[จบ] ซาตานอหังการ์ [Pride Of Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 7 : ลักพาตัว [85%]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เปาโล เพิ่มคนสืบประวัติของโดโนแวน เพื่อน ญาติทั้งสนิทและไม่สนิท ทุกคนที่โดโนแวนเกี่ยวข้องทั้งหมด”

“นายกำลังสงสัยว่า โดโนแวนเป็นคนเอาคุณเดม่อนไปซ่อนเหรอครับ”

“อย่างไม่ต้องสงสัย...เป็นมันแน่นอน” ครูส บอกอย่างมั่นใจ

“ครับ!...กลับบ้านเลยมั้ยครับ”

“ยัง...ไปหาทริกซี่” เปาโลรับคำสั้นๆ และเคลื่อนรถออก จุดหมายปลายทางคือบ้านที่เขาและทริกซี่เคยอยู่ด้วยกัน ซึ่งปัจจุบันทริกซี่อาศัยเพียงลำพัง ถ้าไม่นับเขาที่ย้ายออกมานานหลายเดือนแล้ว 

“สวัสดีค่ะคุณครูส” หญิงสาวทักทายครูส ทันทีที่เขาลงมาจากรถที่เข้ามาจอดหน้าประตูทางเข้าบ้านด้านในแล้ว

“ไปเรียกนายเธอมา...บอกว่าฉันมีเรื่องจะคุยด้วยสั้นๆ และบอกเธอว่าฉันไม่มีความอดทนที่จะรอเธอได้นาน ทำอะไรอยู่ให้หยุดและมาพบฉันเร็วที่สุด” หญิงสาวที่เดินตามครูสเข้ามาด้านใน พยักหน้าและรีบขึ้นชั้นสองไปทันที

“ก็อก ก็อก” เสียงเคาะประตูหน้าห้อง เรียกความสนใจของชายหญิงในห้อง ซึ่งฝ่ายหญิงดูจะอารมณ์เสียทันที เมื่อเธอไม่แม้แต่จะมาเปิดประตู เสียงเคาะก็ดังอีก ทำให้สองร่างเปลือยเปล่าที่นัวเนียกันอยู่ต้องผละออก ทริกซี่หยิบเสื้อคลุมมาสวมและเดินไปที่ประตู

“มีอะไร” ทริกซี่เสียงดังใส่คนมาเคาะประตู 

“คุณครูส มาค่ะ” ทริกซี่คิ้วขมวดอย่างแปลกใจ และปรับเปลี่ยนน้ำเสียงทันที

“เขาบอกมั้ยว่ามาทำไม”

“มีเรื่องจะคุยกับคุณทริกซี่ค่ะ...คุณครูสบอกให้คุณทริกซี่รีบลงไปพบด้วยค่ะ” ทริกซี่ทำหน้าและแสดงแววตาไม่พอใจหญิงสาวตรงหน้าที่กลัวครูสมากกว่าเธอที่เป็นเจ้านายของหล่อนด้วยซ้ำ

“ทำไมฉันต้องรีบ” ทริกซี่ที่ไม่รู้สถานการณ์ของตัวเอง ยังผยอง สาวใช้นามว่าเอลเลนถอนใจ เพราะเธออยากจะบอก  ทริกซี่ เหลือเกินว่าครูสรู้เรื่องที่ทริกซี่เล่นชู้มาตั้งนานแล้ว จะว่าไปไม่ถึงสามเดือนที่ทั้งสองแต่งงานกันด้วยซ้ำ และเอลเลนก็รู้มาตลอดว่า  ครูสรู้เรื่องโดยที่เขาสั่งเธอไว้ว่า “ไม่ต้องบอกทริกซี่ว่าฉันกลับมาวันนี้...และเรื่องที่ฉันรู้ว่าเจ้านายเธอทำระยำอยู่ตอนนี้ด้วย” ครูสพูดกับเอลเลนเมื่อหลายเดือนก่อน

“ลงไปเถอะค่ะ คุณครูสบอกว่ามีเรื่องสั้นๆ จะคุยค่ะ ใช้เวลาไม่มากหรอกค่ะ” ทริกซี่มองเอลเลนอย่างไม่พอใจ แต่ก็ยอมลงไปพบครูสทันที ด้วยสภาพที่สวมเพียงเสื้อคลุม ครูสไม่ใช่แขกเธอไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองมาก

“สวัสดีค่ะ คุณสามีที่กำลังจะเป็นอดีต”

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ฉันเซ็นหนังสือขอหย่าไปนานแล้วนะ” ครูสตอบกลับทริกซี่ และมองสภาพเธอด้วยสายตารังเกียจและหยามเหยียบอย่างชัดเจน

“…สาเหตุที่ฉันยังไม่เซ็น ทนายของฉันน่าจะแจ้งคุณไปแล้ว”

“นั้นมันเรื่องของเธอ อย่ามาเสียเวลาเรื่องไร้สาระอยู่เลย ที่ฉันมาวันนี้มีงานให้เธอทำ” ทริกซี่หลี่ตามองครูสอย่างเหลือเชื่อ

“งานอะไร? และทำไมฉันต้องทำ”

“ฉันต้องการให้เธอเข้าไปตีสนิทกับผู้ชายคนนี้...ฉันส่งภาพเข้าโทรศัพท์เธอแล้ว ตอนนี้” ครูสพูดพร้อมกับกดโทรศัพท์ส่งภาพไปให้ทริกซี่ ทันทีที่พูดจบ 

“เอลเลน เอลเลน” ทริกซี่เสียงดังเรียกเอลเลน และบอกให้ไปหยิบโทรศัพท์ของเธอมาให้ ทริกซี่รอไม่ถึงสองนาทีเอลเลนยื่นโทรศัพท์ของเธอให้ “ใครกัน?”

“มันชื่อ โดโนแวน”

“แล้วทำไม ฉันต้องทำแบบนั้น” ทริกซี่พูดพร้อมกับมองภาพโดโนแวน ก็ยอมรับว่าดูดีแบบจนๆ ธรรมดาในสายตา

“ถ้าเธอทำสำเร็จ บ้านหลังนี้จะเป็นของเธอ”

“อยากจะขำ ครูส ลืมไปแล้วเหรอว่ายังไงบ้านหลังนี้ก็ต้องเป็นของฉันอยู่แล้ว”

“เหรอ...” ครูสยิ้มเย้ยหยัน และส่งบางอย่างเข้าโทรศัพท์หาทริกซี่ ซึ่งทำให้ทริกซี่ก้มมองโทรศัพท์ในมือเธอทันที ดวงตาที่มีนัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ

“คุณรู้!”

“ใช่!…นานมากแล้วด้วย จนเธอคาดไม่ถึงเลยล่ะ” ทริกซี่มองครูสอย่างไม่พอใจ “ตกลงว่าเธอยอมทำแล้วนะ” ครูสยิ้ม ยิ้มที่ทริกซี่เกลียดมากเพราะมันเป็นยิ้มของผู้ชนะที่เย้ยหยันคนแพ้

“แล้วไงต่อ”

“ภายในสองสามวันเท่านั้น เมื่อเธอทำสำเร็จ แจ้งฉันมา และฉันจะบอกเธอต่อจากนั้นว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป เธอคงรู้นะว่าฉันเป็นคนใจร้อนแค่ไหน...อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวัง และเธอคงไม่โง่พอจะแสดงให้มันรู้ว่าเธอได้รับคำสั่งจากฉันหรอกนะ”

“ได้ แต่ก็ต้องมีค่าน้ำร้อนน้ำชาบ้างสิ”

“ฉันจะเพิ่มเงินให้เธออีกยี่สิบเปอร์จากที่เธอเคยได้...ไหนๆ ก็ตอนนี้เธอก็ฉลาดมาอีกอย่าง อย่าลืมไปจบเรื่องการฟ้องหย่าซะ ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่เหลืออะไรเลย และถ้าเธอจะสนใจคนรอบข้างเธอบ้าง ก็ไปคุยกับพ่อเธอซะบ้าง เผื่อจะมีสำนึกขึ้นมาบ้าง” ครูสพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เขาก็เดินออกจากบ้านหลังนั้นไปทันที เปาโลที่รอพร้อมในรถแล้ว เคลื่อนรถออกไปทันทีที่ครูสเข้ามานั่ง ทิ้งให้ทริกซี่ขุ่นข้องหมองใจและสงสัยกับคำพูดของครูส พ่อเธอมาเกี่ยวอะไรด้วย

“สวัสดีค่ะพ่อ ตอนนี้พ่ออยู่ไหนคะ หนูมีเรื่องจะคุยด้วย...ด่วนค่ะ...เดี๋ยวเราเจอกันที่นั้นนะคะ” ทริกซี่ต่อสายหา ทอม พ่อของเธอทันที เพราะเธอต้องรู้ให้ได้ว่าครูสหมายถึงอะไร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha