จอมโจรร้อนรัก [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 5 : จอมโจรร้อนรัก ตอนที่ 2-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “มันน่าขำนักหรือไงราชิด ในเมื่อข้าไม่ชอบและข้าก็ไม่คิดอยากทำเพื่อไปเอาใจชายใด” มูนาเอ่ยด้วยเสียงหงุดหงิด เพราะนึกรำคาญเสียงหัวเราะของราชิดมากขึ้นทุกที

“แม้แต่ท่านพ่อของเจ้าหรือมูนา” ราชิดหยุดหัวเราะแล้วย้อนถาม

“ยกเว้นท่านพ่อของข้าคนเดียว อ๋อ! มีท่านลุงการิดอีกคน ที่ข้าจะทำอาหารให้ทาน แต่เอ...รวมเจ้าไปด้วยก็ได้ เพราะเจ้าเป็นเพื่อนที่ข้ารักมากที่สุด” ถ้อยคำหยอกเย้าของมูนา เรียกให้ราชิดฉีกยิ้มกว้างมากขึ้น แต่ก็ปวดแปลบในใจไม่น้อยเพราะเขาเป็นได้แค่เพื่อนของมูนาเท่านั้น

“เจ้าดีใจหรือไม่ ที่ข้าจะทำอาหารให้เจ้าทาน”

“ข้าต้องดีใจอยู่แล้ว ที่ผู้หญิงแสนซนและดื้อรั้นเช่นเจ้าจะทำอาหารให้ข้าทาน” ราชิดยิ้มเอาใจหญิงสาว

“ข้าก็ดีใจเช่นกัน ที่มีเจ้าร่วมเดินทางมาส่งจนกว่าข้าจะไปถึงกองคาราวาน เจ้ารู้หรือไม่ราชิดว่าการมีเจ้าอยู่ใกล้ๆ ทำให้ข้าคลายความหมองเศร้าลงไปได้มาก ข้าขอบใจเจ้ามากนะราชิด แต่จากนี้ไป ข้าคงไม่ได้พบท่านอีกแล้ว แม้กระทั่งท่านลุงการิด ท่านป้าอะมีนะฮ์ข้าก็คงจะไม่ได้พบ” แววตาดำขลับฉายแววหมองเศร้าอีกครั้ง พร้อมเสียงถอนหายใจยาวๆ อย่างยอมรับชะตากรรมของตนเอง

“ข้าบอกแล้วว่าข้ายินดีอยู่เป็นเพื่อนเจ้าและอยู่เคียงข้างเจ้าตลอดไป” แม้อยากจะโอบกอดสตรีที่รักหมดหัวใจ แต่ราชิดก็ไม่อาจทำได้ เพราะสตรีที่อยู่ข้างกายคือว่าสตรีขององค์รัชทายาท ชายหนุ่มจึงทำเพียงเฝ้ามองดวงตาดำขลับที่ไม่ได้ถูกปิดกั้นด้วยผ้าฮิญาบ

“มูนา เจ้าอยากไปอาบน้ำที่ลำธารหรือไม่” เสียงเอ่ยถามของอะมีนะฮ์ มารดาของราชิดดังมาจากด้านหลังของคนทั้งสอง เรียกให้สองหนุ่มสาวหยุดสนทนากันและเหลียวมองไปยังทิศทางของเสียง ทั้งมูนาและราชิดพากันลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาอะมีนะฮ์

“ท่านป้า ที่โอเอซิสแห่งนี้มีลำธารด้วยหรือ ข้าไม่เคยเห็นเลย” มูนาเอ่ยถามเสียงตื่นเต้น เพราะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวัน หากได้พาตัวไปแช่น้ำเย็นๆ คงจะให้ความรู้สึกสดชื่นขึ้นเป็นกอง

“มีสิมูนา ข้าว่าเจ้ารีบไปเตรียมตัวเถิด เราจะได้ไปพร้อมๆ กัน ส่วนเจ้า ราชิด ไปหาพ่อของเจ้าเถอะ เห็นว่ามีเรื่องจะพูดคุยด้วย” อะมีนะฮ์เอ่ยสั่งบุตรชายแล้วเร่งจูงมือของมูนาเดินผ่านหน้าลูกชายไป

“ข้ารักเจ้าได้ยินหรือไม่มูนา แต่ข้าคงไม่มีโอกาสได้เจ้ามาครอบครอง เพราะความขี้ขลาดของข้าเอง” ราชิดเปรยเบาๆ ไปตามสายลม โดยไม่รู้เลยว่าผู้เป็นพ่อได้เดินมายืนอยู่ด้านหลังได้ครู่ใหญ่แล้ว

“เจ้าตัดใจเสียเถอะราชิด”

“ท่านพ่อ” ราชิดครางเสียงแหบโหย คำเตือนของบิดาไม่ต่างจากมีดแหลมคมกรีดลงกลางใจ แต่ก็คงจริงอย่างที่บิดาเตือน เพราะเขาไม่มีวันได้ตัวมูนามาเป็นภรรยา

“แต่หากข้ามีความกล้ากว่านี้สักนิด มูนาคงไม่ถูกส่งตัวเข้าวังหลวงใช่หรือไม่ ท่านพ่อ”

“เจ้าก็รู้ว่าเจ้าและมูนาไม่ใช่เนื้อคู่กัน แล้วมูนาก็คิดกับเจ้าเพียงแค่เพื่อนเท่านั้น เจ้ายังไม่รู้ตัวอีกหรือราชิด”

“ข้ารู้ดีท่านพ่อ เพียงแต่ข้าไม่อยากให้มูนาจากไป แม้ไม่ได้ครองคู่กัน แต่ขอเพียงข้าได้เห็นหน้ามูนาอยู่ในหมู่บ้านของเรา ไปจนกว่าข้าจะตายจากนางไป”

“เจ้าก็รู้ว่าสิ่งที่เจ้าพูดมาไม่มีทางเป็นไปได้ เลิกคิดเสียเถอะราชิด พ่อว่าเจ้าไปพักเอาแรงเสียเถิด ก่อนตะวันขึ้นเราจะเร่งออกเดินทางกัน” การิดยกฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักตบเบาๆ บนบ่าแกร่งของบุตรชาย แล้วถอนใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความสงสารบุตรชายจับใจ

 

 

พระราชวังอัสเซโรซานา

“พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกัน เสียงเอะอะดังไปทั่วสวนดอกไม้ พวกเจ้าไม่รู้หรือไงว่าข้าไม่ชอบให้ใครส่งเสียงดังในสวนดอกไม้ของข้า” มีนาส่งเสียงตำหนิมาแต่ไกล ก่อนจะเดินเข้ามายังกลุ่มของเหล่าสาวงามที่นั่งล้อมวงสนทนากันจนน่ารำคาญ

“ฮึ! สวนดอกไม้ในตำหนักในเป็นของพวกเราทุกคนต่างหากเล่า เจ้านี่ช่างกล้าพูดนะมีนา แค่ได้เป็นคนโปรดขององค์รัชทายาทไม่กี่วัน ช่างกล้าทำตัวกำแหงนัก” ลัยลาเหยียดปากยิ้มเยาะสนมคนโปรดขององค์รัชทายาท ก่อนรีบผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับมีนาที่ก้าวฉับๆ เข้ามาพร้อมสาวใช้ประจำตัว ที่มีนาไปออดอ้อนขอมาจากองค์รัชทายาท

“ลัยลา! เจ้ากล้ายอกย้อนข้างั้นหรือ”

“ใครบอกข้ายอกย้อนเจ้ากันล่ะมีนา ในเมื่อสวนดอกไม้ที่นี่เป็นของทุกคนจริงๆ แล้วเจ้าก็หัดดูจัสมินเป็นตัวอย่างซะบ้างนะมีนา เพราะจัสมินก็เป็นคนโปรดขององค์รัชทายาทเช่นเจ้า แต่มิเคยมาอวดเบ่งบารมีหรือข่มเหงใครเหมือนเจ้า แล้วข้าจะเตือนเจ้าเอาไว้ว่าอย่าได้มาทำตัวเป็นใหญ่ที่นี่ เพราะไม่มีผู้ใดเกรงกลัวเจ้าหรอก”

“ลัยลา! เจ้าอยากตายนักหรือไง ถึงได้กล้าต่อปากต่อคำกับข้า แล้วเจ้าก็จำใส่หัวเจ้าไว้ว่าตอนนี้ข้าเป็นคนโปรดขององค์รัชทายาทเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะฉะนั้น พวกเจ้าต้องยำเกรงข้า ส่วนเจ้า จัสมิน เจ้าคงจะรู้ตัวดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าองค์รัชทายาทมิได้เสน่หาเจ้าอีกแล้ว” มีนาแผดเสียงลั่น ดวงตาคมสวยแข็งกร้าวขึ้นด้วยแรงโทสะ

“เจ้าก็มีฐานะเหมือนกับข้าและเหมือนแม่พวกนี้ แล้วทำไมข้าจะต้องยำเกรงเจ้าด้วยเล่ามีนา” ลัยลาลากเสียงล้อเลียนพร้อมเหยียดยิ้มเยาะหยัน

“นังลัยลา!” มีนาฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของลัยลาจนหญิงสาวหน้าหันไปตามแรงตบ จากนั้นมีนาก็เร่งเข้าไปตบซ้ำโดยมีสาวใช้ส่วนตัวของมีนาเข้าไปช่วยอีกแรง ทำให้ลัยลาไม่อาจต่อสู้ป้องตัวเองได้ เหล่าสาวงามคนอื่นๆ ต่างก็ได้แต่ส่งเสียงหวีดร้องและมีเพียงจัสมินเท่านั้นที่เอ่ยห้ามคนทั้งสอง

“มีนา! ลัยลา! พวกเจ้าหยุดตบตีกันได้แล้ว เจ้าไม่รู้หรือว่าการตบตีกัน ผิดกฎของตำหนักฝ่ายใน หากท่านฟาติมามาเห็นเข้า พวกเจ้าจะถูกลงโทษกันแน่ หยุดเดี๋ยวนี้! ข้าบอกให้หยุด”

“เจ้าหุบปากไปเสียจัสมิน หากเจ้าไม่อยากถูกข้าตบสั่งสอนเหมือนนังลัยลา” มีนาหันมาตวาดใส่ผู้หวังดี แล้วให้สาวใช้ทำโทษลัยลาต่อไป

“ข้าจะไปฟ้องท่านฟาติมาว่าพวกเจ้ารุมรังแกข้า พวกเจ้าจะต้องโดนลงอาญาเป็นแน่” ลัยลาประกาศกร้าว หลังผลักสองสาวใช้ของมีนาออกไปได้ด้วยสภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้าฉีกขาดไปบ้างส่วน

“หากเจ้าอยากตายนัก ก็เชิญเจ้ารีบไปฟ้องเลย” มีนากล่าวท้าทาย ใบหน้าคมสวยเชิดขึ้นอย่างไม่กริ่งเกรงต่ออำนาจของฟาติมา ผู้มีหน้าที่ดูแลตำหนักฝ่ายในที่ได้รับมอบหมายหน้าที่จากพระชายาขององค์ฟาติน

“เจ้าจะผยองมากเกินไปแล้วนะมีนา เจ้าอย่าลืมสิว่าในฮาเร็มขององค์รัชทายาทยังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่องค์รัชทายาทยังไม่ได้เรียกขึ้นไปปรนนิบัติ เพราะฉะนั้นเจ้าอย่าได้กำแหงนัก แล้วอย่าลืมว่าอีกสองเดือนข้างหน้าจะมีการเลือกหญิงงามเข้ามาในฮาเร็มขององค์รัชทายาทอีกหลายคน และข้าก็ได้ข่าวว่าหนึ่งในหญิงงามที่จะเข้าวังหลวงมีน้องสาวของเจ้ามาด้วย แล้วข้าขอภาวนาให้องค์รัชทายาทพึงพอใจน้องสาวของเจ้าในเร็ววัน เผื่อข้าจะได้เห็นพวกเจ้าฆ่ากันเอง”

“นี่เจ้าพูดอะไรของเจ้าลัยลา! แล้วมูนาน้องข้าน่ะหรือ จะเข้ามาถวายตัวกับองค์รัชทายาท” มีนาตะคอกถาม ดวงตาคมสวยเต็มไปด้วยไฟริษยาแทบจะทันที เมื่อรู้ว่าจะมีผู้หญิงเข้ามาอีกหลายคนเพื่อเข้ามาแย่งชิงตำแหน่งพระชายา ที่ตนหมายปองโดยเฉพาะมูนา แม้นว่ามูนาจะไม่ใช่ผู้หญิงสวยเกินหญิงคนใด อีกทั้งนิสัยก็หาได้เรียบร้อยเหมือนเช่นหญิงอาหรับคนอื่นๆ แต่บางทีความไม่เหมือนใครของมูนาอาจเป็นที่ต้องตาต้องใจขององค์รัชทายาทก็เป็นได้

“ฮึ! เจ้านี่ช่างน่าสมเพชนัก แม้แต่เรื่องน้องตัวเองจะเข้ามาถวายตัวต่อองค์รัชทายาทเจ้าก็ยังไม่รู้”

“ก็วันๆ ท่านหญิงมีนาเอาแต่แต่งตัวสวยแล้วก็คอยชะเง้อคอรอองค์รัชทายาทยังไรเล่าลัยลา ท่านหญิงมีนาถึงไม่รู้ว่าน้องสาวของตัวเองกำลังจะมาแย่งตำแหน่งนางสนมคนโปรดไป” นาดาสาวงามที่เก่งด้านการเต้นระบำจนเป็นที่พออกพอใจขององค์รัชทายาทจนถูกเรียกให้ไปปรนนิบัติอยู่บ่อยครั้ง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชิงชังระคนประชดประชัน

“ลัยลา! นาดา! เจ้าทั้งสองเร่งหุบปากของพวกเจ้าเดี๋ยวนี้ หาไม่ ข้าจะให้นางสองคนตบปากพวกเจ้า จนพวกเจ้ากินอะไรไม่ได้อีกเลย” มีนาออกคำสั่งเสียงกราดเกรี้ยว โดยมีเหล่าสาวงามอีกหลายสิบคนคอยมองและพากันส่ายหน้าระอากับนิสัยของมีนา ที่นับวันก็ยิ่งจะไม่กริ่งเกรงผู้ใด

“แล้วเจ้าคิดว่าสาวใช้ของพวกเจ้ามีมือฝ่ายเดียวหรือไงมีนา” สองสาวงามที่ถูกสั่งให้หุบปากส่งเสียงค้านด้วยรอยยิ้มเยาะๆ นั่นเพราะทั้งสองไม่ถูกชะตามีนานานแล้ว ตั้งแต่มีนาเข้ามาอยู่ในฮาเร็มขององค์รัชทายาท

“หยุด! ข้าบอกให้หยุด พวกเจ้าไม่กลัวหัวขาดกันบ้างหรือ ถึงได้ลงไม้ลงมือกันเช่นนี้” จัสมินเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าวิตกกังวล เพราะหากท่านฟาติมาเข้ามาเห็นเข้า ไม่แคล้วจะถูกลงโทษกันหมด

“หุบปากเจ้าไปซะจัสมิน หัวคงหัวขาดอะไร ข้าไม่สน นอกเสียจากนังสองคนนี้จะต้องถูกข้าตบจนปากฉีกไปเสียก่อน ในเมื่อพวกนางไม่คิดเกรงใจข้า” มีนาหันไปต่อว่าคนหวังดีเสียงดุดัน แล้วหันกลับมามองสบตาสองสาว โดยมีสาวใช้คนสนิทสองคนคอยคุ้มกันนายสาวอยู่

“เหตุใดข้าต้องเกรงใจเจ้า ในเมื่อข้ากับเจ้าก็มีฐานะเท่าเทียมกัน หรือเจ้าคิดไปเองว่าเจ้าจะถูกเลือกให้ไปเป็นชายาขององค์รัชทายาทกันเล่า ฮ่าๆ ช่างน่าขำนัก เจ้านี่มักใหญ่ใฝ่สูงเกินตนเสียจริง เจ้าคงลืมไปแล้วสินะ ว่าตัวเจ้าก็เป็นแค่ลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านคาเบียนเซีย หมู่บ้านยากจนและไกลโพ้นขนาดนั้น ข้าว่าองค์รัชทายาทคงจะเลือกผู้หญิงอย่างเจ้าเป็นชายาหรอกนะ” ลัยลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน แม้ภายในใจของนางก็แอบหวังตำแหน่งชายาขององค์รัชทายาทอยู่เช่นกัน แต่ไม่คิดแสดงออกให้อีกฝ่ายเห็นจนเกินงามเช่นนี้

“นังลัยลา! พวกเจ้าสองคนไปจับตัวนังคนปากเสียเอาไว้ วันนี้ข้าจะตบสั่งสอนนางให้หลาบจำ” มีนาชี้นิ้วสั่งสาวใช้ เพียงไม่กี่นาทีสองสาวใช้ก็กรูเข้าไปจับตัวของลัยลาเอาไว้ได้ แม้ฝ่ายลัยลาจะดิ้นรนขัดขืนแต่ไม่อาจสู้แรงของสองสาวใช้ได้ ทำให้ถูกมีนาฟาดฝ่ามือลงบนแก้มไม่ยั้ง

“พวกเจ้าทำอะไรกัน!” เสียงกัมปนาทก้องไปทั่วสวนดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์ พร้อมร่างของฟาติมาผู้ดูแลฮาเร็มขององค์รัชทายาทฟาเดลก็เดินเข้ามา เหล่าสาวงามต่างพากันหลีกทางให้ท่านฟาติมาเข้าไปห้ามทัพสองสาวทันที

“ท่านฟาติมา ช่วยข้าด้วยเถิด มีนาเข้ามาหาเรื่องข้า แล้วก็ตบตีข้าจนข้าเจ็บไปทั้งตัว” ลัยลาถลาเข้าไปกล่าวฟ้องพร้อมเสียงสะอื้นไห้ ทั้งที่เมื่อครู่ไม่มีน้ำตาแม้สักหยด

“นังโกหก! เจ้าอย่ามาแสร้งบีบน้ำตาใส่ร้ายข้า” มีนาชี้หน้าต่อว่าด้วยความขุ่นเคืองใจ

“ก็เจ้ามาหาเรื่องข้าก่อน ใครๆ ก็รู้ก็เห็น แล้วเจ้าจะกล่าวหาว่าข้าใส่ร้ายเจ้าได้อย่างไรกันเล่ามีนา”

“เจ้านี่มันดีแต่เสแสร้ง ถ้าหากเจ้าไม่ส่งเสียงดังแล้วก็พูดจาเยาะเย้ยข้าก่อน มีหรือที่ข้าจะทำร้ายเจ้า นังผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอก คนอย่างเจ้ามันไม่ไว้ใจไม่ได้ แสร้งตีหน้าซื่อๆ แต่ใจของเจ้ามันคดดั่งอสรพิษที่ฆ่าได้แม้กระทั่งคนที่ชุบเลี้ยงเจ้ามา” มีนามองคนโปรดอีกคนขององค์รัชทายาทด้วยสายตาชิงชังและขุ่นแค้นจนแน่นอก หากแต่ลงมือทำอะไรนางไม่ได้ เพราะนางกำลังให้คนโปรดของพระชายาแห่งองค์ฟาตินคอยปกป้อง

“มันจะมากไปแล้วนะมีนา เจ้ามีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาข้าเช่นนี้ แล้วข้าจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ ว่าทุกคนในที่นี่รู้ดีว่าคนที่เสแสร้ง ไว้ใจไม่ได้คือเจ้าต่างหาก ไม่ใช่ข้า” ลัยลาหันหน้าไปออเซาะท่านฟาติมา ที่ยืนฟังคำโต้เถียงของสองสาวอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากแต่แววตาของนางแข็งกร้าวจนเหล่าสาวงามคนอื่นๆ พากันยำเกรง แต่เห็นจะมีเพียงมีนาและลัยลาสองคนที่ไม่คิดยำเกรงท่านฟาติมา เพราะต่างก็ถือว่าตนเป็นคนโปรดขององค์รัชทายาท

“ฮึ! คนอย่างข้าไม่เคยคิดเสแสร้งต่อหน้าใคร แล้วข้าก็ไม่คิดจะวิ่งโร่ไปฟ้องใครเพื่อให้ตัวเองพ้นผิดเช่นเจ้าหรอกลัยลา หากข้าผิดก็ยินดีรับผิด” มีนาเหยียดปากยิ้มเยาะลัยลาที่นั่งอยู่แทบเท้าของท่านฟาติมา

“ข้าไม่ได้ผิดอะไร เจ้าต่างหากที่ผิด เพราะเจ้าสั่งให้สาวใช้ของเจ้ามารุมรังแกข้า ท่านฟาติมาท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ ข้าเจ็บปวดไปทั่วร่างกายแล้ว และค่ำคืนนี้ข้าคงไปรับใช้องค์รัชทายาทไม่ได้แน่เลยเจ้าค่ะ” ลัยลานำเสนอตัวให้ท่านฟาติมาดูรอยช้ำที่ปรากฏ หากแต่ลัยลาลืมมองเลยไปยังนาดาที่ยืนยิ้มสะใจอยู่ลึกๆ และสมใจเป็นที่สุด เพราะงานนี้ทั้งมีนาและลัยลาคงจะถูกกักบริเวณ แล้วก็หมดสิทธิ์ได้ขึ้นไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทบนตำหนักเป็นแน่แท้ แล้วเมื่อนั้นก็จะโอกาสอันดีของเธอ

“ข้าไม่คิดจะเข้าข้างใครหรอกลัยลา เพราะเจ้ากับมีนาจะถูกกักบริเวณให้อยู่ภายในห้องของพวกเจ้าเป็นเวลาสองอาทิตย์ แล้วหากใครฝ่าฝืนคำสั่งของข้า ข้าจะสั่งกักบริเวณพวกเจ้าเพิ่ม” ท่านฟาติมากล่าวเสียงเรียบทว่าเฉียบขาด ลัยลาเบิกตากว้าง และพยายามคิดหาวิธีให้ได้ขึ้นไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทบนตำหนัก ต่างจากมีนาที่ได้แต่เก็บกักความไม่พอใจต่อคำสั่งของท่านฟาติมาเอาไว้ในอก เพราะถึงอย่างไรเสียองค์รัชทายาทก็จะต้องเรียกหาเธอ แม้จะไม่ใช่ค่ำคืนนี้ก็เถอะ

“ท่านฟาติมา โปรดเห็นใจข้าบ้างเถิด เพราะค่ำคืนนี้ข้าสัญญากับองค์รัชทายาทไว้ว่าข้าจะไปเต้นระบำให้องค์รัชทายาทอดพระเนตร แล้วหากไม่ไป ข้าคงถูกองค์รัชทายาทลงอาญาเป็นแน่” ลัยลาแสร้งตีหน้าเศร้าวิงวอนขอความเห็นใจ

“เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกลัยลา เพราะข้าหาคนที่จะไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทแทนเจ้าได้แล้ว ส่วนเจ้าก็เร่งเข้าไปอยู่ในห้องของเจ้าซะ ก่อนที่ข้าจะเพิ่มวันเวลากักบริเวณเจ้า เจ้าด้วยมีนา” กล่าวจบ ท่านฟาติมาก็เดินออกจากสวนดอกไม้ไป โดยหยุดสายตาอยู่ที่นาดา เพราะท่านหมายตาไว้แล้วว่าค่ำคืนนี้จะให้นาดาขึ้นไปบนตำหนักขององค์รัชทายาท สร้างความขุ่นเคืองให้ลัยลาไม่น้อย เมื่อเพื่อนที่นางสนิทที่สุดได้รับคัดเลือกให้เข้าไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทในค่ำคืนนี้แทนตน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha