[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 3 : =เฝ้าจับตา= [ 3/4 ]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“คุณตามหาฉัน เพียงต้องการคำพูดเหตุผลที่ฉันทิ้งคุณมาอย่างงั้นเหรอ” 

หึ “ถ้าแค่นั้น ฉันก็ถามเธอไปแล้วสิ”

“แล้วคุณต้องการอะไร?” น้ำใสเอ่ยถามกลับอย่างรวดเร็ว เพราะไม่งั้น เอ็ดเวิร์ดจะเข้ามาทำอะไรต่อมิอะไรที่เธอกำลังทำอยู่พังแน่ๆ 

“อีกสามวันเจอกัน หนีให้ไกล หนีให้พ้น หนีให้รอดนะ!” น้ำใส เคร่งเครียด มันไม่ใช่คำท้าทาย แต่มันเป็นคำเย้ยหยันจากเขาต่างหาก เพราะทั้งเธอและเขาต่างรู้ดีว่า เธอไม่มีทางหนีจากการตามล่าของเขาได้ อย่างวันนี้เขามาดักหน้าเธอก่อนที่เธอจะมาเสียอีก

“เอ็ดเวิร์ด เราต่างคนต่างไป จากกันด้วยดีไม่ได้เหรอ?” น้ำใสลองเสี่ยงดู บางทีเธอเอ่ยกล่าวลาและบอกเลิกเขาไปน่าจะเป็นทางออกที่ดีกว่า

“คงไม่” เอ็ดเวิร์ดยังมีแก่ใจตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เขาทำเหมือนดั่งกับว่าคำถามนั้นเป็นคำถามทั่วๆไป

“ตามใจคุณแล้วกัน” น้ำใสนิ่งไปอึดใจ และตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ หันหลังเดินกลับไปยังโต๊ะ เดินเกมตามแผนของตัวเองต่อไป มีชีวิตน้อยๆรอเธออยู่

“เจ้านาย ไอ้ผู้ชายคนนั้นใส่บางอย่างในแก้วเครื่องดื่มของคุณน้ำใสนะครับ”  อาร์เชอร์อดย้ำอีกครั้งไม่ได้ เมื่อได้ยินการสนทนาทุกอย่าง และไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายยังปล่อยให้น้ำใสกลับไปเผชิญกับสิ่งนั้นอีก แม้ทั้งสองจะไม่ลงรอยกันนัก แต่ให้คนตาบอดที่มีหูและยังได้ยินอยู่ ก็ไม่มีทางตีความคำพูดและน้ำเสียงนั้นไปเป็นแบบอื่นเลย เจ้านายเขาแค้นรักฝังแน่นมากเลยละ

อืม “เธอก็รู้แล้วเหมือนกัน” เอ็ดเวิร์ดตอบกลับไม่แสดงอารมณ์ใดจน  อาร์เชอร์และเจเนตมองตากันอย่างไม่เข้าใจ 

อ๊ะ! เจเนต ร้องเสียงในคอ เมื่อสายตามองไปยังโต๊ะที่น้ำใสจากไป จู่ๆ ก็มีผู้หญิงที่เปรี้ยวจี๊ดจ๊าดอายุไม่มากเลยเดินเข้าไปหาไซม่อน พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือ เธอทรุดนั่งลงตรงที่น้ำใสนั่งอยู่ สายตาและร่างกายยั่วยวนไซม่อนอย่างจงใจ ส่วนเอ็ดเวิร์ดเดินออกมาจากที่นั่น และกลับเข้าไปในรถแต่ยังรอฟังการรายงานสถานการณ์จากเจเนตดั่งเดิม

“ตอนนี้คุณน้ำใส กลับไปถึงโต๊ะแล้ว เหมือนสามคนกำลังเจรจาคุยอะไรกัน คุณน้ำใสสั่งให้เธอคนนั้นไสหัวไปซะก่อนที่ความอดทนของเธอจะไม่เหลือ จากการอ่านปากเธอค่ะ” มุมปากของเอ็ดเวิร์ดกดลึก ความสามารถด้านนี้แหละของ  เจเนตที่เขาต้องการและท่านอดัมก็หาคนที่เขาต้องการมาให้ตามคำขอ และการรายงานอย่างต่อเนื่องก็มาเรื่อยๆ... แม้เจเนตเป็นคนที่มีความอดทนต่ำแต่ความสามารถในการอ่านปากเธอไม่ธรรมดาและเธออ่านได้หลายภาษาเสียด้วย

น้ำใสแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจนที่ไซม่อนปล่อยให้ผู้หญิงที่ดูน่าจะอ่อนวัยมากแต่ใช้การแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดมากลบเกลื่อนเพื่อมายั่วยวนเข้าถึงเนื้อถึงตัวไซม่อน น้ำใสที่ทรุดนั่งตรงข้ามยื่นมือไปหยิบแก้วของตนขึ้นมา หลังจากที่ปล่อยประโยคที่สอง “ไซม่อน ถ้าคืนนี้คุณต้องการยายเด็กคนนี้ ฉันไปก่อนก็ได้” น้ำใสเอ่ยพร้อมกับยกแก้วของตัวเองขึ้นจรดปาก แต่เธอยังไม่ดื่มมันเธอเพียงต้องการสูดกลิ่นแยกแยะชนิดยาที่ไซม่อนใส่เข้าไปในแก้วเครื่องดื่มของเธอ  แต่...

“ไม่จำเป็น เราสามคนก็ได้นะคะ” หญิงสาวเปรี้ยวจี๊ดเอ่ยออกมา ทำให้น้ำใสที่กำลังทำทีจะดื่มเครื่องดื่มที่อยู่ในแก้วชะงัก 

ซาดดดด ด้วยความเหนือการคาดหมาย น้ำใส สาดเครื่องดื่มนั้นใส่แผ่นอกหญิงสาวฝั่งตรงข้ามไปทันที “ฉันไม่มีรสนิยมแบบนั้น” เธอพูดจบวางแก้วและเดินจากไปในทันที ไซม่อนที่เงียบมาตลอดถึงกับเบิกตากว้างและเมื่อดึงสติของ   ตัวเองกลับมาในวินาทีต่อมา เขาลุกและเดินตามน้ำใสไปทันทีปล่อยหญิงสาวจี๊ดจ๊าด กับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอที่เผยออกมาเพียงแว็บเดียวไปอย่างไม่สนใจ แต่รอยยิ้มของเธอนั้นหาได้รอดพ้นสายตาของเจเนตที่คอยจับตามองอยู่ แม้มีเพียงแว็บเดียวแต่สิ่งที่เห็นก็ถูกรายงานไปให้เอ็ดเวิร์ดรู้

“ออกกันมาได้แล้ว” เอ็ดเวิร์ดพูดสั้นๆสายตามองไปยังทางออกสถานบันเทิง และเขาก็เห็นร่างบอบบางของน้ำใสออกมา และห่างไปอีกหน่อย คือไซม่อนที่เดินตามมา “น้ำใส เธอกำลังจะทำอะไรกันแน่ เอาเถอะ! ฉันจะเล่นไปตามแผนของเธอและตามเก็บดอกเบี้ยจากเธอทุกๆสามวันไปเรื่อยๆ” เอ็ดเวิร์ดกล่าวเยียบเย็นอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้น เมื่อเขาปิดระบบการติดต่อกับอาร์เชอร์และเจเนตไปแล้วหลัง คำสั่งสุดท้ายนั้น

“คุณต้องการอะไร” น้ำใสหันกลับไป เมื่อเธอเองก็รู้สึกถึงการติดตามและประชิดตัวมากขึ้น

“โรส” ไซม่อนเข้าประชิดน้ำใสอย่างรวดเร็ว และเธอคาดไม่ถึงว่าไซม่อนที่เข้าถึงตัวเธออย่างรวดเร็วมือข้างหนึ่งจะคว้าปลายคางเธอไว้ พร้อมกับดึงดันจนแผ่นหลังของเธอแนบกับกำแพงทันที “หรือว่าให้เรียกว่าคุณลูเธอร์ดีละ”

น้ำใสกัดปากตัวเองไว้ ไซม่อนรู้ว่าเธอเป็นใครมาตลอด เขาถึงใส่ไซยาไนต์ในเครื่องดื่มของเธอ เพื่อที่จะกำจัดเธอทิ้งอย่างเลือดเย็นในทันที โหดร้ายสิ้นดี คนแบบเขาช่างประมาทไม่ได้เลย

“ก็ดี! ถ้ารู้กันแล้วนายก็รู้สิ่งที่ฉันต้องการ” น้ำใสเค้นเสียงเปล่งออกไป แม้เธอจะเจ็บไม่น้อย เพราะไซม่อนออกแรงบีบใบหน้าเธอจนเธอรู้สึกว่ากรามจะหักในอีกไม่นานแน่ๆถ้าเขายังไม่ผ่อนแรง แม้เธอจะแข็งแรงแต่ร่างกายเธอก็บอบบางตามฉบับกระดูกผู้หญิง 

“เอามือแกออกมาจากเธอซะ!!!” เสียงเหยียบเย็นดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับปลายกระบอกวัตถุเย็นเยียบที่ไซม่อนรู้ว่าคืออะไรจ่ออยู่ที่ด้านหลังตรงตำแหน่งหัวใจของเขา ไซม่อนมุ่นคิ้วเมื่อเขาไม่รู้สึกตัวเลยก่อนหน้านี้ว่ามีอันตรายกำลังเยื้องย่างเข้ามาจากด้านหลัง ผู้ชายด้านหลังเขาเป็นใครกัน 

“นิ้วแกที่จะลั่นไกกับแรงมือฉันที่จะหักคอผู้หญิงคนนี้ อะไรจะเร็วกว่ากัน”

“ใครจะเร็วกว่าไม่สำคัญ เพราะฉันยังเป็นคนที่มีลมหายใจอยู่” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยเสียงเยือกเย็นไร้ความรู้สึกจนไซม่อนรู้สึกว่าผู้หญิงในกำมือเขาไม่ได้สำคัญกับคนที่จ่อปืนอยู่ด้านหลังเขาเลย

“โอเค โอเค ฉันปล่อยผู้หญิงคนนี้ ส่วนนายก็ปล่อยฉัน” ไซม่อนต่อรอง

“ไม่ ไม่.../หุบปาก!!!” น้ำใสที่ร้องบอกปฎิเสธ เธอจะเสียไซม่อนไปไม่ได้ เพราะเขาเป็นเบาะแสสำคัญของเธอ แต่คำร้องของน้ำใสถูกสกัดกั้นด้วยเสียงเยือกเย็นของเอ็ดเวิร์ด

ไซม่อนค่อยๆคลายมือออก และค่อยๆขยับถอย ในขณะที่เอ็ดเวิร์ดก็ทำตามคำพูด ที่ลดปลายประบอกปืน แต่ยังเล็งไปที่ไซม่อน “ไสหัวไปซะ!” เอ็ดเวิร์ดบอกกับไซม่อน ทำให้ไซม่อนไม่พอใจเป็นอย่างมาก แม้จะพยายามมองใบหน้าคนตรงหน้า แต่ก็ไม่อาจเห็นได้ชัดนัก ชายร่างใหญ่กำยำใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครามีฮูดสวมทับไว้และจุดที่พวกเขาอยู่แสงก็น้อยมาก ไซม่อนจึงไม่อาจเห็นใบหน้าคนที่มาช่วยเหลือน้ำใสได้ชัดๆ แต่ที่แน่ๆ เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ 

ไซม่อนเดินจากไปไม่เร็วและไม่ช้า ครั้งนี้เขายอมปล่อยน้ำใสไป แต่ถ้าเจอกันคราวหน้า เขาจะจัดการกับเธอให้สาสม คงไม่ให้สบายแบบที่ผ่านมาแล้ว น้ำใสคือหนึ่งในสามคนที่มีใบสั่งเก็บ จากองค์กรลับที่เธอหลุดออกมานานหลายปี เธอจะไม่ขึ้นอยู่ในบัญชีเลยถ้าเธอไม่แกว่งเท้าหาเสี้ยนตั้งแต่แรก

“ตามมา” เอ็ดเวิร์ดออกคำสั่งกับน้ำใส เมื่อเธอยืนนิ่ง

“ไม่ไป” เอ็ดเวิร์ดแสยะยิ้มมุมปากทันที และหันไปมองน้ำใสด้วยแววตาที่ทำให้น้ำใสต้องลอบกลืนน้ำลาย ‘ความน่ารักในตัวผู้ชายคนนี้ไปไหนหมดนะ’ น้ำใสคิดในใจ

“หลังจากสิ่งที่เธอทำกับฉัน เธอคิดว่าฉันจะใจดีเข้ามาช่วยเธอฟรีๆอย่างงั้นเหรอ”

“ช่วย? ถ้าคิดจะช่วยฉันก็ควรต้องปล่อยฉันไปสิ แต่ท่าทางคุกคามแบบนี้ ไม่ต่างกับหนีเสือปะจระเข้เลย” 

“จระเข้ที่เธอหมายถึง คือ ฉันที่เป็นผู้ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวของเธออย่างงั้นเหรอแล้วต้องย้ำมั้ยว่าฉันเป็นผัวที่เธอทิ้งมา ตอนนี้ฉันเปลี่ยนสถานะเป็นจระเข้ไปแล้วอย่างงั้นเหรอ” น้ำใสหน้าแดงฉับพลัน เอ็ดเวิร์ดไม่เคยใช้คำแบบนี้กับเธอ มันหนักไปนิดสำหรับคนที่อ่อนหวานน่ารักอย่างเอ็ดเวิร์ด เธอทำอะไรลงไปละเนี่ย!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha