บอดี้การ์ดสมยอม

โดย: ณรีรัช



ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 2

ภาคินขับรถเข้ามาจอดตรงลานหน้าบ้าน เขาเดินลงจากรถ เดินลัดเลาะสวนหย่อมข้างบ้าน มองหามารดาอันเป็นที่รัก พอเห็นว่ามารดากำลังนั่งเล่นอยู่ในสวนก็เดินอ้อมมาทางด้านหลังแล้วสวมกอดและหอมแรงๆ สองสามที

“ชื่นใจที่สุด แม่กำลังนั่งดูรูปใครเหรอครับ” ภาคินถามพร้อมๆ กับนั่งลงตรงใกล้ๆ มารดา

แม่เลี้ยงกานดาละสายตาจากรูปถ่ายในมือแล้วยิ้มเล็กน้อย ให้กับลูกชาย “ว่าที่ลูกสะใภ้ของแม่”

“อืม... เหรอครับ แม่นั่งมองรูปแล้วยิ้มขนาดนี้ ผมว่าแม่คงจะปลื้มเธอเป็นพิเศษ” ภาคินเดาจากหน้าตาของมารดาที่เอาแต่นั่งยิ้มมองภาพถ่าย แม่เลี้ยงกานดาพยักหน้าตอบรับลูกชายเบาๆ

“จ้ะ คนนี้แม่รักจริง”

“ว๊า... สงสัยคงถึงเวลาที่ผมจะต้องสละโสดแล้วล่ะสิ”

“อาทิตย์หน้าจ้ะ ลูกจะต้องแต่งกับเธออาทิตย์หน้า”

ภาคินร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินกำหนดการแต่งงานของตนเอง ก่อนจะรีบปฏิเสธมารดาทันที “ห๊า! อาทิตย์หน้า ทำไมมันเร็วจังครับ นี่ผมยังไม่ได้เตรียมตัวเลยนะ แล้วที่สำคัญผมยังไม่ได้พบเธอเลย แม่ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้เจอกับเธอก่อน มันผิดกติกา ผมไม่แต่ง”

“ถึงตัวเธอจะไม่มาให้ลูกได้ทำความรู้จัก แต่แม่ก็มีรูปของเธอให้ลูกได้เก็บไปฝันก่อนแต่ง”

“เธอสวยมากจนผมต้องเก็บไปฝันเลยเหรอครับ”

“เธอทั้งสวยและเพียบพร้อมในทุกๆ ด้าน ตรงตามที่ลูกเคยบอกกับแม่เป๊ะ ถ้าลูกของแม่อยากจะรู้จักเธอนี่จ๊ะ รูปของเธอ” แม่เลี้ยงส่งรูปถ่ายในมือให้ลูกชายของเธอได้ยลโฉมคู่ชีวิต พร้อมๆ กับบรรยายชื่อเสียงเรียงนามและสรรพคุณของเธอให้เขาฟัง

“หม่อมราชวงศ์เขมมิกา อรุณรัศมิ์ ลูกเลี้ยงของคุณหญิงแสงแข อรุณรัศมิ์ เพื่อนรักของแม่ เธอเพียบพร้อมไปด้วยฐานะ วงศ์ตระกูลและกิริยามารยาทที่เรียบร้อย ที่เหมาะสมกับลูกของแม่เป็นที่สุด”

ทันทีที่ภาคินเห็นหญิงสาวในรูปถ่าย แววตาของเขาวาวโรจน์ กรามทั้งสองข้างถูกบดเข้าหากันเล็กน้อย เพราะเธอคือคนที่ทำให้เขาต้องกลับมาปลูกดอกกุหลาบขาวซะเต็มสวน ทั้งหน้าบ้านและหลังบ้าน และภาพเรื่องราวในอดีตก็ผุดขึ้นมา...

ในอดีต...

หญิงสาวสวยน่ารักในชุดนักศึกษากำลังเดินตรงไปที่โต๊ะหินอ่อนในสวนหย่อมของมหาวิทยาลัย ทันทีที่เธอกำลังจะย่อตัวลงนั่ง ดอกกุหลาบสีขาวก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าของเธอ เขมมิกาเงยหน้ามองเจ้าของดอกไม้ ก่อนจะรับดอกกุหลาบมาถือเอาไว้และยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

“คิน ทำไมต้องซื้อมาให้เขมทุกวันนะ เปลืองเงินเปล่าๆ”

“สำหรับเขมไม่เปลืองหรอก คินเต็มใจให้ และจะซื้อให้ทุกๆ วันเลย” ภาคินพูดพร้อมๆ กับยิ้มกว้างให้หญิงคนรัก

“เดี๋ยวกลางเดือนเงินหมด ต้องกินมาม่าจะสมน้ำหน้าให้” เขมมิกาพูดและย่นจมูกใส่เขา ภาคินมองภาพที่น่าเอ็นดู เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“คินไม่ได้กินมาม่าหรอก เพราะเขมจะเอาปิ่นโตมาส่งให้คินทุกวัน กับข้าวฝีมือเขมอร่อย คินจะกินให้หมดทุกๆ วันถ้าเขมเอาปิ่นโตมาส่ง”

“พูดไปนั่น เดี๋ยวใครเขาได้ยินเขาจะหาว่าเขมเลี้ยงต้อย”

“ก็ดีสิ คนอื่นเขาจะได้รู้กันซักทีว่าคินรักเขม”ภาคินพูดพร้อมกับดึงมือของเขมมิกาขึ้นมากดจูบ เธอรีบกระชากมือกลับทันที

“คิน... เขมเคยบอกคินหลายครั้งแล้วนะ ว่าเราเป็นเพื่อนกัน ไม่ใช่คู่รัก”เขมมิกาพูดกับชายหนุ่มตรงหน้าเสียงแข็ง หน้าตาของเธอเศร้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ชายหนุ่มตรงกลับหน้าหน้าตึงขึ้นมาทันที

“ทำไมล่ะ ก็คินรักเขมและเขมก็...”ภาคินยังพูดไม่ทันจบ เขมมิกาก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

“ไม่ เขมไม่ได้คิดกับคินแบบนั้น” ดวงตาของภาคินวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ อย่างเหลืออด

“เพราะท่านพ่อของเขมใช่มั๊ย”

เขมมิกาได้ยินก็โกรธคนตรงหน้า จนต้องกำมือแน่นทันทีที่ได้ยินเขาเอ่ยพาดพิงถึงบิดาของเธอ “อย่าก้าวก่ายถึงท่านพ่อเขม”

“ก็มันจริง เรารักกัน แต่ทำไมท่านไม่เห็นใจเราบ้าง เขมจะทำเพื่อท่านต่อไปอีกนานแค่ไหน แล้วคินล่ะ เขมไม่รักคินแล้วเหรอถึงได้ยอมตัดใจเลิกรักคินเพื่อท่าน”

“เขมไม่เคยคิดกับคินแบบนั้น คินตัดใจซะเถอะนะ ความรักของเรามันเป็นไปไม่ได้” เขมมิกาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะลุกขึ้นหยิบหนังสือขึ้นมาถือเอาไว้แล้วเดินจากไปด้วยน้ำตานองหน้า

“เขม เขม คินขอโทษ เขม...” ภาคินร้องเรียกหญิงคนรักเสียงหลง แต่เธอก็ไม่หันกลับมาหาเขา... 

ปัจจุบัน

เขมมิกานั่งทำหน้าเศร้าอยู่ที่ท่าน้ำ เธอนั่งมองสายน้ำที่ไหลผ่าน เธอนึกถึงอดีตคนรักที่เธอเคยตัดเยื่อใยกับเขา แต่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เธอจะต้องกลายไปเป็นภรรยาของเขา ถ้าเจอกันครั้งนี้ เธอจะทำหน้ายังไงดีนะ แล้วเขาล่ะ... เขาจะยังจำเธอได้อยู่หรือเปล่า เขาจะยังคงโกรธและเกลียดเธอมากขนาดไหนกันนะ... 

ฉันยังไม่เคยลืมคุณ...ภาคิน

ภาคินนั่งนิ่ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่หญิงสาวที่อยู่ในรูปถ่าย เขาจำเธอได้ดีมือของเขากำรูปเธอแน่น จนแทบจะขยำให้แหลกละเอียด ผู้หญิงที่ปฏิเสธความรักของเขา ปล่อยให้เขาต้องจมอยู่กับความทุกข์ในใจมานานหลายปี แต่มาวันนี้ วันที่เขาเกือบจะลืมเธอได้ เธอกลับเป็นฝ่ายมาขอแต่งงานกับเขา แล้วทำไมเขาจะต้องปฏิเสธ

“ตกลงครับ ผมจะแต่งงานกับเธอ แม่จัดเตรียมงานได้เลย ครั้งนี้แม่สมหวังอย่างแน่นอน” แม่เลี้ยงกานดายิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินคำตอบของลูกชาย เธอเอื้อมมือไปจับมือของลูกชายด้วยความรัก

“มันต้องอย่างนี้สิจ๊ะลูกรักของแม่ หลงเสน่ห์ว่าที่ลูกสะใภ้ของแม่แล้วล่ะสิ นี่ขนาดลูกยังไม่ได้เห็นตัวจริงของเธอนะ ถ้าลูกได้เห็นตัวจริงของเธอลูกจะต้องเพ้อมากกว่านี้แม่มั่นใจ”

“ครับผมหลงเสน่ห์เธอจนไม่อาจจะรอให้ถึงอาทิตย์หน้า ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้วันแต่งเป็นวันพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ”ภาคินพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น เขาอยากจะเห็นหน้าของเธอ ตอนที่เธอเห็นหน้าของเขานัก ผู้หญิงกลับกลอก!!

“อยากได้ของดีๆ ก็ต้องใจเย็นๆ สิจ๊ะลูกรัก”

“ครับแม่ ผมจะอดทนรอ รอวันที่จะได้ยลโฉมลูกสะใภ้ของแม่” แม่เลี้ยงกานดายิ้มแก้มปริที่เห็นลูกชายของเธอรู้สึกรักว่าที่ลูกสะใภ้ เพียงแค่เห็นรูปถ่าย  ถ้าเจอตัวจริงจะขนาดไหนกันนะ เฮ้อ!

…………………………………………………………………..


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


รอๆ ติดตาม
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha