บ่วงรักบอดี้การ์ดเถื่อน ซีรีส์ชุด ยาใจคนเถื่อน [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 ครั้งแรกของเรา [2]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “อย่ามากล่าวหาผมนะคุณ แต่ขอถามหน่อยเถอะคุณผู้หญิง...” ไรอันหยุดคำพูดไว้แค่นั้นเพื่อมองท่าทีของผู้หญิงตัวเล็กแต่ชอบอวดเก่ง

“มองอะไรอีก!” มัลลิกาย้อนถามเสียงสูง ดวงตากลมสวยก็ขุ่นขวาง

“ผมจะถามว่าคุณเป็นผู้หญิงประเภทไหนกัน ถึงด่าได้แม้กระทั่งคนช่วยชีวิตตัวเอง แล้วถ้าผมรู้ว่าคุณจะปากจัดขนาดนี้ ผมคงไม่เข้าไปช่วยคุณหรอก” พูดจบ ไรอันก็เบี่ยงตัวเดินหนีหวังจะแยกทางแบบตัวใครตัวมันและขออย่าให้มาพบเจอผู้หญิงคนนี้อีกเลยทั้งชาตินี้และชาติหน้า!

“คนปากเสีย! ผู้หญิงประเภทฉันมันเป็นยังไง พูดมาให้ดีๆ นะ ไม่งั้นคนลามกอย่างคุณได้ตายแน่ พูดสิ! พูดมาเดี๋ยวนี้!” มัลลิกาตามไปคว้าแขนใหญ่เอาไว้ ทั้งรั้งทั้งผลักอีกคนจนแผ่นหลังกว้างปะทะกับผนังเป็นรอบที่สาม เพราะคนร่างใหญ่โตกว่า ไม่อยากรังแกผู้หญิง แต่ตอนนี้เขาเองก็ชักจะหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน

“พูดมาสิ! คนปากเสีย หน้าก็เหมือนลิง พูดออกมาเดี๋ยวนี้ว่าผู้หญิงอย่างฉันเป็นยังไง” คุณหนูลี่ยังคงคาดคั้น ใบหน้าสวยก็เชิดขึ้นอย่างถือดี

“หล่ออย่างผมเนี่ยนะ หน้าเหมือนลิง ฮึ! คุณน่ะสวยนะ แต่ตาต่ำ มารยาทก็สุดจะแย่ แล้วไม่กลัวถูกผมข่มขืนหรือไง ถึงมาร้องด่ากันปาวๆ อยู่ได้ หรืออยากจะโดน ผมจะได้จัดให้” ไรอันใช้น้ำเสียงเยาะกึ่งถากถางโต้กลับ ก่อนจะปัดมือหญิงสาวออกจากตัวเต็มแรง แล้วเบี่ยงตัวหวังจะเดินหนี พร้อมกับท่องเอาไว้ว่าคู่กรณีของเขาตอนนี้เป็นผู้หญิง... แต่ดูเหมือนสิ่งที่ท่องเพื่อให้ใจเย็นลง ดูจะไม่เป็นผลเอาเสียเลย

“นี่คุณด่าฉันหรือไง ผู้ชายเฮงซวย ผู้ชายบ้า ปากเสียที่สุด” มัลลิกาตะเบ็งใส่ด้วยใบหน้าแดงก่ำแล้วหันไปคว้าหมับที่ท่อนแขนแข็งแกร่งและจับแน่นไม่ยอมปล่อย เธอโกรธคนตรงหน้าจนตัวสั่น เกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนด่าว่าเธอแบบนี้สักคำ แล้วผู้ชายคนนี้หลุดออกมาจากนรกขุมไหนกัน ถึงได้ไม่รู้ว่าเธอคือใคร ในเมื่อคนทั้งฮ่องกงรู้จักเธอกันหมด

“คุณก็ผู้หญิงเฮงซวยเหมือนกันนั่นแหละ ปล่อยผม แล้วก็หลีกทางให้ผมด้วย ถ้าไม่อยากโดนผมทำร้าย” ไรอันตอบกลับเสียงลอดไรฟัน ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจเมื่อหญิงสาวยอมปล่อย แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มลงเมื่อหญิงสาวมายืนดัก แล้วกางสองแขนออกกว้าง

“ทำอะไร” อดีตนายตำรวจหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้ม พลางใช้สายตามองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าจนถ้วนถี่อีกครั้ง ก่อนจะขยับปากยิ้มเหยียดกึ่งเยาะผู้หญิงตัวเล็กๆ ตรงหน้า

ตลกสิ้นดี ตัวก็นิดเดียว แต่คิดจะสู้ผู้ชายตัวโตๆ อย่างเขา ครุ่นคิดจบ คนไม่อยากรังแกผู้หญิงก็โคลงศีรษะไปมาด้วยอาการเหนื่อยหน่าย ที่เขาก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเวรกรรมแต่ชาติปางไหนถึงได้มาเจอผู้หญิงหน้าสวย แต่มารยาทแย่เข้าให้

“ก็คุณด่าฉัน แล้วคิดจะเดินหนีไปง่ายๆ หรือไง บอกเลยว่าอย่าฝัน! เพราะคนอย่างฉัน ไม่ยอมให้ใครมาด่าแล้วเดินหนีไปเฉยๆ” มัลลิกาตอบกลับท่าทางกราดเกี้ยว ก่อนจะสะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรง ด้วยหวังจะเอาให้เลือดออกจากปากเสียๆ ให้ได้

ทว่าไรอันเอียงหน้าหลบได้ทันแล้วหันมองตาดุ ส่วนมือของมัลลิกาก็ตบได้แต่ลมเท่านั้น ยิ่งทำให้อารมณ์ของคุณหนูตระกูลลี่พุ่งปรี๊ดมากกว่าเดิม เธอยกมืออีกข้างกะจะฟาดให้โดนใบหน้าของอีกฝ่ายให้ได้ เพราะคนอย่างเธอไม่ยอมให้ใครมาด่า แล้วไม่คิดทำอะไรแน่ แต่ไรอันก็ไวทายาดหลบหลีกได้หมด สองมือของมัลลิกาจึงตกไปอยู่ในมือของอดีตนายตำรวจหนุ่มที่กลายเป็นคนป่าเถื่อน เพราะหันเหตัวเองไปอาศัยอยู่บ้านป่าบ้านสวนมาหลายปี

ไรอันไม่เคยคิดจะล่วงเกินผู้หญิงคนไหน หากอีกฝ่ายไม่เต็มใจ ทว่าเวลานี้เขาอยากสั่งสอนผู้หญิงมารยาทแย่คนนี้ด้วยรสจูบให้สำนึกเสียบ้างว่าอย่าอวดเก่งต่อหน้าผู้ชาย แล้วเขาก็อยากรู้นัก ว่าปากสวยๆ แบบนี้ จะมีรสชาติเป็นยังไง มันจะหวานเหมือนน้ำตาลอ้อยหรือเผ็ดร้อนเหมือนกินพริกเม็ดเข้าไปนับร้อยเม็ดกันแน่ คิดแล้วริมฝีปากได้รูปก็กระตุกยิ้มเหี้ยมเพื่อข่มขวัญคนอวดเก่ง

“ไอ้บ้า! จะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!” มัลลิกาแผดเสียงใส่ บิดมือทั้งสองข้างหวังจะให้หลุดจากอุ้งมือใหญ่แต่ก็ดูไร้หนทาง

“แล้วคุณคิดว่าผมจะทำยังไงกับผู้หญิงสวยๆ แต่มารยาทแย่อย่างคุณดีล่ะ” ไรอันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยียวน ตาคมแพรวพราวอย่างห้ามไม่อยู่ยามได้กลิ่นกายสาวหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูก เขายอมรับว่าเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด แล้วมันช่างให้ความรู้สึกดีเหลือเกิน แต่เขาไม่มีวันเอาผู้หญิงปากเสียคนนี้ไปเป็นแม่ของลูกแน่ เพราะขืนได้ไปเขาคงได้รู้ซึ้งคำว่านรกแน่นอน

“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ไอ้คนหน้าลิง! เอามือหยาบๆ ของนายออกไปจากมือฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนไร้มารยาท ไอ้คนพ่อแม่ไม่สั่งสอน ไอ้บ้า! รังแกแม้กระทั่งผู้หญิง ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!” เพราะไม่เคยมีชายหนุ่มคนไหนแสดงความหยาบคายทั้งวาจาและการกระทำใส่เธอมาก่อน มัลลิกาจึงไม่มีความเกรงกลัวว่าอาจมีภัยมาถึงตัวจากการกระทำของตน เธอด่ากราดอย่างเสียๆ หายๆ จนอารมณ์ของไรอันเดือดเป็นลาวาและใกล้ประทุเต็มทน ทั้งที่เมื่อครู่อารมณ์โกรธของเขาเบาบางลงมาก เพราะกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของหญิงสาว แต่เวลานี้ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขรึมจนน่ากลัว ดวงตาคมเรืองโรจน์น่าเกรงขาม

“ฉันบอกให้ปล่อย หูแตกหรือไง ไอ้คนไม่มีพ่อแม่สั่งสอน ไร้มารยาทที่สุด ปล่อยฉันนะ!” มัลลิกาตวาดลั่น ออกแรงดิ้นยุกยิกไม่ยอมหยุด หวังจะหลุดพ้นจากสองมือใหญ่ที่บีบแน่นราวคีมเหล็ก จนตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนกระดูกตรงข้อมือจะแหลกคามือเขาอยู่แล้ว

ขณะที่ไรอันก็จดจ้องใบหน้าสวยไร้ที่ติเขม็ง เขาใช้ลิ้นดุนดันช่องปากของตนด้วยความขุ่นเคือง ผู้หญิงคนนี้มารยาทแย่จริงๆ ด่าว่าเขาคนเดียวไม่พอ ยังคิดจะก้าวร้าวไปถึงบิดามารดาของเขาอีก แม้เขาจะไม่เคยได้รับการเลี้ยงดูจากบิดาและไม่รู้ว่าบิดาคือใครก็ตาม แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงท่าน สองมือใหญ่บีบแน่น เขาบีบจนมือของตัวเองมีเส้นเลือดนูนปูด มัลลิกาหน้าเบ้ด้วยความเจ็บ ก่อนจะยกเข่าขึ้นหวังจะทำร้าย แต่คนว่องไวอย่างไรอันก็หลบหลีกได้ทัน

“คุณนี่ เป็นผู้หญิงน่ารังเกียจที่สุด รู้ตัวบ้างหรือเปล่า”     ไรอันเค้นเสียงเยือกเย็น ตาคมยังเรืองโรจน์น่าเกรงขามเช่นเดิม

“นายมันก็ผู้ชายน่ารังเกียจเหมือนกัน ปล่อยฉัน! อย่าเอามือสกปรกของนายมาถูกตัวฉัน ปล่อย!” มัลลิกาเชิดหน้าเถียงกลับอย่างท้าทาย แม้จะเจ็บข้อมือสักแค่ไหน ทว่าคนอย่างเธอก็ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ เหมือนกัน

“คิดว่าผมอยากแตะต้องตัวคุณนักหรือไง ผู้หญิงอะไร สวยแต่นิสัยแย่สุดๆ ” ขาดคำไรอันก็โอบรั้งหญิงสาวมารยาทยอดแย่เข้ามาชิด เขาโน้มใบหน้าต่ำเพียงนิดแล้วยิ้มเหยียด มัลลิกาก็หน้าตาตื่น ดิ้นรนเป็นการใหญ่เพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ

“กลัวหรือไง” ไรอันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วยื่นหน้าเข้าใกล้ดวงหน้าสวยอีกนิด หลอกให้หญิงสาวใจหายใจคว่ำเล่น

“ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! จะทำอะไรฉัน” มัลลิการ้องถามเสียงแหลมทว่ามันก็สั่นๆ เพราะลมหายใจอุ่นๆ จากคนที่เธอเรียกว่าไอ้บ้า เป่ารดต่ำลงเรื่อยๆ ต่ำเสียจนเธอใจหายใจคว่ำไปหลายตลบ อึดใจต่อมา ใจดวงน้อยก็พากันเต้นโครมคราม ขนาดว่าอยู่ใกล้แฟนหนุ่มอย่างเคลวิน ใจเธอยังไม่เต้นกระหน่ำแบบนี้เลยสักครั้ง

“แน่จริง ก็อวดเก่งให้ตลอด คนสวย” ไรอันเอ่ยถามเสียงทุ้มแต่น้ำเสียงติดจะเยาะเย้ยอีกฝ่ายเสียมากกว่า


 “นายอยากตายนักหรือไง ถึงทำกับฉันแบบนี้ ไอ้คนทุเรศ! ไอ้บ้ากาม! เอาหน้าของนายออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่อยากตาย” มัลลิกาบังคับเสียงไม่ให้สั่นขณะต่อว่าชายหนุ่ม ทว่าเธอก็ทำไม่ได้และเสียงที่เปล่งออกไปก็แผ่วเบาและสั่นมากขึ้น ดวงตากลมสวยก็เบิกโตจนแทบถลนออกมานอกเบ้า เมื่ออีกฝ่ายยังคงยิ้มเยาะเธอไม่หยุด

ด้านไรอันก็ชอบใจนักกับท่าทางหวาดกลัวปนตื่นตระหนกของหญิงสาวจอมอวดเก่ง จึงยิ่งแกล้งเธอด้วยการขยับร่างที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามของตนเบียดร่างนุ่ม ที่ให้ความรู้สึกประหลาดแก่ร่างกายของเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“ฉันสั่งให้เอาหน้าออกไปให้ห่างฉัน แล้วก็เอาตัวนายออกไปด้วย ไอ้ผู้ชายบ้า จะรังแกผู้หญิงหรือไง” หวังจะต่อว่าให้ดัง แต่เสียงของเธอกลับแผ่วเบาจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง แต่กระนั้นคนหูดีอย่างไรอันก็จับใจความได้หมด

“แน่ใจว่าอยากให้ผมเอาหน้าออกไปจากคุณจริงๆ” ไรอันถามเสียงกลั้วหัวเราะ คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงอย่างยียวนหวังจะกลบเกลื่อนเสียงแหบพร่าของตน ฝ่ามือของเขาก็วาดลงต่ำจนถึงสะโพกงามงอน

“กรี๊ด! จะทำอะไรน่ะ” มัลลิการ้องเสียงหลง เมื่อร่างกายเบียดเข้ากับเรือนกายแข็งแกร่งจนสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ตื่นตัว เพราะเธอไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสาถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร คุณหนูตระกูลลี่พยายามเรียกพละกำลังของตนกลับมาแล้วผลักไสร่างใหญ่ออก แต่ก็ไร้ผล เพราะเขาไม่ขยับเขยื้อนห่างแม้แต่เซ็นต์เดียว

“แล้วผู้หญิงปากเสียๆ แบบคุณ คิดว่าผมจะทำอะไรดีล่ะ” ไรอันกระซิบเสียงพร่าทั้งที่เขาตั้งใจให้มันดุดัน ตาคมมีเสน่ห์จดจ้องนัยน์ตาหวานสั่นระริกราวลูกกวางตัวน้อยๆ กำลังรนรานหาทางหนีนายพรานจอมโหด

“เอาหน้าทุเรศๆ ของนายออกไปให้ห่างฉันนะ ไม่งั้นนายไม่ได้ตายดีแน่ นายรู้ไหม ว่าฉันเป็นลูกใคร ถ้าไม่อยากตาย ก็ปล่อยฉันซะดีๆ” คุณหนูตระกูลลี่พยายามข่มความหวาดกลัวและข่มหัวใจที่เต้นรัวแรงแล้วเค้นเสียงข่มขู่กลับไป ด้วยหวังจะให้ตัวเธอรอดพ้นจากสถานการณ์ชวนให้ใจสั่นเสียที แต่กลับไปกระตุ้นให้อีกคนรู้สึกถึงชัยชนะว่ามันอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ไรอันกระตุกยิ้มเหี้ยมข่มขวัญหญิงสาวอีกครั้ง

“ไม่ได้ยินที่ฉันบอกหรือไง” คนอวดเก่งแต่เอาแม่มาขู่ร้องถามเสียงสูง แต่น้ำเสียงกลับสั่นๆ เพราะข่มความหวาดกลัวไม่ได้ หนำซ้ำท่าทีของอีกฝ่ายก็ดูเงียบพิลึกจนเธอชักไม่ไว้ใจสถานการณ์ในตอนนี้เอาเสียเลย

“คุณนี่...นอกจากจะมารยาทแย่แล้ว ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไงว่าตัวเองเป็นลูกใคร แต่ผมจะบอกให้คุณรู้เอาไว้ว่าอย่าเอาคนในครอบครัวมาขู่ผม” ไรอันยอกย้อนด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เช่นเดิม จงใจให้ริมฝีปากใกล้กับกลีบปากสวย

“จะ...จะทำอะไรฉัน” มัลลิกาถามเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อป้องกันการถูกรุกล้ำและไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไปเหมือนกัน เดี๋ยวก็หน้าร้อนผ่าว เดี๋ยวก็ใจเต้นโครมครามสลับกันอยู่ได้ ทั้งที่ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้หน้าตาก็ธรรมดา หล่อสู้แฟนหนุ่มของเธอก็ไม่ได้ แล้วทำไมใจเธอถึงได้พากันเต้นกระหน่ำแบบนี้เล่า!

“ทำเสียงให้มั่นคงหน่อย คนสวย” เสียงทุ้มดังชิดผิวแก้มนุ่มราวผิวเด็กจนอดใจไม่ไหวเผลอทาบปากสัมผัสแก้มนุ่มก่อนตัดใจถอยห่าง แต่สองมือยังไม่คิดจะละห่างจากเรือนร่างของหญิงสาว

“อย่าทำอะไรฉันนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณแม่ แล้วก็ฟ้องพี่ชายฉันด้วย คราวนี้นายไม่ได้ตายดีแน่ ไอ้คนปากเสีย” คุณหนูคนสวยเค้นเสียงขู่ด้วยอาการปากสั่นระริก

“ไม่ทำหรอก เพราะผมจูบคุณไม่ลง” ไรอันโต้กลับชิดริมฝีปากคู่สวย ปากบอกไม่อยากจูบ แต่ตอนนี้ใจทั้งหมดของเขากำลังอยากลิ้มลองริมฝีปากคู่นี้สักครั้ง เมื่อปากกับใจสวนทางกันและเขาก็ขอทำตามใจมากกว่า ไรอันจึงกดปากร้อนทาบบนปากนุ่ม ดูดเม้มกลีบปากบางที่เม้มสนิทเพียงเสี้ยวนาทีแล้วถอยห่าง

มัลลิกาเบิกตาโต ร่างกายทุกส่วนเกร็งไปหมด กลีบปากสวยที่เม้มสนิทในคราแรกก็เผยอเชิญชวนโดยไม่รู้ตัว ไรอันจึงทาบริมฝีปากบดเคล้าลงอีกครั้ง กดคลึงริมฝีปากล่างจนพอใจในรสชาติที่หวานละมุนไม่เหมือนใคร เขาก็หันมาทำเช่นเดียวกันกับริมฝีปากบน จัดการแทะเล็มอ้อยอิ่ง

“อืม...” อดีตนายตำรวจหนุ่มพึมพำพอใจและคิดไม่ถึงเลยว่าปากเสียๆ เช่นเธอจะหวานล้ำและเดียงสาได้มากขนาดนี้ หรือแม่คุณจะเสแสร้ง แต่ช่างเถอะ เธอจะเสแสร้งหรือไม่ เขาก็ไม่สนใจเพราะเขาชื่นชอบความหวานของหญิงสาวเสียแล้ว

“อื้อ” เสียงเล็กครางท้วงแล้วเงียบหายไป สองมือเล็กที่ถูกปล่อยได้ครู่ใหญ่แล้ว เจ้าตัวใช้มันยึดเอวสอบ บางเวลาก็กดจิกและขย้ำเสื้อผ้าของอีกฝ่ายพร้อมเสียงครางฮึ่มฮั่มเล็ดลอดออกมา

ไรอันเผยยิ้มอย่างครึ้มอกครึ้มใจกับน้ำเสียงไพเราะเพราะพริ้งนั้น พร้อมมอบจุมพิตเร่าร้อนสลับหยอกเย้าเข้าไปสั่นกระเส่าหัวใจเจ้าของริมฝีปากคู่สวย อึดใจต่อมามัลลิกาก็หัวหมุนเคว้ง คิดอะไรไม่ออก ดวงตาทั้งสองหลับพริ้ม สองมือที่เกาะเกี่ยวเอวสอบก็เคลื่อนมากดจิกที่บ่ากว้างยามใดเธอก็ไม่รู้เช่นกัน เผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้ผู้ชายแปลกหน้าปล้นจูบจนอากาศหายใจแทบไม่มี จึงส่งเสียงครางอื้ออึงอยู่ในลำคอ ไม่นานไรอันก็ตัดใจถอนจูบ ดวงตาคู่คมที่เปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์จดจ้องดวงหน้าสวยด้วยความเสียดายรสชาติหวานล้ำจากริมฝีปากคู่สวย

“คุณ” คนเสียดายรสหวานล้ำขานเรียกเสียงทุ้ม เมื่อหญิงสาวเอาแต่หลับตาพริ้มคล้ายคนกำลังฝันหวาน ริมฝีปากสวยแต่บวมเจ่อเพราะแรงบดขยี้จากเขายังคงเผยออย่างเชิญชวน

ไรอันผ่อนลมหายใจออกแผ่วเบาแล้วฉวยโอกาสที่หญิงสาวยังไม่รู้สึกตัวทาบปากร้อนบดเบียด คลอเคลีย เรียกร้องการตอบสนองจากหญิงสาวอีกครั้งด้วยความสิเน่หา ทั้งที่เขาไม่เคยลวงเกินผู้หญิงคนไหนมาก่อนหากอีกฝ่ายไม่เต็มใจ ขณะที่สองแขนเรียวก็ยกขึ้นคล้องลำคอของคนตัวใหญ่อย่างเผลอไผล

ไรอันครางลึกในลำคอต่อการกระทำนั่น ก่อนจะถอนจูบออกมาอย่างแสนเสียดาย

“ถ้าคุณยังหลับตาพริ้มอยู่แบบนี้ ผมจะจูบคุณอีกครั้ง” เสียงทุ้มเอ่ยเตือน พลางใช้นิ้วคลึงกลีบปากสวยหนักเบาสลับกัน ตาคมก็จดจ้องเรียวปากสวยประหนึ่งถูกมนตร์สะกด จนอยากประกบปากแล้วมอบจูบดูดดื่มให้เธออีกสักครั้ง อดีตนายตำรวจหนุ่มไม่รอช้าที่จะทำอย่างใจปรารถนา ทว่าหญิงสาวกลับลืมตาขึ้นมาเสียก่อน

“กรี๊ด!” สิ้นเสียงแสบหู มัลลิกาก็ใช้โอกาสที่อีกคนเผลอหยิกข่วนไปตามร่างกายคนฉวยโอกาส

“หยุดทำร้ายผม แล้วก็เงียบเดี๋ยวนี้” ไรอันสั่งอย่างคนหัวเสีย เพราะทนเจ็บจากแรงหยิกข่วนของหญิงสาวไม่ได้อีกต่อไป

“ไม่หยุด! ไอ้บ้ากาม ไอ้ลามก ไอ้คนฉวยโอกาส กล้าดียังไงถึงมาลวนลามฉัน”มัลลิกาไม่ยอมหยุดตามคำสั่งอีกฝ่าย ซ้ำยังส่งเสียงต่อว่าพร้อมเสียงกรีดร้องดังกึกก้องทั่วบริเวณนั้น

“เงียบ!” สิ้นคำห้วนจัดไรอันก็จัดการผลักหญิงสาวเบียดชิดไปกับผนังแล้วยื่นท่อนขาแข็งแกร่งแทรกหว่างขาเรียวอย่างรวดเร็ว เมื่อเจ้าตัวจะยกมันเตะเข้าจุดยุทธศาสตร์ของเขา อดีตนายตำรวจหนุ่มกัดฟันกรอด สันกรามหนาบดเข้าหากันเป็นสัน แก้วหูของเขาระบมไปหมดเพราะเสียงกรีดร้องของหญิงสาว ซ้ำตามแขนของเขาก็มีเลือดซึมเพราะแรงข่วนจากหญิงสาวอีกเช่นกัน

“ไม่หยุด! ไอ้คนลามก กล้าดียังไงถึงมาจูบฉัน ไอ้หน้าลิง ไอ้คนทุเรศ! ไอ้...อ๊ะ!...กรี๊ด!” มัลลิกาหวังจะต่อว่าให้หายโมโหเพราะเจ็บใจที่ถูกปล้นจูบแรกในชีวิตไปแบบหน้าด้านๆ แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นกรีดร้องสุดเสียงแทนเมื่อมือใหญ่ตะปบเข้าที่สะโพกงามงอนของเธอเต็มแรง

“ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม” พูดจบไรอันก็ยกมือฟาดที่สะโพกงามงอนไม่ยั้งและไม่มีการเบามือแม้แต่น้อยเพราะเขาก็โกรธเป็นเหมือนกัน ผู้หญิงปากเสีย มารยาทก็สุดจะแย่ มันต้องเจอแบบนี้ คบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ด้วยความโมโหพร้อมทั้งกระหน่ำทำโทษด้วยฝ่ามือจนพอใจแล้ว เจ้าของฝ่ามือพิฆาตก็เดินจากไปทันที ส่วนคนถูกทำร้ายก็ทรุดลงบนพื้นทันทีเช่นกัน ก่อนใช้มือตบตีลงไปบนพื้นปูนด้วยความเจ็บใจ หลังถูกกระหน่ำตีสะโพกแบบไม่ยั้ง

อย่าให้ฉันเจออีกนะ คราวหน้าตายแน่ ไอ้คนลามก ไอ้คนฉวยโอกาส เกลียดนัก!’ มัลลิกาอาฆาตแค้นคนที่เดินจากไปด้วยความขุ่นเคืองใจ ตากลมสวยจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างใหญ่ที่ห่างออกไปทุกทีด้วยความแค้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha