[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 1 : =เฝ้าจับตา= [ 1/4 ]


ตอนต่อไป

=เฝ้าจับตา=

“วายร้าย!” อาร์เชอร์ย้ำคำของคู่หูที่พึ่งจะเอ่ยเพื่อกล่าวหาใส่ร้ายตัวเขาเองและเหล่าพรรคพวกเดียวกัน

“ใช่!” เจเนต ย้ำสิ่งที่เธอคิดและรู้สึก จะไม่ให้เธอคิดแบบนี้ได้ไง ก็ในเมื่อตอนนี้พวกเธอสองคนมานั่งอยู่ในผับดังที่ต้องเป็นสมาชิกเท่านั้นถึงจะเข้ามาได้ ถ้าพวกเธอมาเที่ยวตามประสาก็ไม่แปลก แต่นี้พวกเธอนั่งมานานเกือบสองชั่วโมงในขณะคนที่นี่ถ้าไม่ไปแด้นซ์ก็ดื่มครื้นเครงอย่างสนุกสนาน แต่พวกเธอสองคนจะดื่มก็ได้อยู่ แต่ต้องน้อยๆ ห้ามเมา สติต้องอยู่ครบ เพราะพวกเธอต้องคอยเฝ้าจับตามองใครคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะมาเหรอเปล่า เจเนต แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเบื่องานแบบนี้ งานสุ่มจับตา 

“ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าทำไมคนแบบเธอท่านอดัมถึงส่งมาทำงานนี้ได้ ความอดทนต่ำอย่างร้ายกาจ” เจเนต จ้องมองอาร์เชอร์ด้วยความไม่พอใจ 

“ใช่ นั่นแหละฉัน ตอนนี้ฉันก็เริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมท่านอดัมถึงส่งฉันมาทำงานแบบนี้ ทั้งๆที่ฉันมันความอดทนต่ำ และแถมให้มีคู่หูเป็นครั้งแรกด้วยทั้งๆที่ท่านก็ทราบดีว่าฉันชอบฉายเดี่ยว” อาร์เชอร์ยิ้มมุมปากเข้าใจโดยทันที เพราะเขารู้แล้วว่าทำไมเจเนตถึงถูกส่งมาทำงานนี้  ‘ความอดทนต่ำ’ 

อาร์เชอร์ไม่ต่อคำกับเจเนต สายตามองไปที่ทางเข้าที่มีชายร่างสูงสวมเสื้อแจ็คเกตหนังสีดำกำลังเดินเข้ามา และเดินเลยพวกเขาไป อาร์เชอร์ไม่ได้มองตาม แต่รับรู้ได้ว่า ชายคนนั้นนั่งห่างจากโต๊ะของพวกเขาอยู่มาก น่าจะติดผนังเลยก็ว่าได้ 

“ไปเต้นรำกันเถอะ”

! เจเนตตกใจเล็กน้อยปนไม่เข้าใจ เต้นรำก็พอเข้าใจว่าตอนนี้ดนตรีเปลี่ยนเป็นเพลงช้าแล้ว แต่ทำไมจู่ๆ ถึงต้องเต้นด้วย แต่เจเนตไม่มีโอกาสปฎิเสธ เมื่อถูก คู่หูดึงแขนเธอให้ไปที่ฟลอร์เต้นรำ พร้อมกับเอวบางของเธอก็ถูกรั้งเข้าแนบร่างกำยำของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้  และเขาก็พูดต่อ...

“เราสองคนมานั่งนานสองชั่วโมงแล้ว ถ้าไม่ทำอย่างอื่นบ้าง คนจะสงสัย และผับนี้เจ้าของเป็นผู้ทรงอิทธิพล จบไม่สวยแน่ถ้ามีใครสังเกตเห็นว่าเรามาคอยและจับตาใครอยู่...”

“อ่อ…” เจเนตเคลื่อนไหวไปตามการนำของอาร์เชอร์ หญิงสาวที่ร่างบอบบางแต่สูงโปร่ง แต่อย่างไรแล้วเธอก็สูงแค่คางของอาร์เชอร์เองเท่านั้น เกือบสัปดาห์แล้วที่เธอยังไม่มีโอกาสได้เจอเจ้านายคนใหม่ของเธอเลย ท่านอดัมส่งเธอมาเพื่อมาช่วยงานบุตรชายคนโตของท่านอดัมท่านว่าอย่างงั้น ‘เอ็ดเวิร์ด’ แต่เธอไม่เคยเห็นตัวจริงเลยเคยเห็นรูปถ่ายและเคยได้ยินแต่เสียงเล่าลือว่าเขาไม่ธรรมดา ว่าเจ้านายใหม่คนนี้เพียงคนเดียวและใช้เวลาไม่นานสามารถแฝงตัวเข้าไปยังตัวหลักของแก็งค้ามนุษย์และเข้าร่วมกับเจ้าหน้าที่จัดการกับแก็งนี้จนพวกมันตายล้มหายตายจากกันไม่น้อยและหนีกระจัดกระจายไปจนขบวนการค้ามนุษย์แก็งนี้ล่มสลายไปเลยจะว่าแบบนั้นก็ได้

เจเนตพึ่งเข้ามาทำงานกับท่านอดัมหลังจากที่บุตรสาวและบุตรชายคนเล็กของท่านอดัมแต่งงานกันแล้ว แต่ที่เธอไม่เข้าใจคือทำไม ท่านโนอาร์ถึงเป็นทายาทที่จะรับตำแหน่งต่อจากท่านอดัม ในเมื่อท่านอดัมมีบุตรคนโตที่เก่งกล้าสามารถนักตามคำเล่าลือเสียงเล่าอ้าง แต่เขาหายไปไหนนะ... 

“ทำไมเราสองคนถึงมีบัตรเข้ามาได้ ถ้าเจ้าของที่นี่ไม่ธรรมดา” เจเนตถามตามที่สงสัย แม้จะรู้อยู่แล้วว่ามาเฟียตระกูลนี้ไม่ธรรมดา อะไรที่คิดว่าไม่ได้ ไม่มีทาง คนตระกูลนี้ทำได้หมด โดยที่ไม่ต้องเบียดเบียนใครเลย เธอที่พึ่งเข้ามาเป็นสมาชิกยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นมาเฟียทรงคุณธรรมที่สูงส่งไปเสียแล้ว

“แน่นอน บัตรปลอม” เจเนตจ้องตากลับของอาร์เชอร์ ‘บัตรปลอม’ 

“บัตรปลอมที่ทำให้เราอยู่ในนี้ได้นานถึงขนาดนี้ นายอำ!ฉันเล่นแล้วละ”

“ถ้าเธอรู้จักท่านโนอาร์ จะไม่พูดแบบนี้” อาร์เชอร์กล่าวสั้นๆ พร้อมยิ้มอย่างมั่นใจ

“ท่านโนอาร์ บุตรชายคนเล็กของท่านอดัม ฉันเคยเห็นอยู่สองสามครั้ง ดูไม่เหมือนท่านอดัมสักเท่าไหร่” เจเนตย้อนคิดชายหนุ่มหน้าตาผิวพรรณใสปิ๊งไปทั้งตัว ‘มาเฟียหน้าใส' แม้ท่านโนอาร์จะตัวสูงใหญ่และเรือนร่างกำยำ แต่ใบหน้าและดวงตากลับดูอ่อนหวานและบ่งบอกถึงความใจดีมาก แตกต่างกับท่านอดัมผู้เป็นพ่อลิบลับเจ้านายสายตรงของเธอ

“ก็แค่รูปลักษณ์ภายนอก เอาเถอะ! อย่างไรเสียฉันก็ขอเตือนไว้ว่า อย่าให้รูปลักษณ์ภายนอกมาทำให้เราประมาท” อาร์เชอร์เคยติดตามนายน้อยของตระกูลนี้มาช่วงหนึ่ง ตอนนั้นเขาได้เข้าร่วมจัดการขบวนการค้ายาแม้ไม่ใช่แก็งใหญ่ แต่ดีทรอยต์ ไม่ใช่เมืองที่จะน่าเข้าไปเยี่ยงกรายนัก แต่เนื่องจากคนของเราถูกกักขังไว้ ท่านอดัมจึงมอบหมายให้ท่านโนอาร์ไปจัดการเรื่องนี้ การเข้าเมืองดีทรอยต์ด้วยจำนวนคนเพียงไม่กี่คนไม่ค่อยมีใครทำกัน แต่ตัวเขาก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คน แน่นอนว่ามีการปะทะ ทั้งอาวุธปืน มีด หมัดกับฝั่งตรงข้าม แต่ทุกอย่างอยู่ภายใต้การนำของท่านโนอาร์ ซึ่งพวกเขาแม้จะบาดเจ็บบ้างแต่ก็เล็กๆน้อยๆ และสามารถช่วยคนของเราออกมาได้ทั้งหมด ท่านโนอาร์แค่มีเหงื่อออกเล็กน้อยโดยที่ไม่มีใครที่จะสามารถทำให้ท่านโนอาร์บาดเจ็บได้เลย ตอนแรกเขาแปลกใจคิดว่าท่านโนอาร์หลบซ่อนตัวเก่ง แต่ตอนที่เกิดการจู่โจมแบบกะทันหันตอนนั้นเขาได้เห็นศิลปะการต่อสู้ด้วยมือและอาวุธของท่านโนอาร์ เขาจึงยอมศิโรราบและยอมรับอย่างสนิทใจเลย ซึ่งการฆ่าด้วยมือเปล่าของท่านโนอาร์ช่างทรงพลังเหมือนกับท่านอดัมมาก แล้วแบบนี้ใครที่เห็นอย่างเขา คงไม่คิดว่าสองพ่อลูกนี้แตกต่างกันแน่นอน

“มาแล้ว!” เจเนตที่เงียบไปนานก็ตื่นตัว เมื่อได้ยินสัญญาณจากอาร์เชอร์ 

เจเนต ซบใบหน้าแนบอกของอาร์เชอร์ เพื่อที่เธอจะได้ลอบมองคนที่พวกเธอมานั่งเฝ้ารออยู่สองชั่วโมงกว่า ‘สวย’ คำนิยามแรกที่เจเนตให้กับผู้หญิงในชุด เดรสเข้ารูปสีดำ และถ้ามองให้ดีเธอคนนั้นสวมบอดี้สูทแนบเรือนกายอีกชั้นอยู่ด้านใน แม้ในที่สว่างน้อยมากต้องสังเกตอย่างมากถึงจะเห็นได้และแน่นอนว่าคนธรรมดาไม่อาจรู้ได้ แต่สำหรับเจเนตที่ช่ำชองเรื่องแบบนี้มองออก เธอคนนี้ไม่ธรรมดา ดวงตาแน่วแน่ เด็ดเดี่ยวมาก แม้เธอจะพยายามปิดและคอยยิ้มหว่านเสน่ห์ตลอดเวลาก็ตาม 

“เป็นผู้หญิงไทยที่สวยมากคนหนึ่ง แต่แฝงความไม่ธรรมดาไว้อย่างน่ากลัวเลย”  ความคิดเห็นของเจเนตสร้างรอยยิ้มให้กับอาร์เชอร์และเขากระซิบเบาๆที่ข้างหูเจเนตว่า...

“ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปทำไม่ได้หรอก ที่จะครอบครองหัวใจทั้งดวงของเจ้านายได้”

!  “เธอเป็น เป็นคนรักของคุณเอ็ดเวิร์ด อย่างนั้นเหรอ?”

“ตอนนี้เหรอ...ความรู้สึกที่เจ้านายมีให้เธอยังมีอยู่แน่ๆ แต่สถานะยังใช่หรือไม่ก็ต้องดูกันต่อไป...”

“ข่าวที่ได้ยินมาก็แน่ชัดแล้วสินะ! ว่าเธอคนนี้ทิ้งเจ้านายของพวกเรา และเธอก็ต้องรับโทษทัณฑ์ใช่มั้ย?”

อาร์เชอร์ไม่ตอบแต่ยิ้มเล็กๆ ตามสไตล์ “เอาเป็นว่าเรามีหน้าที่ทำตามคำสั่งก็พอ อย่ามากกว่าที่สั่งเท่านั้นก็พอ...เจเนตเธอควรเรียนรู้เรื่องนี้ไว้ เจ้านายแต่ละคนมีลักษณะและคุณสมบัติที่ไม่เหมือนกัน เอาเป็นว่าตอนนี้เจ้านายใหม่ของเธอเน้นเผยด้านมืดของมนุษย์ออกมาใช้เสียส่วนใหญ่ในช่วงนี้” 

เจเนตรับฟังเงียบๆ อย่างไรแล้วเธอก็ต้องรับฟังสิ่งที่คู่หูที่ทำงานกับเจ้านายคนใหม่มาก่อน แบบนั้นเรียกว่าฉลาดอยู่... “แล้วคราวนี้เอาไงต่อ ตอนนี้เธอไปนั่งที่โซฟาตัวเดี่ยว เหมือนเธอกำลังรอใครบางคนอยู่...”

“ดูต่อไปและคอยรายงาน” อาร์เชอร์สั่งการ ตามที่ได้รับคำสั่งมาอีกทอดจากใครคนหนึ่งที่นั่งอยู่อีกฟากที่ไม่อาจมองเห็นคนที่เจเนตกำลังรายงานสดในตอนนี้ได้ รวมถึงอาร์เชอร์ที่จะไม่หันไปมองเลย เพราะแบบนั้นเขาจะโดนจับพิรุธได้ เจ้านายเตือนย้ำมากเพราะคุณน้ำใส ไม่ธรรมดา เธอไวต่อความรู้สึกของสายตาถ้าหากถูกจับจ้องและมองอยู่

ซึ่งตอนนี้ เอ็ดเวิร์ด เจ้านายของคู่หูที่แสร้งทำเป็นคู่รักเ กำลังข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ ไม่ให้ลุกจากที่นั่งอยู่ไปกระชากน้ำใสและลากกลับไปตอนนี้ เขาได้ยินทุกคำของเจเนต เพราะอาร์เชอร์ติดลำโพงเล็กๆที่สัญญาณส่งตรงมาที่หูฟังในหูเขา ซึ่งอาร์เชอร์เองก็มีหนึ่งอันในหูเช่นกัน เพื่อฟังและรับคำสั่งจากเขาอีกทอดโดยที่   เจเนตไม่รู้เรื่องนี้เลยซึ่งเธอก็ไม่จำเป็นต้องรู้ คำสนทนาของสองคนนั้นเขาได้ยินทุกคำ ‘คนรักของคุณเอ็ดเวิร์ด’ ‘ความรู้สึกยังมีแน่’ ‘รับโทษทัณฑ์’  คำเหล่านี้เอ็ดเวิร์ดคิดซ้ำไปซ้ำมา แต่...

“มีผู้ชายหน้าตาดีดูไม่ธรรมดา เข้ามานั่งข้างๆเธอแล้ว” ...


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha