[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 8 : = XXXเวอร์ชั่นกระทำชำเรา = [4/6]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

กรี้งงง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเอ็ดเวิร์ดดังขึ้น “เจ้านายครับ คุณน้ำใสทำอย่างที่เจ้านายคาดการณ์ไว้จริงๆครับ เธอลอบออกจากโรงแรมด้วยชุดของพนักงานโรงแรมทางด้านหลังไปแล้วครับ” เอ็ดเวิร์ดเผยรอยยิ้มออกมา เสียงสตาร์ทรถดังขึ้น เขาต้องกลับไปตามคำเรียกหาของลูสที่มีเรื่องต้องคุยกับเขา เวลามันลงตัวจนน่ากลัวว่าจะเป็นแผนของลูส เอาเถอะ! เขาอุตส่าห์ทำตามคำขอร้องของน้ำใส ก็ช่วยเล่นไปตามน้ำเสียหน่อย

“จะนั่งมองหน้ากันอีกนานมั้ย” ลูสเอ่ยถามอย่างหัวเสีย เมื่อเจอคนกำลังพาลเกเรใส่ซึ่งๆหน้า

“เรียกมาเองนะครับคุณน้องเขย” เอ็ดเวิร์ดพาลเกเรใส่จริงๆ ซึ่งเวลาปกติ

เขาไม่เป็นแบบนี้หรอก 

“ก็รู้อยู่แล้ว จะไปไหนก็ไปเลย แต่อย่าไปยุ่งกับน้ำใส...สัก...สักวันสองวันแล้วกัน” ฮึ เอ็ดเวิร์ดหัวเราะเสียงในคอ

พรึ่บ! “คุณน้องเขย...ไหนๆก็เจอหน้าแล้ว ขอถามหน่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับองค์กรที่นายพาน้ำใสออกมาบ้างมั้ย” ลูสเคร่งเครียดในทันที

“ไม่อยากให้นายเข้าไปยุ่ง”

“แต่น้ำใสกำลังเข้าไปยุ่งกับพวกมัน...นายรู้!” คิ้วหนาของลูสขมวดเข้าหากัน เมื่อเอ็ดเวิร์ดมองเขาออกในทันที

“พอจะมีข้อมูลอยู่บ้างสินะ...น้ำใสเคยเป็นสมาชิกขององค์กรที่ชื่อว่า   ดาร์กมูนโค็ดเนมของเธอคือโรส น้ำใสเป็นมือหนึ่งในรุ่นของเธอ”

“มือหนึ่ง! หมายความว่าไง”

“เธอต้องเป็นที่หนึ่งเท่านั้น รางวัลของมันคือการยังมีชีวิตอยู่ แต่กว่ารางวัลนี้จะมาอยู่ในมือเธอ ต้องมีเด็กวัยเดียวกับเธอล้มตายไม่น้อยด้วยน้ำมือของเธอเอง” เอ็ดเวิร์ดรู้สึกถึงความชาวาบไปทั่วทั้งตัวในฉับพลัน ความจริงที่เขาไม่เคยรู้ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความกระจ่างใส แววตาที่ให้ใครได้จดจ้องมองก็อดไม่ได้ที่จะทำให้คนคนนั้นตกหลุมรักเธอ ที่แท้น้ำใสเธอต้องผ่านอะไรมาตั้งมากมาย

“เหตุผลอะไรที่เธอต้องกลับไปหาพวกมัน”

“ผมไม่แน่ใจ...เชื่่อเถอะ! ถ้ามันไม่สำคัญ นายคิดว่าเธออยากกลับไปคลุกคลีกับพวกที่จิตใจเป็นสัตว์เดรัจฉานแบบนั้นเหรอ”

“ทำไม!!ถึงไม่ห้ามเธอ”

“…ไม่ใช่ว่าไม่อยากห้าม แต่มันห้ามไม่ได้ ถ้าอยากให้เธอหยุด นายต้องล่ามโซ่เธอและขังเธอไว้ตราบนานเท่านาน...แล้วนายคิดว่านายจะทำกับเธอแบบนั้นได้มั้ย!” กรามแกร่งขบกัดแน่น เอ็ดเวิร์ดเขาเคยคิดว่าเขาคือคนสำคัญที่สุดของน้ำใส ใกล้ชิดเธอมากกว่าใครไปแล้วในปัจจุบันนี้ และเป็นคนที่รักเธอมากกว่าใคร แต่เขาต้องยอมรับความจริงว่าเขาไม่ใช่คนคนนั้นของเธอ ลูสเขาคนนี้ต่างหากที่ยังคงเป็นคนที่เข้าใจเธอดีกว่าเขา รู้จักเธอจริงๆกว่าเขา

เฮ้ยยย!!! ลูสถอนหายใจ ผู้ชายด้วยกันมองแว็บเดียวเขาก็มองออกว่าตัวเองล้ำเส้นมากไปแล้ว “เอ็ดเวิร์ด...นั่นเป็นน้ำใสในอดีต นาย...”

พรึ่บ! แต่เอ็ดเวิร์ดก็เดินจากไปเสียแล้ว ลูสได้แต่ถอนหายใจอีกครั้ง เขาก็ได้แต่หวังว่าเอ็ดเวิร์ดจะไม่ดึงตัวตนในอดีตของน้ำใสกลับมา ตัวตนที่เจ้าตัวไม่อยากจำ ไม่อยากได้มันอีกแล้ว “เอ็ดเวิร์ด...”

กริ้งงงง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเอ็ดเวิร์ด “เจ้านายครับ! คุณน้ำใสกำลังเดินทางไปมอสโคว์”

“นายหาตั๋วทันเที่ยวบินเดียวกับเธอมั้ย”

“พวกเราสองคนได้ตั๋วเดินทางพร้อมกับเธอครับ”

“ดีมาก และฉันจะรีบตามไปทันที” เอี๊ยดดดด เสียงยางรถบดถนนออกไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่ลังเลที่หมายที่จะไป

เอ็ดเวิร์ดแหงนมองเครื่องบินพาณิชย์ที่ทะยานเหินขึ้นสู่ฟากฟ้าที่ค่อยๆห่างสายตาเขาไปเรื่อยๆ เธอไปแล้ว มอสโคว์อย่างงั้นเหรอ เขาไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกเลยการเดินทางไปที่นั่นครั้งล่าสุดมันเลวร้ายมากตอนที่เขาเดินทางกลับมา เขาไม่เคยลืมผู้หญิงอีกคน ‘ปลาดาว’ 

“คุณเอ็ดเวิร์ดใช่มั้ยคะ” เอ็ดเวิร์ดหันกลับเพื่อมองเจ้าของเสียงหวาน และเขาทำเพียงพยักหน้าเมื่อเห็นยูนิฟอร์มของเธอ “เจ้านายของดิฉันทราบว่าคุณต้องการเดินทางไปมอสโคว์ ถ้าคุณไม่รังเกียจเจ้านายของดิฉัน ท่านยินดีให้คุณร่วมเดินทางไปด้วยกันกับเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวค่ะ”

“เจ้านายคุณเป็นใคร” เธอคนนั้นแค่ยิ้มและผายมือให้เขาเดินตามเธอมาเพื่อมาพบเจ้านายของเธอ

เอ็ดเวิร์ดมองบนทันทีเมื่อเห็นเจ้านายของแอร์โฮตเตส “ทำไมถึงมองลุงแบบนั้นเล่าเจ้าหลานชาย”

“พ่อผมไม่เคยมีพี่ชายนะครับเท่าที่ผมทราบ มิตเตอร์อเล็กส์”

“แล้วอยากจะไปด้วยกันมั้ย วันนี้ไม่มีเที่ยวบินไปมอสโคว์อีกแล้วนะ ไม่กลัวแม่สาวไทยคนนั้นจะหายวับไปอย่างงั้นเหรอ ลูกน้องสองคนนั้นหลานแน่ใจหรือว่าจะเอาเธออยู่ ว่าที่หลานสะใภ้ของฉันคนนี้ไม่ธรรมดาเลยว่ามั้ย” เอ็ดเวิร์ดเอือมระอากับหนุ่มใหญ่ที่อยากจะเกี่ยวพันเป็นเครือญาติกับเขาคนนี้เสียเหลือเกิน อเล็กส์ เครวอส พ่อแท้ๆของเขาไม่อยากให้เขากลับมาใช้ชีวิตที่มอสโคว์หรือเกี่ยวพันกับคนคนนี้ คนที่อยากได้เขาไปเป็นทายาทมาเฟีย พ่ออยากให้เขาเป็นลูกชายของอดัม เบนเนต ซึ่งเขาก็อดยอมรับไม่ได้ว่าเรื่องนี้พ่อคิดถูก เขาอยากอยู่กับแม่น้ำฟ้าและ ท่านอดัมจริงๆ ครอบครัวนี้อบอุ่นยิ่งนักจนเขาอยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ตลอดไป 

“ทำไมถึงอยากยุ่งเรื่องของผมนัก”

“เพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกันไงละ...เอาน่า! ไปด้วยกันเถอะ ฉันชอบสาวไทยคนนั้นนะ เธอเด็ดเดี่ยวเอาเรื่องเลยละ เหมาะกับหลานดีนะ” เอ็ดเวิร์ดไม่เอ่ยอะไรอีกเลย เพราะดูแล้วเรื่องราวระหว่างเขากับน้ำใส อเล็กส์คงรู้หมดแล้ว ไม่ละ! พูดให้ถูกรู้มาโดยตลอดมากกว่าจากสายตาที่เขาฉายบอกมาเป็นนัยๆ

“สักวันผมจะบอกท่านอดัมว่าคุณเข้ามาวุ่นวายกับผม” อเล็กส์ยิ้มออกมาในทันที

“ถ้าหลานอยากบอก คงบอกไปนานแล้ว คงไม่รอมาถึงตอนนี้หรอก เกือบปีแล้วนะที่ลุงเฝ้าติดตามหลาน...บางทีลุงก็รู้สึกอิจฉาที่อดัมได้ความรักจากหลานมากกว่าลุงที่เป็นลุงแท้ๆ” เอ็ดเวิร์ดไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่ออังเดรเขามีพี่ชาย พึ่งมารู้เมื่อไม่นานมานี้ แม้ตอนนี้พ่อจะปลอดภัยดีแต่ผลพวงจากอาการบาดเจ็บเมื่อครั้งที่ถูกลอบฆ่าทำให้ร่างกายของพ่อไม่สู้ดีนัก อเล็กส์ เครวอส ซึ่งจริงๆแล้วเขาก็คือพี่ชายแท้ๆของพ่อจริงๆ แต่เด็กที่ถูกรับเลี้ยงด้วยครอบครัวอุปถัมภ์ก็จะต้องเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของพ่อแม่อุปถัมภ์ ความลับที่เอ็ดเวิร์ดไม่เคยรู้ว่าปู่แท้ๆของตัวเองที่ตอนนั้นถูกคุณปู่พีทสั่งเก็บแท้จริงแล้วมีลูกชายอีกหนึ่งคนที่ถูกย่าที่เขาไม่เคยมีโอกาสรู้เรื่องของเธอมาก่อนพาหนีไป แต่ย่าก็ไม่อาจเลี้ยงดูพี่ชายคนนี้ของพ่อได้   อเล็กส์จึงถูกส่งไปไว้ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อย่าของเขาถูกจับเพราะเสพย์ยาและเสียชีวิตในเวลาต่อมาไม่นานเพราะเสพย์ยาเกินขนาด

เอ็ดเวิร์ดทอดสายตามองกลุ่มเมฆยามที่เครื่องบินเจ็ททะยานขึ้นสู่เวหาจุดหมายปลายทางเดียวกับเครื่องบินพาณิชย์ลำที่เขาแหงนมองเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา การเดินทางห่างกันเพียงหนึ่งชั่วโมงแต่เครื่องบินขนาดเล็กจะใช้เวลานานกว่า น้ำใสจะถึงมอสโคว์ก่อนเขาสามชั่วโมง ไม่รู้สินะ! เขาไม่ได้กังวลมากนักว่าเธอจะหลุดพ้นสายตาคนของเขาไปได้ง่ายๆ เวลาสามชั่วโมงน่าจะถ่วงเวลาให้เขามากพอ

“รับเครื่องดื่มอะไรดีค่ะ” แอร์โฮตเตสคนเดิมถามเขาอย่างมีมารยาทและความตั้งใจในหน้าที่ เอ็ดเวิร์ดทอดมองเธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาพิจารณามากขึ้น แววตาเธอแน่วแน่มุ่งมั่นเกินกว่าจะเป็นแค่แอร์โฮตเตสประจำเครื่องบินส่วนตัว เขาจึงบอกให้เธอเอาอะไรมาก็ได้ เพราะตอนนี้เขาใคร่สนใจเรื่องอื่นของเธอมากกว่า

“ทำงานกับอเล็กส์ เครวอส มานานเท่าไหร่แล้ว”

“สามปีค่ะ” เธอตอบคำถามราบเรียบพร้อมกับชงเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมแอลกอฮอล์เล็กน้อยให้กับเอ็ดเวิร์ดไปเรื่อยๆ ปกติเอ็ดเวิร์ดไม่ใช่คนที่จะเอ่ยพูดคุยกับใครก่อนง่ายๆ แต่กลับเธอคนนี้เขากลับพูดคุยถามบ้างตอบบ้างกับเธอได้เรื่อยๆ ทำให้อเล็กส์ แอบลอบยิ้มยามเมื่อเห็นดังนั้น 




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha