จอมโจรร้อนรัก [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 13 : จอมโจรร้อนรัก ตอนที่ 5-3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “อย่าคิดผิดคำพูดกับข้านะเจ้าหนุ่มน้อย” ฟารีฟพูดดักคอ

“ท่านหลอกข้า”

“ข้าน่ะหรือหลอกเจ้า” ฟารีฟยกนิ้วจิ้มกลางอกของตนเองแล้วพูดต่อ “ว่าแต่ข้าไปหลอกเจ้าตอนไหนกัน”

“ก็...ตอนที่ท่านขว้างกริชอย่างไรเล่า ข้าก็เลยหลงกลท่าน” จบคำพูดของมูนา ฟารีฟก็เงยหน้าหัวเราะร่วนจนอกกระเพื่อม

“ท่านจะหัวเราะข้าอีกนานหรือไม่ ข้าปวดเท้าไปหมดแล้ว” มูนาร้องถามเสียงขุ่น หงุดหงิดตัวเองเสียจริงที่ทำอะไรก็ไม่ถนัด เพราะอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้า

“ข้าเป็นเจ้านายเจ้านะมูนา แล้วเหตุใดข้าต้องดูแลเจ้าด้วย” แม้ใจจะห่วงแสนห่วงหญิงสาวในคราบหนุ่มน้อยมากแค่ไหนก็ตามที แต่อาการอยากจะกลั่นแกล้งหญิงสาวที่เอาแต่ดื้อรั้น ซ้ำยังเถียงคำไม่ตกฟาก ทำให้ฟารีฟจำต้องพูดแบบนั้นออกไป เลยได้เห็นใบหน้าเรียวงามสะบัดใส่

“เจ้านี่น้า ท่าทางเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกที เอ้า! ข้ายอมลดตัวลงไปดูแลเจ้าก็ได้” ฟารีฟย่อตัวลงแล้วใช้มือถอดรองเท้าออกจากเท้าเล็ก มูนาชักปลายเท้าหนีแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว มิหนำซ้ำพอเงยหน้าขึ้นมาก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ดุดันจนหนาวเยือกในอก ทำไมนะ...ทำไมเธอถึงได้หวาดกลัวดวงตาคมคู่นี้นักหนากันเล่า

“พอดีข้ามียาจากพ่อเฒ่าติดตัวมาด้วย ข้าจะนวดให้เจ้า สักพักคงจะรู้สึกดีขึ้น จากนั้นเราจะได้ไปที่พักของข้าเสียที” ฟารีฟบอกเสียงทุ้มลึกจนคนฟังรู้สึกแปลกใจไปกับน้ำเสียงเอื้ออาทรนั้น มันช่างเหมือน...เหมือนพี่ชายคนนั้นเหลือเกิน คนที่เธอเคยพบเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้แน่ว่าเขาคนนี้จะเป็นคนเดียวกับผู้ชายคนนั้น มูนาสะบัดไล่ความรู้สึกเก่าๆ ที่ฉายซ้ำเข้ามาในหัว เมื่อครั้งเธออายุได้สิบขวบแล้วได้เดินทางตามติดบิดาไปยังหมู่บ้านบาลายูดาเพื่อทำการค้าขาย แล้ววันนั้นเธอก็ออกไปวิ่งเล่นกับเจ้าอูฐน่ารักแล้วเธอก็หกล้ม แล้วมีพี่ชายคนหนึ่งมาประคองไว้ได้ทันและนับแต่นั้นมาเธอก็ประทับใจในความดีและมีเมตตาของพี่ชายคนนั้นเรื่อยมา จนกระทั่งเธอเติบโตเป็นสาวสะพรั่งเธอก็ไม่เคยได้พบกับเขาอีกเลย

“มูนา! มูนา! เจ้าเป็นอะไรไป” กระแสเสียงติดจะรำคาญที่ดังขึ้น ทำให้มูนาหลุดจากภวังค์แล้วจ้องมองคนขานเรียกตาขุ่น และนั่นยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าเขาคนนี้ต้องไม่ใช่พี่ชายคนนั้นแน่

“ข้าเปล่า” หญิงสาวปฏิเสธเสียงอ้อมแอ้ม พอก้มมองเท้าก็เห็นว่าเธอถูกสวมรองเท้าคืนเรียบร้อยไปแล้ว

“ยังจะเปล่าอีกนะเจ้า ก็ข้าเห็นอยู่ว่าเจ้าเอาแต่นั่งใจลอย หรือว่าเจ้าคิดถึงสาวงามคนไหนกันเล่า” ฟารีฟแขวะ แล้วไม่รู้ทำไมว่าหัวใจถึงได้รู้สึกหงุดหงิดนัก เพราะหญิงสาวตรงหน้าไม่มีวันไปนึกถึงสาวงามคนไหนได้ เพราะนางเป็นผู้หญิง

“ข้าคิดถึงท่านแม่ของข้า”

“งั้นก็แล้วไป เพราะข้าไม่ชอบให้คนรับใช้ของข้ามีเมีย” กล่าวจบฟารีฟก็ช้อนอุ้มหญิงสาวในคราบหนุ่มน้อยขึ้นไปนั่งบนหลังม้า พร้อมเสียงโวยวายของมูนา แต่กระนั้นเธอก็ถูกบังคับให้ขึ้นไปนั่งบนหลังม้าจนได้ ไม่นานเขาก็เหวี่ยงตัวขึ้นมานั่งซ้อนด้านหลัง มูนาขืนตัวเอาไว้อย่างเต็มที่ เพราะรู้ดีว่าหญิงชายไม่ควรใกล้ชิดกัน

“เจ้าไม่ต้องขืนตัวมากขนาดนั้นหรอกเจ้าหนุ่มน้อย เพราะข้าไม่อยากโอบเจ้านักหรอก” ฟารีฟกระซิบเบาๆ แล้วกระตุกเชือกให้ม้าคู่ใจออกวิ่งเหยาะๆ จากที่วิ่งช้าๆ ก็เร็วขึ้นตามลำดับ เพราะคอลิดล่วงหน้าไปไกลแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha