จอมโจรร้อนรัก [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 18 : จอมโจรร้อนรัก ตอนที่ 8-1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

8

 

 

“พวกเจ้าออกไปให้พ้น โอเอซิสแห่งนี้ต้องเป็นของข้า” กลุ่มคนที่จอมโจรเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาและคนสนิทเฝ้ารอเอ่ยเสียงกร้าวทันทีเมื่อพวกมันโดดลงจากม้า

“ทำไมพวกข้าต้องไปจากที่นี่ ในเมื่อพวกเจ้ามาทีหลัง” คอลิดตอบกลับแทนนายเหนือหัวที่ยังคงนั่งนิ่งเหมือนไม่รับรู้การมาของพวกมัน และสายตาคู่งามคอยแอบเฝ้ามองอยู่ภายในกระโจมด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อย่ามาพูดมาก หากเจ้าไม่อยากตายก็รีบๆ ไสหัวไปซะ”

“ข้าว่าน่าจะเป็นพวกเจ้ามากกว่าล่ะมั้งที่ต้องไปจากที่นี่ แล้วพวกเจ้าไม่รู้หรือว่าผืนทรายที่พวกเจ้าย่างเท้าเข้ามาคือดินแดนของจอมโจรเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดา” คอลิดโต้กลับด้วยเสียงราบเรียบอย่างมิหวั่นเกรงต่อพวกมันที่มีสมัครพรรคพวกสิบกว่าคน ต่างจากตนที่กันเพียงแค่สี่คนกับอีกหนึ่งสตรีแสนงาม

“หึหึหึ หากว่าข้าหวาดกลัวจอมโจรที่ไร้ตัวตนอย่างมัน แล้วข้าจะเดินทางมายังโอเอซิสของมันได้อย่างไรกันเล่า ว่าแต่เจ้าเถอะ คงจะเป็นสมุนปลายแถวของมันล่ะสิ” คนที่นั่งอยู่บนหลังม้าเพียงคนเดียวและดูท่าจะเป็นหัวหน้าตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะเยาะหยันจอมโจรฉายาเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดา ที่ไม่เคยมีใครพบเห็นหน้าตาที่แท้จริง

“เจ้าชื่ออะไร” คราวนี้คนที่เอ่ยถามคือฟารีฟที่นั่งสงบนิ่งมานาน ดวงตาของเหยี่ยวหนุ่มที่ถูกปรามาสวาววับขึ้นแต่ก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น จากที่คิดว่าจะไม่สั่งสอนพวกมันให้รู้ว่าโอเอซิสแห่งนี้เป็นของถิ่นใครคงจะไม่ได้เสียแล้ว

“เจ้าเป็นใครถึงได้บังอาจมาถามชื่อหัวหน้าของพวกเรา แล้วหากเจ้าไม่อยากตายก็รีบทำความเคารพหัวหน้าของข้าซะ” โมซะฮ์ ชายหนุ่มผิวดำคล้ำย้อนถามเสียงกร้าว และไม่มีทีท่าหวาดกลัวว่าภัยอาจมาถึงตัว

“ทำความเคารพงั้นหรือ” ฟารีฟเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างไม่สะทกสะท้านกับมีดดาบที่พวกมันจี้มาที่เขา

“ใช่!” โมซะฮ์กระแทกเสียงตอบ แล้วปรายตามองไปยังหัวหน้าที่ยังคงนั่งอยู่บนหลังม้า

วินาทีที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อกริชวาววับไร้ทิศทางพุ่งไปตัดเส้นเลือดบนลำคอของคนที่นั่งอยู่บนหลังม้า ไม่นานร่างนั้นก็ร่วงลงสู่ผืนทราย พร้อมหยดเลือดกระเซ็นไปทั่วบริเวณก่อนจะสิ้นลมหายใจต่อหน้าเหล่าลูกน้องนับสิบชีวิต โมซะฮ์เกิดอาการหวาดกลัวจนตาเหลือกลาน ล่าถอยเข้าไปร่วมกลุ่มกับพรรคพวกที่เหลือ

“คราวนี้พวกเจ้าจะออกไปจากโอเอซิสแห่งนี้ได้หรือยัง” ฟารีฟเอ่ยถามเสียงกร้าว สีหน้าของชายหนุ่มไม่สะทกสะท้านกับชีวิตที่ต้องมาดับอนาถต่อหน้าตาแม้แต่น้อย ผิดกับมูนาที่ยกมือปิดปากกลั้นเสียงหวีดร้องของตนเองเอาไว้ได้ทัน เมื่อเธอเห็นวินาทีที่ชายชุดดำที่นั่งอยู่บนหลังม้าถูกปลิดชีพเต็มสองตา และคนที่สังหารชายชุดดำก็คือเขา หญิงสาวถอยร่นจากปากทางเข้ากระโจมที่พักด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง จากนั้นหญิงสาวก็มองหาอาวุธเพื่อใช้มันป้องกันภัย เมื่อยามนี้เธอไม่อาจไว้ใจเขาได้อีกแล้ว

“พะ...พวก...พวกท่านเป็นใครกัน” โมซะฮ์เสี่ยงตายเอ่ยถามเสียงขลาดๆ เพราะเวลานี้ตนไม่มีหัวหน้าคอยคุ้มกันอีกแล้ว เพราะถูกชายหนุ่มที่มีตารกรุงรังไปด้วยหนวดเคราปลิดชีพ

“ข้าก็เป็นคนสนิทของคนที่หัวหน้าพวกเจ้าบอกว่าไร้ตัวตนไงเล่า” ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเหี้ยมทันทีหลังพูดจบ

“สมุนของเหยี่ยวดำ” โมซะฮ์เข่าทรุดพร้อมเสียงร้องขอชีวิต ตามมาด้วยเสียงของพรรคพวกที่ต่างก็พากันอ้อนวอนขอชีวิตกับคนสนิทของจอมโจรเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดา

“ทะ... ท่าน... ท่านโปรดไว้ชีวิตพวกข้าด้วยเถิด” เมื่อความเงียบครอบงำไปทั่วบริเวณนั้น โมซะฮ์จึงเอ่ยขอร้องอีกครั้งด้วยความรักตัวกลัวตาย ผิดกับหนแรกที่ก้าวยางเข้ามาในโอเอซิสลิบลับ

“วันนี้ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่หากพวกเจ้าไปก่อกวนทำร้ายผู้อื่นหรือรุกล้ำเข้ามาในถิ่นของเหยี่ยวดำอีกครั้ง ข้าจะไม่ไว้ชีวิตมันผู้นั้นแม้แต่คนเดียว จำเอาไว้” ฟารีฟประกาศกร้าว ทั้งที่ไม่อยากจะปล่อยพวกมันไปแม้แต่คนเดียว แต่หากไม่จำเป็น เขาก็ไม่อยากจะฆ่าใครให้มือต้องเปื้อนเลือด หากไม่จำเป็น

“พะ..พวกข้า ขะ...ขอบ...ขอบคุณท่านมาก ที่ไม่เอาชีวิตพวกข้า” กล่าวจบ โมซะฮ์และพรรคพวกที่เหลือก็พากันล่าถอยไปแต่โดยดีด้วยความหวาดกลัว เพราะไม่คิดไม่ฝันว่าหัวหน้าจะมาจบชีวิตลงในเวลาอันรวดเร็วเช่นนี้ ทั้งที่ก่อนมา ท่านฮัซซัน...หัวหน้าของพวกตนตั้งใจอย่างแนวแน่ว่าจะมายึดโอเอซิสแห่งนี้เป็นที่ตั้งรกราก หลังจากต้องออกปล้นและร่อนเร่มานาน แต่ไม่คิดว่าค่ำคืนนี้จะเป็นค่ำคืนสุดท้ายของฮัซซัน

“เดี๋ยว!” สิ้นเสียงเยือกเย็นของฟารีฟที่เดินไปดึงกริชที่ปักคาลำคอของคนโชคร้าย โมซะฮ์และพรรคพวกอีกสามคนก็เข้ามาพากันลากศพของหัวหน้าตนกลับไปด้วยและหายไปกับความมืด

“ปล่อยพวกมันไปแบบนี้จะดีหรือครับฟารีฟ” ราฮิมหันมาถามนายเหนือหัวหน้าเครียดไม่น้อย ด้วยเกรงว่าพวกมันจะไปทำร้ายคนอื่นๆ ขึ้นมาอีก

“อย่าห่วงเลยราฮิม เจ้าดูสารรูปพวกมันสิว่าจะกล้ากลับมาในถิ่นของข้าอีกหรือไม่ แต่ถ้าพวกมันไม่เชื่อคำเตือนของข้า ข้าจะสั่งสอนมันให้หลาบจำเอง อีกอย่าง... ข้าก็ไม่อยากจะฆ่าใครโดยไม่จำเป็น แล้วที่พวกมันไม่มีหัวหน้าคอยคุ้มกะลาหัว มันก็ไม่กล้าทำอะไรใครได้อีกแล้ว”

“ผมเข้าใจแล้วครับ” ราฮิมรับคำอย่างนอบน้อม แม้ว่าฟารีฟจะไม่ให้คนสนิททั้งสองปฏิบัติเช่นนั้นก็ตามที แต่สองหนุ่มก็ทำเพราะเคยชิน และรู้ดีว่าฐานะที่แท้จริงของจอมโจรเหยี่ยวดำเป็นใคร

“แต่เจ้าอย่าลืมส่งคนของเราออกตรวจตรารอบๆ อาณาเขตของพวกเราเช่นเดิมด้วยล่ะ แล้วก็เพิ่มกำลังคนอีกจุดละสิบคนด้วย” เอ่ยเสียงเครียด นั่นเพราะเขาเพิ่งจะได้ทราบข่าวจากวังหลวงว่ามีพวกคิดต่อต้านการขึ้นครองบัลลังก์ขององค์รัชทายาทฟาเดล จอมโจรเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะปรายตามองที่คนสนิท

“ข้าจะเร่งจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดครับ” กล่าวจบราฮิมโค้งศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินออกไปกลบคราบเลือดของหัวหน้าโจรเร่รอน จากนั้นก็เดินออกไปตรวจตรารอบกระโจมที่พัก แต่มิวายจะแอบหันไปยิ้มสบตากับคอลิด เมื่อเห็นนายเหนือหัวเดินกลับไปยังกระโจมที่พักที่มีสาวน้อยรออยู่ในนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha