[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 11 : = เมื่อเอ็ดเวิร์ดไม่ยอมจากไป = [1/4]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

= เมื่อเอ็ดเวิร์ดไม่ยอมจากไป =

ปัก! ปึก! ปัก! พรึ่บ! หมัดเล็กๆสาดซัดไปเจอแต่อากาศ ได้เพียงไม่กี่ครั้ง ว้าย!!! น้ำใสก็ต้องร้องเสียงหลง มือที่กำเป็นหมัดพร้อมเป็นอาวุธ เข้าคว้าหมับ! ปมผ้าขนหนูไว้แน่นเมื่อมันกำลังจะเปิดเผยความอวบอิ่ม นุ่มนิ่ม เย้ายวนต่อสายตาต่อ เอ็ดเวิร์ด

พึ่บ พั่บ น้ำใสกลับเป็นฝ่ายถอยหลังทันทีเมื่อเขาย่างเท้าเข้าหาเมื่อเธอเสียท่า อื้ม! จนแผ่นหลังชนกับผนังห้อง เธอไม่มีที่ให้หนีแล้ว ควับ! แขนซ้ายกำยำทาบผนังขวางเส้นทางหลบหลีก ควับ! แขนขวาทาบผนังเปลี่ยนจากแขนเป็นกรงขังในเฉียบพลัน

“สนุกดีนะ!” จู่ๆเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป มันแหบพร่าเร้าอารมณ์คนที่ได้ยินจังเลย...

“ถอยไปนะ!!!” 

“ไม่สู้แล้วเหรอ” น้ำใสกำปมผ้าขนหนูไว้แน่น ดวงตากลมจดจ้องเข้าไปในดวงตาสีเทาของเขาเขม็ง แม้ตัวเองจะเสียเปรียบแต่เธอไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ

“จะเอายังไง”

“นั่นสินะ! ไม่อยากเชื่อเลยว่าอย่างเราสองคนจะมาถึงจุดนี้ได้เหมือนกัน...ใครกันนะที่บอกรักกันได้ทุกเวลา...ไม่อายปากบ้างเหรอ” คำเย้ยหยันที่ถูกพ่นออกมามันไม่ได้แค่ทำร้ายจิตใจคนฟังเพียงฝ่ายเดียว ในทางตรงข้ามคนพูดน่าจะอาการสาหัสยิ่งกว่า

“แล้วไง! คุณก็เหมือนของกินมีใครบ้างที่กินของเดิมซ้ำๆกันทุกวัน คำแรกมันก็ชื่นมื่นน่าลิ้มลองเป็นธรรมดา คำที่สองก็ยังน่าพิสมัย แต่คำต่อๆไปใครจะยังกลืนมันลงละในเมื่อรู้รสชาติแล้ว เมื่อถึงเวลาก็ต้องหารสชาติใหม่ๆมาลอง...ใช่มั้ย” แววตาของเอ็ดเวิร์ดเปลี่ยนไป สีหน้าและแววตาของน้ำใสมันช่างเข้าได้กับคำพูดของเธอเสียจริง นี่เขาเกิดหวั่นไหวใช่เหรอเปล่าว่าเธอคิดอย่างที่พูดจริงๆ ความเบื่อหน่ายอย่างงั้นเหรอ...

“ได้!!! ในเมื่อเธอเบื่อรสชาติที่ฉันอุตส่าห์ปรุงแต่งมันเพื่อเธอคนเดียว งั้นลองรสชาติใหม่ก็...แล้ว...กัน!”

อร้ายยยย!!! น้ำใสร้องดังลั่นเมื่อเอ็ดเวิร์ดกระชากผ้าขนหนูออกจากการปกป้องเรือนกายเปลือย ควับ!!! แรงเขากับแรงเธอมันเทียบกันไม่ได้หรอก ควับ!!! และอีกผืนที่หลุดล่วงไปคือของเขา สองร่างเปลือยเปล่าแนบชิดกัน เมื่อน้ำใสพยายามจะหนีให้พ้นจากรัศมีไอร้อนของร่างกายเขาที่พวยพุ่งออกมากระทบพื้นผิวเนียนของเธอ

อื้ม! ความเครียดไปทุกอณูร่างกายเขาทำให้เรือนกายกำยำสูงใหญ่ของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนน่ากลัวแฝงความเซ็กส์ซี่ไม่น้อยเช่นกัน ฝ่ามือเล็กทั้งสองที่ดุนดันอยู่บนแผ่นอกพยายามออกแรงดันให้เขาห่างๆเธอสักหน่อย เพราะเธอหายใจไม่ออก จะออกได้ยังไงในเมื่อเธอกลั้นหายใจไว้ ด้วยเหตุผลเดียวคือไม่อยากหวั่นไหวกับไออุ่นกลิ่นหอมประจำตัวเขาที่คุ้นเคยและเธอหลงใหลคลั่งไคล้จนโงหัวไม่ขึ้น

อื้มมมมม แต่เรี่ยวแรงเพียงไม้ซีกอย่างเธอจะชนะไม้ซุงอย่างเขาได้เหรอ เอ็ดเวิร์ดรัดวงแขนดึงร่างเล็กเข้ามาแนบแผ่นอกเหมือนเขาต้องการหล่อหลอมสองเรือนกายเป็นเนื้อเดียวกันเสียอย่างงั้น

อ๊าก! เอ็ดวเวิร์ดร้องออกมา เมื่อคาดไม่ถึงว่าใบหน้าเนียนที่แนบอยู่กับแผ่นอกกำยำของเขา จะแยกเคี้ยวกัดเนินอกแน่นดังหินของเขา

อื้ม! “ปล่อยนะ!” แต่มีหรือว่าเขาจะปล่อยลูกหมาตัวเมียไปง่ายๆ เธออยากกัดเขาก็ตามแต่ใจเธอ แต่มือกำยำกับเลื่อนลงต่ำบีบเคล้นขย้ำเข้าที่สะโพกกลมมน และเหนือความคาดหมายของน้ำใส เมื่อเอ็ดเวิร์ดสอดนิ้วเข้าสู่โพรงสวาทอีกทางของเธอ เขาไม่เคยล้วงล้ำยามมีสัมพันธ์กันกับเธอทางนี้มาก่อน มันจึงคับแคบจนเธอหน้าร้อนวาบทั้งเจ็บและเสียวแปลกๆ และเมื่อเขายิ่งขยับนิ้วดั่งกับว่ามันเป็นโพรงคับแคบที่เขาเคยล้วงล้ำและมักชอบทำยามกระตุ้นอารมณ์ของเธอ ทำไมเขาถึงมีประสบการณ์แบบนี้ได้นะ! น้ำใสได้แต่เก็บความคิดนี้ไว้

ร่างสาวเกร็ง นิ่ง ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่พยายามผละหนี แต่มันหนีไปไหนไม่ได้เลย เขากักกันร่างเธอไว้ และเขาขยับนิ้วเดียวในช่องทางหลังของเธอ จากความเจ็บปวดที่มากในตอนแรกตอนนี้มันน้อยลงความเสียวซ่านแทนที่เป็นส่วนใหญ่แล้ว จนเธอต้องกัดริมฝีปากร่างเพื่อระงับเสียงครางที่อาจจะเล็ดรอดออกมาได้...

อู้ยยยย!! หมับ!! น้ำใสกัดปากตัวเองทันที และเธอต้องปล่อยเนินเนื้ออกของเขา เพราะความเสียวซ่านจากนิ้วของเขา เขาทำบ้าอะไรกับเธอละเนี่ย!

“เหมือนจะเสียวสินะ!” เอ็ดเวิร์ดกระซิบอย่างเป็นต่อ ช่องทางหลังของ   ผู้หญิงใช่ว่าเขาจะไม่เคย ก็มีบ้างสมัยแตกเนื้อหนุ่มกับการเรียนรู้เรื่องเซ็กส์กับ    ผู้หญิงที่เปิดใจกว้างเรื่องเซ็กส์ แต่กับน้ำใสเขายังไม่เคยทำและแม้จะเคยเอ่ยถามเธอว่าอยากลองบ้างเหรอไม่ สำหรับน้ำใสแค่นิ้วกลางของเขาก็น่าจะเพียงพอเพราะร่างกายเธอไม่น่าจะรับแท่งร้อนของเขาได้โดยไม่บาดเจ็บในตอนนี้แน่ๆ

“เอา...ออกไปนะ...ไอ้คนบ้า...ลามก” เธอพยายามขัดขืนอีกครั้ง เธออายเหลือเกินที่ร่างกายเธอตอบรับกับสัมผัสบ้านี้ของเขาจนเธอรู้สึกถึงความเปียกแฉะที่กลีบสาวของตัวเองที่ถูกกดแนบไว้กับต้นขาของเขา ในขณะที่ส่วนหน้าท้องแบบเรียบของเธอก็รับรู้ถึงพลังอำนาจขนาดใหญ่อยู่ตลอดเวลา

“ไม่ชอบ แต่ทำไมถึงแฉะขนาดนี้เล่า ปากให้ตรงกับความรู้สึกหน่อยสิครับคุณผู้หญิง...” เขาสนุกกับการท้าทายยั่วโมโหเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

อร้ายยยย!!! น้ำใสร้องดังลั่นคับห้องเมื่อเขาโยกตัวเธอขึ้นพาดไปกับไหล่ห้อยหัวอย่างไม่ให้เธอตั้งตัว อึก! ร่างเธอถูกโยนลงบนเตียงนุ่ม ควับ! และเขาก็ตามติดเธอไม่ห่างเลย 

น้ำใสพยายามจะขยับหนีแต่เธอก็ช้าไปกว่าเขา อื้ม! “ปล่อยนะเอ็ดเวิร์ด” เธอตะโกนใส่หน้าเขาเมื่อข้อมือถูกพันธนาการด้วยมือเขา ท่อนล่างก็ถูกเขาตรึงไว้ด้วยท่อนล่างของเขาเช่นกัน

“ไม่ลองมาทบทวนความหลังกันหน่อยละ” ให้ตายเถอะ! ทำไมเธอถึงรู้สึก

เกลียดเขาจัง 

“ไปตายเลยไป๊!!!!”

“ที่รักจ๋า...ตอบผิดจ๊ะ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha