[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 14 : = เมื่อเอ็ดเวิร์ดไม่ยอมจากไป = [4/4]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เอ็ดเวิร์ดมุ่นคิ้วทันที ความหวาดกลัวที่มีต่อผู้ที่เสียเปรียบเขาก็พอเข้าใจแต่นี่มันมากเกินไป เจ้านี่มองเขายังกับว่าเขามีเขี้ยวงอกหรือมีเขาบนหัวเสียมากกว่า ไร้สาระจริงๆ...

ควับ!!! ซึ่งอาร์เชอร์กลับมองว่าเป็นการแสดงของมัน เขาจึงคว้าปืนออกมาจ่อที่ขมับของสายข่าวทันที “ตอนนี้ฉันง้างปากของแกได้เหรอยัง...เพราะถ้าแกยังทำตัวไม่มีประโยชน์ฉันจะเป่าสมองแกให้โลกใบนี้มีที่ว่างเพิ่มขึ้นสำหรับคนมีประโยชน์”

“บอกสิ บอกแล้ว...แต่พวกคุณช่วยเก็บปืนไว้ก่อนได้มั้ย ถูกจ่อแบบนี้ผมใจไม่ดี...ผมกลัวตายนะครับ” หึหึหึ อาร์เชอร์หัวเราะขบขันทันทีแต่ก็ยอมเก็บปืน

“กลัวตายแต่กลับทำมาหากินเป็นสายข่าวเนี่ยนะ”

“สายข่าวก็มีชีวิตที่ตายได้เหมือนกันนะครับ ผมคนนะครับไม่ใช่แมวที่จะมีเก้าชีวิต”

“ถ้ากลัวตายก็บอกทุกอย่างที่แกบอกผู้หญิงสองคนนั้น อย่าได้ขาดตกไปแม้แต่คำเดียว”

“พวกเธอกำลังจะฆ่าตัวตาย”

“พวกเธอได้ที่อยู่ขององค์กรดาร์กมูนจากแกไปแล้วอย่างงั้นเหรอ” สายข่าวส่ายหน้าไปมา 

“ที่อยู่...” หึหึหึ “พวกคุณตลกจัง ดาร์กมูน มีใครไม่รู้จักบ้างคนในวงการมืดต่างก็รู้จักองค์กรนี้ทั้งนั้นแหละครับแม้แต่ที่อยู่ พวกเธอรู้ที่อยู่กันอยู่แล้ว แต่ที่พวกเธอไม่มีคือรหัสทางเข้าต่างหากครับ...” 

“ต่อสิว๊ะ!” อาร์เชอร์เอ่ยทันทีที่สายข่าวจู่ๆก็เงียบไป และสายตากลับมองไปที่เอ็ดเวิร์ดอีกครั้ง 

“คุณจริงๆ...คุณจริงๆด้วย” เอ็ดเวิร์ดและอาร์เชอร์มองตากัน พวกเขาไม่เข้าใจ พรึ่บ! อ้า! “ผมแค่จะหยิบกระดาษในกระเป๋า ผมมีบางอย่างให้พวกคุณดู” สายข่าวต้องรีบชูมือขึ้นทั้งสอง เมื่อจังหวะหนึ่งที่เขาจะหยิบกระดาษที่เก็บไว้ใต้เสื้อแจ็คเก็ตแต่อาร์เชอร์ก็เล็งปืนมาที่เขาทันที “ผมหยิบได้เหรอยัง” สายข่าวย้ำขอการอนุญาต อาร์เชอร์จึงพยักหน้าแต่ปืนยังเล็งไปที่สายข่าว อย่างเตรียมพร้อมถ้ามันอยากจะตุกติก 

พรึ่บ! เอ็ดเวิร์ดรับกระดาษที่สายข่าวส่งให้ อาร์เชอร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฎบนกระดาษ ‘ภาพสเก็ต’ แต่แผ่นนี้เป็นแผ่นที่ถูกถ่ายเอกสารมาอีกที นั้นก็หมายความว่า มันมีมากกว่าหนึ่งใบ ภาพสเก็ตเจ้านายเขาเองตอนสภาพปัจจุบันที่มีเคราหนวดรกครึ้ม 

“แกได้มามายังไง”

“มีไม่น้อยครับคนที่มีภาพคุณ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคน ภาพนี้ไม่ได้เป็นของผมแต่ผมได้มาจากนักเลงปลายแถวอีกที มันก็ได้มาอีกต่อหนึ่งเชื่อเถอะครับว่าขนาดผมยังหาต้นตอของภาพไม่ได้เลย แต่ผมเคยเห็นอีกคนที่มีภาพคุณเขาเป็นเจ้าของผับตรงหัวมุมถนนทางทิศเหนือ ถ้าคุณอยากได้ข้อมูลเพิ่ม”

“แล้วแกเก็บมันไว้ทำไม”

“เพราะคุณมีค่าหัวอย่างไรครับ แต่จากใครนั้นตอนนี้ผมเองก็ยังหาต้นตอไม่ได้ ให้ผมล่อลวงคุณได้ผมก็ยังไม่รู้ว่าจะไปเอาเงินรางวัลกับใคร...เข้าใจง่ายๆเลยว่าตอนนี้มีคนกลุ่มหนึ่งได้รับคำสั่งมาให้จับคุณ แต่แบบเป็นหรือตายอันนี้ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดี...”

“นายครับ! ผมว่าตอนนี้เรื่องมันชักจะแปลกๆแล้วนะครับ”

“เรื่องของฉันไม่น่าจะเกี่ยวกับเรื่องของน้ำใส ศัตรูของฉันก็มีไม่น้อยแต่คนที่จะตั้งค่าหัวฉันได้นั้นย่อมไม่มาปรากฎตัวให้เห็นกันง่ายๆหรอก...เอาเรื่องของน้ำใสก่อนดีกว่า”

“เออ!…พวกคุณก็รู้ว่าผมเป็นใคร นี่อาชีพผมนะครับ พวกคุณควรจะจ่ายให้ผมถ้าอยากได้ข่าว เรามาเป็นคู่ค้ากันดีกว่านะครับ” เอ็ดเวิร์ดควักธนบัตรออกมา

“บอกมาให้หมด” สายข่าวรับเงินจากเอ็ดเวิร์ดก็รีบเก็บใส่กระเป๋าทันที

“มากขนาดนี้ผมบอกทุกอย่างได้เลยครับ...รหัสสี่ชุดชุดละสี่ตัว เป็นรหัสของลิฟท์ที่จะเข้าไปถึงแหล่งของดาร์กมูน”

“แล้วดาร์กมูนอยู่ที่ไหน” เอ็ดเวิร์ดรับรหัสที่มีสำเนาอีกชุดมาจากสายข่าว

“ไม่สลับซับซ้อนหรอกครับ พวกเราส่วนใหญ่ก็รู้กันทั้งนั้น องค์กรนี้น่ากลัวก็จริงแต่พวกเขาก็แน่มากอยู่ในจุดที่คนเข้าออกนับหมื่นนับแสนต่อวัน...ใจกลางเมืองเลยละครับ”

“ห้างสรรพสินค้า” สายข่าวพยักหน้าทันที

“แม้พวกเราจะรู้ที่ตั้ง แต่ก็ยังไม่มีใครเข้าไปได้ง่ายๆ รหัสสี่ชุดนี้จึงสำคัญมาก พวกคุณมีแล้วก็แค่เดินเข้าไป และไปยังลิฟท์ตัวที่ห้าลิฟท์ตัวนี้จะไว้สำหรับไปยังลานจอดรถ คนทั่วไปไม่มีใครสนใจหรอกครับว่าชั้นจอดรถใต้ดินมันมีช่วงห่างของชั้นยามที่รถวิ่งมันก็จะเป็นเพียงกำแพงสูงตั้งแต่พื้นจรดเพดาน อย่าหวังว่าจะทุบอิฐหรือระเบิดมันเพราะหลังกำแพงอิฐสูงนั้นมันคือแท่งเหล็กที่ถูกหุ้มด้วยอิฐธรรมดาอีกครั้ง ทางลิฟท์จึงเป็นทางเดียวที่จะเข้าไปได้ ข้างในเป็นแบบไหน แล้วพวกคุณต้องเจอกับอะไรผมก็บอกไม่ได้เพราะไม่เคยเข้าไปเลยสักครั้งครับ...แต่สิ่งที่ผมจะเตือน ไม่เคยมีผู้บุกรุกคนไหนที่เข้าไปได้แล้วจะได้กลับออกมาบอกเล่าสิ่งที่เห็นข้างในสักคน”

“แกรู้มั้ยว่าพวกเธอจะต้องการเข้าไปที่นั่นทำไม” เอ็ดเวิร์ดถามอย่างไม่จริงจัง เพราะเขาไม่แน่ใจว่าสายข่าวจะรู้ หาเหตุและความจำเป็นไม่ได้เลยว่าทำไมน้ำใสต้องบอกมันด้วย

“หาคนสองคน” !!! เอ็ดเวิร์ดหันไปมองทันที มันรู้เหรอเนี่ย! เขาไม่ได้พูดอะไรแต่รอคำตอบ “คนหนึ่งเป็นผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับเธออีกคนคือเด็กผู้หญิงวัยประมาณเจ็ดแปดขวบ”

“ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับหญิงเอเชียใช่มั้ย...” สายข่าวพยักหน้า “ฝาแฝดอย่างงั้นเหรอ แกกำลังบอกว่าเธอมาหาฝาแฝดของเธออย่างงั้นเหรอ” 

“ก็คงประมาณนั้นแหละครับ” ข้อมูลใหม่ที่เอ็ดเวิร์ดไม่เคยรู้มาก่อน

“แล้วพวกเธอจะออกมาได้อย่างไร”

“ก็ลิฟท์ตัวเดิมแต่ต้องกรอกตัวเลขกลับหลังทั้งสี่ชุด” เข้าใจแล้ว! คนทั่วไปหรือพวกบุกรุกไม่มีรหัสที่จะเข้าไป แต่ถ้าเป็นสมาชิกจะมีโค็ดรหัสที่ผ่านเครื่องสแกนที่ต้นคอ แต่นั่นสำหรับผู้ชาย 

“แล้วสมาชิกผู้หญิงจะเข้าไปข้างในอย่างไร” 

“คุณก็มีข้อมูลเหมือนกันนี่น่า...อ้า! แสดงว่าคุณต้องใกล้ชิดกับสมาชิกผู้หญิงขององค์กรนี้สินะ...อ้าอ้าโอเค...ผมบอกแล้ว...สมาชิกที่เป็นผู้ชายจะพาพวกเธอเข้าไป”  

“เดี๋ยวนะ! แกได้รหัสนี้มจากไหน” รอยยิ้มบนใบหน้าสายข่าวปรากฎขึ้นมาทันที

“มีคนให้ผมมา...ถูกว่าจ้างมามอบให้พวกเธออีกที”

!!! “นาย!!!” เอ็ดเวิร์ดออกวิ่งทันที แม้เขาอยากจะฆ่าสายข่าวทิ้งเสียที่มันเปลี่ยนอาชีพเป็นนางนกต่อเสียอย่างงั้น 

อาร์เชอร์คาดโทษไว้กับสายข่าว และวิ่งตามเอ็ดเวิร์ดไป เมื่อไม่มีคำสั่งให้ฆ่าเขาก็ฆ่าไม่ได้

เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ 

เมื่อเอ็ดเวิร์ดและอาร์เชอร์หันหลังออกวิ่งไปแล้วอย่างรวดเร็ว พวกเขาจึงไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าสายข่าว และมันก็ค่อยๆเลื่อนมือไปที่ด้านหลัง พรืดดด มันลอกอะไรบางอย่างที่ต้นคอออกมาเหมือนเป็นผิวหนังปลอมที่ปกปิดแถบรอยสักที่ต้นคอด้านหลัง ทำให้หลังคอเผยเนื้อแท้ที่มีรอยสักเหมือนกับของ   ไซม่อนที่เป็นแถบยาว 

“ทุกอย่างเป็นไปตามแผน” มันหยิบโทรศัพท์กดโทร.ออก รายงานหน้าที่ที่ลุล่วงในทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha