บิ๊กบอสสอนรัก

โดย: nimmaradee



ตอนที่ 3 : ผมขอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

3. ผมขอ...

 

บุคคลที่ถูกพูดถึงเมื่อครู่เดินเข้ามาในห้อง สายตาจับจ้องไปที่คนบนเตียงแล้วคลี่ยิ้มเมื่อเห็นว่าหญิงสาวฟื้นแล้วและพนมมือไหว้เขาทันทีที่เห็น

พิยดามองแววตาอ่อนโยนที่เจ้านายหนุ่มมองญาติผู้น้องของเธอแล้วได้แต่ลอบกัดฟันฝืนยิ้ม ขยับกายลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อให้ชายหนุ่มเข้ามานั่งแทนที่ แต่อาเชอร์ไม่นั่ง เขาก้าวไปยืนชิดขอบเตียงแล้วกวาดตามองร่างใต้ผ้าห่มอีกครั้งอย่างละเอียดก่อนมองสบตา

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“เจ็บนิดหน่อยค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยพวกเรา เอ่อ... แล้วเพื่อนๆ ของดิฉันเป็นยังไงบ้างคะ” สกุณารีบเอ่ยถาม เมื่อรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาที่มองจ้องหน้าไม่วางตา

“ปลอดภัยดีทุกคนครับ ไม่มีอะไรต้องห่วง ตอนนี้ญาติๆ ก็มากันครบทุกคนแล้ว”

“ขอบคุณคุณอาเชอร์มากนะคะ”

สกุณาอดทึ้งกับภาษาไทยสำเนียงชัดเจนที่ชายหนุ่มหน้าฝรั่งจ๋าคนนี้พูดกับเธอไม่ได้ เพราะถ้าจำไม่ผิด พิยดาเคยบอกว่าคุณอาเชอร์ไปๆ มาๆ ระหว่างอเมริกากับไทยตั้งแต่แบเบาะ แต่พอพ่อแม่เลิกกันเขาก็มาอยู่เมืองไทยกับแม่ แล้วพอแม่แต่งงานใหม่ก็กลับไปอยู่กับพ่อเพื่อเรียนต่อและทำงานอยู่ที่อเมริกาหลายปี ก่อนจะกลับมาดูแลบริษัทที่ประเทศไทยเมื่อสามปีก่อน ก็เป็นไปได้ที่เขาจะพูดไทยได้ชัดขนาดนี้

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ เจ็บเหรอ” เสียงถามทำให้คนเผลอขมวดคิ้วนิ่วหน้าเพราะใจลอยต้องสะดุ้ง

“ปะ...เปล่าค่ะ” หญิงสาวตอบไม่เต็มเสียง และเมื่อถูกดวงตาคมจับจ้องราวจะจับผิดก็รีบก้มหน้างุด ก่อนถอนใจโล่งอกเมื่อเสียงของพิยดาดังขึ้นเหมือนระฆังช่วยชีวิต

“ต้องขอบคุณบอสมากเลยนะคะ ดาไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ปกตินกไม่เคยเที่ยวกลางคืน พอดีเป็นวันเกิดก็เลยออกมา ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้”

พิยดารายงานด้วยกลัวความผิด เพราะเธอถูกเจ้านายใหญ่จ้างพิเศษให้ดูแลสกุณามาปีกว่าแล้ว ตั้งแต่ตอนที่อาเชอร์เห็นหน้าสกุณาครั้งแรกที่บริษัท เขาก็ถามถึงน้องสาวของเธอด้วยความสนใจในเชิงชู้สาวทันที

แต่เมื่อรู้อายุของสกุณาก็คิดหนัก เพราะเคยตั้งกฎกับตัวเองไว้ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงอายุต่ำกว่ายี่สิบ ชายหนุ่มจึงเสนองานพิเศษงานนี้ให้เธอต้องจำใจรับโดยไม่มีข้อแม้

ช่วงก่อนหน้านั้นเธอกับเขายังเคยมีกิจกรรมลับๆ ด้วยกันอยู่บ้าง ไม่มาก ไม่บ่อย แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่น่าหลงใหลมากพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งลุ่มหลงได้ไม่ยาก

แม้ไม่มีหวังว่าเขาจะรักหรือสนใจใยดีแต่เธอก็ยังอยากที่จะมีกิจกรรมทางกายกับเขาต่อไปเพื่อความสุขชั่วครั้งชั่วคราวประสาคนโสดที่ไม่เคยเจอรักจริง แต่ตั้งแต่ตกลงกันเรื่องว่าจ้างให้ดูแลสกุณาเป็นกรณีพิเศษ อาเชอร์ก็ไม่เคยแตะต้องเธออีกเลย

ชายหนุ่มบอกเจตนาชัดเจนว่าต้องการอะไรจากหญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าเขาถึงสิบห้าปีเต็มอย่างสกุณา เขามีข้อห้ามหลายอย่างที่กำชับเธอไว้...

ห้ามสกุณามีแฟน ห้ามใกล้ชิดเพื่อนผู้ชายแบบถึงเนื้อถึงตัว ห้ามแต่งตัวโป๊ ห้ามดื่มเหล้า ห้ามเที่ยวกลางคืน ห้ามไปค้างคืนที่อื่น หรือไปไหนโดยไม่บอกกล่าวเขา

อาเชอร์บอกว่าเขาจะรอให้สกุณาอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์เสียก่อนจึงจะจัดการทุกอย่างให้ถูกต้อง แต่พอเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้แล้วจะยังรออยู่อีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ อีกตั้งหนึ่งปี

ลึกๆ พิยดาก็อิจฉาความสวยใสของญาติผู้น้องอยู่แล้ว ยิ่งได้รู้ว่าผู้ชายอย่าง อาเชอร์ โอแลนด์ เจ้าของกิจการพัฒนาอสังหา-ริมทรัพย์ชื่อดังระดับโลกคนนี้ให้ความสนใจสกุณาเป็นพิเศษก็ยิ่งกว่าอิจฉา แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้และไม่มีสิทธิ์ทำ จึงต้องทนเก็บความเจ็บปวดใจไว้เงียบๆ ถือซะว่าอย่างน้อยเธอก็มีรายได้เพิ่มมาอีกเท่าตัว ทั้งที่แทบไม่ต้องทำอะไรเลย

“คุณดาอย่าคิดมากเลยครับ มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครคาดการณ์ได้หรอก”

อาเชอร์บอกคนหน้าซึมผ่านๆ แล้วหันไปหาหญิงสาวบนเตียงอีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“นกครับ รู้สึกผิดปกติตรงไหนอีกบ้างไหม เช่น อวัยวะภายใน หายใจติดขัด หรือปวดท้อง แน่นหน้าอก” เขาถามด้วยความเป็นห่วงทั้งสีหน้าและแววตา

“เอ่อ... ไม่มีค่ะ แค่เจ็บแผลนิดหน่อย กับปวดระบมนิดๆ เท่านั้น” สกุณาก้มหน้าตอบแบบเกรงใจสายตาห่วงใยที่จ้องมองมา แถมยังรู้สึกประหม่า หน้าร้อนวูบวาบแปลกๆ และตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวเลยทีเดียว ทำไมสายตาของผู้ชายคนนี้ถึงทำให้เธอเป็นแบบนี้นะ

“อืม... งั้นพรุ่งนี้คงกลับบ้านได้ แต่ไว้ผมไปคุยกับคุณหมออีกทีก็แล้วกัน อยากเช็คให้ละเอียดอีกสักรอบ”

“ขอบคุณมากค่ะ”

“ครับ ไม่ต้องเกรงใจนะ ผมยินดีที่จะดูแลคุณ” ชายหนุ่มมองสบตาราวจะสื่อความหมายมากมายกว่าคำพูด “ถ้ายังไงผมไปทำงานก่อน พักผ่อนมากๆ นะครับ ค่ำๆ ผมจะมาใหม่”

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ นกไม่เป็น...”

“ผมจะมาครับ”

คนถูกดักคอเผยอปากค้าง มองตามหลังร่างสูงที่หันตัวก้าวจากไปก่อนหยุดสนทนากับพิยดาไม่กี่ประโยคก็ออกจากห้องไปในที่สุด

“พี่ดากลับบ้านเถอะค่ะ นกไม่เป็นอะไรแล้ว ต้องไปทำงานอีกไม่ใช่หรือคะ”

“วันนี้เจ้านายให้พี่หยุดงานดูแลนก แต่เดี๋ยวพี่ต้องกลับไปจัดการเรื่องขนของย้ายบ้านก่อน ค่ำๆ ค่อยเข้ามาใหม่ก็แล้วกัน”

“ย้ายบ้านเหรอคะ” คนงงขมวดคิ้วถาม

“จ๊ะ พอดีคอนโดที่พี่จองไว้ตกแต่งเสร็จแล้ว เลยคิดว่าเอาฤกษ์นกออกจากโรงพยาบาลย้ายเข้าไปอยู่เลยดีกว่า”

“เหรอคะ เร็วจัง” แม้จะงง แต่สกุณาก็พยักหน้ารับรู้ เพราะพิยดาเคยพูดถึงคอนโดที่จองไว้หลายครั้งแล้ว บอกว่ารอตกแต่งภายในและรอฤกษ์ย้ายเข้าไปอยู่ แต่ก็ไม่นึกว่าจะเร็ว ขนาดนี้

“อาหารเที่ยงคงมาแล้ว เดี๋ยวกินข้าวแล้วก็นอนหลับพักผ่อนซะนะ”

พิยดาไปเปิดประตูรับถาดอาหารแล้วอยู่กับสกุณาต่อจนหญิงสาวกินข้าวกินยาเสร็จ จึงจากไป

..........................

 

ค่ำวันเดียวกันนั้น สกุณาเกือบลืมไปแล้วว่ามันเป็นวันแห่งความรัก แต่อาเชอร์ก็ทำให้เธอจำได้ด้วยการมาถึงพร้อมกุหลาบสีขาว-แดงช่อใหญ่ ซ้ำยังดอกใหญ่และเป็นพันธ์ที่แพงมากๆ ด้วย เขานำมันมามอบให้เธอถึงเตียงแบบไม่พูดไม่จา

สกุณารู้สึกอึดอัดปนเขินอาย ทำอะไรไม่ค่อยถูก เพราะตอนนี้เธอกำลังอยู่กับเขาตามลำพังเป็นครั้งแรก

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวต้องรับไว้อย่างเสียไม่ได้

“ชอบไหมครับ”

“ชอบค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ก็มันสวยมาก จะให้ไม่ชอบได้ยังไง

อาเชอร์ยิ้มให้คนแก้มแดงเรื่อ ก่อนดึงกุหลาบแดงแรกแย้มที่ใหญ่และสวยที่สุดออกมาจากช่อหนึ่งดอก ก่อนส่งให้หญิงสาวอีกครั้ง

“แล้วถ้าแบบนี้ ชอบมากกว่าหรือเปล่า”

“เอ่อ... ยังไงคะ” หญิงสาวรู้สึกถึงอาการเต้นกระหน่ำของหัวใจ แต่ก็พยายามที่จะข่มมันไว้

“กุหลาบช่อนี้เป็นดอกไม้เยี่ยมไข้...”

อาเชอร์ดึงช่อกุหลาบจากมือหญิงสาวมาวางลงบนโต๊ะข้างเตียงก่อนหันกลับมามองดอกเดี่ยวที่อยู่ในมืออีกข้าง

“แต่สำหรับดอกนี้ ผมให้... เนื่องในวันแห่งความรัก” มองสบตาสื่อเจตนาชัดเจน “ช่วยรับไว้หน่อยนะครับ ผมตั้งใจให้ด้วยหัวใจจริงๆ”

คนฟังหัวใจวูบไหวพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ ดวงตากลมใสจ้องมองดอกไม้แสนสวยในมือชายหนุ่มนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่กล้ารับ

“เอ่อ... คุณหมายความว่าไงคะ ดิฉัน... เอ่อ...”

สกุนาไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง ผู้ชายคุณสมบัติครบเครื่องอย่างเขา ทั้งหล่อทั้งรวย แถมเป็นผู้ใหญ่กว่า ไม่น่าจะมาทำอะไรแบบนี้กับผู้หญิงที่มีแต่ความสวยเป็นสมบัติอย่างเธอ นอกเสียจากหวังอะไรบางอย่างประสาผู้ชายเจ้าชู้ เห็นผู้หญิงเป็นเพียงสิ่งบันเทิงใจ อยากได้ก็ใช้ของมีราคาและคำหวานก็หลอกล่อ

“การที่ผู้ชายคนหนึ่งให้ดอกกุหลาบสีแดงในวันแห่งความรักกับผู้หญิงสักคน คงจะไม่มีความหมายอื่นอีกแล้ว นอกจาก... ขอความรัก”

สกุณาอ้าปากค้าง เผลอส่ายหน้าก่อนจะกะพริบตาขึ้นมองหน้าคนที่กำลังมองเธออย่างหมายมาด สายตาของเขาไม่ได้แสดงอาการไหวหวั่นเลย ดูจะมั่นอกมั่นใจเอามากๆ เป็นเธอเสียอีกที่รู้สึกไม่มั่นใจ ไหวหวั่น และหวาดกลัว

“เอ่อ... ดิฉัน... ไม่”

“อย่ารีบปฏิเสธกันสิครับ อย่างน้อยที่สุด คุณก็น่าจะให้โอกาสผมหน่อย นะครับ... ผมขอ...พรีส”

เธอจะรู้มั้ยนะว่ามันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาใช้น้ำเสียงและถ้อยคำแบบนี้กับผู้หญิง และสาบานได้เลยว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ได้ยินอะไรแบบนี้จากเขา

คนถูกขอร้องด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและแววตาอ่อนโยนทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยื่นมือออกไปรับกุหลาบแดงดอกงามมาพร้อมพำพึมคำขอบคุณ

“ขอบคุณมากค่ะ”

“ผมดีใจแค่ไหนคุณไม่รู้หรอก นกน้อย...”

มือใหญ่ที่เพิ่งว่างจากก้านกุหลาบกำลังจะยื่นไปสัมผัสผิวแก้มแดงเรื่อ แต่ก็ต้องชะงักไว้เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนการปรากฎตัวของพิยดา

แล้วชายหนุ่มก็ต้องกัดฟันข่มอารมณ์บางอย่างเอาไว้ทันทีที่เห็นสกุณารีบเสียบดอกไม้ในมือเข้าไปในช่อตามเดิม

ผู้หญิงคนนี้ ยากกว่าที่คิด!

แต่แบบนี้นี่แหละที่เขาอยากได้!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha