[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 7 : = XXXเวอร์ชั่นกระทำชำเรา = [3/6]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เอ็ดเวิร์ดนั่งนิ่งอยู่ในรถ เขานั่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อคืน สายตาจับจ้องมองทางออกของโรงแรมอย่างรอคอย 

! ตอนที่น้ำใสสลบไปตอนนั้นเขาตกใจไม่น้อย ปกติเธอไม่อ่อนแอแบบนี้ หรือว่าครั้งนี้เขาทำเกินกว่าเหตุ เขาไม่ได้อยากให้เธอเกลียดเขาเลยแต่เมื่อเห็นว่าเธอทำทีรังเกียจเขา มันทำให้เขาอดโมโหและน้อยใจไม่ได้ แต่จะว่าไปความรู้สึกที่ได้รับก็ไม่แย่ในแง่ความรู็สึกของร่างกายเธอยังคับแคบนุ่มแน่นไม่เปลี่ยน ความน่ารักน่าหลงใหลที่เขามีต่อเธอไม่ได้เปลี่ยนไป แม้ตัวเองจะทิ้งโน้ตแบบนั้นไว้แล้วก็ไม่อาจทำใจทิ้งเธอไว้ เขายังไม่ได้นอนทั้งคืนจึงมานั่งถ่างตาลอบรอมองเธอ

ใบหน้าคร้ามรกครึ้มไปด้วยหนวดเคราครุ่นคิด น้ำใสกำลังจะทำอะไร   ไซม่อนผู้ชายคนนั้นเป็นสมาชิกองค์กรลับที่มีลัทธิที่เขาเองก็ไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลย เขาจำรอยสักที่หลังต้นคอของไซม่อนได้ เขายังไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน เคยเห็นแต่ในภาพที่โนอาร์เคยบอกเขาไว้

“ผู้ชายที่เป็นสมาชิกองค์กรนี้จะมีรอยสัก แทบดำกว้างหนึ่งเซ็นยาวสองนิ้วที่ต้นคอ สายตาของคนทั่วไปเห็นแค่รอยดำเป็นทางยาว แต่จริงๆแล้วบนแถบดำนั้นมีรหัสบางอย่างอยู่ที่ต้องใช้เครื่องมือบางอย่างเท่านั้นถึงจะเห็น...”

“สมาชิกเฉพาะผู้ชายอย่างงั้นเหรอ”

“เปล่าครับ ผู้หญิงก็เป็นสมาชิกได้ แต่พวกเธอจะถูกตีตราสัญลักษณ์สักรูปดอกไม้ไว้ที่กลีบสะโพกด้านใน รูปลักษณ์แตกต่างกันออกไป ผู้หญิงที่เป็นสมาชิกเท่าที่ผมพอทราบมาจะเป็นเด็กที่ถูกองค์กรชุบเลี้ยงมา พวกเธอจะถูกสักไว้ตั้งแต่เด็กๆ ข่าวลือที่น่าจะเชื่อถือได้ว่าพวกเธอจะไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกทำสัญลักษณ์ไว้ เด็กที่ถูกเลี้ยงมาเป็นนักฆ่าเดนตายน่าสงสารมากครับ...”

คำบอกเล่าที่โนอาร์เคยบอกเขาไว้ประกอบกับที่เขาเห็นรอยสักของไซม่อน เมื่อคืนนี้เขาจึงค้นหาสัญลักษณ์บนตัวน้ำใส ‘กุหลาบ’ ของเธอมันมีจริงๆ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสังเกตร่างกายเธอแบบละเอียดลึกมาก่อน ทำไมเธอถึงไม่บอกเขาเลยหรือเธอไม่อยากพูดถึงมัน เขาก็พอเข้าใจแต่ตอนนี้เธอกำลังเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับพวกมันอีกเพราะอะไรละกัน “น้ำใสคุณต้องการอะไรจากพวกมัน” คำเปรยเบาๆที่ไม่มีใครตอบเขาได้

“ลูส!”

“น้ำใส!” เสียงปลายสายเอ่ยกลับมาทันทีเมื่อเขาไม่เคยลืมเสียงนี้ เธอหายไปนานสองสามเดือนแล้ว “เกิดอะไรขึ้น! กำลังจะทำอะไร...บอกมาเดี๋ยวนี้!!!” เสียงปลายสายแฝงคำสั่งเคร่งเครียด จนคนที่ถือหูโทรศัพท์บีบมือแน่นขึ้น

“ลูส ได้โปรดอย่าบังคับกันเลยนะคะ คุณไม่ต่างกับพ่อของฉัน ได้โปรดเชื่อใจกันอีกครั้ง...ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”

เฮ้ยยยย!!! เสียงเว้าวอนในสายทำให้ลูสต้องถอนหายใจ เขาไม่เคยได้ยินคำขอร้องจากเด็กคนนี้มาก่อน น้ำใสถ้าเธอไม่อยากบอก ให้ใครไปง้างปากเธอก็ไม่มีทางบอกความลับทุกอย่างมันจะตายไปพร้อมกับเธอ “ตกลง”

“ดึงความสนใจของเอ็ดเวิร์ดให้สักระยะหนึ่งได้มั้ยคะ...ฉันคิดว่าตอนนี้เขากำลังสุ่มจับตาดูฉัน ที่ที่ฉันไปมันไม่เหมาะกับเขา ฉันไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน”

“เรื่องนั้นพอทำได้ แต่เธอรู้ใช่มั้ยว่ามันได้ไม่นาน...เอ็ดเวิร์ดเป็นยังไงเธอก็น่าจะรู้” 

“ค่ะ ฉันรู้ ฉันต้องการเวลาไม่นาน”

“อีกนานมั้ยน้ำใส สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่มันจะจบลง” น้ำใสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ค่ะ อีกไม่นานค่ะ” น้ำใสจำต้องตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว เธอจะหลอกลูสได้มั้ยเธอก็ไม่รู้

“น้ำใส สำหรับฉันแล้วเธอสำคัญกับฉันเท่าๆกับเมแกน เธอรู้ใช่มั้ย”

“อื้ม! ค่ะเจ้านาย” น้ำใสปาดน้ำตาที่ไหลออกมาทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่เกี่ยวข้องกับเขาทางสายเลือดแต่แค่ภารกิจที่เธอถูกส่งไปช่วยเขาครั้งเดียวเมื่อหลายปีก่อน การเจอกันครั้งแรกระหว่างเขากับเธอที่บุกบ่าฟันฝ่าเอาชีวิตเกือบไม่รอดมาด้วยกัน เขาถึงกับยอมจ่ายเงินมหาศาลกับงานอีกหนึ่งงานเพื่อแลกกับเธอออกมาจากองค์กรนั้น ลูสจะรู้สึกอย่างไรถ้าทุกอย่างที่เขาทุ่มเทให้กับเธอกำลังสูญเปล่าเมื่อเธอกำลังจะกลับไปสู่ความชั่วร้ายแบบที่ชาตินี้คงไม่มีใครอยากพบเจอเลย 

อำนาจบารมีของลูสคุ้มครองเธอมานานนับหลายปี เขาเป็นใบเบิกทางให้เธอได้มีชีวิตปกติ เธอกำลังจะแต่งงานมีครอบครัวกับชายที่แสนดีสำหรับเธอ...

ครัก! เธอวางสายจากลูสเมื่อลูสรับปากแล้วว่าจะจัดการเรื่องของเอ็ดเวิร์ดให้ ตอนนี้เธอแค่รอ เธอไม่สามารถออกไปจากห้้องพักในสภาพแบบนี้ได้ เธอกำลังผู้ช่วยเฉพาะกิจ ฮานน่ากำลังจะมาหาเธอที่นี่ หญิงสาวเปรี้ยวจี๊ดที่เธอสาดเครื่องดื่มใส่เมื่อคืน หลังจากที่เธอทำแบบนั้นแล้วเธอก็สร้างสถานการณ์ให้ไซม่อนออกมาจากตรงนั้น ไซยาไนย์ ไม่ปลอดภัยนักถ้ามันกระทบต่อร่างกายไม่ว่าจะรูปแบบไหน

ก็อก ก็อกก็อก ก็อก เสียงเคาะตามสัญญาณ น้ำใสเปิดประตูทันที

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอละเนี่ยโรส!” ฮานน่าร้องออกมาอย่างเหลือเชื่อเมื่อมองสภาพเพื่อนสาว

“เรื่องมันยาว แล้วเรื่องที่บอกให้ทำเป็นไงบ้าง” น้ำใสหวาดระแวงเกี่ยวกับเอ็ดเวิร์ดเธออยากรู้ว่าเขายังแอบสุ่มเธออยู่มั้ย และเมื่อฮานน่าเปิดภาพที่เธอบันทึกในโทรศัพท์ให้น้ำใสดู แม้ไม่ค่อยชัดนักแต่เธอก็ไม่ได้ลืมรถประจำของเอ็ดเวิร์ด

“เธอจะเอายังไง” น้ำใสครุ่นคิด เธอต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะถ้าเขาสุ่มเธออยู่แบบนี้อีกไม่นานเขาต้องบุกกลับเข้าอีกถ้าเขายังไม่เห็นเธอออกไป



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha