[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 15 : = หลงกล = [1/4]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“มันเป็นกับดัก...สายข่าวคนนั้นคือพวกของมัน พวกองค์กรดาร์กมูน” เอ็ดเวิร์ดบอกกับอาร์เชอร์ ตอนนี้ทั้งสองจึงบึ่งรถไปยังห้างสรรพสินค้าดังกล่าวทันที เอี๊ยดดดดด เสียงยางรถบดกับพื้นในลานจอดรถชื่อดัง ปัง! ประตูสองด้านถูกเปิดและปิดลงเมื่อรถเข้าไปอยู่ในช่องจอดอย่างฝีมือระดับเทพ

ปิ๊ด เสียงลิฟท์ที่ถูกเรียกมา ปิ๊ด ปิ๊ด ปิ๊ด ปิ๊ด เอ็ดเวิร์ดกดรหัสตามลำดับขั้นตอนอย่างรวดเร็ว

พรึ่บ! “ไม่ต้องออกมา อีกสิบสองชั่วโมงถ้าฉันยังไม่ออกมา นายค่อยตามเข้าไปเป็นกำลังเสริม” เอ็ดเวิร์ดส่งแผ่นกระดาษให้กับอาร์เชอร์ก่อนที่จะก้าวออกมายืนนอกลิฟท์ พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ แสงไฟติดขึ้นเมื่อจับการเคลื่อนไหวได้ 

เอ็ดเวิร์ดหลี่ตาลงให้สายตาปรับเข้ากับแสงตรงหน้า ที่นี่ยังกับห้องทดลองหรือให้บรรยากาศประมาณว่าในยานอวกาศเลย รอบด้านแม้แต่พื้นน่าจะทำมาจากไททาเนี่ยม

กรอดดดด กรามแกร่งขบกัดทันทีเมื่อเขาเห็นบางอย่างบนพื้นไม่ไกลมากจากที่เขายืนอยู่

“สารสีแดงหมายความว่าอันตรายมากอาจถึงแก่ชีวิต ส่วนสารสีเหลืองบอกว่ามีกับดัก” เขาไม่เคยลืมกฎในการทำงานกับน้ำใส

ตอนนี้เขาเห็นสารสีเหลือง กว่าเธอจะรู้ว่ามันเป็นกับดักเธอก็อยู่ในเงื้อมมือพวกมันไปเสียแล้ว ดวงตาสีเทากวาดมอง ผนังพวกนี้เลื่อนได้ น่าจะมีกลไก สายตามองไกลออกไป เขาไม่รู้ว่าจะมีอะไรบ้าง คงต้องใช้ความเร็วกับทักษะการกลั้นหายใจหน่อยเสียแล้ว พวกมันคงไม่อยากเปลืองแรงน่าจะใช้วิธีการวางยา

ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไททาเนี่ยม ร่างกำยำพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว...เขาวิ่งไปได้ไม่กี่เมตรก็ต้องเบรค เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ ควับ!!! เอ็ดเวิร์ดหันกลับไปด้านหลัง จริงอย่างที่คาดไว้ผนังไททาเนี่ยมขยับแล้ว แสงสว่างน้อยลงแล้ว แต่ที่เขาหยุดตอนนี้มันคือทางแยก ไปซ้ายหรือขวาดี ตอนที่เวลากำลังจะไม่เหลือ สายตาก็เห็นสารสีเหลืองอีกแล้ว เอ็ดเวิร์ดเลี้ยวขวาทันที ตึก ตึก ตึก ตึก แสงสว่างเปิดขึ้นตามจังหวะการสั่นสะเทือน แต่เมื่อกลไกเริ่มทำงานแสงสว่างก็ค่อยๆดับมืดลง

ฟู่ ฟู่ ฟู่ ... ควันขาวถูกปล่อยออกมาแล้ว ทักษะการกลั้นหายใจเขาทำได้ดีอยู่หรอก แต่นี้มันมากเกินไปแล้ว ตอนนี้ทั่วบริเวณไม่ต่างกับทะเลหมอก สติของเขาเริ่มพร่าเลือน ยากดประสาทเข้าสู่ร่างกายเขาในที่สุด ตึก!!! ร่างกำยำล้มลงทันที พร้อมกับสติของเขากำลังจะมืดบอด 

สวบ สวบ สวบ เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา “เอาตัวไป” เสียงคำสั่งของผู้หญิง และทุกอย่างรอบตัวเขาก็มืดสนิท

ดวงตาเข้มค่อยๆเปิดกว้างขึ้น เมื่อเขาได้ยินเสียงพูดคุยกัน กรึ่ง กรึ่ง เขาถูกตรึงไว้ด้วยสายรัดข้อมือกับเตียง

“ฟื้นแล้วเหรอ” เขาได้ยินแต่เสียง แต่เขาไม่เห็นคนที่เอ่ยถาม เสียงนี้เหมือนเสียงของเด็กผู้หญิงเลย กึก กึก กึก และในที่สุดเขาก็เห็นหน้าเจ้าของเสียง เธอคนนี้เป็นคนแคระหรือยีนส์ของร่างกายมีปัญหากันแน่ เธอตัวเล็กเท่าๆกับเด็กหกเจ็ดขวบ ใบหน้าเธอสวยเหมือนใครบางคน ‘น้ำใส’ เธอคนนี้หน้าตากึ่งเหมือนน้ำใส และเธอยังเป็นลูกครึ่งเอเชียด้วย ผมเธอดำยาว ใบหน้าหวาน ดวงตากลมโต แต่ต่างที่แววตาของเธอมันไม่ใช่แววตาของเด็กเลย 

“น้ำใสอยู่ไหน” เอ็ดเวิร์ดถามในสิ่งที่ตัวเองต้องการทันที เขาอยากรู้ว่าตอนนี้เธอยังชีวิตอยู่มั้ย

“น่าจะถามออกมาตรงๆเลยว่า พวกเรา...ฉันฆ่าหล่อนไปเหรอยัง...งั้นตอบให้สบายใจเลยแล้วกันว่า...ยังอยู่ดีครบสามสิบสอง” เอ็ดเวิร์ดรู้ว่านั่นคือความจริง เพราะพวกมันไม่มีความจำเป็นต้องหลอกเขา และอีกอย่างเขารู้สึกว่าเธอคนนี้ชอบให้เขากังวลใจมากกว่า ดูจากแววตาของเธอ ที่ดูกระจ่างขึ้นทันทีเมื่อไม่เห็นแววโล่งใจบนใบหน้าเขา

“เท่าที่จำได้ ผมไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน...ความแค้นส่วนตัวก็ไม่น่าจะมี ใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เหรอ” น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปเหมือนเป็นการพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ

ฮาฮาฮา เสียงหัวเราะดังลั่นแม้ตัวหล่อนจะเล็กนิดเดียว “คุณคิดว่าฉันอายุเจ็ดขวบเหรอไง...คุณนี่ตลกดีนะ!!!” เอ็ดเวิร์ดมองร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่น่าจะถูกสั่งทำเป็นพิเศษเพื่อหล่อน เพราะขามันสูงคล้ายๆบันได นึกภาพง่ายๆก็เหมือนของกรรมการที่นั่งอยู่ที่คอร์ทเทนนิสเลย

“แล้วต้องการอะไร...ก็พูดมาเถอะ และไม่ต้องเอาอะไรมาขู่กันให้เสียเวลา คนอย่างผมไม่กลัวตายรวมถึงเธอคนที่พวกคุณจับมาด้วย”

“พวกคุณนี่ช่างบูชาความรักกันเสียเหลือเกิน...เอาละๆ ฉันไม่อ้อมค้อมให้คุณต้องเสียเวลา...สิ่งที่พวกฉันต้องการคือ...คุณ!”

!!! เอ็ดเวิร์ดรู้สึกผิดไปจากที่คาดไว้ เขาคือคนที่พวกมันต้องการเหรอ

“ผมไม่รู้ว่าผมจะมีอะไรในตัวที่พวกคุณต้องการ”

“ตั้งใจฟังให้ดี...พวกเราต้องการผู้นำคนใหม่แทนคนเก่าที่กำลังลาโลกไปอีกไม่นาน และคุณคือคนที่เขาเลือกไว้...”

“องค์กรดาร์กมูน องค์กรประหลาดแบบนี้เนี่ยนะ...ผมไม่เอาหรอก ถ้าพวกคุณเกิดอยู่ยากขึ้นเมื่อไม่มีผู้นำ ก็ล้มองค์กรและแยกย้ายไปทำมาหากินอย่างอื่นกันเสียซะสิ!...” ปัง!!! เสียงเคาะเก้าอี้อย่างไม่พอใจของหล่อน ยายนี่น่าจะบูชาองค์กรยังกับมันเป็นของล้ำค่าละมั้ง องค์กรป่าเถื่อนชัดๆ

“คุณไม่รู้หรอกว่าฉันทำอะไรได้มั้ง ตอนนี้คุณไม่รับไม่อยากเอาก็เรื่องของคุณ แต่หลังจากนี้สามวันคุณจะเป็นของพวกเราแน่นอน...” เอ็ดเวิร์ดนิ่งงัน รอยยิ้มนั้นไม่ล้อเล่นแน่ๆ จากการแต่งตัวของเธอ เสื้อกราวด์แบบนี้ยังกับพวกหมอหรือนักวิทยาศาสตร์แต่อย่างเธอน่าจะเป็นพวกไร้จรรยาบรรแน่ๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha