[จบ] ซาตานอหังการ์ [Pride Of Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 2 : ลักพาตัว [20%]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ครูสยืนมองเอวาที่ถอยรักษาระยะห่างจากเขา สิ่งที่เขาเข้าใจและจากตอนแรกที่แปลกใจ เปลี่ยนเป็นสงสัย เธอไม่ถามถึงสาเหตุที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่ นั้นก็แสดงว่าเธอรู้จักเขาไม่ใช่ในฐานะ ซุป’ตาร์ 

เอวาที่ถึงแม้ตอนนี้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ยังคงมีอย่างต่อเนื่อง ‘รอ’ เธอหวังว่าโดโนแวนจะต้องช่วยเธอและปกป้องเดม่อนจากผู้ชายคนนี้  

“เอวาไม่มีทางหนีไปเด็ดขาด...ต้องเกิดเรื่องร้ายกับเธอ” โดโนแวน เอ่ยกับเจ้าหน้าที่ เขาแจ้งความทันทีเมื่อเจ้าสาวของเขาหายตัว 

“แต่เท่าที่เราตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ...ไม่มีล่องรอยการต่อสู้ หรือ ถูกงัดแงะอะไรทั้งนั้น”

“เอวา...ไม่มีทางทิ้ง เดม่อน ไปแบบนี้แน่นอน” โดโนแวน ยืนยันเป็นเสียงเดียว

“แล้วคุณสงสัยใคร?...หรือพอรู้ว่าใครที่หวังทำร้ายคุณเอวา...”

“ครูส กัส แอชเชอร์!!!!”

“ซุป’ตาร์ ชื่อดังคนนั้นเหรอครับ!!!!”เจ้าหน้าที่ถามกลับด้วยความเหลือเชื่อ...และเกินที่จะเชื่อ

“ใช่!ครับ...พวกคุณต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อขอเข้าตรวจค้นบ้านของเขา” โดโนแวนมั่นใจมากว่า เอวาต้องอยู่ที่นั้น ตั้งแต่ที่เธอบอกกับเขาว่าเธอต้องไปสัมภาษณ์ ครูส กัส แอชเชอร์ เอวาบอกเขามาตลอดว่าหลังจากนั้นเพียงสองวันเธอรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป 

“ฉันรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง หรือมีคนคอยตามตลอดหลายวันมานี้” คำพูดของเอวาที่เอ่ยกับเขาก่อนที่เธอจะหายตัวไปในวันแต่งงานระหว่างเขาและเธอ โดโนแวนรู้จักกับเอวาตั้งแต่เธอเริ่มเข้ามหาวิทยาลัย เขากับเธออายุเท่ากันแต่โดโนแวนจบก่อนเอวาสองปี และเมื่อเขารู้สาเหตุถึงการเรียนและจบช้าของเธอ โดโนแวนสงสารเธอมาก เมื่อเธอยอมเปิดใจกับเขาที่มีความรู้สึกพิเศษกับเธอ ‘เดม่อน’ ก็ช่างน่ารักจนเขาเองก็อดหลงรักสองแม่ลูกไม่ได้ และแน่นอนเอวาบอกเขาเพียงคนเดียวว่าใครคือพ่อของเดม่อน เรื่องนี้แม้แต่พ่อและแม่ของเธอก็ไม่รู้ และเธอขอให้เขาเก็บเรื่องนี้ไว้

โดโนแวนเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้ ‘เดม่อน’ อยู่ที่ไหน เพราะเขาทำตามคำบอกของเอวา ที่ตอนนั้นเขาพูดกับเธอว่า เธอคิดมากไปเหรอเปล่า

“ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากคุณ...โดโนแวน คุณสัญญากับฉันนะ...ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน คุณต้องปกป้องเดม่อน”

“ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูเรียกสติของผู้ที่อยู่ในห้องทั้งสองกลับคืนสู่ปัจจุบัน ประตูถูกผลักเข้ามาโดยคนเฝ้าประตู ลูกจ้างหญิงถือถาดอาหารเข้ามา วางไว้และรีบออกจากห้องไปโดยที่ไม่แม้แต่เงยหน้ามองใครทั้งนั้น ‘ตามคำสั่ง’ 

ครูส ยิ้มเพียงแว็บเดียว และเดินไปยังปลายเตียงที่ถาดอาหารวางไว้ ‘เบอร์เกอร์’ สองชุดกับน้ำเปล่าสองขวด เมื่อสายตาของเอวามองถาดอาหารที่ถึงแม้จะเป็นเพียงเบอร์เกอร์ แต่เธอไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานเที่ยง นี้ก็ครบรอบเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง เธอไม่กินไม่นอน ขีดจำกัดของร่างกายเธอกำลังจะมาถึงสุดทาง

เอวา มองครูสที่กำลังกัดเบอร์เกอร์ เขากำลังกินมันอยู่ และท่าทางของเขามันทำให้เธออยากเอาขวดน้ำฟาดศีรษะเขามาก... ‘คำที่สอง’ ตามลงไปเมื่อเขากลืนคำแรกหลังจากที่เคี้ยวอยู่นานเกินความจำเป็น

“อีกชิ้นของเธอนะ...” ครูสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ใจดี ที่เอวารู้สึกได้ว่า ‘เสแสร้ง’ แต่... เอวาขยับเคลื่อนไปยังถาดอาหาร เธอหยุด และส่งสายตาให้ครูสขยับออกไป “...ถ้าหิวก็เดินมาหยิบ...” ครูสไม่ขยับแต่กินเบอร์เกอร์ส่วนของตัวเองต่อจนคำสุดท้าย โดยที่ไม่เห็นสายตาของเอวา...เอวาขยับเข้าไปใกล้ครูสที่กำลังเปิดฝาขวดน้ำ

ควับบบบบ!!!!....เพล้ง!!!....โอ้ย!!!!”  เอวาร้องออกมา เมื่อครูสที่เธอคิดว่า ‘เผลอ’ ขวดน้ำอีกขวดที่เอวาหยิบและกำลังจะฟาดไปที่ศีรษะของเขา แต่เขาก็ใช้อีกมือคว้าขวดในมือของเอวาไว้ได้อย่างรวดเร็ว ครูสทิ้งขวดน้ำที่เขาดื่มไปบางส่วนล่วงลงกับพื้นเพื่อที่มือนั้นคว้าจับข้อมือเล็กอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าที่เอวาจะผละหนีไปจากตรงนั้นได้

“หยิบ...ขึ้น...มา” ครูสย้ำทีละคำ ด้วยน้ำเสียงลดต่ำ โดยให้สายตาของเขาบอกสิ่งที่เขาสั่ง ‘เบอร์เกอร์’ ที่ล่วงลงพื้น

“โอ้ย!...ไอ้เลว!...ปล่อยฉันนะ” เอวาใบหน้าเหเกและพยายามแกะมือแข็งแรงนั้น เพราะความเจ็บที่ข้อมือที่ครูสกำแน่น เหมือนกระดูกตรงส่วนนั้นของเธอจะแหลกด้วยน้ำมือเขา ครูสจึงก้มลงหยิบเบอร์เกอร์นั้นเสียเอง เมื่อเอวาไม่สนใจคำสั่งของเขา 

“อื้มมมม....มืมมมมม...” เอวาปิดปากตัวเองแน่น พร้อมกับส่ายหน้าหนี เมื่อครูสหยิบเบอร์เกอร์ชิ้นนั้น พยายามยัดเข้าปากของเธอ การดิ้นรนขัดขืนของเอวา ทำให้เธอเสียหลักล้มลงบนเตียงนอน ซึ่งครูสก็ตามติดร่างกายเธอไปเช่นกัน

“กิน!...เมื่อให้กินดีๆ...ไม่ชอบ...กิน” สงครามสร้างความเกลียดชังเกิดขึ้น เมื่อเอวาพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการกระทำอันชั่วช้าของครูสที่เขายัดเบอร์เกอร์ใส่ปากเธอ “เคี้ยว!!!...” ใบหน้าของเอวาเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ยังคงไหลออกมา มือเล็กทั้งสองของเธอไม่ทำให้ครูสรู้สึกสะทกสะท้าน เพราะเขานั่งคร่อมร่างเธอไว้และมือข้างหนึ่งก็ปิดปากเธอไว้ เมื่อเขายัดเบอร์เกอร์บางส่วนเข้าปากเธอได้ เอวาต้องทำตามคำสั่งนั้นเมื่อเธออ่อนแรง แน่ละ! เพราะเธอไม่ได้กินอะไรเลยมาหนึ่งวัน ด้วยความกังวลและเครียดทำให้เธอไม่นึกอยากกินอะไร และเธอไม่ต้องการทุกอย่างของครูสเข้าไปไหลเวียนในร่างกายเธอ 

เอวาต้องเบิกตากว้างขึ้นเมื่อขวดน้ำ ขวดที่เธอจะเอามาฟาดครูสมันล่วงบนเตียงนอน ตอนนี้มันอยู่ในมือครูสที่เขากำลังเปิดฝาและเป็นที่เธอคาดไว้ “อร้ายยย!!!!....คอก!!!...อื้มมมม...” ครูสเทน้ำจากขวดราดใส่หน้าเอวาที่หลับตาลงทันทีเช่นกัน ครูสไม่พอใจเท่านั้นเขาบีบคางเธอและเอาน้ำกรอกใส่ปากเธอจนเธอสำลัก ไอ.... เอวาร้องไห้ออกมาอย่างที่เธอไม่คิดว่าความเสียใจแบบนี้มันจะกลับมาอีกครั้ง ด้วยต้นเหตุเดิม ‘ครูส กัส แอชเชอร์’ ความป่าเถื่อนของเขาทำให้เอวาที่เกลียดครูสเป็นทุนเดิมอยู่เพิ่มเป็นทวีคูณมากขึ้น

“ฮือออออ....แกมันเลว....ฮือออออ” เอวาตะโกนด่าครูสที่ยังคร่อมเธอ เขาแสยะยิ้มออกมา 

“…ฉันต้องการ ‘เดม่อน’...” และแล้วสิ่งที่เอวากลัวมากที่สุด ก็ประจักษ์แจ่มแจ้ง

“…ไม่!...ทำไมต้องมายุ่งกับเรา...ถ้าแกอยากมีขนาดนั้น...ก็ไปหาจากผู้หญิงของแกสิ” ครูสหันมาจ้องเอวาอย่างกับพยายามจะฆ่าเธอด้วยสายตา ‘ทริกซี่’ ภรรยาของเขา ใช่!ในเมื่อยังไม่หย่ากัน ทริกซี่เป็นหมัน สาเหตุที่ทำให้เขาให้ความสนใจทริกซี่น้อยลง และนั้นยังเป็นสาเหตุของการนำพาเรื่องราวร้ายๆระหว่างทริกซี่และเขา จนเลวร้ายถึงการฟ้องหย่า

“เก่งนิ!...แนะนำฉันได้ถึงแบบนั้น...ก็หาทางหนีออกจากที่นี่ให้ได้...เพราะสำหรับฉันเงื่อนไขเดียวที่เธอจะไปจากที่นี่ได้ คือ เดม่อน เป็นการแลกเปลี่ยน...ไม่อย่างงั้นเธอก็อย่าหวังจะได้เห็นหน้าเดม่อน...เธอคงต้องเห็นหน้าฉันคนนี้แทนไปตลอด...”      เอวาเม้มปากกัดกรามข่มอารมณ์ คำพูดของครูสในตอนนี้ทำให้เธอรู้ว่า โดโนแวนทำตามคำขอร้องของเธอ ‘สำเร็จ’ ครูสหาเดม่อนไม่เจอ และเอวาฉลาดพอที่จะไม่ท้าทายครูสให้เขาทำมากกว่าที่ทำตอนนี้ ที่เธอไม่รู้ว่าเขาทำอะไรบ้างนอกเหนือจากการที่เขา ‘ลัก’พาตัวเธอมา เพื่อมาต่อรอง...

“แก ‘ฆ่า’ ฉันตอนนี้ได้เลย” เอวาตอบกลับสายตาท้าทายเขา ครูสจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเอวามีสายตาแบบไหนยามที่เธอไร้เดียงสา คืนนั้นเมื่อเจ็ดปีก่อนผู้หญิงทุกคนของปาร์ตี้งานโรงเรียนล้วนแล้วแต่คลั่งไคล้เขา เขาได้รับเชิญไปร้องเพลงตอนนั้นเขาอายุเพียงยี่สิบเอ็ดปี และสิ่งที่เลวร้ายกับเขาเกิดขึ้นในวันนั้นเช่นเดียว 

“… ‘ฆ่า?’…เอวา เธอดูหนังมากไปเหรอเปล่า?...นี้มันชีวิตจริง!...ครูส กัส แอชเชอร์ ไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกนะ...มันผิดกฎหมาย” ครูสพูดไปพร้อมยิ้มเยาะเอวาไปด้วย

“แกลักพาตัวฉันมา...มันก็ผิดกฎหมาย” เอวาตะโกนใส่ครูส

“เธอเข้าใจอะไรผิดไปเหรอเปล่า...เธอหนีการแต่งงานมาต่างหาก...” เอวามองครูสด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง

“ไม่จริง!...ต้องไม่มีใครเชื่อแบบนั้น” ครูสยิ้มอย่างมีชัย บ้านของเอวาอยู่ติดกับโครงการหมู่บ้านที่กำลังมีการก่อสร้างอยู่  เปาโลไม่เคยทำให้เขาต้องผิดหวัง แผนเอาตัวเธอออกมาจากบ้านเธออย่างที่ไม่ทิ้งหลักฐานว่าเธอถูกลักพาตัวมา แต่ให้ทุกคนรวมถึงเจ้าหน้าที่ ต้องคิดว่าเอวาหนีการแต่งงาน เอวาหวลคิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอ

เอวาที่แต่งตัวแต่งหน้าพร้อมเข้าพิธีแต่งงาน คิ้วเรียวต้องขมวดเข้าหากัน เมื่อตอนนี้เธออยู่เพียงลำพังในห้องนอนของตัวเอง “...กุก...กัก..ตุก!...”  เอวาเปิดม่านแต่ว่างเปล่าเมื่อเธอมองจากในห้องผ่านประตูกระจก เอวาหันหลัง... “...กุก...กัก...”

“ครืดดดด...” เสียงประตูกระจกเลื่อน เมื่อเอวาปลดล็อค... ดวงตาเธอเบิกกว้างและปิดลงทันที เมื่อมีผ้ามาปิดจมูกเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว 

“ไปเลย!...” เปาโลเอ่ยสั้นๆ เมื่อเลื่อนปิดผ้าม่านและประตูกระจกระเบียงห้องของเอวา เขาใช้อุปกรณ์แม่เหล็กที่ทำให้ประตูดูเหมือนถูกล็อคจากด้านใน  กระเช้ารถดับเพลิงค่อยๆขยับออกจากระเบียงห้องพร้อมร่างไร้สติของว่าที่เจ้าสาว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha