[จบ] จังหวะรักมาเฟีย II ( Mafia's Rhythms Of Love )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 6 : ความจริงบางอย่าง (60%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


  





273x387

  




 








XXXIII

 < ความจริงบางอย่าง >

( 60% )


“พีทค่ะหนูนาขอร้อง...นะคะ” 

“พีท...ใจเย็นๆ” จอนนี่พูดหลังจากเดินมายืนตรงหน้าเพื่อนรัก เพราะเหมือนจะดูออกว่าปีเตอร์กำลงจะออกไป

หนูนาพูดและจ้องมองสามีอย่างเว้าวอนขอร้องเขา เพราะเข้าใจดีว่า ปีเตอร์ยังไม่อาจยอมรับ อีธาน เบนเน็ต ได้ เพราะปีเตอร์โทษพ่อของเขาเองมาตลอดว่าการที่แม่เขาต้องตายสาเหตุมาจากพ่อเขา ซึ่งความจริงมันก็เป็นเช่นนั้น เพราะถ้าเมื่อสิบปีก่อนถ้าอีธาน ไม่มายุ่งวุ่นวายกับเขาในเรื่องที่จะให้เขาไปเป็นทายาทของเขา เพราะตอนนั้นแม่ของเขาก็ปฏิเสธไปแล้ว ปีเตอร์ย้อนคิดไปถึงวันที่เกิดเรื่อง

เมื่อสิบปีก่อนตอนนั้นปีเตอร์อายุเพียงสิบแปด พ่อหรืออีธานมาหาแม่เขาที่บ้านอย่างที่ทำเป็นประจำตั้งแต่เขาอายุสิบห้า แต่การมาเยี่ยมของพ่อเขาบ่อยขึ้นเรื่อยตลอดสามปีที่ผ่านมา วันนั้นเขากำลังจะออกไปเรียนตามปกติ เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่ ดังออกมาจากห้องสมุดเขาจึงรีบวิ่งเข้าไปดูเขาจึงเห็นพ่อของเขามา 

“แม่เกิดอะไรขึ้น!....คุณทำอะไรแม่? ปีเตอร์วิ่งเข้ามาเข้าไปประคองกอด บาบาร่า และหันไปถามผู้ชายอีกคนที่ยืนไม่ห่างจากแม่ คือ พ่อของเขานั้นเอง

“พีท...ไม่มีอะไรจ๊ะ...พีทมาก็ดีแล้ว...พ่อเขามีอะไรจะถามพีท...แม่....ให้สิทธิในการตัดสินใจเป็นของพีท” ปีเตอร์ขมวดคิ้วมองคนทั้งสองอย่างไม่เข้าใจ และถึงแม้ว่าแม่เขาจะเอ่ยถึงอีธานว่าพ่อกับเขาทุกคำแต่จนแล้วถึงปัจจุบันเขาไม่เคยเรียกผู้ชายคนนี้ว่าพ่อได้เลยสักครั้ง 

“ผมว่าคุณและเอียนยังไม่พร้อม...ไว้ผมมาใหม่วันหลังดีกว่า”   อีธานมองหญิงผู้เป็นที่รักเพียงคนเดียวของเขาอย่างโหยหา แต่ภาระหน้าที่ของเขาทำให้เขาไม่สามารถยืนเคียงข้างเธอได้ และจากแววตาของบุตรชายที่มองมาที่เขา ทำให้เจ็บปวดยิ่งนัก บุตรชายที่ไม่เคยยอมรับว่าเขาเป็นพ่อ 

และการที่เขามาวันนี้ก็เพื่อมาคุยและตกลงกับบาบาร่าว่าเขาขอจัดการให้เอียน ซาวันเดอร์ มาเป็นบุตรชายของเขาอย่างถูกต้องคือ เอียน เบนเน็ต ผู้ที่จะเป็นทายาทรุ่นต่อไปของเขา แต่เมื่อเขาคุยกับบาบาร่า แน่นอนเธอปฏิเสธและเข้าใจว่าเขาจะมาแย่งลูกชายของเธอไปและการที่เขามาเยี่ยมเธอบ่อยๆ แท้จริงแล้วเขามาหลอกลวงเธออย่างที่เคยเป็นมาในอดีต ซึ่งสิ่งที่เธอคิดไม่จริงโดยสิ้นเชิง เขารักเธอจริงๆเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารัก และปวดใจมากที่เธอต้องเสียน้ำตาเพราะเขา

“แม่เกิดอะไรขึ้น” ปีเตอร์หันมาถามบาบาร่าทันที เมื่อผู้เป็นพ่อได้กลับไปบาบาร่าเล่าทุกอย่างให้ปีเตอร์ฟังถึงจุดประสงค์การมาครั้งนี้ของอีธาน และเธอก็ทิ้งท้ายว่าทุกอย่างให้เป็นไปตามความต้องการของเขา ตอนนั้นปีเตอร์ได้แต่รับฟังและไม่ได้ให้คำตอบใดๆกับบาบาร่า 

“ผมรักแม่นะครับ”

แต่เหตุการณ์ที่ทำให้ความรู้สึกของเขาชัดเจนมากขึ้นว่าเขาเกลียดผู้เป็นพ่อมากแค่ไหน คือในคืนวันนั้นเขาและจอนนี่ยังไม่ได้กลับบ้าน เพราะพวกเขาไปเที่ยวกันตามประสาวัยรุ่นกับเพื่อนๆที่โรงเรียนกันเป็นประจำทุกวันศุกร์ และคืนนั้นก็เช่นเดียวกัน และกว่าพวกเขาสองคนจะกลับถึงบ้านก็เกือบตีหนึ่ง แต่การกลับมาครั้งนี้ทุกอย่างผิดปกติอย่างมากเพราะบริเวณบ้านมืดไม่มีแม้แต่แสงสว่างจากดวงไฟสองข้างทางเลย 

ปีเตอร์ยังจำได้ว่าทันทีที่เขาเห็นบรรยากาศแบบนั้น ความรู้สึกกลัวเกาะติดภายใต้จิตใจเขาทันที ปีเตอร์เกือบจะวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อหาแม่ของเขา    แต่จอนนี่รั้งไว้ เพราะเขารับรู้ถึงความไม่ปลอดภัยจากบริเวณโดยรอบ 

“เฮ้ย!พีทเดี๋ยว” จอนนี่พูดพร้อมกับจับแขนเพื่อนไว้และบอกว่าให้เข้าไปเงียบๆและอีกทางเข้าของบ้าน เพราะทุกอย่างมันแปลกไป 

ปีเตอร์จิตใจร้อนรนด้วยความเป็นห่วงแม่ แต่ก็ต้องมีสติยอมรับสิ่งที่     จอนนี่บอกว่ามันไม่ปกติและไม่ปลอดภัย ทั้งสองคนค่อยย่องเข้าไปในตัวบ้านอย่างเงียบๆ เขาเดินเข้ามายังไม่เจอใครเลยแม้แต่คนงาน ปีเตอร์มองโดยรอบไม่เจอใคร จุดหมายของเขาคือห้องนอนของแม่ และเมื่อมาถึงหน้าห้องประตูห้องปิดไม่สนิท และเขามั่นใจแล้วว่าที่บ้านไม่มีบุคคลที่น่าสงสัยในบ้านเลย 

ปีเตอร์ค่อยผลักประตูด้วยหัวใจเต้นแรงอย่างกังวลใจเป็นอย่างมาก และเมื่อเขาเปิดไฟเดินเข้าไปยืนที่หน้าเตียงนอนของแม่ ปีเตอร์ยืนนิ่งค้างกับภาพที่ได้เห็นคือแม่ของเขาที่เลือดท่วมตัว และข้างๆตัวแม่คือป้าของจอนนี่ที่สภาพไม่ต่างไปกับแม่ของเขา จอนนี่ที่เดินตามหลังมาก็นิ่งอึ้ง ไปกับสิ่งที่ได้เห็นเหมือนเพื่อน 

จอนนี่รีบวิ่งเข้าไปดูผู้เป็นป้าและผู้ที่เขารักดั่งแม่ก่อนปีเตอร์ น้ำตาจอนนี่ไหลออกมาเมื่อเขาพยายามร้องเรียกป้าของเขาแต่ทุกอย่างเงียบสงบ ปีเตอร์เดินเข้าไปหาแม่อย่างคนละเมอ เพราะจากอาการช็อคแต่ทันทีที่เขาเดินเข้าไป

“พี...ท” เสียงของบาบาร่าที่ออกมาอย่างรวยริน ใช่เธอกำลังรอได้เห็นลูกชายเธออีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้ายเพราะเธอรู้ดีว่าชีวิตเธอคงสิ้นสุดเพียงเท่านี้

“แม่...แม่...อดทนไว้นะครับ...จอนนี่เรียกรถพยาบาลเร็วเข้า” ปีเตอร์โผเข้าหาแม่ของเขาทันที 

“พีท...แม่รู้ตัวดี...แม่รอเพื่อจะเจอลูกอีกครั้ง...อย่าแก้แค้น...แม่อยากให้ลูกอยู่ต่อไปอย่างมีความสุข...แม่รักพีท...” และนั้นเป็นประโยคสุดท้ายของแม่ที่    ปีเตอร์ได้ยิน 

และเมื่อจอนนี่แจ้งความพร้อมเรียกรถพยาบาล ชายหนุ่มวัยสิบแปดทั้งสองคนยืนมองและกล่าวลาผู้หญิงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ปีเตอร์ตัดสินใจออกจากบ้านหลังนี้พร้อมกับจอนนี่ที่ขอตามไปด้วยในคืนวันนั้น เพราะคำพูดของแม่ทำให้เขารู้โดยทันทีว่าเป็นฝีมือใคร “อย่าแก้แค้น” คำสั่งสุดท้ายของแม่ที่เขาต้องฝืนรับไว้อย่างขมขืน เพราะไม่ว่าเขาจะแก้แค้นหรือไม่แก้แค้น ความสุขและรอยยิ้มสุดท้ายของเขามันตายไปพร้อมกับแม่ของเขาแล้วนับแต่วันนี้ 


🎸🎤🎶🎼


 http://www.hytexts.com/ebook/book/B006817


https://www.naiin.com/product/detail/188283/


สามารถสอบถามเพิ่มเติมได้ที่ thesun_1982@hotmail.com

https://www.facebook.com/RungArunoThay



">



">



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha