จอมโจรร้อนรัก [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 11 : จอมโจรร้อนรัก ตอนที่ 5-1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

5

 

 

“โอ๊ย! ปล่อยข้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” มูนาร้องสั่งหลังถูกมือใหญ่ตวัดเข้าที่เอว อารามตกใจเพราะกลัวความลับจะถูกเปิดเผยหญิงสาวจึงออกแรงดิ้นสุดกำลัง

“เนื้อตัวของเจ้าทำไมถึงได้นุ่มนิ่มเหมือนผู้หญิงเช่นนี้เล่า พ่อหนุ่มน้อย” ลมหายใจร้อนๆ พร้อมเสียงกระซิบดังไม่ห่างจากใบหน้าสวยคม มูนาหลับตาปี๋ หัวใจเต้นตึกตักจนนับแทบไม่ทัน สองมือน้อยก็ยกยันที่แผงอกกว้างเอาไว้สุดแขน

“ปล่อยข้านะท่าน”

“ข้าไม่ปล่อยจนกว่าเจ้าจะบอกข้าว่าทำไมเนื้อตัวของเจ้าได้ถึงนุ่มนิ่มเหมือนผู้หญิงเช่นนี้” ฟารีฟยังแกล้งไขสือต่อไป ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก คนสนิททั้งสองที่นั่งอยู่บนม้าได้แต่พากันส่ายหน้าอมยิ้มกับการกระทำของนายเหนือหัว หรือจะเรียกให้ถูกก็คือองค์รัชทายาทลำดับที่สองแห่งประเทศอัสคาซาน ที่ชีวิตผกผันต้องระหกระเหินออกมาอยู่นอกวังเพื่อความปลอดภัย

“ก็ข้าบอกท่านไปแล้วว่าข้าอยู่กับแม่ของข้าตามลำพัง ข้าเลยอาจมีส่วนคล้ายผู้หญิงมากกว่าจะเป็นชายที่มีร่างกายแข็งแรงกำยำเหมือนเช่นพวกท่าน”

“พิลึกจริง” ฟารีฟครางในลำคอด้วยสีหน้านิ่งๆ หากแต่ภายใต้ความนิ่งเฉยนั้นชายหนุ่มกลับกำลังยิ้มหัวเราะชอบใจกับคำตอบของแม่สาวน้อยมูนามากทีเดียว

“ท่านว่าข้าพิลึกงั้นหรือ” คนที่เกิดมาก็มีแต่ผู้คนชิงชังและต่อว่าต่อขานจนอดคิดน้อยใจในโชคชะตาไม่ได้ เอ่ยถามเสียงแข็ง ดวงตาคมสวยวาววับขึ้นมาอีกครั้ง

“ก็ข้าพูดกับเจ้าอยู่ แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะไปว่าใครได้เล่า อีกอย่างลูกน้องของข้าก็ไม่ได้ตัวนุ่มนิ่มเช่นเจ้ากันสักคน” ฟารีฟบุ้ยใบ้ให้คนในอ้อมแขนมองไปยังคนสนิทบนหลังม้า มูนาทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ อยากจะตะโกนบอกอยู่หรอกว่าเธอไม่ใช่ผู้ชาย แต่เพื่อความปลอดภัยทำให้เธอไม่อาจตะโกนบอกใครได้

“ก็แล้วท่านได้เข้าไปทำกับลูกน้องของท่าน เช่นที่ท่านทำกับข้าหรือไม่เล่า” มูนาตะเบ็งเสียงใส่

“อืม...มันก็จริงของเจ้า หรือว่าข้าเพิ่งจะเข้าใจตัวเองว่าที่แท้ข้าชอบผู้ชาย”

“ท่านจะชอบหญิงหรือชาย ข้าไม่สน แต่ท่านปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ แล้วเอากริชของข้าคืนมา ข้าจะได้ไปให้พ้นๆ คนแปลกประหลาดเช่นท่านเสียที”

“ข้าแปลกประหลาดก็เหมาะกับเจ้าดีแล้วนี่ เพราะเจ้าเป็นคนพิลึก” ฟารีฟหัวเราะจนอกกระเพื่อมด้วยความชอบใจ แล้วก็ไม่น่าแปลกหรอกว่าทำไมทุกครั้งที่เขาพบท่านโมฮัม ท่านจะพูดถึงบุตรสาวคนเล็กด้วยความระอาใจตลอดเวลา นั่นเพราะมูนาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน ปากคอนี่ก็เราะร้ายใช่เล่น ซ้ำยังชอบจับอาวุธมากกว่าการหุงหาอาหาร

“ท่านหัวเราะเพราะเหตุใดกัน” เพราะขุ่นเคืองเสียงของชายหนุ่มมูนาจึงเอ่ยถามอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะออกแรงดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มที่รัดแน่นไม่ต่างจากงูรัดเหยื่อ

“ข้าก็หัวเราะเจ้าไง” ฟารีฟลากเสียงตอบ รู้สึกครึ้มอกครึ้มใจอย่างบอกไม่ถูก แบบนี้เขาควรให้คอลิดเร่งส่งข่าวเข้าไปบอกพระบิดาว่าเขาได้ขอตัวสาวงามไว้หนึ่งคนระหว่างทาง เพื่อป้องกันไม่ให้หมู่บ้านคาเบียนเซียเกิดปัญหาใหญ่หลวงตามมา เพราะความคิดแบบเด็กๆ ของมูนา ที่คงคิดว่าหนีหายไปเสียคงไม่มีปัญหาเกิดขึ้น

“ข้าไม่ใช่ตัวตลก เหตุใดท่านจึงมาหัวเราะข้า” ขาดคำมูนาก็อาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังหัวเราะเยาะ ใช้เท้ากระทืบลงบนเท้าของชายหนุ่ม จนฟารีฟครางเสียงหลง มือสองข้างร่วงผล็อยอัตโนมัติ มูนาจึงเร่งเข้าไปยื้อแย่งกริชของตัวเองมา แต่ฟารีฟไม่ยอมปล่อยง่ายๆ  ทั้งคอลิดและราฮิมพยายามกลั้นหัวเราะกันแทบแย่ และก็เพิ่งจะได้เห็นเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาพลาดท่าเสียทีก็ตอนนี้ มิหนำซ้ำยังพลาดท่าให้สตรีเสียด้วย

“เจ้านี่ร้ายกาจใช่เล่น แต่ข้าชอบ แล้วข้าก็จะทำให้เจ้ามาเป็นลูกน้องของข้าให้ได้” ฟารีฟคำรามลั่น

“ไม่มีทาง ข้าไม่มีวันเป็นลูกน้องของท่าน ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะท่าน!

“มาลองดูกันไหมเล่ามูนา” ฟารีฟเอ่ยเยาะเย้ยคนอวดเก่ง ก่อนจะโยนกริชไปให้คนสนิท คอลิดก็รับได้ทันที

“พวกท่านขี้โกง พวกท่านรุมรังแกข้า ข้าจะไปฟ้องท่านเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาให้มาจัดการพวกท่าน ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาร้ายกาจแค่ไหน” มูนายกสหายของบิดามาข่มขู่ ดวงตาคมสวยวาววับด้วยความโมโห เมื่อของรักของหวงจากบิดาถูกยื้อแย่งไป

“นี่เจ้ารู้จักเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาด้วยอย่างนั้นหรือ” อีกครั้งที่ฟารีฟยิ้มเยาะ และไม่รู้ทำไมหัวใจต้องเต้นกระตุกเช่นนี้ด้วยเมื่อรู้ว่าแม่สาวน้อยในอดีตยังจดจำเขาได้

“ใช่! ข้ารู้จักดี โดยเฉพาะท่านพ่อของข้า ท่านเป็นสหายรักของท่านเหยี่ยวดำด้วย” มูนาคุยโอ้อวด พลางดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของฟารีฟ ที่ดูท่าจะไม่ยอมปล่อยหญิงสาวไปง่ายๆ เพราะชื่นชอบเหลือเกินที่ได้มีหญิงสาวอยู่ใกล้ๆ เช่นนี้ นั่นเพราะเขาห่างหายเรื่องแบบนี้มานานมากแล้ว แต่เห็นทีคราวนี้คงจะไม่เหงาอีกแล้ว เพราะนางในฮาเร็มคนนี้จะต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น คิดแล้วก็หันไปมองหน้าราฮิมให้เร่งจัดการส่งคนเดินทางไปส่งข่าวให้วังหลวงรับทราบ เรื่องการส่งตัวสาวงามจากหมู่บ้านคาเบียนเซียเข้าวังหลวง เพราะหากไม่ส่งข่าวบอก มีหวังคนทั้งหมู่บ้านคงถูกลงอาญาแน่

ราฮิมพยักหน้าอย่างเข้าใจในคำสั่งทางสายตาของนายเหนือหัวเป็นอย่างดี จากนั้นก็ควบม้าวิ่งเยาะๆ ห่างออกไป มูนาเหลียวมองตามด้วยความสงสัย ก่อนจะหันกลับมาสนใจคนที่เอาแต่กกกอดเธอไว้ด้วยสายตาขุ่นเคืองจนดวงตาจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว แต่เจ้าของอ้อมกอดกลับทำเฉย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha