จอมโจรร้อนรัก [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 15 : จอมโจรร้อนรัก ตอนที่ 6-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

พระราชวังอัสเซโรซานา

“เจ้ามีเรื่องด่วนอะไรหรือ” องค์ฟาตินตรัสถามความกับคนสนิทของบุตรชาย ที่เร่งเดินทางมาเข้าเฝ้าทันทีเมื่อมาถึงห้องทรงงาน

“องค์รัชทายาทฟารีฟให้กระหม่อมมาทูลขอนางในฮาเร็มไว้หนึ่งคนระหว่างเดินทางมายังพระราชวังพ่ะย่ะค่ะองค์ฟาติน และตอนนี้นางก็อยู่กับองค์รัชทายาทฟารีฟแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วนางคนนั้นเป็นใครกัน ถึงได้ทำให้ลูกชายของข้าดักขอตัวกลางทางเช่นนี้” องค์ฟาตินตรัสถามด้วยสีหน้าพอพระทัย

“นางชื่อมูนา เป็นลูกสาวของท่านโมฮัม แห่งหมู่บ้านคาเบียนเซียพ่ะย่ะค่ะองค์ฟาติน”

“ฮ่าๆ นางคงจะสวยน่าดู ถึงได้ทำให้ลูกชายของข้าเป็นได้ถึงเพียงนี้ เอาละ เจ้ากลับไปพักผ่อนเสียเถอะ” นายทหารหนุ่มคนสนิทของฟารีฟโค้งทำความเคารพแล้วถอยฉากออกไป พอดีกับที่องค์รัชทายาทฟาเดลเสด็จเข้ามายังห้องทำงานของบิดา

“ท่านพ่อ เจ้าหมอนั่นคือคนของฟารีฟนี่ครับ” องค์รัชทายาทฟาเดลทูลถามพระบิดาอย่างเป็นกันเอง

“ใช่แล้วฟาเดล”

“เจ้าหมอนั่นมาทูลเรื่องอะไรล่ะครับ ถึงได้ทำให้ท่านพ่อหัวเราะเสียงดังลั่นห้องทรงงาน” องค์รัชทายาทฟาเดลเดินเข้าไปนั่งยังเก้าอี้บุหนังชั้นดีพร้อมทำสีหน้าสงสัย

“ก็น้องของเจ้าน่ะสิฟาเดล ส่งคนมาขอนางในฮาเร็มไว้คนหนึ่งระหว่างทาง สงสัยคนนี้ท่าจะเป็นคนรักของน้องเจ้าจริงๆ น้องของเจ้าถึงได้เร่งขอตัวไว้”

“ฟารีฟน่ะหรือครับ” องค์รัชทายาทฟาเดลทำหน้าประหลาดใจอีกครั้ง ด้วยไม่คิดว่าคนอย่างน้องชายจะรักชอบพอใจจริงๆ เพราะครั้งล่าสุดที่ได้เจอกันในวัง พ่อน้องชายตัวดีของเขาประกาศกร้าวว่ายังไม่อยากมีเมียตอนนี้

“เห็นทีพ่อคงจะได้สะใภ้เร็วๆ นี้ ว่าแต่เจ้าเถอะฟาเดล เมื่อไหร่เจ้าจะมีคู่ครองเสียที” องค์ฟาตินวกกลับเข้ามาถามเรื่องเดิมๆ กับบุตรชายองค์โตแทน

“โธ่ท่านพ่อ ข้าก็อยากแต่งงานมีครอบครัวอยู่เหมือนกัน แต่ข้าไม่เจอคนถูกใจเสียที แล้วท่านพ่อจะให้ข้าทำเช่นไรเล่า อีกอย่างพวกนางในฮาเร็มของข้าที่มีอยู่ ข้าก็ยังมองไม่เห็นว่าจะมีคนไหนเหมาะสมเป็นลูกสะใภ้ของท่านพ่อ”

“ก็เจ้าเลือกมากเกินไปน่ะสิฟาเดล เจ้าถึงไม่พอใจใครเสียที แต่พ่อว่าเจ้าเร่งๆ หาคนถูกใจเข้าเถอะ เพราะหากเจ้ายังไม่มีคู่ครองเสียที เหล่าเสนาบดีทั้งหลายก็จะเอาเหตุผลนี้มาอ้างไม่ให้ข้าสละบัลลังก์ให้กับเจ้าอีก ข้าเบื่อจะถกเถียงเรื่องนี้เต็มทนแล้ว เจ้าก็น่าจะรู้นะฟาเดล”

“ท่านพ่อ ข้าขอตอบตามตรงว่าข้าคงไม่สามารถปกครองคนทั้งประเทศได้หรอก ท่านพ่อเปลี่ยนใจยกบัลลังก์ให้ฟารีฟไม่ดีกว่าหรือครับ เพราะฟารีฟเก่งกล้ากว่าข้าหลายเท่านัก” องค์รัชทายาทฟาเดลออกตัว เพราะรู้ดีว่าไร้ความสามารถไปเสียทุกอย่าง ต่างจากคนเป็นพ่อที่รู้ดีว่าฟาเดลมีความสามารถไม่น้อยไปกว่าท่าน

“เจ้าฟารีฟได้อาละวาดจนวังแตก แล้วก็หนีหน้าหายไปน่ะสิฟาเดล”

“ท่านพ่อก็ช่วยลูกกล่อมให้ฟารีฟยอมกลับมารับตำแหน่งต่อจากท่านพ่อสิครับ ลูกว่าอย่างน้อยๆ ฟารีฟก็น่าจะเห็นแก่ท่านบ้าง” ฟาเดลยังคงยืนยันที่จะให้ผู้เป็นน้องชายได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากบิดา

“เจ้านี่ก็พูดเหมือนไม่รู้จักนิสัยของน้องเจ้า แล้วเจ้าก็อย่าลืมว่าฟารีฟออกไปจากวังหลวงนานแล้ว นานเสียจนคนในวังคิดว่าฟารีฟตายไปแล้ว แล้วเจ้าจะให้น้องของเจ้ากลับมาครองบัลลังก์ได้อย่างไรกันเล่าฟาเดล แล้วหากน้องของเจ้ากลับมาครองบัลลังก์จริง เจ้าคิดว่าพวกท่านอูเซนจะยอมหรือ ในเมื่อแม่ของฟารีฟเป็นเพียงแค่สนมของพ่อ ซึ่งต่างจากเจ้า”

“แต่ลูกไม่เคยคิดเช่นนั้น”

“พ่อเข้าใจ แต่พวกของท่านอูเซนคงจะคัดค้าน แล้วคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ พ่อว่าเจ้ายอมรับเสียเถอะว่าคนที่จะได้ครองบัลลังก์ต่อจากพ่อก็คือเจ้า” องค์ฟาตินแย้มพระโอษฐ์มอบให้

“แต่ข้าไร้ความสามารถ”

“เจ้าอย่าดูถูกตัวเองนักเลยฟาเดล คนเราเกิดมาได้ไม่ได้เก่งไปซะทุกเรื่องหรอก อีกอย่างเรื่องการบริหารบ้านเมืองเจ้าก็เรียนรู้จากพ่อมากพอแล้ว พ่อเชื่อว่าเจ้าจะเป็นผู้ปกครองประเทศอัสคาซานที่ดีได้แน่นอน...ฟาเดล”

“หากท่านพ่อไว้วางใจลูก ลูกก็จะทำให้เต็มความสามารถของลูกครับท่านพ่อ”

“หึหึหึ มันต้องอย่างนี้สิลูกพ่อ ว่าแต่เจ้าเถอะ มีเรื่องอะไรถึงได้มาหาพ่อดึกดื่นเช่นนี้”

“ไม่อะไรหรอกท่านพ่อ พอดีลูกได้ข่าวว่าคนสนิทของฟารีฟเดินทางเข้าวังหลวงมา ลูกเลยอยากทราบข่าวของเจ้าน้องชายหัวรั้นบ้าง ไม่ได้พบหน้ากันเสียนาน ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง หรือจะหลงผืนทรายจนลืมข้าไปแล้ว”

“น้องของเจ้าสบายดีมากเชียวละ เชื่อพ่อเถอะฟาเดล” องค์ฟาตินยกพระหัตถ์ตบลงบนบ่ากว้างของโอรสองค์โตด้วยพระพักตร์แย้มสรวล

“ข้าก็หวังไว้เช่นนั้นท่านพ่อ” รัชทายาทฟาเดลตอบรับเสียงทุ้ม แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าอยากจะมีชีวิตเช่นน้องชายต่างมารดาบ้าง แต่คงจะเป็นได้ยากนัก นั่นเพราะตัวเขาถูกวางตัวให้ขึ้นครองตำแหน่งแทนบิดาไว้แต่แรกแล้ว แล้วหากเขาทำอย่างที่ใจต้องการ มารดาคงไม่มีทางยอมเป็นแน่

“เอาละ เจ้าไปพักผ่อนเสียเถอะ พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าไม่ใช่หรือ”

“ครับท่านพ่อ แต่ลูกขอไปส่งท่านเข้านอนก่อนแล้วกันครับท่านพ่อ” จากนั้นทั้งองค์ฟาตินและองค์รัชทายาทฟาเดลก็เดินออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังห้องนอนขององค์ฟาติน

 

 

ที่ตำหนักฝ่ายในมีนากำลังเดินวนไปวนมาอยู่ภายในห้องพักที่ถูกจัดแบ่งอย่างเป็นสัดเป็นส่วน และเป็นส่วนตัวของแต่ละคนที่อยู่ในฮาเร็มขององค์รัชทายาทฟาเดล

“โอ๊ย! นี่องค์รัชทายาทหายไปไหนนะ แล้วทำไมถึงไม่ให้ใครมาเรียกข้าไปปรนนิบัติเสียทีเล่า ลียะห์” มีนาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงที่ปูด้วยพรมหนังสัตว์อย่างดี เพราะนางได้เป็นถึงสนมคนโปรดขององค์รัชทายาทฟาเดล แต่เวลานี้มีนากำลังหงุดหงิดใจเป็นที่สุด ที่ค่ำคืนนี้องค์รัชทายาทไม่เรียกให้ขึ้นไปปรนนิบัติ

“ใจเย็นๆ ก่อนเถอะท่านหญิงมีนา” ลียะห์สาวใช้คนสนิทบอกอย่างใจเย็น ทั้งที่ภายในใจของนางก็ร้อนรุ่มไม่แพ้คนเป็นนายสาว เพราะกลัวว่าองค์รัชทายาทจะเรียกหานางสนมคนอื่น

“ข้าจะมัวใจเย็นได้อย่างไรกันเล่าลียะห์ ในเมื่อตัวข้าใจข้าร้อนรุ่มไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้องค์รัชทายาทจะเรียกหานังจัสมินหรือไม่” ดวงตาคมสวยฉายแววริษยาอย่างไม่คิดจะปิดบัง หากว่าค่ำคืนนี้คนที่จะได้ไปปรนนิบัติองค์รัชทายาทคือจัสมิน คู่แข่งคนสำคัญของเธอ

“คงไม่หรอกเจ้าค่ะท่านหญิง เพราะเวลานี้องค์รัชทายาทโปรดท่านหญิงมีนามากกว่าใคร แล้วมีหรือที่องค์ รัชทายาทจะเรียกหาคนอื่น ข้าว่าท่านหญิงใจเย็นๆ ก่อนเถอะ แล้วก็นั่งอยู่ในห้องนะเจ้าคะ แล้วข้าจะออกไปดูลาดเลาด้านนอกมาเรียนให้ทราบเจ้าค่ะ” ลียะห์พูดเอาใจแล้วย่อกายเดินออกจากห้องพักของนายหญิง และไม่กี่นาทีที่เดินออกจากห้องพักของนายหญิงก็พบเข้ากับพวกของลัยลา นาดาที่พากันเหลียวมองมาที่ลียะห์ทันทีพร้อมรอยยิ้มเหยียด

“ไงล่ะนังคนใช้” ลัยลาเอ่ยถามหาเรื่อง

“ที่บ้านของท่านคงจะไม่มีใครสอนมารยาทท่านนะเจ้าคะ ท่านหญิงลัยลา” ลียะห์ที่รักนายสาวมากจนยอมตายได้ เพราะมีนาเอ็นดูและไม่เคยดุด่าทุบตีตนเหมือนเช่นเคยอยู่รับใช้ลัยลามาก่อน ตอบกลับแบบไม่มีการรักษามารยาทว่าตนเป็นเพียงแค่สาวใช้ แต่อีกฝ่ายเป็นถึงสนมคนโปรดอีกคนขององค์รัชทายาท

“นังลียะห์! เดี๋ยวนี้แกกล้ากำแหงกับข้าแล้วหรือ นังขี้ข้า”

“ข้าเปล่า”

“ฮึ! เจ้านี่วอนหาเรื่องเจ็บตัวไม่ต่างจากนายของเจ้าเลยนะนังลียะห์ ฮึ! แค่ได้ไปอยู่รับใช้นังมีนาไม่กี่วันก็กล้าตีฝีปากกับข้า แต่ก็ดี! ข้าจะฝากรอยตบบนหน้าของเจ้าไปฝากให้นายใหม่เจ้าดู แล้วดูสิว่านายใหม่ของเจ้าจะมีปัญญามาทำอะไรข้าได้” ขาดคำฝ่ามือของลัยลาก็ฟาดลงซีกแก้มของลียะห์ แต่อีกฝ่ายก็เบี่ยงตัวได้ทัน เพราะครานี้เธอไม่ยอมเป็นที่รองมือรองเท้าให้กับลัยลาอีกต่อไป

“ข้าไม่ใช่คนรับใช้ของท่านอีกต่อไปแล้วนะท่านหญิงลัยลา ท่านไม่มีสิทธิ์มาตบตีข้าได้อีกแล้ว” ลียะห์ยกมือขึ้นสู้ โดยมีสายตาของนาดาคอยจ้องมองตาไม่กะพริบพร้อมรอยยิ้มสะใจ แวบหนึ่งนางก็ภาวนาขอให้องค์รัชทายาทมาเห็นเสียทีเถิด เพราะลัยลาจะได้ถูกทิ้งขว้างเหมือนจัสมิน

“นาดา! เจ้าเข้าไปจับตัวนังขี้ข้าเอาไว้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนมันให้หลาบจำเสียบ้าง” ลัยลาหันมาออกคำสั่งกับนาดาเสียงกร้าว นาดาก็กุลีกุจอเข้าไปทำทีจะช่วยจับแต่ก็แสร้งหกล้มลงไปเสียก่อน เพราะนางเห็นคนกำลังเดินตรงมาทางนี้

“นาดา! เจ้านี่...เฮ้ย! ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย” กล่าวจบ ลัยลาก็พุ่งเข้าไปหมายจะทำร้ายลียะห์ให้ได้ แต่เสียงดังและทรงอำนาจดังขึ้นเสียก่อน เพียงเท่านั้นทั้งสามสาวก็รีบหมอบทำความเคารพด้วยความยำเกรงทันที

“พวกเจ้าทำอะไรกัน” องค์รัชทายาทฟาเดลตวาดถามด้วยน้ำเสียงดุกร้าว

“เปล่านะเจ้าคะองค์รัชทายาท หม่อมฉันเพียงแค่ทักทายอดีตสาวใช้ของหม่อนฉันก็เท่านั้น ส่วนนาดา นางหกล้มเพคะ แต่นางไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วเพคะองค์รัชทายาท” ลัยลาเร่งปฏิเสธเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมถลึงตาไปหานาดาบอกเป็นนัยว่าให้เออออตามตน แต่ก็ไม่ลืมจะหันไปสั่งลียะห์เช่นกัน

“ใช่แล้วเพคะองค์รัชทายาท” นาดารับคำอย่างเสียไม่ได้ ใจก็ออกจะหงุดหงิดไม่น้อยที่แผนการที่คาดหวังไว้ไม่ได้ผล เพราะขจัดมีนาไปให้พ้นจากตำแหน่งสนมคนโปรดขององค์รัชทายาทไม่ได้

“ถ้างั้นพวกเจ้าก็ลุกขึ้นเถอะ ลียะห์ เจ้าไปตามมีนาไปพบข้าที่ตำหนักด้วยแล้วกัน” องค์รัชทายาทฟาเดลรับสั่งจบก็หมุนตัวเดินกลับห้องพักทันที ทิ้งให้  ลัยลาและนาดาเกิดความเคียดแค้นต่อมีนามากขึ้นอีกเป็นเท่าทวี ส่วนอีกหนึ่งสาวใช้ก็ได้แต่ยืนทำหน้านิ่งแต่ภายในใจก็สะใจอยู่ไม่น้อย เพราะถ้าหากท่านหญิงมีนาได้เป็นชีคคาขององค์รัชทายาทฟาเดลนั่นก็หมายความว่าเธอก็จะได้ดีไปด้วย

“ท่านหญิงลัยลาจะสั่งสอนข้าต่อหรือไม่เจ้าคะ” ลียะห์เอ่ยถามเสียงเรียบๆ

“ฮึ! ทำเผยอไปเถอะนังขี้ข้า สักวันเถอะ นายของเจ้าก็จะไม่ต่างอะไรกับจัสมินหรอก” ลัยลาสะบัดตัวหน้าเดินกลับห้องไปทันทีหลังพูดจบ ไม่นานนาดาก็เดินกลับห้องของตนเช่นกัน แต่ภายในใจของนางร้อนรุ่มไม่แพ้ลัยลา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha