เพลิงสวาทพันธนาการใจ (ชื่อเดิมลุ้นให้เจอรัก) [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 3 : [ ตอนที่ 3 ]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 

            เช้าวันต่อมา หลังจากทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เร่งจัดอาหารใส่ปิ่นโต ที่วันนี้มีทั้งอาหารคาวและหวานตามความต้องการของลูกค้า แต่ขณะที่กำลังเร่งอยู่นั่นผู้เป็นป้าก็เดินมาหา

            “อ้าวยัยโซ่ แกยังไม่ไปอีกหรือไง”

            “กำลังจะไปจ้ะป้า ว่าแต่วันนี้ป้าไม่เปิดร้านเหรอ”

            “ก็เปิดแหละ แต่คงเปิดใกล้ๆ เที่ยงโน้นแหละ” ตอบแล้วก็หลบหน้าหนีสายตาของหลานสาว ชลินทราคิดสงสัยว่าป้ากำลังจะทำอะไรกันแน่ แต่เธอก็ยังไม่ซักถามตอนนี้เพราะต้องเร่งเอาอาหารไปส่ง

            “โซ่ไปก่อนนะป้า แล้วจะรีบกลับมาช่วยงาน” ที่จริงวันนี้เธอตั้งใจจะไปหาสมัครงานไว้ หลังจากบริษัทที่ทำอยู่ปิดตัวไป ตอนปิดตัวแรกๆ แฟนหนุ่มก็ชวนให้เธอไปทำงานที่กรุงเทพฯ อยู่เหมือนกัน แต่เธอเป็นห่วงป้าเลยคิดว่าจะหางานแถวบ้านทำ ซึ่งก็หาได้อยู่และทำได้ปีกว่าบริษัทก็มาปิดตัวไปอีก ที่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นตัวซวยหรืออย่างไร ทำงานที่ไหนก็พาปิดตัวกันหมด

            “ไม่ต้องรีบกลับมาก็ได้ รีบมากๆ เดี๋ยวแกก็ขับรถแหกโค้งกันพอดี” จุรีตะโกนบอกไล่หลังหลานสาว

            “จ้ะป้า” ชลินทราตอบแล้วก็ขึ้นคร่อมรถคู่ใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเมื่อมีข้อความดังเตือน แต่แทนที่จะเป็นข้อความจากแฟนหนุ่มบอกว่าไม่ว่างรับสายหรืออะไรก็ได้ แต่กลับเป็นข้อความสมัครเพลงรอสายไปซะได้ เธอจึงลองกดโทรหาแฟนหนุ่มดูอีกสักรอบ

            เต้ ทำอะไรอยู่นะ ไม่ยอมรับโทรศัพท์

ชลินทราส่ายหน้าไปมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะรีบบึ่งรถไปยังบ้านเช่า กระทั่งมาถึงเธอก็กดกริ่งเรียกอยู่สักพักจึงมีคนมาเปิด

            “คุณ...

            “ผมโคบี้ครับ เชิญด้านในครับ” โคบี้เปิดประตูรั้วให้หลานสาวเจ้าของบ้านเช่าเข้าไป ส่วนเขาก็เดินไปขึ้นรถแท็กซี่ที่ขับมารับเพื่อเดินทางกลับตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม

          ชลินทรามองตามจนรถแท็กซี่ลับตาจึงหมุนตัวเดินเข้าไปในบ้าน แล้วจัดแจกนำอาหารที่ทำมาใส่จานเรียบร้อยแล้วก็เดินหิ้วปิ่นโตออกจากห้องครัวเพื่อกลับบ้าน แต่มาจ๊ะเอ๋ผู้ชายตัวโต ที่โผล่มาในสภาพผ้าเช็ดตัวพันรอบสะโพก

            ชลินทราไล่สายตามองตั้งแต่ไหล่กว้าง แผงอกที่เต็มไปด้วยไรขน แล้วหยุดสายตาที่ขอบผ้าเช็ดตัว ก่อนจะหน้าเห่อร้อนเมื่อรู้ตัวว่าได้ทำอะไรลงไป

            “มาดูใกล้ๆ ก็ได้ ผมไม่คิดเงินหรอก ให้ดูฟรี แถมลูบคลำได้ด้วย” พูดไปมือก็กำที่ปมผ้าเช็ดตัว

            “คุณจะทำอะไร” ชลินทราถามเสียงดัง พลางถอยหลังกลับเข้าไปในครัว เมื่อเขาเดินเข้ามาหา

นิคเตอร์หัวเราะร่วนเมื่อเห็นท่าทีตื่นกลัวของแม่สาวร่างเล็ก ทั้งที่ก่อนหน้าเธอยังจ้องเขาตาแทบถลนออกมาเบ้า

            “หัวเราะบ้าอะไร” ชลินทราถามเสียงเขียว

            “แล้วคุณถอยหนีผมทำไม” เขาถามด้วยเสียงเจือหัวเราะ

            “เปล่าหนี” ชลินทราเถียงเสียงสูง

            “งั้นเหรอ” เลิกคิ้วใส่ไม่พอ ปากหยักยังยิ้มได้น่าหมั่นไส้จนน่าเอามีดมาเฉาะ

            “นี่! อย่าตามมานะ” ร้องบอกเสียงเขียวเมื่อเขาเริ่มเดินตามอีกครั้ง

            “จะห้ามทำไม ผมแค่จะเดินมาดูว่าวันนี้คุณทำอะไรมาให้ผม”

            “ก็อาหารไทยนี่แหละค่ะ ฉันรับรองว่าถูกปากคุณแน่นอน” เพราะเธอตั้งใจทำสุดฝีมือ เพื่อไม่ให้เสียชื่อไปถึงป้าจุรีที่สอนให้เธอทำอาหารตั้งแต่เด็ก หลังจากป้าจุรีเอาเธอมาเลี้ยงดู เนื่องจากพ่อและแม่ของเธอถูกลูกหลงจากนักเลงต่างถิ่นที่มีเรื่องกับคนในซอยยิงกันแล้วพลาดมาโดนพ่อและแม่ของเธอเสียชีวิต

“โซ่! โซ่!

            “อะ...อะไร” ชลินทราสะดุ้งเล็กน้อย เพราะมัวแต่ตกอยู่ในภวังค์

            “ไม่มีอะไร แค่จะบอกว่าคุณรู้ใจผมได้ไงว่าผมชอบต้มยำกุ้ง” แล้วนับตั้งแต่มารดาเสียชีวิตไปเขาก็ไม่ได้ชิมฝีมืออีกเลย ทำเองก็ได้รสชาติไม่เหมือนมารดา

            “ฉันไม่ได้รู้ใจนะ” แต่เธอที่ทำต้มยำกุ้ง เพราะมันคืออาหารเป็นหน้าตาเป็นของประเทศไทย ใครไปใครมาก็ต้องสั่งต่างหากเล่า

            “ไม่รู้ได้ไง ในเมื่อคุณทำต้มยำกุ้งอาหารจานโปรดของผม” เพราะเขามีแม่เป็นคนไทย สมัยที่ท่านยังมีอยู่ชีวิต ท่านทำให้รับประทานประจำ

            “ฉันไม่เถียงกับคุณแล้ว เชิญคุณกินข้าวให้อร่อยเถอะ ฉันขอตัวกลับก่อน แล้วเดี๋ยวสายๆ ฉันจะเข้ามาทำความสะอาดบ้านให้” บอกกล่าวจบแล้วก็เดินผ่านร่างสูงออกไปเกือบจะพ้นประตูอยู่แล้วเชียวแต่ท่อนแขนก็ถูกรั้งเอาไว้

 “จะรีบกลับไปไหนล่ะ อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนผมก่อน...นะ”

“ฉันไม่ว่าง แล้วก็ปล่อยฉันด้วยค่ะ ฉันต้องรีบกลับบ้าน” ชลินทราบอกเสียงเขียว หงุดหงิดใจเหลือเกินที่อีกฝ่ายชอบแตะเนื้อต้องตัวเธอ แค่บอกเฉยๆ ก็ได้ ไม่เห็นจะต้องมายึดแขนแล้วก็รั้งตัวเธอเข้าไปใกล้เลย

“ผมจะปล่อย ถ้าคุณตกลงจะอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนผม”

“ก็บอกแล้วว่าไม่ว่าง คุณไม่เข้าใจหรือไงหรือค่ะ” เธอสะบัดแขนแต่ก็ไม่หลุด หนำซ้ำเขายังจับแน่นขึ้น

“งั้นผมจะจ้างคุณ ผมให้ชั่วโมงล่ะหมื่น ตกลงไหม”  นิคเตอร์เริ่มโมโหที่แม่คนตัวเล็กไม่ยอมแต่โดยดี ทั้งที่มีสาวสวยหลายคนอยากกินข้าวกับเขา แถมบางคนยังได้ขึ้นเตียงกับเขาด้วย หากเขาถูกใจ แต่แม่ตัวเล็กคนนี้สิ เสนออะไรไปก็ไม่เอาสักอย่าง

“ไม่” ปากบอกปฏิเสธ แต่ก็แอบเสียดายเงินไม่น้อย เพราะเธอกับป้ามีเวลาหาเงินแค่สามวันเพื่อไปใช้หนี้เสี่ยทรงพล แต่มันติดตรงที่ฝรั่งคนนี้ไว้ใจไม่ได้นี่สิ เพราะแค่เจอหน้าวันแรก เธอก็โดนลวนลามซะแล้ว ถึงเขาจะบอกว่าไม่ตั้งใจก็เถอะ แต่มือของเขาก็จับหน้าอกเธอเต็มๆ

“งั้นอยากได้ชั่วโมงละเท่าไหร่ก็เรียกมาได้เลย ผมยินดีจ่าย” ไม่ได้พูดเฉยๆ แต่มือเขาเลื่อนมารั้งเอวคนตัวเล็กเข้าไปชิด

ชลินทราหน้าแดงเป็นลูกตำลึง เมื่อหน้าอกเบียดกับร่างกายของเขา ก่อนจะทั้งผลักทั้งดันเขาออกไป

“อย่าดิ้น”

“ก็ฉันปล่อยสิ!

“ตกลงราคากันก่อน แล้วจะปล่อย”

“ฉันไม่ตกลงอะไรทั้งนั้นถ้าคุณยังกอดฉันไว้แบบนี้” ชลินทราต่อรองเสียงสั่นๆ

“อย่าตุกติกนะ ไม่งั้นผมจะปล้ำคุณทันที” คนตัวใหญ่ขู่กลับไปบ้าง แล้วก็แปลกใจตัวเองจริงๆ ที่ดันตื่นตัวเพียงแค่ได้กอดได้กลิ่นกายของแม่สาวไทยคนนี้ แต่จะว่าไปตั้งแต่เขาหย่ากับนาตาชา เขาก็ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหนอีกเลย นี่ก็...เกือบปีได้แล้วที่เขาไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิง เพราะทั้งเหนื่อยกับงานทั้งยังเสียใจกับชีวิตคู่ที่ล้มเหลว เลยไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องพวกนี้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha