[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 4 : =เฝ้าจับตา= [ 4/4 ]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไม่ไป” น้ำใสทำเป็นไม่ได้ยินและสนใจคำพูดแหน็บแนมเธอยืนกระต่ายขาเดียวยืนยันคำตอบเดิม

“เธอคิดว่าฉันจะไม่กล้าใช้กำลังกับเธออย่างงั้นเหรอ” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยพร้อมกับย่างเท้าเข้าไปประชิดตัวน้ำใสทันที แต่สิ่งที่เอ็ดเวิร์ดคาดไม่ถึงคือน้ำใสมีมีดพก  ทันทีเช่นกันที่น้ำใสดึงมันออกมาจากต้นขาของเธออย่างรวดเร็ว ตอนแรกเธอกะจะไว้ใช้ยามจำเป็นกับไซม่อน แต่เอ็ดเวิร์ดเข้ามาขวางไว้ก่อน 

“คงไม่ลืมนะว่าฉันชำนาญการใช้มันมากแค่ไหน” น้ำใสเอ่ยกับเอ็ดเวิร์ด โดยที่มือจับอาวุธไว้มั่นพร้อมสำหรับการใช้งานได้อย่างไม่ลังเลถ้าเอ็ดเวิร์ดจะคุกคามเธอ

“มาลองกันสักตั้ง” เอ็ดเวิร์ดเข้าหาน้ำใสอย่างไม่มีคำว่ากลัว ฝีมือเธอมีหรือว่าเขาจะไม่รู้ เธอเก่ง เธอชำนาญ ใช่เธอเป็นแบบนั้น แต่ความฉลาดของเธอหายไปไหนหมดนะ! คิดจะใช้ฝีมือของเธอมาปะลองกับเขาอย่างงั้นเหรอ...

เจเนตและอาร์เชอร์กลายเป็นผู้ชม แม้อาร์เชอร์จะติดตามเอ็ดเวิร์ดมาก่อนเจเนตและเคยใกล้ชิดน้ำใสมาบ้างแม้ช่วงสั้นๆ ตอนนั้นเขาก็เห็นแค่ความสดใสน่ารักของน้ำใส ไม่เคยเห็นบทบาทแบบนี้ของเธอมาก่อน แม่เจ้า! ผู้หญิงคนนี้เก่งชะมัด เธอไวมาก แม้จะสวมกระโปรงและรองส้นสูง แต่ให้เธอเก่งและมีอาวุธในมือก็ตามทีแต่เธอกลับเป็นฝ่ายที่ถูกเจ้านายเขารุกเสียมากกว่า และอาร์เชอร์ก็มองออกว่าเจ้านายเองก็ออมมือให้กับเธอไม่น้อย เขาใช้มือเปล่าสาดซัดหมัดใส่น้ำใสที่เธอก็หลบหลีกได้ทุกกระบวนท่าได้อย่างน่าดูชม และมีบางจังหวะที่อาร์เชอร์เห็นว่าเจ้านายลดกำลังและความเร็วลงเมื่อเห็นว่าการเคลื่อนไหวของเธอช้าลง เป็นแบบนี้ทั้งคืนก็หาผู้ชนะไม่ได้แน่ๆ... เฮ้ยยยยย ‘ความรักหนอความรัก’

“สองคนนั้นต่อสู้กันหรือซ้อมมือกัน” เจเนตเอ่ยออกมา เมื่อเธอเองก็ดูออกว่าเจ้านายตนออมมือให้ตลอด เพราะมีหลายจังหวะที่น้ำใสน่าจะโดนอัดเข้าบ้างแล้ว แต่เจ้านายก็ยั้งๆมือไว้ทุกจังหวะนั้น

“หึ! ไม่ได้ซ้อม แต่เจ้านายกำลังกำจัดเรี่ยวแรงคุณน้ำใสต่างหาก”

“แล้วมีดเธอจะไว้ทำไมนะ ถ้าไม่ไปกับเจ้านายแล้วก็ใช้มีดไปเลยไม่ดีกว่า”

“เจเนตเธอไม่เคยมีความรัก พูดไปก็คงไม่เข้าใจ” อาร์เชอร์เอ่ยแต่สายตาไม่ละไปจากภาพตรงหน้าเลย เพราะเขาไม่เคยมีโอกาสได้เห็นสองคนนี้ซ้อมมวยกันมาก่อนเลย 

เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ น้ำใสหอบหายใจเมื่อเรี่ยวแรงเธอจะทัดทานเอ็ดเวิร์ดต่อไปไม่ไหว เขารุกเธอมาตลอดสิบนาทีแบบไม่หยุดเลย ให้เธอแข็งแรงกว่าผู้หญิงทั่วไปมากแค่ไหน แต่ถ้าต้องเจอผู้ชายแบบเอ็ดเวิร์ดรุกหนักขนาดนี้ ก็ไม่อาจทัดทานได้เช่นกัน ‘เอ็ดเวิร์ด คุณบังคับฉันเองนะ’ น้ำใสคิดและเธอต้องใช้อาวุธที่เป็นสิ่งเดียวที่เธอได้เปรียบเขา 

เฟี้ยววววว  เอ็ดเวิร์ดหลบการตอบโต้กลับจากน้ำใสได้อย่างเฉียดฉิว เมื่อน้ำใสงัดเอาทางรอดสุดท้ายทางเดียวของตัวเองออกมาใช้จนได้

“ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักหรอก” เอ็ดเวิร์ดที่ถอยออกมาตั้งหลัก ขยับเดินไปมาต้อนเหยื่อตรงหน้าทีละน้อย แต่น้ำใสไม่ปล่อยให้เอ็ดเวิร์ดต้อนเธอไปมากกว่านี้ แม้เธอจะเหนื่อยไม่น้อยก็ตาม น้ำใสขยับเป็นฝ่ายรุกในที่สุดและเอ็ดเวิร์ดเป็นฝ่ายตั้งรับ ฟิ้วววว ฉับ ฉับ การรุกของน้ำใสเริ่มหนักขึ้นเพราะเวลาที่ยืดเยื้อเธอจะเสียเปรียบอย่างมาก

ฉับ เสียงปลายมีดลากเป็นทางยาวประมาณสามนิ้วที่บริเวณหน้าท้องแบบเรียบของเอ็ดเวิร์ด เขาถอยหลังออกมาทันที ฝ่ามือเขาสัมผัสบาดแผลที่มีของเหลวสีแดงค่อยๆซึมออกมาออกมาอย่างรวดเร็ว ก็รู้ว่ามีดนั้นคมมากแค่ไหนเพราะเขาแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บยามที่โดนแผลแรกไปเลย

“ถอยไปซะ!” น้ำใสเป็นฝ่ายตกใจมากพอดูแต่เธอก็พยายามข่มเสียงไว้ เธอไม่อยากจะทำร้ายเอ็ดเวิร์ดเลย แต่เธอไม่มีทางเลือก แต่เขากลับไม่แสดงความรู้สึกใดออกมาให้เธอได้เห็นเลยสักนิด

“น้ำใสเธอคิดได้ยังไงว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ หลังจากที่เธอกล้าทำร้ายร่างกายฉัน” 

“เอ็ดเวิร์ดเราต่างรู้ดีว่าเราไม่ต้องการจะฆ่ากัน แล้วคุณจะมาขวางฉันให้เรื่องมันยากทำไม”

“น้ำใส เธอกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่บอกกัน” เอ็ดเวิร์ดข่มอารมณ์อ่อนไหวของตัวเองไว้ ใช่! เขาเสียใจที่น้ำใสปิดบังอะไรสักอย่างกับเขา ทำไมเขาถึงไม่ใช่คนที่เธอจะคุยและบอกได้ทุกเรื่อง จริงๆแล้วเธอรักเขาบ้างมั้ย? เป็นสิ่งที่เอ็ดเวิร์ดกังขามาตลอดหลังจากที่น้ำใสหนีไป

“ไม่มีอะไรที่ต้องให้บอก เราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว ฉันต้องย้ำกับคุณอีกกี่ครั้ง” เอ็ดเวิร์ดเปลี่ยนแววตาทันที เธอมองเข้าไปในดวงตาที่ลุกโชกไปด้วยเพลิงโทสะ 

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!” 

ควับ! ฟุบ! อื้ม! สิ้นเสียงคำเตือน เอ็ดเวิร์ดเปลี่ยนกลยุทธ์มาเป็นฝ่ายรุกอีกครั้ง น้ำใสแม้จะถดถอยหลบหลีกได้ทัน แต่เธอรู้ดีว่าถ้าเอ็ดเวิร์ดไม่ปราณีเธอแล้ว ในอีกไม่กี่วินาทีเธอต้องเสียท่าแน่ๆ

“สลบไปแล้ว” เจเนตเบิกตากว้างมองจนดวงตาแทบทะลุออกจากเบ้าตา การต่อสู้แบบดุเดือดเธอเคยเห็นมาไม่น้อย แต่ที่เธออึ้ง! ก็สองคนนั้นรักกันเป็นคนรักกันไม่ใช่เหรอ โอ้! แล้วเมื่อกี้มันใช่เหรอ คนที่เคยรักกันเขาทำกันแบบนี้เหรอ เจ้านายเธอไม่ได้ซ้อมน้ำใส แต่เหมือนเป็นการสั่งสอนมากกว่า น้ำใสสลบเข้าสู่อ้อมแขนเพียงแค่ลำแขนของเอ็ดเวิร์ดฟาดเข้าที่ท้ายทอยเพียงครั้งเดียว

อาร์เชอร์และเจเนตรีบขยับเข้าไปหาเอ็ดเวิร์ดทันที เขาสั่งแค่ให้อาร์เชอร์เปิดประตูรถและบอกให้ต่างแยกย้ายกันไป ทั้งสองคนยืนมองท้ายรถของเจ้านายค่อยๆห่างสายตาออกไป

“มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป”

“ฉันว่าเธอไม่อยากรู้หรอก” อาร์เชอร์พูดแค่นั้น โบกมือลาเจเนตและเดินจากไป ปล่อยให้เธอที่ไม่ค่อยรู้จักเจ้านายคนนี้สงสัยและกังขาต่อไป ของแบบนี้นั่งอธิบายบางทีมันยากเดี๋ยวอยู่ๆไปเธอก็จะเข้าใจไปเอง

น้ำใสที่เริ่มรู้สึกตัวเธอค่อยๆขยับตัวและพยายามขยับตัว...แต่ก็ขยับไม่ได้ เมื่อร่างกายของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกยึดแน่นอยู่บนเก้าอี้

“อื้มมมมมม...” เอ็ดเวิร์ดได้โปรดอย่าทำแบบนี้  น้ำใสน้ำตาไหลพราก เธอพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการพันธนาการจากเชือกที่รัดข้อมือเธอไว้อยู่ด้านหลัง พาดไว้กัหลังเก้าอี้กับผ้าปิดปากที่รัดแน่นจนเธอปวดร้าวซีกแก้ม

เอ็ดเวิร์ดเขามาถึงแล้วดวงตาแข็งกร้าวจ้องมาที่เธอ น้ำใสพยายามอ้อนวอนเขาทางสายตา “อื้ม!” เธอทำได้แค่ครางร้องเสียงในคอ เมื่อมือแข็งแรงของเขาบีบใบหน้าเธอและเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ จับจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ให้ตายเถอะ! เรี่ยวแรงของเขาไร้ความปราณีไม่ต่างกับไซม่อนเลย

น้ำใสมองเข้าไปในดวงตานั้นแม้ทุกอย่างจะพร่าเลือน และทุกอย่างที่เธอไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นมันกำลังจะเกิดขึ้น เมื่อเอ็ดเวิร์ดเอามีดของเธอขึ้นมาชูโชว์ต่อหน้าเธอ 

“อยากลองเซ็กส์เวอร์ชั่นกระทำชำเรามั้ย” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha