[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 18 : = หลงกล = [4/4]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“นี่!…โอ้ย!!!” ควับ! เอ็ดเวิร์ดพลิกกายออกจากร่างบางในทันที 

“เอ็ดเวิร์ด! คุณเป็นอะไรไป...” น้ำใสตื่นตระหนกที่จู่ๆเขาก็ไปนอนคุดคู้กุมท้องตัวเองอย่างทรมาน แม้เขาจะร้องออกมาอย่างทรมานแต่ก็เบามาก จู่ๆความเป็นห่วงเขาก็เข้ามาแทนความรู้สึกอย่างอื่น

“…ผมทรมาน...ช่วยผมด้วย” เสียงร้องที่อ่อนระทวยกับร่างกายที่ร้อนดั่งไฟของเขา

“นี่ผลข้างเคียงจากสิ่งที่มันทำกับคุณใช่มั้ย” น้ำใสเริ่มโกรธแล้วจริงๆ ทำกับเธอเธอทนได้... พรึ่บ! เธอดึงผ้าห่มมาพันท่อนบนที่เปลือยของตนไว้ และเข้าหาเอ็ดเวิร์ดที่หอบหายใจจนตัวโยนน่าสงสารมาก

หมับ!!! “ช่วยผมหน่อยได้มั้ย...ได้โปรด...” มือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้ เปล่งเสียงที่บางเบา แม้จะไร้ซึ่งแสงสว่างแต่เธอก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่เว้าวอนของเขา 

“เอ็ดเวิร์ด...คุณจะให้ฉันช่วยคุณยังไง”

“เซ็กส์!...ผมต้องการเซ็กส์” 

ห๊า!! นี่มันผลข้างเคียงบ้าบออะไรกันละเนี่ย มันเรื่องอะไรกันแน่ โอ้ย! พวกมันต้องการอะไรจากเธอและเขากันแน่  หมับ!!! อุ้ย!!! เสียงร้องของน้ำใส ตอนนี้สัญชาติญาณการป้องกันตัวเธอมันหายไปไหนหมด จึงทำให้เอ็ดเวิร์ดเข้าถึงตัวเธอง่ายเหลือเกิน

จ๊วบ! เสียงจุมพิตประทับแผ่วเบาที่หน้าผากมน ความอ่อนโยนที่เขามอบให้แม้จะทำให้เธอซาบซ่าหัวใจแต่มีบางอย่างตะขิดตะขวงใจแปลกๆ แต่สมองของเธอก็ต้องเตลิดกับการเล้าโลมจากปลายลิ้นและริมฝีปากเขา 

ผ้าห่มถูกเลื่อนออกไปอย่างอ่อนโยน เผยความเนียนนุ่มที่ยากจะจากไปได้ง่ายๆยามที่ได้ลองแล้ว อื้มมมม น้ำใสต้องกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเอาไว้ปิดกั้นเสียงระบายความเสียวที่เขาช่างตั้งใจเสียเหลือเกิน โอ้ยยยย!!! เนินอกเธอแทบจะระเบิดแหลกคามือ ก็เขาทั้งขย้ำบีบเคล้นสนุกมือไปแล้ว...นี่เขาไปโดนยาสั่งอารมณ์มาเหรอไง

จุ๊บ จ๊วบ จุ๊บ เสียงสัมผัสยามที่ริมฝีปากหยักครอบครองดูดรั้นจุดอ่อนไหวต่อความรู้สึกสาว พรึ่บ! ขั้นตอนการกำจัดสิ่งที่เป็นอุปสรรคเป็นไปอย่างราบรื่น

อู้ย! นิ้วเรียวกรีดกรายกวัดแกว่งปุ่มเนื้อกลางกลีบสาว เธออยากร้องให้ดังกว่านี้ระบายความเสียวออกไปด้วยเสียงครวญครางแต่เธอก็ทำไม่ได้ เพราะระบบเฝ้าจับตาทั้งภาพและเสียงแม้ตอนนี้แสงสว่างภายในห้องมันน้อยมากยากต่อการจับภาพ แต่ถ้าพวกมันมีระบบจับความร้อนแต่ก็ช่างเถอะเพราะอย่างมากก็เห็นว่าเธอกับเขากำลังมีเซ็กส์กัน

เอ็ดเวิร์ดเขาบ้าบิ่นจริงๆ พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ เสียงเขาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก อื้มมมม ร่างกายเขาร้อนจริงๆ และยิ่งเป็นแท่งเนื้อแท้ของเขาด้วยแล้ว ยังกับท่อนเหล็กที่พึ่งออกมาจากเตาหลอมเลย

อื้มมมม เสียงครางเล็กๆเล็ดรอดออกมายามเมื่อร่องสาวถูกแย้มเปิดกว้างอีกครั้ง เขาไปอย่างช้าๆนุ่มนวลกับเธอ แล้วแบบนี้เธอจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปขัดขืนเขาละ อาร์รรร อ้า อ้า อ้า เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ เสียงครางของเขากับเธอประสานก้องคับห้อง อารมณ์ที่โลดแล่นยามที่ร่องสาวถูกเติมเต็มและเสียดสีด้วยพละกำลังชายชาตรีที่เต็มแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งดังภูผา

เฮ่อ เฮ่อ ร่างเธอกำลังแหลกเพราะเขา ยิ่งเขาเร่งจังหวะเธอก็ไม่อยากให้หยุด “เอ็ดเวิร์ด...อู้ยยยย...” กรี๊ดดดด เธอไม่อาจทนเก็บเสียงครางไว้ได้เมื่อเขาพาเธอไปยังจุดสูงสุด แต่...

อื้ม!!! ริมฝีปากหยักจู่ๆก็ปิดเสียงกรีดร้องของเธอ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องแปลก เรื่องที่แปลกคือในตอนนี้เขาปลดปล่อยแล้วแต่เขาแปลกไปเขาไม่เคยปล่อยข้างนอก 

ควับ! สวบ สวบ ครื้นนนน ประตูถูกเปิดและปิดลงเมื่อเอ็ดเวิร์ดเดินออกมาจากห้องขังน้ำใส

แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือของคนด้านนอกที่เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ “คุณแสดงได้เยี่ยมมาก...บทผู้ถูกทำร้ายมา”

“ปล่อยเธอไว้...ควรให้เธอต้องพักผ่อน” 

จุ๊จุ๊จุ๊ “คุณนี่ช่างเป็นคนที่มีพื้นฐานจิตใจที่อ่อนโยนมาก...ฉันจะทำตามที่คุณต้องการก็ได้ แต่นั่นก็ต้องไม่เลยเวลาของฉัน...ตามนั้นนะ” ซานต้าพูดจบก็ขยับออกเดินจากที่ตรงนั้น เอ็ดเวิร์ดเดินตามเธอไปห่างๆ

“เอาละขอฉันตรวจร่างกายคุณหน่อย” เอ็ดเวิร์ดเดินขึ้นเตียงไปอย่างว่าง่าย ซานตาปีนขึ้นเก้าอี้ที่ทำมาเพื่อเธอ เธอหยิบเข็มสำหรับเจาะเลือดออกมาจากกระเป๋าเสื้อกราวด์ และเธอก็จัดการดูดเลือดที่ข้อพับของเอ็ดเวิร์ด รอยช้ำและรอยเข็มที่น้ำใสเข้าใจผิดว่าเขาถูกฉีดยาหรือฉีดสารอะไรเข้าไป ซึ่งจริงๆแล้วมันมันเป็นรอยเข็มการดูดเลือดจากร่างกายเขาไปตรวจต่างหาก

“สามวันแล้วนะที่ฉันไม่ได้ออกไปจากที่นี่ เธอรู้ใช่มั้ยว่าถ้าฉันไม่ออกไปปรากฎตัวให้คนของฉันด้านนอกเห็น พวกเขาอาจจะกำลังวางแผนอะไรที่ไม่ดีต่อที่นี่แน่ๆ”

“ไม่ต้องห่วง...คุณไปพักผ่อนให้สบายและพรุ่งนี้ก็ออกไปทำในสิ่งที่คุณต้องทำได้เลย...เฮ้ยยย คุณเป็นผลงานที่สำเร็จของฉัน เจ้านายฉันคงภูมิใจในสิ่งที่ฉันคิดค้นมานาน ในที่สุดก็สำเร็จ” ซานต้าหันหลังกลับมาบอกเมื่อค่าของเลือดที่เธอเอาเข้าเครื่องเป็นไปตามที่ต้องการ เขาเป็นขององค์กรดาร์กมูนแล้วอย่างสมบูรณ์

“เข้าใจแล้ว” เอ็ดเวิร์ดพูดจบก็เดินออกจากห้องทดลองไป พร้อมกับชายร่างสูงสองคนเดินประกบตามหลังทันที แม้ซานต้าจะพูดแบบนั้นออกมาแต่เธอก็ยังส่งคนคอยติดตามเขาไม่คลาดสายตา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha