บ่วงรักบอดี้การ์ดเถื่อน ซีรีส์ชุด ยาใจคนเถื่อน [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2 ครั้งแรกของเรา [1]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 2 ครั้งแรกของเรา

 

 

“เฮ้ย! มาตีผมทำไม” ไรอัน ศราทิพย์ เทอร์เนอร์ หนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ในวัยสามสิบเอ็ดปีถามเสียงห้วน พร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจใส่

“ก็แล้วใครใช้ให้คุณมาว่าฉันเซ่อ!” คนไม่สำนึกบุญคุณต่อว่าเสียงเขียวตามนิสัยเอาแต่ใจตั้งแต่เด็ก อีกทั้งไม่เคยมีผู้ชายคนไหนต่อว่าเธอแบบนี้เลย คุณหนูตระกูลลี่เลยมองอีกฝ่ายตาขวาง

“ก็หรือคุณไม่เซ่อ หรือว่าตาบอดถึงมองไม่เห็นว่าคนอื่นวิ่งหนีตายกันจนโกลาหล ในขณะที่คุณยืนนิ่งเป็นนางเอกอยู่คนเดียว แล้วจะบอกให้ว่าถ้าไม่เข้าไปช่วยคุณ ป่านนี้คุณได้ขาขาดไปแล้ว หรือว่าอยากเป็นคนสวยขาด้วนนัก ผมจะได้พาคุณออกไปอยู่ท่ามกลางระเบิดอีกครั้ง เอาไหมล่ะ!” ไรอันโต้กลับเสียงเข้ม พร้อมกับส่งสายตาดุๆ ไปปรามหญิงสาวที่ตั้งท่าจะทำร้ายเขา

“ก็ขาของฉันมันก้าวไม่ออก แล้วจะให้ฉันวิ่งหนีได้ไง! คุณนี่เป็นผู้ชายประเภทไหนเนี่ย มาช่วยหรือจะมาด่าฉันกันแน่ ผู้ชายบ้า! บ้าที่สุด!” คุณหนูลี่คนสวยโต้กลับเสียงแหลมสูง สองมือเล็กยกขึ้นเท้าเอวอย่างเอาเรื่องด้วยความเจ็บใจที่ถูกต่อว่า เพราะเกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมายืนต่อว่าเธอฉอดๆ แบบนี้สักคน

“ก็เพราะคุณสมองช้าไง ขาถึงก้าวไม่ออก ผู้หญิงบ้า” หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาย้อนเสียงห้วน พร้อมคำสบถต่อท้ายอีกหลายคำแล้วหมุนตัวหันไปมองหน้างาน โดยไม่คิดสนใจสาวสวยที่ยืนเม้มปากแน่นเพราะขัดใจอย่างที่สุด ครู่ต่อมามัลลิกาก็ยื่นมือไปคว้าไหล่กว้างให้หันมาประจันหน้า

“อะไร!” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยถาม สีหน้าเหนื่อยหน่าย คิดอยู่ว่าเขาไม่น่ามาฮ่องกงเลยจริงๆ เพราะมาได้วันเดียวก็เกิดเรื่องชวนปวดหัว แต่เรื่องระเบิดยังไม่หนักใจเท่าผู้หญิงตรงหน้าสักนิด แต่พอได้มองกันซึ่งๆ หน้าและนานๆ แบบนี้ หัวใจไร้ความรักล่อเลี้ยงมานานแสนนานของเขาก็ชักสั่นไหวได้เหมือนกัน

อย่าเด็ดขาดนะไอ้ไรอัน แกอย่าไปหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด เพราะฝีปากอย่างเธอ ไม่เหมาะจะเอามาเป็นแม่ของลูกสักนิด เพราะถ้าได้ไป ลูกของเขาคงได้ปากร้าย เถียงฉอดๆ เหมือนหล่อนแน่ แต่บ้าฉิบ! ทำไมเขาต้องคิดไปไกลขนาดนี้ด้วย

คนตกอยู่ในห้วงความนึกคิดของตนก่นด่าตัวเองอยู่ในใจกับความคิดฟุ้งซ่าน โดยมีสองตากลมสวยที่กรีดอายไลเนอร์จนคมกริบคอยมองไม่วางตา

“นี่คุณฟังฉันอยู่หรือเปล่า” เสียงแหลมๆ จากคุณหนูลี่คนสวยเมื่อชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเอาแต่ยืนนิ่งเป็นหุ่น

ด้านไรอัน อดีตตำรวจที่ได้ลาออกจากงานเมื่อหกปีก่อนเพราะต้องการทุ่มเทเวลามาดูแลมารดาที่ป่วยเพราะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนท่านไม่สามารถเดินได้อีก เอาแต่พ่นลมหายใจให้กับความคิดฟุ้งซ่านของตน แล้วก็พานให้ย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องที่ตนตัดสินใจเดินทางมาฮ่องกง นั่นก็เพราะเพื่อนรักนัดให้มาพบ บอกมีเรื่องด่วนอยากให้เขาช่วยเหลือ ไม่งั้นเขาไม่เดินทางมาฮ่องกงแน่ เพราะหลังจากมารดาเสียชีวิต เขาก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่บ้าน ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง แล้วก็ช่วยลุงผันและป้ามะลิทำสวนไปพลางๆ

เพราะท่านทั้งสองเคยเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เล็ก เมื่อครั้งมารดานำเขาไปฝากให้ท่านทั้งสองเลี้ยงดู ก่อนที่มารดาของเขาจะกลับไปทำงานในกรุงเทพฯ ต่อ จนเมื่อเขาอายุได้เกือบสิบขวบ มารดาก็ส่งเขาไปอยู่กับน้าสาวที่อเมริกา กระทั่งเรียนจบและได้เป็นตำรวจอย่างที่ใฝ่ฝัน แต่เขาก็ทิ้งอาชีพที่ใฝ่ฝันกลับมาดูแลมารดาที่ล้มป่วย กระทั่งท่านจากโลกนี้ไป คิดแล้วไรอันก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจออมาเบาๆ โดยมีสองตากลมสวยจ้องมองไม่วางตา

“นี่ๆ ฟังฉันอยู่หรือเปล่า ผู้ชายบ้า! ถามแล้วยังไม่ตอบอีก” มัลลิกาเอ่ยถามเสียงดัง เมื่อทั้งเรียกทั้งเขย่าชายหนุ่มนานแล้ว แต่ไม่ได้รับสัญญาณตอบกลับ สองมือเล็กก็ระดมทุบเต็มแรงบนไหล่กว้างหวังจะเตือนสติให้อีกฝ่ายหันกลับมาสนใจกับสิ่งที่เธอกำลังพูด

“ทำร้ายผมทำไม” พูดจบไรอันก็เข้ายึดสองมือเล็กแล้วสะบัดทิ้งอย่างคนหัวเสีย ทั้งจากเรื่องความคิดฟุ้งซ่านที่คิดเป็นตุเป็นตะของตน ทั้งเรื่องความร้ายของหญิงสาวที่เขาเข้าไปช่วยเหลือไว้ ขณะที่มัลลิกาก็ตาลุกวาว เพราะโกรธกับท่าทีรังเกียจที่จะสัมผัสเนื้อตัวเธอของอีกฝ่าย

“ก็แล้วทำไมคุณไม่ฟังฉันพูดล่ะ แล้วก็รับรู้เอาไว้ด้วยว่าคุณไม่มีสิทธิ์มาหันหลังหนีฉัน ในขณะที่ฉันยังพูดไม่จบ เข้าใจหรือไหม!” มัลลิกาแหวใส่เสียงแหลม พลางกอดอกทำหน้าเชิดอย่างหยิ่งๆ ตามนิสัยลูกคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาแบบตามใจจนเคยตัว

ไรอันได้แต่อึ้งปนเอือมระอานิสัยของหญิงสาว สวย เขายอมรับ แต่มารยาทติดลบ เพราะแย่มาก มีคนหวังดีเข้าไปช่วยเหลือจนรอดชีวิตมาได้ แต่ไม่เคยสำนึก ซ้ำยังมีหน้ามาด่าปาวๆ เสียอีก คิดแล้วก็ไม่น่าเข้าไปช่วยสักนิด ปล่อยให้ถูกระเบิดตายเสียยังดีกว่ามั้งผู้หญิงแบบนี้ ดวงตามีเสน่ห์กวาดมองหญิงสาว แล้วขยับปากหยันๆ

“คุณทำปากแบบนี้หมายความว่าไง” มัลลิกาถามด้วยอารมณ์ฉุนๆ ก่อนก้มสำรวจดูตัวเองบ้าง ก็ไม่พบความผิดปกติ แต่พอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายก็เห็นจ้องหน้าอกเธอแล้วก็เหยียดปากยิ้มราวกับพวกบ้ากาม ดวงตากลมสวยก็ลุกวาว ความโกรธแล่นพล่านหนักกว่าเก่า ดวงหน้าสวยแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย เสี้ยววินาทีคุณหนูตระกูลลี่ก็ทำหน้าเชิดใส่คู่กรณี แล้วผลักอกกว้างเต็มแรง จนไรอันเซชนเข้ากับผนังปูน

“คนลามก! กล้ามองหน้าอกฉันเหรอ” มัลลิกาชี้หน้า ปากสั่นมือสั่นไปหมด เพราะความโกรธ

ฝ่ายไรอันได้แต่ส่ายหน้า ก่อนกระแทกลมหายใจออกมาสุดแรงด้วยความเบื่อหน่าย แล้วเบี่ยงตัวเดินหนีหญิงสาวไป ทว่ามัลลิกาไม่ยอมและโวยวายลั่น ก่อนจัดการผลักผู้มีพระคุณจนชนผนังอีกครั้งอย่างไม่คิดจะเกรงกลัวว่าตัวเองนั้นเสียเปรียบอีกฝ่ายทุกประการ

“ยังไปไหนไม่ได้ พวกบ้ากาม! ลามก!” หญิงสาวสั่งห้ามเสียงกราดเกรี้ยว แล้วเธอก็ต้องการคำขอโทษจากอีกฝ่ายเดี๋ยวนี้ที่บังอาจมองหน้าอกของเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha