[จบ] จอมใจมาเฟีย [Mafia's Beloved]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 22 : = ซ้อนแผน = [3/3]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ผลั๊วะ!!!น้ำใสต้องเปิดดวงตาจากการหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยา เมื่อจู่ๆประตูก็เสียงดังจากคนด้านนอกที่ผลักเข้ามา

“อะไร...” พรึ่บ! เสียงงัวเงียพร้อมๆกับที่เธอค่อยๆลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้าเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือซานต้า ไม่รู้สินะ! แม้เธอจะถูกหลอกลวงจากซานต้ามาก่อน แต่มีบางอย่าง...ก็ประมาณเส้นสายสัมพันธ์ทางสายเลือดนี่แหละ เส้นบางๆ เส้นเล็กๆที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แม้ซานต้าจะทำตัวร้ายกาจแต่ในบางมุมเธอก็แอบเห็นว่าซานต้าก็อ่อนโยน

“โรส! รีบไปกับฉันเร็วเข้า” ซานต้าตัวเล็กจริงๆ ยามที่เธอเดินมายืนอยู่ตรงหน้า ยิ่งให้เธอดูตัวเล็กไปอีก

“ไปไหน! เกิดอะไรขึ้น”

“รีบๆก่อน ถ้าขืนยังชักช้า จัสมินต้องแย่แน่ๆ”

พรึ่บ! น้ำใสยอมเดินตามซานต้า ไม่รู้สินะ! มันคงเป็นปฎิกริยาตอบกลับของสายสัมพันธ์ทางสายเลือดกระมัง “นี่! บอกหน่อยสิ ว่ากำลังพาฉันไปเจอกับอะไร”

“เอ็ดเวิร์ดฆ่าคนของเราไปสี่คนแล้ว”

!! เธอควรดีใจที่องค์กรนี้สมาชิกลดลง แต่จากความตื่นตกใจที่เกิดขึ้นกับซานต้า น้ำใสได้แต่หวังว่าในสี่คนนั้นจะไม่มีจัสมิน

“ระวัง!!!!” ควับ! ปึก! น้ำใสร้องออกมา และกระชากซานต้าหลบบางอย่างที่ลอยมาแต่ไกล ‘มีดบิน’ ตัดเส้นผมของเธอขาดไปหลายเส้นเลยที่เธอเข้ามาช่วยเหลือซานต้าไว้

“จัสมิน! ไม่นะ! เอ็ดเวิร์ดปล่อยเธอนะ!” ซานต้าลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นจัสมินอยู่ในน้ำมือของเอ็ดเวิร์ดแล้ว  “ถ้าคุณไม่ปล่อยจัสมิน...ฉันยิงคุณแน่ๆ”

“ซานต้า! เธอจะทำอะไร เอาปืนลงเดี๋ยวนี้นะ”

“โรส เธอก็หาวิธีสิ เร็วๆด้วย ไม่งั้นฉันยิงเขาแน่...เร็วเข้าช่วยจัสมินเดี๋ยวนี้” กึก กึก กึก น้ำใสเร่งฝีเท้าวิ่งไปหาเอ็ดเวิร์ดที่กำลังบีบคอจัสมินจนปลายเท้าของจัสมินลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ ทำไมจู่ๆเขาเกิดคลุ้มคลั่งได้ละเนี่ย

“เอ็ดเวิร์ด!” น้ำใสวิ่งหลบหลีกซากแตกหักเข้าไปใกล้เขาทันที เฮ้! น้ำใสโบกมือทักทายพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ก็เธอไม่อยากทำร้ายเขานี่น่า

“ฉะ...ฉัน...จะ...มะ...ไม่ไหว...แล้วนะ!” จัสมินพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไปคงตายไปนานแล้ว แต่เธอก็สู้เอ็ดเวิร์ดไม่ได้

หมับ! “เอ็ดเวิร์ด ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

“เธอเป็นใคร” ควับ! อื้ม ร่างบางของจัสมินล่วงลงบนพื้น ค่อก ค่อก ค่อก จัสมินไอจนตัวโยนซานต้ารีบปรี่เข้ามาหาในทันที

พรึ่บ!!! “เอ็ดเวิร์ด!” จู่ๆ เขาก็ล้มหมดสติลงต่อหน้าต่อตาเธอ นี่มันเรื่องบ้าอะไรอีกละ เฮ้ยยยย!!! 

“คราวนี้ใครจะบอกให้ฉันได้กระจ่างหรือยังว่าทำไมจู่ๆเอ็ดเวิร์ดถึงได้เกิดคลุ้มคลั่งแบบนั้น” ซานต้าที่กำลังประคบรอยช้ำตามร่างกายให้กับจัสมิน น้ำใสจ้องหน้าพวกเธอคนโน้นทีคนนี้ที “รู้มั้ยว่าฉันมีความอดทนเป็นเลิศเลยนะ”

“มันไม่ใช่ความผิดของฉันนะ ก็ฉันอยากจะรู้ว่าเขารักเธอจริงๆเหรอเปล่า”

“เธอทำอะไร” น้ำใสหันไปจดจ่อที่จัสมินทันที

“ทำอะไร...แล้วทำไม! ฉันต้องรายงานเธอด้วยไม่ทราบ”

“ก็เพราะว่าถ้าไม่ได้ฉัน ป่านนี้เธอก็คงไม่ได้มาปากดีอยู่แบบนี้หรอกนะ!!!”

นี่!!! นี่!!! เมื่อจัสมินโมโหเธอจึงพรวดพราดลุกจากเก้าอี้ น้ำใสก็ไม่ยอมแพ้เธอก็ลุกขึ้นเมือนกัน ทั้งสองคนจึงเข้ามาเผชิญหน้ากัน

“จะเอายังไง!” จัสมินแผดเสียงดัง

“ก็บอกมาสิ!...กล้าทำแล้วไม่กล้ารับอย่างงั้นเหรอ” ซานต้าเงยหน้ามองคนโน้นทีคนนี้ที 

“เธอเป็นใครไม่ทราบ! อย่าลืมสถานะของตัวเองสิว่าเธอนะเป็นเชลยของเรานะ!”

“แล้วไง! เป็นเชลยแล้วไง แล้วไม่ใช่เชลยคนนี้เหรอไงที่ทำให้เธอมาแหกปากพ่นน้ำลายใส่หน้าอยู่ได้ในตอนนี้”

“อ๋อ!!! นี่คิดจะทวงบุญคุณใช่มั้ย”

“ไม่ใช่!!! ฉันต้องการแค่ให้เธอสารภาพมาว่าทำอะไรกับเอ็ดเวิร์ดของฉัน” 

“อยากรู้มากใช่มั้ย! ได้!!! งั้นฟังให้ดีๆนะ...ฉันกับเขาเรามีเซ็กส์กันไง เขาคิดว่าฉันเป็นเธอไง พอฉันบอกว่าฉันคือใคร เขาก็เป็นอย่างที่เธอเห็นไง บ้าไปเลย...” จู่ๆน้ำใสก็รู้สึกเหมือนว่าร่างกายถูกฟ้าผ่า 

กึก กึก กึก จัสมินถอยหลังกราดยาวในทันทีเมื่อจู่ๆ แววตาของน้ำใสก็เปลี่ยนไปจนน่าขนลุก “ผู้ชายข้า...ใครกล้าแตะ เธออยากตายมากใช่มั้ยจัสมิน!”  น้ำใสโมโหจริงๆ

“นี่!!! เธอคิดว่าฉันกลัวเธอมากเหรอไง...เอาสิงั้นเรามาสู้กัน ใครชนะได้เอ็ดเวิร์ด” 

“นี่เธอ! เขาเป็นของเธอเหรอไง เธอมีสิทธิอะไรมาพูดแบบนี้ ถอนคำพูดของเธอเดี๋ยวนี้นะ!” ปึก อุ้ย!!! จัสมินถูกน้ำใสดันจนชิดผนัง และยังถูกล็อคคอด้วยแขนเล็กๆที่แข็งแรงเกินขนาดที่ตามองเห็นจริงๆ

แปะ แปะ แปะ “นี่นี่นี่ จะทะเลาะกันทำไม” เสียงดังจากคนตัวเล็กทำให้จัสมินและน้ำใสหันไปมองพร้อมกันทันที

“คนอย่างเธอจะมาเข้าใจอะไร!!!” จัสมินเสียงดังใส่ซานต้ากลับไปทันที 

 เพี๊ยะ! โอ้ย!!! และเธอก็ต้องร้องออกมาเมื่อถูกน้ำใสตบแปะที่หน้าผากอย่างแรง

“นี่! ทำอะไรของเธอเนี่ย!!!...โอ้ย! นี้มันเรื่องอะไรกัน มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย!” 

“เขาเป็นพี่ สัมมาคารวะรู้จักมั้ย และฉันด้วยถึงเราจะอยู่กันคนละฝั่งแต่การที่ฉันมาที่นี่เพราะฉันตั้งใจมาช่วยเธอ เธอที่เป็นน้องสาวฉันหรือเป็นพี่สาวช่างเถอะ! เธอก็ควรต้องมีสัมมาคารวะกับฉันด้วย เพราะฉันเป็นผู้มีพระคุณของเธอ” 

……จัสมินนิ่ง ซานต้าเองก็ไม่ต่างไปจากจัสมิน ความรู้สึกของการเป็นครอบครัวจู่ๆมันก็จุกอกทั้งสองแปลกๆ

“เอ่อ! ฉันไปหาเอ็ดเวิร์ดก่อนแล้วกัน...ออ” ก่อนที่น้ำใสจะผละออกไป เธอหันกลับมาที่จัสมิน “ต่อไปอย่าสวมรอยเป็นฉันอีก เพราะเราคือคนละคนกัน อย่าดูถูกตัวเอง เธอก็มีดีในตัวเองไม่ใช่เหรอ”

น้ำใสเดินจากมาด้วยหัวใจที่บอบช้ำอีกครั้ง เมื่อกี้เธอรู้สึกถึงสายสัมพันธ์บางอย่าง แบบนี้หรือเปล่านะที่เขาเรียกกันว่าเลือดค้นกว่าน้ำ แต่เธอก็ยังไม่อาจให้อภัยเรื่องที่จัสมิน... “โอ้ยยยย!!!!...อยากจะฆ่าน้องสาวตัวเองจริงๆ” เสียงตะโกนที่ดังลั่นสะท้อนกลับเข้ามาถึงคนที่ถูกพาดพิง

“ยายนี่! รู้สถานะตัวเองบ้างมั้ยเนี่ย” จัสมินพึมพำ

“พี่สาวเธอ น้องสาวฉัน เธอน่ารักดีนะ” จู่ๆซานต้าก็เปรยออกมา

“ว่าแต่เธอรายงานต่อหัวหน้าไปแล้ว เขาว่ายังไงบ้าง”

“พรุ่งนี้เขาจะส่งคนเข้าสมทบมากขึ้นอีกเท่าหนึ่ง”

“ขอโทษนะ เพราะความเอาแต่ใจของฉันแท้ๆ”

“ขอโทษฉันคนเดียวเหรอ...” ซานต้าได้แต่มองตามแผ่นหลังบอบบางของอีกคนที่จากไป “ไปหลอกเขาแบบนั้นจะดีเหรอ”

“ช่างปะไรใครจะสน! แฟนตัวเองถ้าไม่เชื่อใจเขาก็เรื่องของหล่อน” ซานต้าอดยิ้มออกมาไม่ได้...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha