[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 9 : = XXXเวอร์ชั่นกระทำชำเรา = [5/6]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

น้ำใสมองความเวิ้งว้างว่างเปล่าของท้องฟ้า คิ้วเรียวยาวที่เคยเหยียดตรงได้รูปอย่างงดงามขณะนี้มันมุ่นขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด 

“เฮ้!! ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย โรสเธอเป็นมือหนึ่งและจะเป็นเสมอ”   ฮานน่าให้กำลังใจ

“ขอบใจมากนะ แต่บอกตรงๆเลยว่าตอนนี้ฉันทั้งกังวลและกลัวมากๆ ฉันไม่อยากพลาด...ไม่สิ! ฉันพลาดไม่ได้ต่างหาก” ฮานน่ายิ้มให้กำลังใจอีกครั้ง เธอเข้าใจดีเพราะครั้งนี้มันไม่ใช่ภารกิจแต่มันคือการช่วยชีวิตสิ่งเดิมพันของมันคือญาติตามสายเลือดของน้ำใส

“ฉันจะไม่ทิ้งเธอแน่นอน” น้ำใสส่ายหน้าไปมา 

“ไม่ได้ฮานน่า เธอทำเท่าที่ฉันให้ทำแค่นั้นพอแล้ว อย่าเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ให้มากกว่าที่เป็นอยู่ ถ้าวันใดที่พวกมันรู้ว่าเธอเข้ามาช่วยเหลือฉันเธอจะเดือดร้อน อย่าลืมสิ! ว่าเธอเป็นอะไร” ฮานน่าเป็นสายลับ ‘เคจีบี’ ที่อยู่ในช่วงพักจากภารกิจแฝงตัว ทันทีที่ฮานน่าได้รับการติดต่อจากน้ำใส เธอไม่ปฎิเสธที่จะเข้ามาช่วยเหลือเพื่อนสาวคนนี้ พวกเธอเจอกันในภารกิจของลูสเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้น   ฮานน่าเสียท่าเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้งที่เวียดนาม เธอถูกยิงตกธารน้ำที่มีน้ำป่าไหลเชี่ยวกราด ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ตัวเล็กนิดเดียวอย่างน้ำใสจะกระโดดลงตามเธอไปในทันทีอย่างไม่ลังเลโดยไม่รู้ว่าเธอตายไปเหรอยัง ผู้หญิงที่กล้าบ้าบิ่นเสียสละขนาดนี้ใครเล่าจะไม่อยากได้มาเป็นเพื่อนที่เป็นได้ทั้งเพื่อนรักเพื่อนตาย

ตอนที่เธอได้รับการติดต่อจากเพื่อนว่า เพื่อนรักกำลังจะแต่งงานมีครอบครัว ตอนนั้นเธอยินดีและดีใจมาก แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอกลับมาเจอเพื่อนอีกครั้งที่หน้าประตูห้องพักด้วยสีหน้าและแววตาสิ้นหวังอย่างกับคนอยากตาย ให้ตายเถอะ! ทำไมนะ! เธอคนนี้ถึงไม่มีสิทธิ์จะมีความสุขกับเขาเสียที

“โรสแล้วเธอมั่นใจแค่ไหนว่าเขาจะไม่ตามเธอมา”ฮานน่าหมายถึงเอ็ดเวิร์ด

“ไม่รู้สิ! บางทีการที่ฉันให้เขาไปหาลูส เขาอาจจะตัดใจจากฉันไปเลยก็ได้ ผู้หญิงที่มีประวัติความเป็นมาน่ากลัวอย่างฉันบางทีฉันก็ไม่คู่ควรกับเขาก็ได้” น้ำใสระบายความในใจออกมาอย่างหดหู่ การที่เธอให้ลูสช่วยถ่วงเวลาเอ็ดเวิร์ดนั้น มันไม่ใช่แค่เป็นการถ่วงเวลา ข้อมูลจากลูสที่มีเพียงลูสเท่านั้นที่รู้บางทีอาจจะทำให้  เอ็ดเวิร์ดตัดใจจากเธอได้จริงๆ ก็ได้...

การสนทนาของฮานน่ากับน้ำใสทำให้คนสองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าหันมามองตากัน อาร์เชอร์ต้องคอยปิดบังใบหน้าของตนไว้ตลอดเวลา เพราะเขาไม่อยากประมาทที่จะให้น้ำใสเห็นหน้าเขา ส่วนเจเนตไม่มีปัญหาอยู่แล้วแต่มันไม่ควรถ้า   เจเนตจะไปปรากฎตัวให้น้ำใสเห็นหน้าบ่อยๆ ในหลายๆ สถานที่ที่น้ำใสไปหลังจากนี้ พวกเขาก็ได้แต่หวังว่าเจ้านายคงติดตามมาในเร็ววัน 

มอสโคว์มันเป็นถิ่นของเอ็ดเวิร์ดเลยก็ว่าได้ แม้เขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่แต่คนในวงการน้อยนักจะไม่รู้จักเขาคนนี้ ‘มาเฟีย’ คำคำนี้ดูเป็นคำทั่วๆไป แต่สำหรับเขาคนนี้ยังมีฉายาที่คนในวงการมาเฟียด้วยตั้งให้ ‘มาเฟียนักสังหาร’ เมื่อปีก่อนที่เขาเดินทางมาที่นี่ มีมาเฟียหลายคนหายไปจากวงการแบบหาสาเหตุหาร่างไม่เจอมากมาย ตอนนั้นพวกเขามากันสองพี่น้องข่าววงในที่พูดกันต่อๆนั้น บอกเพียงว่าเขามาช่วยพ่อแท้ๆของเขา แต่ไหงกลายเป็นว่าคนในวงการมาเฟียหายสาบสูญไปไม่น้อย ทำให้เกิดความกังขากันว่าตอนนั้นสองพี่น้องต่างสายเลือดมาทำอะไรกันแน่

อร้ายยยย เสียงร้องด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆเธอก็ถูกเข้าประกบจากด้านหลังและช้อนร่างบางเบาของเธอเข้าสู่อ้อมแขนแข็งแรงของเขา

“เอ็ดเวิร์ด!” น้ำใสเอ่ยเรียกแสร้งความเง้างอนอย่างมีความสุขไว้ 

“เคยคิดไว้มั้ยว่าเราจะมีลูกกันสักกี่คนดี” เสียงกระซิบแหบพร่าพร้อมขบเม้มหยอกล้อหูเล็กๆนั้น สองแขนเล็กโอบรอบคอแกร่งไว้แน่น แก้มสาวแดงก่ำ แววตาไม่ปกปิดความสุขที่ล้นปรี่ออกมา

“…ไม่เคยคิดถึงจำนวน แต่ไหนๆก็ถามออกมาแล้ว ก็ตอบเลยละกันในฐานะเป็นคนอุ้มท้อง ขอสามคนค่ะ” เอ็ดเวิร์ดยิ้มเผยฟันขาวบ่งบอกถึงความสุขมากเช่นกัน

“จัดไปจ๊ะที่รัก” พรึ่บ! สองขายาวแข็งแรงก้าวย่างอย่างมั่นคงไปยังเตียงกว้าง ร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนนอนทอดกายอยู่บนเตียงใหญ่ที่แสนอบอุ่น “น้ำใส ผมรักคุณ” 

“ฉันก็รักคุณค่ะ เอ็ดเวิร์ด” สิ้นเสียงคำชื่นอกชื่นใจของทั้งคนพูดและคนฟัง ริมฝีปากต่างก็เข้าหาประกบปิดผนึกเบียดเสียดกันและกัน ดั่งกับว่าพวกเขาจะกลืนกินกันและกันเสียอย่างงั้น จุ๊บ จ๊วบ จุ๊บ

ตึ๋ง!

พรึ่บ! / พรึ่บ!

“เป็นอะไรเหรอเปล่าคะ” เอ็ดเวิร์ดที่ต้องสะดุ้งเพราะฝัน มันเป็นฝันดีที่เกิดจากความทรงจำของเขาเอง 

“เป็นอะไรไป..” เสียงเพื่อนข้างกายเอ่ยถามเมื่อน้ำใสที่ผวาตื่น

“มันก็แค่ฝัน” คำตอบเหมือนบอกกับตัวเองเสียมากกว่า...



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha