส ลอยหน้าลอยตาจีบปากจีบคอพูดบอกกับเขา

“แม่กับน้องสาวของฉันยังไม่เห็นเป็นแบบเธอเลย”

“เออน่า ฉันก็เป็นของฉันแบบเนี๊ยะแหละ มาๆ ทานได้แล้ว น่าทานมั่ก...มั่ก” พิมพ์ ลภัส เทชาใส่แก้ว แล้วจิบเบาๆ เธอหยิบเอามินิครัวซองมาทานคู่ แล้วหลับตาพริ้ม บาสเตียนเห็นอาการของเธอแล้วยิ้มออกมากับอาการโอเว่อร์ของเธอ

“เธอนี่น่าไปแสดงละครน้ำเน่าพวกนั้นนะ แอ๊คติ้งเยี่ยม”

“ใช่มะ... ฉันใส่แอ๊คติ้งได้สมบทบาทเลยใช่มะคุณ”

“ยังไม่รู้ตัวอีก” บาสเตียนสบทออกมาเบาๆ

“อะไรนะคุณ”

“เปล่า... ฉันว่ากาแฟมันขมดี” บาสเตียนแก้ตัว แล้วหันไปจิบกาแฟต่อ

“อ่อ... เหรอ” พิมพ์ ลภัสหันมาจิบชาต่ออย่างอารมณ์ดี

ทั้งสองคนทานอาหารว่างกันสักพัก ก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำแล้วออกมานั่งเล่นกันที่โซฟากลางห้อง พิมพ์ ลภัส กำลังนั่งหาข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวของประเทศเยอรมันนีอยู่ บาสเตียนเดินออกมา เห็นเธอสนใจในแท็บเลตก็เลยชโงกหน้าดู

“คุณอยากไปเที่ยวที่ไหนล่ะ เดี๋ยวผมจะพาไป เยอรมันนี นี่ผมไปบ่อย เห็นมาจนจะหมดประเทศแล้วมั๊ง”

“เดี๋ยวก่อนนะ ฉันกำลังหาข้อมูลอยู่ รอสักครู่”

“แล้วที่ๆ คุณอยากไปหรือว่าอยากทำที่สุดล่ะ”

“อยากทำที่สุดเหรอ ฉันอยากเล่นหิมะ อยากเห็น อยากสัมผัส อยากนอนกลางหิมะ อยากทุกๆ อย่างเกี่ยวกับหิมะเลย...”

“ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ก็ฉันไม่เคยเห็นอ่ะ เมืองไทยมันมีที่ไหนเล่า อย่าว่าแต่หิมะเลย ขึ้นเครื่องบินก็ยังไม่เคย ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ฉันตื่นเต้นจะแย่อยู่แล้ว อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ ซะด้วยซ้ำ”

“แล้วก็บอกไม่อยากไป อืม... ก็พอดีเลยนะ ที่โน่นกำลังหนาวพอดี เธอคงจะได้เล่นหิมะสมใจเลยล่ะ”

จริงเหรอ! ว๊าว! ฉันจะต้องพกแบตสำรองไปเยอะๆ ต้องเอากล้องมาชารต์แบตเตรียมไว้ แล้วเราจะไปกันกี่โมงอ่ะคุณ”

“ก็คงจะเย็นๆ มั๊ง เพราะผมต้องเข้าไปเคลียงานที่ท่าเรือก่อน ที่โรงแรมนี่คงไม่มีอะไรมาก เพราะพายัพคงจัดการหมดแล้ว คุณก็เตรียมตัวไว้ละกัน”

“แล้วพาสปอร์ตล่ะ ฉันยังไม่มีเลยนะคุณ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พายัพจัดการทุกอย่างหมดแล้ว เหลือแต่ตัวเธอนั่นแหละ อย่าตื่นเต้นมากจนเป็นไข้ก็แล้วกัน เดี๋ยวจะอดไปซะ”

“ฉันไม่ขนาดนั่นหรอกคุณ”

จนเมื่อมาถึงเวลาที่ต้องขึ้นเครื่อง รถยนต์หรูของบาสเตียนขับไปจอดที่บรรไดทางขึ้นเครื่องบิน พายัพลงมาเปิดประตูให้เจ้านาย บาสเตียนก้าวลงจากรถ แต่พิมพ์ ลภัส ยังคงนั่งนิ่งเฉย บาสเตียนเลยเดินเข้าไปเรียก

“คุณ ลงมาสิ ทำไมเปลี่ยนใจแล้วเหรอ มาเร็ว ได้เวลาเครื่องจะออกแล้ว เร็ว”

“ฉะ...ฉัน...ฉัน”

“มาเร็วๆ เข้า” บาสเตียนฉุดดึงแขนของ พิมพ์ ลภัส จนเธอก้าวลงมายืนตรงหน้าบันไดทางขึ้นเครื่องบิน บาสเตียนก้าวขึ้นบันไดและยังดึงมือเธอให้ก้าวเดินตามเขา พิมพ์ ลภัส ยังคงยืนนิ่ง บาสเตียนเลยหันมามอง

พิมพ์ ลภัส ยืนสูดอากาศเข้าปอดแรงๆ สองสามครั้ง บาสเตียนเห็นเข้าพอดี เขายกยิ้มที่มุมปาก นึกขำกับท่าทางของเธอ บาสเตียนเดินเข้าไปคว้าข้อมมือของพิมพ์ ลภัส เขาดึงรั้งให้เธอเดินตามเขา พิมพ์ ลภัส ค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นไป จนถึงชั้นบนสุด  บาสเตียนลากแขนของพิมพ์ ลภัส ให้มานั่งลงข้างกายเขา

พิมพ์ ลภัส สอดสายตาดูรอบๆ ภายในเครื่องบินตกแต่งเหมือนห้องพักเล็ก แต่ดูหรูหรา

“ว๊า! ฉันอุส่ากลัวว่าจะทำอะไรๆ เปิ่นๆ ออกไป ที่ไหนได้บรรยกาศเหมือนอยู่ที่ห้องของคุณเลย ไม่เห็นมีอะไรแตกต่างซักนิด ฉันก็นึกว่าจะมีคนเยอะแยะ เหมือนที่ดูในทีวีซะอีก”

“จะมีได้ไง ก็นี่มันเครื่องส่วนตัวของฉัน ก็มีแค่ฉัน เธอและพายัพ และพวกแอร์และกัปตันแค่นั้น”

“ที่เธอเกรงนิ่ง เพราะเธอกลัวว่าจะทำอะไรๆ เปิ่นๆ เหรอฮ่า ฮ่า ฮ่า

“หัวเราะอะไรคุณ”

“ก็ฉันขำกับท่าทางของเธอนี่แหละ”

“ก็... ฉันไม่รู้  ก็เพิ่งเคยขึ้นเป็นครั้งแรกนี่ มันก็ต้องเกรงๆ กันบ้าง”

“แต่ตอนฉันขึ้นครั้งแรกฉันไม่เป็นแบบเธอหรอกนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“หยุดหัวเราะได้แล้ว มันน่าขำมากรึไง”

“อืม... มากก ฮึ ฮึ”

พอเครื่องขึ้นได้สักพัก พิมพ์ ลภัสก็เผลอหลับ เขาจึงอุ้มเธอเข้าไปวางบนเตียงที่โซนนอน แล้วเดินออกมานั่งดื่มบรั่นดีเล่นๆเขามองออกไปนอกหน้าต่าง คิดอะไรเพลินๆ พายัพก็เดินมานั่งตรงหน้าเจ้านาย

“คุณคิมครับ ถ้าเสร็จงานที่เยอรมันนีแล้ว คุณคิมจะไปที่ริโอเลยมั๊ยครับ”

“ทำไมแกอยากกลับแล้วเหรอ คงคิดถึงครอบครัวสินะ”

“ก็มีบ้างครับ แต่ผมเห็นว่าเราไม่ได้กลับหลายเดือนแล้ว และป่านนี้มาดามคงคิดถึงคุณคิมมากจนอยากจะเจอหน้าแล้วมั๊งครับ”

“อืม ฉันก็คิดถึงมาดามเหมือนกันนะ แต่เรามียัยเบอะนี่มาด้วยนี่สิ ท่าทางแอ๊คติ้งเยอะขนาดนี้ มาดามเห็นคงปลื้มจนไล่ออกนอกบ้านแน่”

“เราก็ต้องเตรียมให้พร้อมสิครับ ไม่แน่นะ เธออาจจะทำให้มาดามชอบเธอก็ได้ มาดามก็ไม่ได้โหดอะไรมากมายนี่ครับ เพียงแต่ท่านจะเจ้าระเบียบไปหน่อยเท่านั้นเอง”

“แกคิดว่าอย่างนั้นเหรอพายัพ”

“ไม่ลองก็ไม่รู้ครับนาย”

“อืม... ตกลงถ้าเสร็จงานจากเยอรมัน ฉันจะกลับริโอ”

“ครับ ผมจะได้แจ้งนักบินให้เตรียมเครื่อง”

“อืม...” บาสเตียนพยักหน้า เขาครุ่นคิดไปถึงแม่เลี้ยงของเขา ท่านจะว่ายังไงกันนะ ถ้าเขาพา พิมพ์ ลภัส เข้าบ้าน   มาดามไอรดาเป็นคนไทยที่ไปเรียนและทำงานอยู่ที่บลาซิล เธอเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กๆ แม่ของบาสเตียนเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุได้สองขวบ จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ พ่อของบาสเตียนก็เลยต้องจ้างคนมาดูแล จนมาเจอกับมาดามไอรดา ที่มารับจ้างดูแลบาสเตียน และก็ตกลงร่วมชีวิตกับดอน ในที่สุด และก็มีน้องสาวของเขาเพิ่มมาอีก 1 คน  ถึงแม้มาดามไอรดา จะเป็นเพียงแม่เลี้ยงแต่ท่านก็รักบาสเตียนเหมือนดั่งลูกของท่าน ท่านคอยดูแลเอาใจใส่ คอยถามสารทุกข์สุกดิบ เขามาตลอด มาดามไอรดาท่านเป็นคนใจดี แต่ติดตรงที่ท่านเป็นคนเจ้าระเบียบเท่านั้นเอง และความที่ท่านเป็นคนเจ้าระเบียบนี่แหละที่ทำให้เขากังวล ว่าท่านจะไม่ชอบ พิมพ์ ลภัส

บาสเตียนนั่งดื่มไปเรื่อยๆ ก็เริ่มง่วง เลยเดินเข้าไปที่เตียง แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ พิมพ์ ลภัส แล้วโอบกอดเธอเอาไว้

12 ชั่วโมงที่อยู่บนเครื่องบิน พิมพ์ ลภัสใช้เวลาทั้งหมดไปกับการกินและนอน จนเธอเริ่มบ่น และเมื่อเครื่องลงแตะพื้นที่ท่าอากาศยานฮัมบูร์ก เยอรมันนี เธอถึงค่อยมีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาหน่อย เมื่อลงจากเครื่องบิน รถยนต์หรูสัญชาติเยอรมันก็มาคอยจอดรอรับทั้งสามคนไปที่โรงแรม

บาสเตียนแต่งตัวเตรียมจะไปทำงาน เขาเห็นเธอนั่งเล่นอยู่ตรงโซฟาเลยเดินมานั่งลงข้างๆ เขากอดเธอเอาไว้ แล้วหอมแก้มนวลแรงๆ “วันนี้คุณอยู่ข้างบนนี้ก่อนนะ เพราะผมต้องไปเข้าไปเคลียงานที่บริษัทและท่าเรือ แต่ถ้าเบื่อๆ ก็ลงไปสปาด้านล่างก็ได้ หรือเดินเที่ยวรอบๆ ก่อนก็ได้ เดี๋ยวสายๆ ผมจะให้คนขึ้นมารับ อย่าไปไหนไกลล่ะ เดี๋ยวหลงผมขี้เกียจประกาศหาคนหาย”

“บ้า! ฉันรู้หรอกน่า”

“เออ... สะเปรเซ่น ซี อิงลิช?(คุณพูดภาษาอังกฤษได้ใช่มั๊ย)” บาสเตียนลองถาม พิมพ์ ลภัส เป็นภาษาด๊อยช์

“หย่ะ(ใช่)” พิมพ์ ลภัสตอบเขา บาสเตียนเลยพยักหน้าเบาๆ แล้วยกนิ้วโป้งให้

“ดั๊งเคอะ(ขอบคุณ)” พิมพ์ ลภัสตอบเขาแล้วก้มศีรษะเล็กน้อยให้บาสเตียน

“อิช ลีเปอร์ ดิช” บาสเตียนก้มกระซิบเบาๆ ข้างหูของพิมพ์ ลภัส แล้วกดจูบที่ริมฝีปากบาง  เขาหลิ่วตาให้เธอแล้วจึงเดินออกจากห้องไป

พิมพ์ ลภัส นั่งอึ้งอยู่นานสองนาน ก็จะไม่ให้เธอนั่งอึ้งได้ยังไงล่ะ ก็เขาเล่นบอกรักเธอเป็นภาษาด๊อยช์ เล่นเอาคนฟังนิ่งงันทำตัวแทบไม่ถูก

“คนบ้า! ชอบทำให้ใจสั่นอยู่เรื่อยเลย ชิ! พิมพ์ ลภัสหน้าแดงเห่อ เธอก้มหน้าลงแนบกับหมอนรองที่วางอยู่บนโซฟา แล้วกลิ้งไปมาด้วยความเขินอาย

10.00

ติ๊ง...ติ๊ง

พิมพ์ ลภัสรีบเดินไปที่ประตู เธอมองลอดรูเล็กๆ เห็นเป็นพนักงานของโรงแรมก็เลยเปิดประตูให้

“สวัสดีค่ะ ฉัน เมอรีน่าค่ะเป็นพนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงแรม คุณบาสเตียนให้ฉันมารับคุณค่ะ”

“ฉัน พิมพ์ ลภัส ค่ะ เรียกฉันว่าพิมก็ได้ค่ะ คุณพูดภาษาไทยได้เหรอคะ”

“ค่ะ ฉันเคยไปอยู่ที่เมืองไทยมา 3 ปีก็เลยพูดได้ค่ะ”

“ดีจัง นึกว่าต้องเปิดหนังสือไปด้วยซะแล้ว รอสักครู่นะคะ

“ค่ะ”

พิมพ์ ลภัส รีบวิ่งเข้าไปเอากระเป๋าสะพายเล็กๆ ที่เตรียมเอาไว้ แล้วรีบเดินออกมาหาเมอรีน่าที่ยืนรอเธออยู่หน้าห้อง

“พร้อมแล้วค่ะ”

“ค่ะ งั้นไปกันเลย คุณพิมต้องการไปที่ไหนพิเศษรึเปล่าคะ”

“เราไปที่ไหนได้มั่งคะ”

“อืม... ก็น่าจะใกล้นี่ล่ะค่ะ เอาอย่างนี้มั๊ยคะ เราไปเดินเที่ยวรอบๆกัน อากาศกำลังดี น่าเดินมากเลยค่ะ”

“ค่ะ โอเค” เมอรีน่าพาพิมพ์ ลภัสเดินเที่ยวรอบๆ โดยไม่ไกลจากโรงแรมมากนัก พิมพ์ ลภัส เดินเที่ยวร้านโน้น ร้านนี้ และไปที่นั่นที่นี่จนเกือบเย็น จึงเดินกลับโรงแรม

พอมาถึงห้องพักพิมพ์ ลภัสก็ตรงเข้าไปอาบน้ำและมานอนหลับทั้งชุดคลุมอยู่บนเตียงกว้าง บาสเตียนกลับมาเขาเดินตามหาเธอ พอเห็นนอนอยู่บนเตียงก็ยิ้มออกมา  สงสัยเดินเที่ยวจนเหนื่อย

บาสเตียนเดินเข้าไปอาบน้ำแล้วกลับออกมา เขาแต่งตัวในชุดสบายๆ เดินมานั่งลงข้างๆ เธอ บาสเตียนเอามือเกลี่ยปอยผมที่ไหลลงมาปิดบังใบหน้างามของเธอแล้วกดจูบที่แก้มนวล พิมพ์ ลภัส รู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาพอดี

“คุณมานานแล้วเหรอคะ”

“อืม สักพักแล้วล่ะ”

“มาลุกขึ้นไปแต่งตัว เดี๋ยวเราเดินลงไปทานอาหารข้างล่างกัน” บาสเตียนพาเธอลงไปทานอาหาร แล้วยังพาเดินเล่นใกล้ๆ เพราะในช่วงกลางคืนแสงไฟดูสวยงามมาก 

“วันพรุ่งนี้ผมคงต้องทำงานอีกวัน คุณก็ลงไปสปาก็ได้นะ  ถ้าเสร็จจากพรุ่งนี้แล้วเราจะไปที่มิวนิกกัน ผมมีบ้านพักอยู่ที่นั่น คุณอยากเห็นหิมะไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะอยากที่สุด!

“อืมแล้วผมจะพาคุณทัวร์หิมะเอง เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน”

“ค่ะ ฉันจะเตรียมพร้อมให้สุดๆเลย”

บาสเตียนรีบเคลียงานให้เสร็จทันเวลา แล้วจึงพา พิมพ์ ลภัส ไปทัวร์มิวนิก พอเครื่องลงแตะพื้น พิมพ์ ลภัส มองออกไปไกลๆ เธอเห็นหิมะขาวโพลนเต็มไปหมด จึงออกอาการดี๊ด๊าเป็นพิเศษ

บาสเตียนพาเธอมาที่บ้านพักของเขา พอลงจากรถหิมะก็เริ่มตกลงมาอีกครั้ง พิมพ์ ลภัส ตื่นเต้น เอามือรองรับปรอยหิมะที่ตกลงมา แล้วยังเดินไปตรงที่ๆ หิมะตกสะสมกันจนเป็นก้อนหนาทึบ พิมพ์ ลภัส กระโดด วิ่งเล่นไปมาอย่างสนุกสนาน จนบาสเตียนเดินตามเธอแทบไม่ทัน

“ว๊าว! หิมะจ๋า ฉันได้สัมผัสแกแล้ว อูย...ย เย็นๆๆ คุณๆ มานี่หน่อย ถ่ายรูปให้ฉันที เร็ว!

“เอาอีกแล้วเหรอ นี่คุณจะถ่ายเอาไปโชว์ใครอีก คุณนี่มันบ้ากล้องซะจริงเลย”

“เออ ช่างฉันเถอะน่า มาเร็ว นับด้วย เดี๋ยวฉันไม่สวย เร็วสิ นับ”

“เออๆ นับก็นับ เร่งจริง เอ้า 1...2...คลิ๊กๆ”

“อ่ะพอใจรึยัง”

“ไหนดูซิ อื้อ....สวยจริงๆ ใครเนี่ยะ”

“หลงตัวเอง” บาสเตียนสบทเบาๆ แต่ก็ทำให้หญิงสาวข้างหันควับมามองทันที

“อะไรนะคุณ”

“เปล๊า... ผมว่าก็สวยดี” 

“งั้นเหรอ ใช่มะ ฉันสวยใช่มะ ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ ฮิ ฮิ”

“ป่ะ เข้าบ้านได้แล้วคุณ หิมะเริ่มลงเยอะแล้วเดี๋ยวไม่สบาย พรุ่งนี้ค่อยเล่น ผมจะพาคุณไปทัวร์เอง ป่ะเร็ว” บาสเตียนเดินไปคว้ามือของพิมพ์ ลภัส แล้วดึงรั้งให้เธอเข้าบ้าน แต่พิมพ์ ลภัสยังต่อรองขอเล่นอีกหน่อย

“เดี๋ยวคุณ ฉันขอเล่นอีกหน่อยนะ อีกแป๊บเดียวจริงๆ” บาสเตียนเลยปล่อยให้เธอเล่น เขายืนมองหญิงสาววิ่งเตะหิมะตรงโน้น ตรงนี้ อย่างสนุกสนาน...

..............................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญ ไรต์แถมตอนพิเศษให้ด้วยนะคะ ในช่วงท้ายๆ มีการพลิกผันอีกมากมายค่ะ แถมพระเอกของเรายังแซ่บจนได้เรื่องอีกต่างหาก มาร่วมลุ้นเอาใจช่วย คิม บาสเตียน ไปพร้อมๆกันนะคะ ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ค่ะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


อยากเปนพิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พออ่านตอนที่นางเอกพูดแล้วมันอายแทนอ่ะ*นางเอกทำตัวเป็นเด็กไปได้*
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เขินแทนนนนนนน อยากเป็นพิมจังเลย
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากเป็นนางเอกอะ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
กรี๊ดดดดดดดดด
โดย Anonymous | 2 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha