[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 10 : = XXXเวอร์ชั่นกระทำชำเรา = [6/6]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ชึ่ง ชึ่ง ชึ่ง เสียงดนตรีอันเป็นเอกลักษณ์ของพื้นที่ สองสาวที่พึ่งมาเหยียบแผ่นดินรัสเซียกรุงมอสโคว์ในวันนี้พวกเธอก็ไม่ยอมเสียเวลา 

“ไม่เมาไม่กลับ ฉันจะเอาเบียร์ของที่นี่มาอาบให้มันซึมซับเข้าไปในร่างกายฉันทุกเส้นทาง...เบียร์จ๋าฮานน่ามาแล้วจ๊ะ” น้ำใสยิ้มขบขันกับท่าทางของเพื่อน วันนี้พวกเธอจะสนุกกันให้สุดเหวี่ยง เพราะหลังจากวันนี้ไปเธอคงไม่มีโอกาสได้รู้สึกแบบนี้อีกแล้ว

จุ๊บ จุ๊บ น้ำใสหันไปมองต้นกำเนิดเสียง โอ้ยยยย!!! อิจฉา บาดใจ ไปทำกันแบบนี้ไกลๆฉันได้มั้ย น้ำใสเค่นเขี้ยวเคี้ยวฟันมองคู่รักที่นั่งถัดจากพวกเธอไปนิดเดียวที่กำลังนัวเนียกัน จนเธอเกิดพลังทำลายล้างเสียอย่างงั้นเหรอ

“คิดถึงเขาเหรอ”

อื้ม “มากด้วย แม้เมื่อวานจะจากกันไม่ดีนัก เขาร้ายกาจกับฉันมาก”

หึหึหึ ฮานน่าหัวเราะในคอเสียงอ้อแอ้ “ตอนแรกฉันเห็นเธอ คิดว่าไปฟัดกับหมามาเสียอีก เขาเป็นคนใช่มั้ย...โอ้ย!” น้ำใสฟาดต้นแขนเพื่อน และเสียงหัวเราะของพวกเธอก็ดังขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรี เสียงชนแก้วของมิตรภาพดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

“เจ้านายมาแล้ว” เจเนตร้องบอกคนข้างกาย เมื่อเห็นชายร่างสูงที่เธอเริ่มคุ้นเคยเดินเข้ามา 

“นิ่งๆหน่อย” อาร์เชอร์ร้องเตือน

“เอาไงต่อ” เจเนตถามทันที

“รอและจับตามองต่อไป...อ่อ! แยกสองคนนั้น...นายสั่งมาแล้ว” เจเนตที่ยังใหม่กับการทำงานร่วมกับอาร์เชอร์เบิกตากว้างทันที 

“ตอนไหน เจ้านายสั่งตอนไหน”

“ลืมบอก! เรื่องภาษามือ” เจเนตเข้าใจโดยทันที “เธอกลับไปพักได้แล้ว...” อาร์เชอร์เอ่ยจบก็ลุกจากเก้าอี้และเดินไปยังบาร์ที่น้ำใสและฮานน่านั่งดื่มกันอยู่

“สวัสดีครับ” น้ำใสหลี่ตาเพ่งมองคนที่พึ่งเข้ามาทักทาย แต่ปริมาณแอล-กอฮอลในร่างกายทำให้เธอไร้ซึ่งประสิทธิภาพและความสามารถไป การจดจำใบหน้าคนที่เคยคุ้นเคยเป็นความสามารถพิเศษของเธอ แต่ในขณะนี้เธอเมามายเกินพิกัดทำให้สมองส่วนนั้นทำงานได้ไม่เต็มที่  แต่เขาคนนั้นไม่ได้สนใจเธอนักเขาสนใจฮานน่า และดูเหมือนเพื่อนสาวเธอจะถูกอกถูกใจชายผู้นี้ไม่น้อย ทำไมนะ! ถึงรู้สึกคุ้นๆ แต่พอพยายามจะคิดและเหมือนจะใกล้ความจริง แก้วก็ถูกยื่นส่งมาให้ 

“ชนแก้ว!” พรึ่บ! น้ำใสแม้ร่างกายจะแข็งแรงและเธอก็คอแข็งนะ แต่นี่เธอนั่งมากว่าสี่ถึงห้าชั่วโมงแล้ว ดื่มกันตลอด ก็ขอสลบมันเลยตรงนี้แล้วกันเพราะอย่างไรฮานน่าก็ต้องพาเธอไปนอนก่อนที่จะไปไหนต่อแน่ๆ 

พรึ่บ! น้ำใสพลิกตัวบนเตียงกว้างทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับที่นอนนุ่ม   ฮานน่าห่มผ้าให้เธอก่อนจะออกจากห้องไปและเป็นไปตามต้องการของเอ็ดเวิร์ดที่คืนนี้เขาจะได้ใกล้ชิดน้ำใสอีกครั้งหลังจากการเดินทางอันยาวนานสิบกว่าชั่วโมง ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นพวกจิตไม่ปกติที่ต้องทำทีเป็นคนบ้ากำลังหรือเก็บกดที่ลักขโมยเขากินละเนี่ย...มันน่านักนะ! การลอบเข้ามาในห้องนี้ก็แสนง่ายดายเมื่อ อาร์เชอร์จัดการเรื่องประตูให้ แต่ก็ไม่ง่ายนักที่จะตบตาสายลับเคจีบีอย่างฮานน่า โชคดีที่หล่อนมึนเมาไม่น้อย

ซู่ซู่ซู่ เสียงน้ำในห้องน้ำไม่ได้สร้างความตกอกตกใจใดๆให้กับน้ำใสแม้แต่น้อยเพราะเธอก็คงคิดว่าเป็นฮานน่าที่กำลังอาบน้ำอยู่ คงคาดไม่ถึงว่าจะเป็นคนที่เธอพยายามหนีมา

น้ำใสไม่รู้ว่าเธอหลับมานานแค่ไหนแต่ตอนนี้เธออยากอาบน้ำล้างตัวแล้วเหมือนกัน เสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลงแล้ว ฮานน่าคงอาบเสร็จแล้ว ถึงตาเธอบ้างละ!

ผลั๊วะ ! เอ็ดเวิร์ดเลิกคิ้วทันทีที่ก้าวพ้นขอบกำแพงประตูห้องน้ำก็พบกับร่างบางที่นั่งโงนเงนไปมา แต่ดวงตายังคงปิดอยู่ หึ ความขบขันจากภาพที่เห็นทำให้ริมฝีปากแดงภายใต้เคราหนวดรกครึ้มแย้มยิ้มออกมา ยายโก๊ะ! เธอยังคงไม่ทิ้งความสดใสน่ารักแบบนี้เลย

พรึ่บ! “ฉันจะอาบน้ำ” เสียงดังแต่ไม่มั่นคงจู่ๆก็ดังขึ้น เอ็ดเวิร์ดที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวเกือบหลบให้เส้นทางกับร่างบางที่โงนเงนเดินตรงมาที่เขาและหายเข้าไปในห้องน้ำแทบไม่ทันเมื่อเธอโงนเงนเดินส่ายไปมา ซู่ซู่ซู่ และไม่กี่นาทีเสียงน้ำก็ไหลดังก้องเล็ดรอดออกมาจากห้องน้ำ

ควับ! เอ็ดเวิร์ดเดินไปทรุดนั่งที่ปลายขอบเตียง ในมือมีขวดน้ำเปล่าที่ดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่ง เขาก็แค่รอ ให้เธอได้สบายเนื้อสบายตัวเสียหน่อย

ผลั๊วะ! ประตูห้องน้ำถูกเปิดกว้างอีกครั้ง ร่างบางที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบอก อีกผืนพันอยู่บนศีรษะเก็บเส้นผมที่เปียกชื้น เอ็ดเวิร์ดไม่ละไปจากร่างเนียนที่คุ้นมือคุ้นตาแม้จะขัดใจรอยที่ตัวเองเป็นคนฝากไว้มากมายบนตัวเธอบ้าง แต่บนใบหน้าเขากลับมีแต่รอยยิ้ม

พรึ่บ ! “เอ็ดเวิร์ด!!!” น้ำใสหายเมาค้างเป็นปริดทิ้ง แทนที่ด้วยคอที่แห้งผาก คนที่สร้างความตื่นตระหนกให้กับเธอกลับยกขวดน้ำในมือขึ้นดื่มอย่างไม่รู้สึกอะไร...

ควับ!!! ฟิ้วววว ปัก! อื้ม! น้ำใสร้องออกมาเมื่อเธอกำลังจะวิ่งหนีก็ถูกขวดน้ำพลาสติกเข้าเต็มๆที่แผ่นหลัง “เจ็บนะ!” เธอหันกลับมาแวดใส่เขาทันที

“ใครอนุญาตให้วิ่ง” น้ำใสเม้มปากแน่น แม้เขายังนั่งนิ่งอยู่กับที่ แต่ถ้าเขาไม่อนุญาต เธอก็ไม่สามารถออกจากห้องนี้ได้แบบครบสามสิบสองแน่ๆ

“ไหนบอกว่าอีกห้าวันไง”

“ห้าวันที่นิวยอร์กไม่ใช่มอสโคว์”

“แต่คุณไม่ได้ระบุสถานที่”

“ห้าวันที่นิวยอร์กไม่ใช่มอสโคว์...ตอนนี้ระบุแล้ว” ...หน๋อยยายโก๊ะถ้ารู้ว่าจะบินข้ามทวีปมาแบบนี้ตั้งแต่แรก...ก็ระบุสถานที่ไปแล้วสิ!!! 

น้ำใสเบิกตามองเขาอย่างเอาเรื่อง เอาสิ! เธอตั้งการ์ดเตรียมประจัญบาน เธอจะอัดเขาให้น่วมเลย “ได้! ถ้าคุณจะเล่นแบบนี้ งั้นฉันไม่เกรงใจอีกต่อไปแล้ว”

เอ็ดเวิร์ดเลิกคิ้วและยกยิ้มมุมปาก พรึ่บ! เขาลุกขึ้นยืนและบิดคอไปมา เตรียมพร้อมรับมือกับเธอ ในเมื่อเธออยากออกแรงเขาก็จะจัดให้ 

น้ำใสรู้ตัวเองดีว่าตอนนี้เธอไม่อาจควบคุมอารมณ์ขุ่นเคืองที่มีต่อเอ็ดเวิร์ดไว้ได้ และตอนนี้เธออยากจะอัดเขาเพื่อระบายความโกรธนี้ออกมาเสียบ้าง นั่นไง! ดูเอาเถอะ! เขากำลังยั่วโมโหเธอโดยการกวักมือท้าทายให้เธอเป็นฝ่ายรุก

…มีอะไรต้องรอละ! ย๊ากกกกก!!! 

น้ำใสโมโหจนลืมไปว่าตัวเองมีเพียงผ้าขนหนูที่ยาวปิดสะโพกกลมมนเพียงผืนเดียวเท่านั้น



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha