[ จบ ] อัญมณีอสูร [ My treasure ] 20+

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 2 : ขืนใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

           “โง่จริงๆ สมองมีเหรอเปล่า นั่นพ่อของฉันนะ ลองคิดในมุมกลับกันสิถ้าเธอทำอะไรผิดแม่เธอจะทำร้ายเธอลงคอเหรอ แม้เธอจะพึ่งฆ่าคนมา แม่เธอจะไปแจ้งตำรวจมั้ย” แก้วตาเบิกตากว้าง น้ำลายจู่ๆก็ถูกกลืนอย่างยากลำบาก “ดีไม่ดีคงช่วยกันปกปิดเสียมากกว่า”

อื้ม! แก้วตาหน้าซีด เมื่อมือของเขาก็มากอบกุมที่ลำคอเธออย่างรวดเร็ว มือเล็กพยายามที่จะดึงมือเขาออก เขาสูงกว่าเธอมาก ตัวเธอกำลังลอยขึ้นจากพื้น

โอ้ย! ตุบ! อิฐร้องออกมาเมื่อแก้วตาเตะเขา ทำให้เขาทำเธอหลุดมือ เธอล้มไปกองกับพื้นในทันที

อะ อะ อะ แก้วตาหอบหายใจและไอ เธอหายใจติดขัด แต่เธอก็ไม่เสียเวลานั่งหายใจอยู่นาน สายตาเธอมองไปที่ประตูทางออก 

อื้ม! พรึ่บ! แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ขยับ ข้อเท้าเธอก็ถูกคว้าไว้ “ไม่นะ ปล่อยฉันนะ” แก้วตาตวาดร้องเสียงดัง เธอหวังว่าจะมีใครสักคนผ่านมาได้ยิน

กรี๊ดดดดด แก้วตากรีดร้องลั่น เมื่อเสื้อนักศึกษาถูกกระชากอย่างแรง กระดุมเสื้อกระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทาง อิฐไม่แยแสว่าเนื้อผ้าจะเสียดสีบาดผิวบางจนแดงถลอกอย่างเห็นได้ชัด เขายังคงกระชากเสื้อจนขาดไม่มีชิ้นดี

หึหึหึ “ฉันในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ยอมรับว่าเธอก็สวยดีนะ ถ้าสันดานไม่หยาบช้า เธอก็จะดูสูงส่งขึ้นมานิดหนึ่งในสายตาของฉัน”

“ไอ้เลว! ปล่อยฉันนะ อย่ามาแตะต้องฉันนะ”

ฮาฮาฮา “เธอคิดเหรอว่าฉันอยากจะแตะเธอนัก ฉันก็แค่อยากจะสั่งสอนให้เธอรู้ว่าอย่ามาปากดีกับคนอย่างฉัน” อิฐขึ้นนั่งคร่อมร่างบางที่นอนอยู่บนพื้น

กรี๊ดดดดด แก้วตากรีดร้องเมื่อเขากระชากบราเธอออก เผยอกอวบเนินเนื้อขาวเนียนยอดเกสรสีชมพูเปล่งปลั่งตามวัยสาว

ฮืออออออ “เต็มมือดีชะมัด” อิฐบีบเคล้นอย่างแรง แก้วตาน้ำตาไหลพราก เธอรังเกียจผู้ชายคนนี้ ขยะแขยงเขา จนแทบอ๊วก

“ไอ้เลว เอามือแกออกไปเลยนะ ฮือออออ ฉันเกลียดแก ขยะแขยงแก ผู้ชายอย่างแกไปใส่กระโปรงเถอะ ดีแต่รังแกผู้หญิง...ฮือออออ” แก้วตาด่าทอและพยายามจะปกป้องตัวเอง แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ อิฐใช้มือเดียวของเขากอมกุมข้อมือทั้งสองขั้างของเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย ส่วนอีกมือเขาก็บีบเคล้นหยอกล้อเต้าเต่งอวบอึ๋มที่ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน จนเธอรู้สึกวาบหวามอย่างช่วยไม่ได้

“เคลิ้มเร็วชะมัด ใจง่ายสิ้นดี” อิฐขยับอีกครั้งและยกร่างเปลือยของเธอโยนไปบนเตียงกว้างทันที พร้อมกับติดตามไปเช่นกัน

ฮือออออ “ไปให้พ้นนะ” 

หึหึหึ “แน่ใจเหรอ ดูสิ เธออยากให้ฉันทำมากกว่าแค่บีบบี้มั้ง” อิฐเยาะเย้ยอย่างสะใจที่ร่างกายเธอตอบสนองการกระทำของเขา

“แน่จริงแกก็ออกไปสิ แล้วมาดูกันว่าฉันจะขอร้องอยากให้แกกลับมาทำต่ออีกมั้ย”

อิฐยิ้มเย้นหยันโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา แม่นี้หนีเขาไปไม่พ้นหรอก เขาต้องจัดการสั่งสอนเธอให้อยู่ก็เหมือนตาย อยากตายก็ตายไม่ได้

“ไม่หรอก ฉันหวังอย่างมาก หลังจากที่เราผ่านศึกสวาทกันมาแล้ว ความขยะแขยงที่เธอมีต่อฉัน จะทำให้เธอฆ่าตัวตายมั้ย เชื่อเถอะว่านั้นคือสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ”

กรี๊ดดดด เสียงกรีดร้องก้องดังอีกครั้ง เมื่อกระโปรงนักศึกษาถูกกระชากออกไป รอยถลอกเกิดขึ้นให้เห็นตามเรียวขา

“ไอ้อิฐ! ฉันเกลียดแก” แก้วตาตวาดร้องเสียงดังและฮึดสู้อีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงที่มีน้อยนิด เมื่ออิฐเริ่มถอดเสื้อของตัวเอง คุณอัฐและแม่ยังไม่กลับ คนในบ้านหายไปไหนหมดทำไมวันนี้ไม่มีใครคิดจะขึ้นมาชั้นสองของบ้านเลยนะ

“ฉันก็เกลียดเธอ ขยะแขยงเธอเหมือนกัน ฮาฮาฮา” อิฐตอบกลับด้วยความสะใจ อิฐจัดเป็นผู้ชายหน้าตาคมคายไม่น้อย ตอนนี้เขาเรียนอยู่ปีสี่ ในขณะที่แก้วตาเรียนอยู่ปีสองในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน ทั้งสองรู้จักกันหลังจากที่คุณอัฐแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกันเมื่อครึ่งปีก่อน เมื่อรู้ว่าใครเป็นใครก่อนหน้านี้ที่ทั้งสองก็แค่คนร่วมโลกที่มีโอกาสเดินสวนกันแต่ก็ไม่ได้ต้องตาต้องใจกันและกันเลย แต่ตอนนี้เมื่อความบังเอิญทำให้ทั้งสองต้องเจอกัน มักจะเกิดเรื่องราวกันตลอดแต่เป็นเรื่องเล็กๆ แม้ต่างฝ่ายที่พร้อมจะประจัญหน้ากันแต่ก็ถูกเพื่อนๆห้ามไว้ทุกครั้ง ‘สัตว์ดูดเลือด’ คำที่อิฐมักจะฝากไปกับแก้วตาทุกครั้ง ‘หน้าตัวเมีย’ คำตอบกลับที่แก้วตาก็ฝากไปกับเขาเช่นกัน

อื้มมมมม แก้วตาร้องออกมา เมื่ออิฐครอบครองยอดเกสรของเธอด้วยโพรงปากอุ่นร้อนของเขา แต่เขาไม่ใช่แค่ดูด เขากัดมันด้วย และแรงมากด้วย ในขณะที่อีกข้างเขาบีบมันอย่างแรงจนเธอคิดว่าอกอวบของเธอจะแตกแหลกภายใต้มือเขาเสียให้ได้

แม้จะเจ็บปวดแต่ความวาบหวามของร่างกายก็เกิดขึ้น หลังเปลือยของอิฐไม่ยี่หระต่อแรงกรีดข่วนของเล็บทั้งสิบที่แก้วตาพยายามใช้มันเป็นอาวุธ เธอทั้งข่วนและดึงรั้งผมจนเส้นผมของอิฐติดมือมาไม่น้อย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจอะไรไปกว่าดอกไม้สองชนิดบนร่างกายเธอ 

“ไม่!” แก้วตาพยายามหนีบขาของตัวเองไว้ แต่ถูกจับแยกด้วยหัวเข่าของเขาที่ดุนดันเข้ามาระหว่างเรียวขา อื้มมมมมม ช่องทางรักถูกแทรกซึมด้วยนิ้วยาวของเขา อิฐปลุกปั่นอารมณ์สาวอย่างชำนาญ แม้เขาจะรู้ว่าแม่นี้ไร้เดียงสาเพราะร่องสวาทเธอคับแคบตอดรัดนิ้วเขา หัวใจเขาก็ไม่สั่นไหวเลยสักนิด ผู้หญิงบริสุทธิ์เขาเจอมาไม่น้อย เธอจึงไม่ได้เหนือไปกว่าคนอื่นๆที่เขาผ่านมา ถ้าเธอจะพิเศษก็ตรงที่เขาโคตรเกลียดเธอเลย เพราะงั้นเขาสะใจมากที่เธอเองก็เกลียดเขาและต้องมาสูญเสียความภาคภูมิใจให้กับเขา

อื้ม อื้ม อาร์รรรร แก้วตาครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอไม่คืนรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน วาบหวาม เสียวซ่านไปหมดเมื่อเขาขยับนิ้วเข้าๆออกๆ 

อาร์รรรร แก้วตาเบิกตากว้าง เมื่อเธอกำลังเพลิดเพลินกับนิ้วที่เขาเพิ่มเป็นสองนิ้วได้ไม่นาน เขาก็เอานิ้วที่ถอดออกมาจากร่องสาวของเธออย่างเร็วเข้าปากเขา และเขาก็ครางออกมา

“หวานใช้ได้” เขาว่าอย่างนั้น แต่ดวงตาที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตากลับมองเขาอย่างอาฆาต เพราะแววตาของเขามันเย้ยหยันเธอเหลือเกิน สายตาบอกว่าเขาชนะเธอ “ไม่ต้องมองฉันแบบนั้นหรอก ยังไงเธอก็ได้ฉันแน่ๆ”

“ไอ้ขยะ” 

ฮาฮาฮา อิฐหัวเราะออกมาอย่างยินดี “แล้วอย่าลืมฆ่าตัวตายด้วยนะ ฉันรอเวลานั้นแทบไม่ไหวแล้ว” อิฐพูดจบเขาก็ปลดเข้มขัดของตัวเองและถอดกางเกงออกไปจนหมด โดยที่มืออีกข้างเขากดไหล่บางที่พยายามจะขยับหนีไว้

แก้วตาหน้าซีดเมื่อเห็นตัวตนของเขา เขาจับมันไว้และขยับไประหว่างขาของเธอที่เขาใช้กำลังจับมันแยกห่างกัน แก้วตาเริ่มดิ้นรนต่อสู้ เธอไม่ต้องการ ภาพใบหน้าผู้ชายอีกคนลอยมา เธอแอบชอบเขาคนนั้นแต่เธอก็ไม่อาจแสดงอะไรออกมาได้เพราะพี่รามเป็นเพื่อนกับไอ้หน้าตัวเมียตัวนี้

“ไม่! ไม่…” แก้วตาฮึดอีกครั้ง เล็บทั้งสิบจิกลงบนแขนเธอทั้งหยิกทั้งข่วนจนเป้นรอยแดงแต่อิฐก็ไม่สะเทือนเลย เขากดเธอไว้กับเตียงนอน มือข้างที่ว่างบีบอกเต่งอย่างแรงเป็นการตอบโต้กลับ ทำแก้วตาจุกและเจ็บจนร้องไม่ออก อิฐยิ้มเยาะถ้าเธอคิดว่าแค่นี้เจ็บมากแล้วเธอก็ผิด เขาจะทำให้เธอที่เกลียดอยู่แล้วเกลียดมากขึ้นไปอีก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha