ไซด์ไลน์ที่รัก

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ง้อ...ง้อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 9

เมืองไทย

“โอ๊ยยยย ถึงซักทีไทยแลนด์จ๋า คิดถึงที่สุดเลยยย” พิมพ์ ลภัสที่เพิ่งเอาเท้าก้าวแตะพื้นดิน เธอเอ่ยออกมาอย่างโล่งใจ หลังจากที่นั่งเครื่องบินมาเป็นเวลานาน แถมยังต้องเสียเวลาต่อเครื่องที่แฟรคเฟริตอีกหลายชั่วโมง 

 “ต้องโทรหาน้าอรก่อน ตอนนี้ออกจากโรงพยาบาลรึยังนะ” พิมพ์ ลภัสหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์ของน้าสาวแล้วกดโทรออก เธอยืนอยู่หน้าอาคารผู้โดยสาร โดยมิได้สังเกตเลยว่า ได้มีลูกน้องของบาสเตียนคอยแอบมองและตามเธออยู่ห่างๆ

“ฮัลโหล น้าอรคะพิมมาถึงเมืองไทยแล้วนะคะ ตอนนี้น้าอรอยู่ที่ไหนคะ เดี๋ยวพิมจะไปหาน้าอรเอง  ที่บ้านเหรอคะ ได้เลยค่ะ น้าอรอย่าเพิ่งทานข้าวเย็นนะคะ รอพิมด้วยตอนนี้พิมหิวมากกก แล้วพิมจะรีบไปนะคะ” พิมพ์  ลภัส เรียกแท็กซี่ แล้วมุ่งตรงสู่บ้านของเธอเอง

พิมพ์ ลภัส ให้แท็กซี่จอดส่งเธอที่ปากซอย เธอเดินหาซื้ออาหารหลายต่อหลายอย่าง แล้วค่อยเดินกลับเข้าบ้าน  เพราะจากปากซอยเข้ามาถึงบ้านของเธอมันไม่ไกลมากนัก  พอมาถึงบ้าน พิมพ์ ลภัส รีบเดินเข้าไปแล้ววางอาหารไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินไปกอดน้าสาวของเธอทันที

“พิมคิดถึงน้าอรจังเลย” พิมพ์ ลภัส เอาหน้าซบไหล่ของอรอุมา เธอยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ทำให้นึกไปถึงใครบางคน น้ำตาของความเสียใจก็พลันไหลออกมา

อรอุมารู้สึกแปลกๆ จึงปล่อยตัวหลานสาวคนเก่งของเธอออก หญิงสาวจึงเอามือปาดเช็ดน้ำตา อรอุมาเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าหลานสาวก็ตกใจ

“พิม... พิมเป็นอะไร ใครทำอะไรเรา หืม... พิมของน้าไม่เคยเป็นแบบนี้ บอกน้ามาซิ ว่าใครทำอะไรหลานสาวน้า” ได้ยินดังนั้น พิมพ์ ลภัสก็ปล่อยโฮออกมา จนอรุมาตกใจ

 “ฮือ... น้าอร เขาไม่เชื่อใจพิม เขาไม่รักพิมแล้วน้าอร ฮือ...” อรอุมาได้ยินดังนั้นก็ยิ่งแปลกใจเข้าไปกันใหญ่

“ใครกันพิม บอกน้ามาซิว่าใคร คุณบาสเตียนเหรอ หรือว่าแทนไทย ใครกัน นี่น้างงไปหมดแล้ว เล่าให้น้าฟังซิพิม” อรอุมามองหน้าหลานสาวอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ

พิมพ์ ลภัส เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้น้าสาวของเธอฟัง อรอุมาพอได้ยิน ใจนึงก็นึกโกรธหลานสาว อีกใจนึกก็รู้สึกสงสารและเห็นใจที่ หลานสาวคนเก่งของเธอยอมถึงขนาดต้องไปทำงานไซด์ไลน์ เพื่อเอาเงินมาจ่ายค่ารักษาตัวเธอ

“ไม่เป็นไรนะพิม เรื่องมันผ่านไปแล้ว ก็ให้มันผ่านไป เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ แล้วที่เรามานี่คุณบาสเตียนเขาคงไม่รู้ใช่มั๊ย ทำแบบนี้มันไม่ดีนะลูก คนเราถ้าอยู่ด้วยกันแล้ว ต้องถ้อยที ถ้อยอาศัยกัน อีกคนเป็นไฟ อีกคนก็ต้องเป็นน้ำ ป่านนี้เขาคงตามหาตัวหนูไปทั่วแล้วมั๊ง”

“ก็ช่างเขาสิคะ แต่พิมว่าเขาคงจะดีใจซะด้วยซ้ำ ที่พิมหายตัวไปได้”

“ก็เขาสำนึกผิดและขอโทษเราแล้วไม่ใช่เหรอ และไหนจะครอบครัวเขาอีก ไม่นึกถึงเขาก็ให้นึกถึงครอบครัวเขาด้วย ทำแบบนี้ครอบครัวเขาจะคิดยังไง ดีนะที่เรามาถึงอย่างปลอดภัย ทำอะไรพลีผลาม ไม่นึกถึงหน้าหลัง น่าตีนักเชียว  ไปทานอาหารกันดีกว่า น้าหิวแล้ว”

“ค่ะ น้าอร” พิมพ์ ลภัสกอดอรอุมาแล้วพากันเดินไปที่โต๊ะอาหาร

หน้าบ้านของพิมพ์ ลภัส ลูกน้องของบาสเตียนจอดรถคอยดูอยู่ เขารีบคว้าโทรศัพท์ มากดโทรรายงานเจ้านายทันที

“นายครับ ตอนนี้เธอถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้วครับ ครับแล้วผมจะคอยดูไม่ให้คลาดสายตาเลยครับ”

พายัพรีบรายงานเรื่องของพิมพ์ ลภัสให้เจ้านายฟัง บาสเตียนพยักหน้าตอบเบาๆ “ อืม ดีมาก แล้วเรื่องของเรือสินค้า ทางการเขาจะคืนเรือให้เราได้เมื่อไหร่ ถ้ายิ่งช้าจะทำให้เราเสียความเชื่อมั่นมากขึ้น”

“คาดว่าอีกสองสามวันก็คงจะเรียบร้อยครับ เพราะทางการของอิตาลีส่งเอกสารคืนเรือมาให้เราแล้ว เขาขอเก็บรายละเอียดนิดหน่อย คาดว่าพรุ่งนี้ก็น่าจะเสร็จครับ”

“อืม..งั้นก็ให้นักบินเตรียมเครื่องไว้ให้พร้อมนะ ถ้าเสร็จจากเรื่องทางนี้ฉันจะไปเมืองไทยทันที”

“ครับ”

รุ่งสางวันถัดมา พิมพ์ ลภัสได้ยินเสียงเปิดประตูด้านล่าง ก็เลยรีบลุกขึ้นมา เห็นน้าสาวของเธอกำลังจะออกจากบ้านก็แปลกใจ

“น้าอรจะไปไหนคะ นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ”

“เอ่อ น้าลืมบอกไป น้าเอาเงินเก็บแล้วก็เงินที่คุณบาสเตียนเขาให้ไว้ตอนที่อยู่โรงพยาบาล ไปเซ้งร้านตรงหัวมุมถนนหน้าปากซอย เพราะเฮียเจ้าของร้านแกเลิกทำ แกทำไม่ไหว ลูกแกก็เลยบอกให้หยุด วันนั้นน้าไปทำงานบ้านแก เฮียแกเห็นใจก็เลยถามเซ้งให้น้า  น้าก็เอาเงินส่วนนั้นมาเซ้งแล้วเปิดเป็นร้านขายอาหาร น้าทำมาได้อาทิตย์กว่าๆ แล้ว ขายดีมาก ลูกค้าเริ่มติดเยอะ ตอนนี้ก็มี น้ำฝนลูกสาวของป้าเจิมคอยเป็นลูกมืออยู่ ตอนนี้คงไปรอที่ร้านแล้วมั๊ง นี่น้าสายแล้ว น้าไปก่อนนะ ถ้าพิมว่างๆ ก็ไปช่วยกันสิจ๊ะ ร้านของเราเองนะ”

“ค่ะ เดี๋ยวพิมอาบน้ำแต่งตัวแล้วพิมจะรีบตามไปนะคะ”

“จ้ะ น้าไปก่อนนะ”

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา พิมพ์ ลภัส ช่วยอรอุมาทำร้านอย่างมีความสุข ร้านของอรอุมาขายดีมาก ลูกค้าแน่นร้านทุกวัน จนทำให้บางเวลา เธอลืมนึกถึงคนบางคนไปบ้าง จะมีก็แต่ตอนกลางคืนที่เธอยังคงคิดถึงเขาอยู่ทุกๆคืน ไม่เคยลืม ลูกน้องของบาสเตียนก็คอยตามดูเธอ ตลอดเวลา ตามที่เจ้านายของเขาสั่ง  

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับคุณคิม ตอนนี้เราเอาเรือกลับได้แล้วครับ” พายัพเดินเข้ามาบอกเจ้านายหนุ่ม ที่กำลังนั่งหันหลังมองวิวด้านนอกตึกที่เขาอยู่

“อืม งั้นไปบอกนักบินให้เตรียมเครื่องให้พร้อม เย็นนี้ฉันจะไปเมืองไทย” บาสเตียนสั่งคนสนิท เขารอเวลานี้มาหลายวันแล้ว ทางการอิตาลีทำงานได้ล่าช้ามาก เพราะพวกเขายังคงหาเบาะแส ได้ไม่มากนัก เลยขอเลื่อนเวลามาเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยมาเป็นอาทิตย์ ถึงได้เสร็จเรื่อง

“ครับ” พายัพรับคำแล้วเดินออกไปเขากดโทรศัพท์ โทรหานักบินทันที

กว่าเครื่องบินของบาสเตียนจะออกจากอิตาลี่ได้ก็เกือบๆ 4 โมงเย็น  เขานั่งเครื่องมาถึงเมื่อรุ่งสาง พอมาถึงเมืองไทย เขาก็รีบตรงดิ่งมาที่บ้านของพิมพ์ ลภัสทันที

บาสเตียนบอกให้คนขับจอดรถอยู่ฝั่งตรงข้ามกับร้านของพิมพ์ ลภัส เขาเลื่อนกระจกลงเล็กน้อย แอบมองเธอเดินไปเดินมาภายในร้าน แล้วยิ้มที่มุมปาก   อุส่าขึ้นเครื่องหนีมาไกลถึงเมืองไทย คิดเหรอว่าจะหนีฉันพ้น เดี๋ยวก่อนเถอะ ฉันจะคิดบัญชีให้สาสมเลย ฮึ ฮึ

บาสเตียนก้าวลงจากรถ เขาเดินเลี่ยงๆ พยายามไม่ให้พิมพ์ ลภัสได้เห็นเขาก่อน อรอุมาเดินออกมาหน้าร้าน เธอกำลังจัดโต๊ะและเก้าอี้และปักกวาดรอบๆร้าน  เธอเดินกวาดไปเรื่อยๆ ก็หันไปเห็นบาสเตียนกำลังเดินมาพอดี บาสเตียนเลยเดินเข้าไปทักทาย และขอโทษขอโพยในการกระทำของเขาที่ผ่านมา

“สวัสดีครับคุณอรอุมา คุณอรอุมาอย่าเพิ่งด่าว่าผมนะครับ ฟังผมก่อน ที่ผมมานี่ผมอยากจะมาตามเมียของผมกลับ แต่ที่มาช้าเพราะผมมัวไปเคลียธุระที่อิตาลี พอเรื่องเสร็จก็เลยรีบบินมา คุณอรอุมาครับ ผมรักพิมจริงๆ นะครับ ไม่ได้คิดที่จะหลอกเธอเลย ทางครอบครัวของผมก็ไม่ได้รังเกียจเธอเลยซักนิด ทุกๆ คนต้อนรับเธอเป็นอย่างดี ที่แล้วมาผมเข้าใจเธอผิด ผมต้องขอโทษด้วย ที่ทำรุนแรงกับหลานสาวของคุณ ต่อไปนี้ผมสัญญาว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก คุณอรอุมาให้อภัยผมนะครับ”

อรอุมามองหน้าว่าที่หลานเขย เธอรู้ว่าหลานสาวของเธอก็ยังรักเขาอยู่เช่นกัน เพราะเธอเห็นหลานสาวของเธอแอบร้องไห้บ่อยๆ

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะให้อภัยคุณ แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก มีอะไรก็ให้พูดคุยกัน อย่าฟังความข้างเดียวอีกนะคะ”

“ครับ ผมสัญญา”

“แล้วนี่ ตอนนี้พิมเขาอยู่ที่ไหนล่ะครับ”

“ในครัวโน่นค่ะ คุณระวังตัวไว้บ้างก็ดีนะคะ ยัยพิมน่ะฤทธิ์เยอะ”

“ครับ ผมจะระวัง ขอบคุณนะครับที่ให้โอกาสผม”

บาสเตียนเดินเข้าไปในครัว เขาเห็นพิมพ์ ลภัสยืนหันหลัง เธอกำลังล้างผักอยู่ เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปยืนข้างหลังเธอ แล้วกอดเอวเธอแน่น และกดจูบที่แก้มนวลแรงๆ  พิมพ์ ลภัส ที่กำลังก้มหน้าก้มตาล้างผัก ก็รู้ทันที

หญิงสาวยังคงยืนนิ่ง น้ำตาไหลออกมาเอ่อล้นเป็นสาย ความรู้สึกดีใจระคนกับความโกรธ จนเธอทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งให้เขากอด

“ผมคิดถึงคุณจังเลย ผมขอโทษกลับบ้านเราเถอะนะพิม”

“คุณมาได้ยังไงกัน ใครให้คุณเข้ามา ออกไปเลย ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ปล่อย!

“ไม่ปล่อย! ผมขออนุญาตน้าอรแล้ว และน้าอรก็อนุญาตแล้วด้วย ก็คงเหลือแต่คุณนี่แหละที่ยังไม่ให้อภัยผม พิม... คุณรู้มั๊ยผมคิดถึงคุณขนาดไหน หืม... จุ๊บๆ หนีผมมาทำไม ผมบอกแล้วไงว่าผมรู้สึกผิดและผม...ขอโทษ!

“อ๋อ พอคุณหายโกรธคุณแล้วฉันก็ต้องยอมคุณต่องั้นสิ ฉันนี่มันยังไงก็ได้แล้วแต่คุณสินะ” พิมพ์ ลภัสพูดออกไปเสียงสั่นเครือ

“ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย ผมขอโทษที่เข้าใจคุณผิด ต่อไปนี้ไม่มีแบบนี้อีกแล้ว ผมสัญญา” บาสเตียนยังคงกอดเธอไว้แนบแน่น เขาเอาหน้าซุกกลุ่มผมหอมของเธอ

“ไม่ ฉันไม่เชื่อคำพูดของคุณอีกแล้ว... ปล่อยฉันค่ะ คุณกลับไปเถอะ กลับไปอยู่ในที่ของคุณ และอย่ามาที่นี่อีก” พิมพ์ ลภัสพูดเสียงเรียบ จนคนฟังเริ่มใจหาย

“พิม... ไม่ผมไม่กลับ ผมจะอยู่จนกว่าคุณจะให้อภัยผม ผมขอโทษ พิมให้อภัยผมนะ นะพิม นะที่รัก จุ๊บๆ” บาสเตียนยังคงกอดเธอเอาไว้แน่น เขากดจูบซ้ำๆ ที่แก้มนวล

“ถึงคุณจะอยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว คุณกลับไปเถอะ คุณบาสเตียน” พิมพ์ ลภัสพูดเสียงเรียบ น้ำตาของเธอไหลอาบสองข้ามแก้ม  เธอไม่หันไปมองหน้าเขาเลยซักนิด

“พิม...” บาสเตียนยืนนิ่งอึ้ง เขาคลายอ้อมแขนออก คำพูดของเธอที่เขาได้ยินมันช่างดูห่างเหินจนน่าใจหาย

พิมพ์ ลภัส รีบเดินหนีบาสเตียนออกมาด้านหลังร้าน เธอมายืนร้องไห้สะอึกสะอื้น บาสเตียนเดินตามมาหยุดยืนดูเธอตรงประตู เขาเดินเข้าไปกอดปลอบ เธอพยายามเบี่ยงตัวเดินหนี แต่บาสเตียนยังคงยืนกอดเธอเอาไว้แน่น

“ตอนนี้คุณยังคงโกรธผมอยู่ ผมจะให้เวลาคุณสักพัก แล้วเราค่อยมาคุยกันใหม่ ผมไม่เชื่อว่าคุณจะหมดรักผมแล้ว แล้วผมจะมาอีก จุ๊บ...” บาสเตียนกดจูบที่ริมฝีปากบางแล้วคลายอ้อมแขน และเดินกลับออกมาด้านนอกร้าน

“อดทนหน่อยนะคะคุณบาสเตียน ยัยพิมน่ะออกจะใจแข็งสักหน่อย แต่น้าเชื่อว่าถ้าคุณพยายามอีกไม่นาน ยัยพิมก็จะใจอ่อนอภัยให้คุณ เพราะเธอยังคงรักคุณอยู่ น้ามั่นใจค่ะ”

“ครับผมก็เชื่อแบบนั้น ผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ” บาสเตียนบอกลาแล้วเดินออกไปขึ้นรถหน้าร้าน

อรอุมาจึงเดินเข้าไปดูหลานสาวสุดที่รักด้านใน เห็นพิมพ์ ลภัสยืนร้องไห้แอบมองตามรถของบาสเตียนไป อยู่ทางด้านหลังร้าน

“ตอนเขามาง้อก็ทำเป็นใจแข็ง แต่พอเขาไปก้อมาแอบยืนมองตามรถเขา แล้วเมื่อไหร่จะมีความสุขอย่างคนอื่นเขาซะทีล่ะ หืม... ชีวิตคนเราน่ะมันสั้นนะพิม อะไรที่พอให้อภัยกันได้ ก็อภัยให้กันเถอะนะ การที่ได้อยู่กับคนที่เรารักมันมีความสุขมากนะพิม เราควรจะเก็บเกี่ยวเวลานั้นไว้ พิมก็ผ่านเรื่องร้ายๆ มาเยอะแล้ว ทำไมยังมีธิฐิอีก”

“ยังค่ะน่าอร พิมจะไม่ให้อภัยเขาง่ายๆ เหมือนที่ผ่านๆ มา”

“แต่ครั้งนี้เขาก็มาขอโทษและยอมรับผิดแล้ว ก็น่าจะพอไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าพิมให้อภัยเขา เขาก็จะต้องทำแบบนั้นอีกหลายๆ ครั้ง  ครั้งนี้พิมจะไม่ให้อภัยเขาง่ายๆ”

“แล้วถ้าเขาทนไม่ไหว หนีกลับไปล่ะ เราจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ”

“ถ้าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ พิมก็จะยอมรับค่ะ”

“พิม...”

“พอเถอะค่ะน้าอร เราไปเตรียมของกันดีกว่า เดี๋ยวจะเปิดร้านสายเอา” พิมพ์ ลภัสเดินหนีอรอุมาเข้าไปในครัว อรอุมามองตามหลังหลานสาวแล้วส่ายหน้าให้กับความดื้อรั้นมีธิฐิของหลานสาวเธอ

หลังจากวันนั้นพิมพ์ ลภัส ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เธอพยายามทำตัวให้ร่าเริง แต่อรอุมาดูออกจากแววตาที่หมองเศร้า ซ้ำบาสเตียนก็ยังมาหายหน้าหายตาไปอีก เวลาที่พิมพ์ ลภัสอยู่คนเดียว หน้าตาของเธอดูหมองเศร้า อรอุมาเห็นแล้วสงสารจับใจ แต่พอพูดออกไป พิมพ์ ลภัสก็ยังคงปากแข็งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

บาสเตียนหายหน้าไปอาทิตย์กว่าๆ จนพิมพ์ ลภัสใจหาย นึกถึงคำพูดของน้าสาวที่พูดไว้ เธอคอยมองไปทางหน้าร้านบ่อยครั้ง มองหาใครบางคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว ว่าเขาจะมา

จนกระทั่งสายๆ ของวันหนึ่ง พิมพ์ ลภัสกำลังนั่งเหมอลอยอยู่หลังร้าน เธอมองออกไปด้านนอกถนน แล้วถอนหายใจออกมาซ้ำๆ อาการของเธอเหมือนกับกำลังรอคอยใครบางคน อรอุมายืนมองหลานสาว แล้วส่ายหน้าไปมา เธอเดินกลับเข้าร้านมา เห็นมีลูกค้าเดินเข้ามาพอดี จึงรีบเดินออกไปต้อนรับ

“สวัสดีค่ะ เชิญข้างในเลยค่ะ”

“ผมมาสมัครงานครับ” เสียงที่ได้ยินมันคุ้นหูนัก อรอุมาเงยหน้าขึ้นมองทันที

“คุณบาสเตียน! ฉันนึกว่าคุณจะยอมแพ้ยัยพิมจนหนีกลับประเทศไปซะอีก” อรอุมาบอกเขาอย่างดีใจ

“ใครบอกว่าผมจะยอมแพ้ ผมแค่กลับไปเคลียงานให้เรียบร้อย แล้วก็กลับมานี่ยังไงล่ะครับ” บาสเตียนตอบ

“แล้วตกลงน้าอรจะรับผมเข้าทำงานมั๊ยครับ”

“รับสิจ๊ะ ว่าแต่คุณจะสมัครตำแหน่งอะไรล่ะ ผู้ช่วย เด็กเสริฟ์ หรือว่าคนรักษาแผลใจล่ะจ๊ะ”

“ผมสมัครทุกตำแหน่งเลยครับ”

“งั้นก็นี่จ้ะ” อรอุมายิ้มกว้าง แล้วยื่นผ้ากันเปื้อนผืนใหม่ให้กับบาสเตียน บาสเตียนรับมาสวมใส่

“เป็นไงครับ แบบนี้แล้วผมพอจะเหมือนลูกจ้างของคุณอรได้รึยังครับ”

“ค่ะ เหมือนมาก รีบไปทำงานสิคะ งานของคุณรออยู่หลังร้านโน้นแน่ะ”

“ครับ เจ้านาย ผมจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดเลยครับ” บาสเตียนยิ้มกว้างแล้วเดินไปทางหลังร้าน เขาค่อยเดินไปเรื่อยๆ แล้วมาแอบยืนมองงานของตนเองจากทางด้านหลังของเธอ

พิมพ์ ลภัสนั่งมองออกไปด้านนอกสายตาของเธอจับจดอยู่ที่ถนนอีกฝากฝั่งแล้วบ่นออกมาคนเดียว “แค่นี้คุณก็ทนไม่ได้ หนีหายหน้าไปซะแล้ว คนอะไรไม่มีความอดทนเอาซะเลย รู้มั๊ยว่ามีคนคิดถึง”บาสเตียนยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจเพราะเขาได้ยินเธอพูดชัดทุกคำ

“รู้สิ ผมถึงต้องกลับมายังไงล่ะ หืม จุ๊บๆ”

“อุ๊ย... คุณปล่อยฉันนะ”

“ไม่ปล่อย เมื่อกี๊ยังบ่นว่าคิดถึงอยู่เลย แล้วตอนนี้มาร้องให้ปล่อย ได้ยังไงกัน มันต้องแบบนี้สิ หืม... จุ๊บๆ” บาสเตียนหอมแก้มนวลแรงๆ แล้วกดจูบตามซ้ำๆ จนพิมพ์ ลภัสต้องเอียงหน้าหนี

“ฉันพูดถึงคนอื่น ไม่ใช่คุณ”

“ฮึ...ใครกัน ไหนลองบอกมาซิ ถ้าเป็นนายแทนไทย ป่านนี้ก็คงทำงานอยู่ที่ริโอ เพราะผมลงคำสั่งไปให้เขาประจำอยู่ที่โน่น 10 ปี แล้วตอนนี้จะเป็นใครไหนอื่นได้ ถ้าไม่ใช่ผม”

“เผด็จการ! บ้าอำนาจ! คุณปล่อยฉันแล้วรีบกลับไปเถอะค่ะ อย่ามาเสียเวลาอันมีค่ากับฉันเลย”

“ไม่กลับ นี่ผมก็กำลังใช้เวลาให้มีค่าอยู่นะ ผมกำลังทำงานอยู่”

“ทำงาน งานอะไรของคุณ” พิมพ์ ลภัสแปลกใจ เธอลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองเขา บาสเตียนยืนยิ้มกว้าง แล้วกางแขนออก ให้เธอได้เห็นผ้ากันเปื้อนที่เขาสวมใส่

“เอาคืนมาเลยค่ะ แล้วคุณก็กลับไปได้แล้ว” พิมพ์ ลภัสเข้าไปแกะและกระชากผ้ากันเปื้อนออกจากตัวเขา

“เอ้านี่ผมพูดจริงๆ นะ ผมมาสมัครงานแล้วน้าอรก็รับผมเข้าทำงานแล้วด้วย” บาสเตียนพยายามรั้งผ้ากันเปื้อนแล้วเดินหนีเธอ

“เจ้าเล่ห์ มากแผนการนักนะ คุณนี่มัน... จริงๆ เล๊ยยย” พิมพ์ ลภัสค้อนขวับให้เขาแล้วเดินงอนตุ๊บป่องเข้าไปข้างในร้าน บาสเตียนยิ้มอย่างผู้มีชัยแล้วเดินตามเธอไปติดๆ

“คุณจะเดินตามฉันไปอีกนานมั๊ย ...เฮอะ ทำไมไม่ไปหางานหาการทำ”

“ก็ผมกำลังทำงานอยู่นี่ไง” บาสเตียนตอบเมียรักด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ฉันไม่เห็นว่าคุณจะทำงานอะไรเลย นอกจากเดินตามฉัน”

“ก็นี่แหละ งานของผม”

“จะบ้ารึไงใครเขาทำกัน”

“ก็ผมนี่ไง ผมจะตามคุณจนกว่าคุณจะหายโกรธผม”

“โอ๊ยยยย...ย” พิมพ์ ลภัสร้องออกมาด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้

“คุณดีใจจนต้องร้องออกมาขนาดนั้นเลยเหรอ”

“บ้า! ดีใจกับผีน่ะสิ ฮึ่ย! หงุดหงิด!” พิมพ์ ลภัสแหวะใส่เขาแล้วเดินหนีไป บาสเตียนมองตามหลังเธอไปแล้วยกยิ้มที่มุมปาก   

มาดูกันว่าใครมันจะแน่กว่ากัน

พิมพ์ ลภัสเดินไปนั่งเด็ดใบกระเพราะที่โต๊ะหลังร้าน บาสเตียนก็ตามไปนั่งลงตรงข้ามเธอ เขาเอามือเท้าคางนั่งมองใบหน้างาม ที่ตอนนี้หน้างอง้ำ แต่ก็ดูน่าเอ็นดูในสายตาของเขา

“คุณจะนั่งจ้องฉันอีกนานมั๊ย”

“ก็นานนะ จนกว่าผมจะเลิกงาน น่า... เดี๋ยวคุณก็ชินเองแหละ รึถ้าทนไม่ไหว ก็ยกโทษให้ผมสิ รับรองผมเลิกจ้องคุณแน่ๆ มีแต่จะทำอย่างอื่น ฮึ ฮึ”บาสเตียนพูดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม พิมพ์ ลภัส เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วยิงคำถามรัวจ้องหน้าจะเขาจะเอาเรื่อง

“อะไรนะ คุณจะทำอะไร ไหนลองพูดอีกครั้งซิ”

บาสเตียนรีบทำหน้าเฉไฉแล้วปฏิเสธเธอ “เปล๊า... ผมก็พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีอะไรหรอก”

ตลอดทั้งวันที่บาสเตียนคอยเดินตามเธอไม่ห่าง พิมพ์ ลภัส ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกรำคาญเขาอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกภายในใจกลับพองโต จนในบางคราวเธอต้องเผลอยิ้มออกมา จนอรอุมาสังเกตเห็น

หลังจากเก็บร้านเรียบร้อยแล้ว บาสเตียนยังคงเดินตามพิมพ์ ลภัส ไม่ห่าง จนมาถึงหน้าบ้านของเธอ

“นี่ก็เลิกงานแล้วทำไมคุณถึงยังไม่กลับ” หญิงสาวถามเขาเมื่อเห็นเขาเดินตามเธอมาถึงบ้าน แล้วยังทำท่าจะเข้ามาในบ้านอีก

“ก็ผมก็กำลังกลับบ้านอยู่นี่ไง”

“ไหน ฉันเห็นคุณเดินตามจนมาถึงที่บ้านฉัน”

“ก็นั่นแหละ ผมจะนอนที่นี่ แล้วน้าอรก็อนุญาตแล้วด้วย ฮึ ฮึ” บาสเตียนฉีกยิ้มกว้าง แล้วยักคิ้วให้ เขาเดินผ่านหน้าเธอเข้าไปในบ้าน พิมพ์ ลภัสยืนหน้างอง้ำ ส่งสายตาพิฆาตให้เขา

“คุณบาสเตียนคะ เดี๋ยวคุณนอนห้องของยัยพิมละกันนะคะ”

“อืม..ดีครับ” บาสเตียนยิ้มกว้างแล้วรีบพยักหน้ารับ

“ไม่ค่ะ พิมไม่ให้นอน เป็นแค่ลูกจ้างจะนอนห้องเดียวกับนายจ้างได้ยังไง นี่เลยที่โซฟา คุณนอนตรงนี้ ห้ามขึ้นข้างบนเด็ดขาด! พิมพ์ ลภัส รีบค้านเสียงหลง จนบาสเตียนหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“จะให้คุณเขานอนตรงนี้ได้ยังไงกัน ห้องของพิมนั่นแหละน้าว่าดีที่สุด พิมก็ย้ายมานอนกับน้าก็ได้นี่จ๊ะ”

“ยังไงก็ไม่ได้ค่ะ พิมไม่ให้นอน โซฟานี่แหละดีที่สุด” พิมพ์ ลภัสค้อนให้บาสเตียนแล้วเดินหนีขึ้นข้างบนไป อรอุมาได้แต่มองตามหลังหลานสาวไป เธอหันมายิ้มอย่างอ่อนใจให้กับบาสเตียน

“ไม่เป็นไรครับ ผมนอนที่โซฟานี่ก็ได้ แค่เขายอมให้อยู่ด้วยก็ถือว่าดีมากแล้วครับ” บาสเตียนพูดแล้วนั่งลงบนโซฟา

“ถ้างั้นก็แล้วแต่คุณนะคะ เดี๋ยวฉันจะให้ยัยพิมเอาหมอนกับผ้าห่มลงมาให้ นะคะ” อรอุมาบอกแล้วเดินขึ้นข้างบนไป

“ครับ” บาสเตียนตอบรับแล้วยิ้มกริ่มออกมา    

รอกอดเมียก่อนนอนดีกว่า

พอใกล้เวลาเข้านอน พิมพ์ ลภัส เดินหอบหมอนกับผ้าห่มลงมาให้บาสเตียนด้านล่าง บาสเตียนนั่งยิ้มกริ่มมองดูเธอ พิมพ์ ลภัสเดินเอามาวางไว้ที่โซฟาข้างๆ กายของเขา บาสเตียนถือโอกาสคว้าตัวเธอมากอดเอาไว้ แล้วหอมแรงๆ ที่แก้มนวล

“หืม... ชื่นใจ “

“ปล่อยฉันค่ะ ฉันจะไปนอนแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

“ก็นอนด้วยกันกับผมนี่ไง ผมนอนคนเดียวมาหลายคืนแล้ว มันเหงา คิดถึงคนเคยนอนด้วยกัน คุณนอนคนเดียวไม่เหงาบ้างเหรอ หืม..”

“ไม่ ตั้งแต่ไม่มีคุณฉันนอนหลับดีมาก...ก”

“โอ้โห! ขยันพูดทำร้ายจิตใจกันจังเลย นี่คงรักผมมากสินะ หืม..”

“ฉันไม่รักคุณ ปล่อยฉันได้แล้ว”

“หลบหน้ากันแบบนี้ รักผมมากแน่ๆ นี่ถ้าคุณรักผมก็ให้อภัยผมซะทีสิ ผมจะได้ขึ้นไปนอนกอดคุณให้หายคิดถึง ห้องทั้งห้องจะได้เป็นสีชมพูยังไงล่ะ”

“ฉันไม่ชอบสีชมพู ฉันชอบสีดำ!” พิมพ์ ลภัสแหวะใส่บาสเตียน พร้อมๆกับกระทุ้งศอกไปที่สีข้างของเขาอย่างแรง

“โอ๊ย...ย ซี๊ดด แค่นี้ต้องทำร้ายร่างกายกันด้วย” บาสเตียนปล่อยพิมพ์ ลภัสออกจากอ้อมแขน แล้วเอามือลูบสีข้างเพื่อบรรเทาความเจ็บ

“สมน้ำหน้า เชอะ!”พิมพ์ ลภัสรีบเดินหนีเขาขึ้นข้างบนทันที

 เจ็บแต่คุ้ม ฮึ ฮึ ผมจะทำให้คุณใจอ่อนจนยอมยกโทษให้ผมให้ได้เลย พิมพ์ ลภัส ที่รักของผม   

บาสเตียนจัดแจงที่นอนแล้วล้มตัวนอน ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข  

รุ่งสางบาสเตียนรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วมานั่งรอที่รักของเขา อรอุมาเดินลงมา เห็นบาสเตียนนั่งอยู่ข้างล่างก็เลยยิ้มให้

“คุณบาสเตียนตื่นเช้าจังเลยนะคะ”

“น้าอรจะออกไปแล้วเหรอครับ นี่มันยังมืดอยู่เลย”

“น้าจะออกไปซื้อของที่ตลาดน่ะค่ะ วันนี้ป้าเจิดแกไม่อยู่ น้าต้องไปเอง คุณบาสเตียนจะไปด้วยกันมั๊ยคะ ช่วงเช้าๆ ที่ตลาดคนพลุกพล่าน สนุกดีนะคะ”

“อืม... ก็ดีนะครับ มาครับ ผมช่วยถือ”

“ค่ะ” อรอุมาเดินนำบาสเตียนออกไป พอได้ยินเสียงปิดประตูรั้ว สักพักพิมพ์ ลภัส ก็เดินลงมาด้านล่างเธอสอดสายตามองบาสเตียน แล้วเดินตามหาทั่วๆ บ้าน  โดยที่ไม่รู้ว่าบาสเตียนนั้นออกไปตลาดกับอรอุมาแล้ว 

“โดนแค่นี้ก็หนีกลับซะแล้ว เชอะ! นึกว่าจะแน่” พิมพ์ ลภัสเดินขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วออกไปเปิดร้านรอน้าสาวกลับจากจ่ายตลาด เธอให้เด็กในร้านจัดเตรียมปัดกวาดร้านรออรอุมา ส่วนตัวเธอเดินไปจัดเตรียมของในครัว พอสักพักใหญ่ๆ ก็มีเสียงของอรอุมาดังเข้ามา พิมพ์ ลภัส เลยรีบเดินออกไปช่วยน้าสาวขนของเข้ามาในครัว แต่ก็ต้องหยุดชะงักเท้าทันที เมื่อเห็นบาสเตียน เดินหิ้วของพรุงพรังเข้ามา เธอยืนทำหน้ามุ่ยส่งสายตาพิฆาตไปหาเขา

บาสเตียนเห็นแล้วฉีกยิ้มหวานเห็นฟันครบ 32 ซี่มาให้เธอ “เจอหน้าปุ๊บก็ส่งสายตาหวานซึ้งมาให้ผมทันทีเลยนะคุณ” บาสเตียนเอาของวางบนโต๊ะ แล้วแกล้งหยอดหญิงสาวเล่นๆ

“ฉันคิดว่าคุณยอมแพ้หนีกลับไปแล้วซะอีก”

“ไม่มีทาง! ผมไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก”

“ฉันจะรอดู ว่าคุณจะทนไปได้สักเท่าไหร่กัน ฉันว่าไม่เกินอาทิตย์คุณก็หนีกลับโรงแรมแล้ว”

“แล้วคุณจะผิดหวัง ที่สบประมาทผม” บาสเตียนยักคิ้วจึก จึก แล้วเดินออกไปช่วยอรอุมาขนของ

พอขนของเสร็จ บาสเตียนเห็น พิมพ์ ลภัส กำลังนั่งหั่นผักอยู่ เขาเลยเดินเอาขนมครกร้อนๆ ที่เขาซื้อมาฝากเธอ เพียงเพราะอรอุมาบอกว่าเธอชอบ เขาถือมันมาวางตรงหน้าของหญิงสาว

พิมพ์ ลภัส เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า “อะไรกันคุณ”

“ก็ขนมครกไง น้าอรบอกว่ามีคนแถวๆ นี้ชอบ ผมก็เลยซื้อมาฝาก แต่ไม่รู้ว่าคนแถวๆ นี้จะหยิ่งจนกินไม่ลงรึเปล่า โอ้โห... ยังร้อนอยู่เลย ไหนลองดูหน่อยซิ อืม... อร่อย”

บาสเตียนนั่งกินขนมครกล่อหน้า พิมพ์ ลภัส ทำท่าทางเอร็ดอร่อยมาก จน คนมองต้องลอบกลืนน้ำลาย เขาสังเกตเห็นเข้าเลยเอ่ยชวนเธอ

“อยากทานก็ทานสิคุณ ผมไม่หวงหรอก นี่ผมตั้งใจซื้อมาฝากคุณเลยนะ เจ้าประจำของคุณนั่นแหละ น้าอรเขาบอกผมมา ว่าไง ถ้าคุณไม่กินผมกินหมดเลยนะ หืม...”

พิมพ์ ลภัส มองหน้าบาสเตียนตาขวาง “ฉันไม่ใช่ เด็กนะที่พอจะง้อขอคืนดีก็เอาขนมมาหลอกล่อ” หญิงสาวพูดจบก็ก้มหน้าหั่นผักต่อโดยไม่สนใจเขา

บาสเตียนเลยแกล้งลุกเดินออกไปหน้าร้าน เขาไปแอบยืนดูเธอตรงหลังบานประตู พิมพ์ ลภัส ชะเง้อมองหาบาสเตียน แต่พอไม่เห็นเขา เธอก็หยิบขนมครกเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เธอหยิบกินไปเรื่อยๆ จนหมด บาสเตียนยกยิ้ม แล้วเดินออกไปนั่งลงตรงหน้าเธอ แล้วมองกระทงใส่ขนมครกที่ว่างเปล่า

“อ้าวขนมหายไปไหนหมดนะ ลีโอแกกินขนมหมดเหรอ ตัวแค่นี้กินเก่งเหมือนกันนะ แมวตัวเดียวกินขนมครกตั้งเยอะ เหลือเชื่อจริงๆ” บาสเตียนอุ้มลีโอแมวที่พิมพ์ ลภัสเลี้ยงไว้ ขึ้นมานั่งลูบตัวมันไปมา แล้วแกล้งพูดเหย้าแหย่ย ส่งสายตาชำเรืองมองหญิงสาว ที่ก้มหน้าก้มตาหั่นผักโดยไม่สนใจเขา

“เดี๋ยวคืนนี้แกต้องหลับฝันถึงฉันแน่ๆ เลยลีโอ ฉันอุส่าแอบใส่ยาเสน่ห์ลงไปตั้งเยอะ คืนนี้แกเสร็จฉันแน่! ...เมี๊ยว” บาสเตียนแกล้งทำเสียงแมวพร้อมกับทำท่าหยอกเย้าใส่หญิงสาว พิมพ์ ลภัส หยุดชะงักฟังเขาพูด แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา ส่งค้อนให้เขาจังเบ้อเร่อ แล้วลุกเดินหนีไป

“จะรีบไปหายาแก้รึไงคุณ มันไม่ทันแล้วล่ะ คุณกินไปซะหมดแบบนี้ คืนนี้คุณเสร็จผมแน่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” บาสเตียนหัวเราะร่า จนพิมพ์ ลภัสหมั่นใส้ เลยหยิบมะนาวขว้างปาใส่เขาสองสามลูก บาสเตียนเลยต้องรีบเอี้ยวตัวหลบไปมา 

.........................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญ ไรต์แถมตอนพิเศษให้ด้วยนะคะ ในช่วงท้ายๆ มีการพลิกผันอีกมากมายค่ะ แถมพระเอกของเรายังแซ่บจนได้เรื่องอีกต่างหาก มาร่วมลุ้นเอาใจช่วย คิม บาสเตียน ไปพร้อมๆกันนะคะ ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ค่ะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ลืมชื่อ
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เป็นเราเราไปรักกับอะไรไทยไทยนี่เเหละแหๆๆๆ^∆^
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สะน่ากลัวเรย
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เเหม่ทีตอนเเรกๆนี่พูก
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha