[จบ] ซาตานอหังการ์ [Pride Of Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 11 : อาละวาด [45%]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เอวาแปลกใจในวันรุ่งขึ้น เมื่อลูกจ้างสาวมาทำงานในตอนเช้าและเข้ามาแจ้งว่ารถรอไปส่งเธอกลับบ้าน เอวาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ถูกจัดมาให้ เธอเดินลงมาตามบันได จนมายืนอยู่ที่ประตูหน้าบ้านที่ถูกเปิดอยู่ 

“เชิญคุณเอวาครับ” เปาโลผายมือไปยังรถที่ประตูเปิดรออยู่ เอวาแค่มองด้วยแววตาหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ถามหาซาตานป่าเถื่อนนั้น แต่ช่วงขาก็ยังไม่เข้าไปในรถ “ไม่มีอะไรหรอกครับ นายอนุญาตให้คุณเอวากลับบ้านได้แล้วครับ” เปาโลย้ำบอกอีกครั้ง เอวาแม้จะไม่เข้าใจแต่ก็ยอมเข้าไปในรถในที่สุด เอาเถอะ อะไรจะเกิดขึ้นก็ปล่อยให้เกิดไป มีโอกาสสู้เธอก็จะสู้ แพ้บ้างเจ็บบ้างก็ช่างมัน 

เอวานั่งนิ่งเงียบที่เบาะหลัง เธอไม่แม้จะหันกลับไปมองบ้านที่ค่อยๆห่างออกมาเรื่อยๆ เธอหวังเพียงว่าขอให้รถพ้นอาณาเขตรั้วของเขาเร็วๆ ทุกอย่างราบรื่นจนสมองของเอวาเริ่มทำงานอย่างหนัก ครูสกำลังจะทำอะไร? เขามีแผนอะไร? หรือเขากำลังจะสำเร็จในสิ่งที่เขาต้องการแล้วอย่างงั้นเหรอ หัวใจเต้นถี่เร็ว ใบหน้าหวานเริ่มเคร่งเครียด เพราะเอวารู้ดีว่าคนอย่างเธอ ฐานะอย่างเธอจะเอาอะไรไปสู้กับเขาในชั้นศาล เพราะถ้าเธอไม่ยินยอมก็มีแต่ศาลเท่านั้นที่จะพรากเดม่อนไปจากเธอได้

“พ่อค่ะ แม่ค่ะ" เอวาที่ก้าวลงมาจากรถที่มาจอดที่หน้าบ้านเธอในที่สุด เธอวิ่งเข้าบ้านพร้อมตะโกนเรียกหาดรูว์และเจสทันที

“โอ้! เอวาลูกแม่” เจสที่อยู่ในครัว ได้ยินเสียงบุตรสาว ออกมาจากครัวอย่างรวดเร็ว

"แม่!" เอวาโผเข้ากอดเจสทันที “แม่ แม่จริงๆด้วย” ท่าทางของเอวา ทำให้เจสเป็นกังวลไม่น้อย

“เอวา เกิดอะไรลูก ลูกหายไปไหนมา แล้วลูกกลับมายังไง” เอวาเบิกตากว้าง ตายแล้ว เธอไม่ได้เตรียมตัวที่จะตอบคำถามพ่อกับแม่ไว้ เธอจะบอกความจริงได้มั้ยว่า เธอถูกลักพาตัว แต่คำพูดต่อมาของเจสทำให้เอวาต้องกลืนความจริงลงคอไปทันที “เอวา ลูกหนีการแต่งงานทำไม?” โอ้!!!! แม้แต่แม่เธอยังคิดแบบนี้เลย แล้วความจริงที่เกิดขึ้นแม่จะเชื่อเธอเหรอ

“เอวา ลูกพ่อ โอ้!พระเจ้า ลูกปลอดภัย” ดรูว์ที่เดินเข้ามา เมื่อเห็นบุตรสาว ก็เร่งฝีเท้าเข้าไปหา เอวาโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อทันทีเช่นกัน ทั้งสามนั่งลงเพื่อคุย แต่แล้ว...

“พ่อ แม่ คือว่าหนู หนู...” เอวาไม่รู้จะเริ่มแบบไหนดี บอกความจริงได้มั้ย แน่นอนว่าต้องไม่ได้แน่ๆ เพราะไม่มีทางที่ใครจะเชื่อ เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนที่เธอท้องและบอกใครไม่ได้ว่า ครูส กัส แอชเชอร์ คือพ่อของลูกเธอ ใครจะเชื่อเธอ วันนี้ก็เช่นกัน “...พ่อค่ะ แม่ค่ะ หนูขอโทษนะคะที่ทำเหมือนเด็กไม่รู้จักโต หนูไม่รู้จะทำยังไงดี คือว่าหนูคิดว่า หนูไม่พร้อมจะแต่งงานกับโดโนแวน หนูไม่กล้าบอกพ่อกับแม่ หนูจึงต้องทำแบบนั้น มันเป็นทางออกเดียวที่สมองโง่ๆอย่างหนูคิดออกค่ะ” เอวาปดคำโตในที่สุด

“เอาละเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ลูกพร้อมจะคุยกับโดโนแวนเหรอยัง?” เอวามองพ่ออย่างซาบซึ้งใจ 

“หนูขอเวลาก่อนนะคะ แล้วหนูจะไปขอโทษเขาด้วยตัวหนูเองค่ะ” เอวาพูดจบ กล่าวขอตัวขอไปพักที่ห้องของตัวเอง 

“ดรูว์ เราควรบอกครูสดีมั้ย” เจส ถามสามีอย่างขอความเห็น

“ยัง ยังไม่ใช่วันนี้ ผมไม่คิดว่าเอวาจะพร้อมรับกับเรื่องนี้ได้ในทันที...บางทีลูกอาจจะอยากได้เวลา และเคลียกับโดโนแวนก่อน...” เจสพยักหน้าอย่างเข้าใจ 

“ฉันขอตัวไปทำอาหารก่อนนะคะ เดม่อนอยากทานไก่อบ เย็นนี้กลับมาจากโรงเรียน หลานคงดีใจมากที่เอวากลับมาแล้ว” ดรูว์พยักหน้า เดม่อนกลับมาเมื่อวาน ลิเดียก็ไม่ได้ให้รายละเอียดมากนัก เธอบอกพวกเขาเพียงว่า เอวาขอฝากเดม่อนไว้สองสามวัน และในเย็นวันนั้น เป็นการพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง เดม่อนร้องตะโกนดีใจวิ่งไปทั่วบ้านเมื่อกลับมาจากโรงเรียนแล้วได้เจอแม่ที่ไม่เจอกันสามวัน ความผูกพันของทั้งคู่ปรากฎต่อสายตาครูสที่ให้คนแอบสุ่มและส่งภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาให้เขา 

“นายครับ!” เปาโล เอ่ยเรียกครูส

“เรียบร้อยมั้ย?”

“ครับ เวลาดินเนอร์ตามที่นายสั่งครับ”

“ดี" ครูสยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ เอวาเธอคิดจะเป็นศัตรูกับใครก็ได้บนโลกใบนี้ แต่เธอไม่มีวันชนะถ้าคิดจะเป็นศัตรูกับ ครูส กัส แอชเชอร์

กริ๊ง เสียงอ็อดประตูดังขึ้น ดรูว์ยกมือห้ามเอวาไม่ต้องลุกจากเก้าอี้ และดรูว์เช็ดปากก่อนที่จะเป็นคนลุกจากเก้าอี้ไปที่ประตูหน้าบ้านเอง

“สวัสดีครับ ผมมาส่งของครับ” ดรูว์ขมวดคิ้วกับพนักงานส่งของ

“ของให้ใคร”

“เอ่อ คุณเอวาและคุณเดม่อน ครับ” พนักงานส่งของพูดจบ ก็ยื่นช่อดอกกุหลาบแดงขนาดใหญ่ที่มีดอกกุหลาบขนาดต่างกันมากมายที่ถูกจัดไว้ในช่ออย่างสวยงาม และยื่นกล่องกระดาษอีกกล่องให้กับดรูว์ 

ดรูว์เดินกลับเข้าไปในครัว สายตาทั้งสามคู่หันไปมองดรูว์ทันที “ของเอวา” ดรูว์พูดพร้อมกับยื่นส่งช่อดอกไม้ให้ ซึ่งเอวารับมาด้วยความรู้สึกแปลกไม่น้อย “และกล่องนี้ของเดม่อน” เอวาหันไปมองกล่องที่อยู่ในมือของดรูว์ หุ่นยนต์ ของเล่นของเดม่อน เอวารีบพลิกการ์ดอ่านทันที  “สำหรับการเริ่มต้นใหม่” เอวาคิ้วขมวดกับข้อความที่ไม่ลงชื่อ ใครกัน? แม้จะเกิดคำถามแบบนั้นในใจ แต่ในความคิดเธอตอนนี้กลับคิดถึงเพียงคนคนเดียวที่จะทำแบบนี้ แต่อีกเสียงในหัวกลับค้าน ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ ครูส จะมาทำแบบนี้ทำไม แต่ของเล่นนั้น...

“เดม่อน แม่ขอเก็บอันนี้ไว้ก่อนนะจ๊ะ”

“แม่ ทำไม หุ่นยนต์ ผมอยากเล่น”

“แม่สัญญาจ๊ะ ว่าจะคืนให้หลังจากที่แม่ตรวจสอบแล้วว่ามันปลอดภัยนะจ๊ะ” เอวาพูดจบ ขอตัวขึ้นห้องไปก่อนพร้อมของทั้งสองชิ้น แต่แล้วในวันรุ่งขึ้น เวลาเดิม เสียงกริ่งประตูดังขึ้นอีกครั้ง

“สวัสดีครับ ผมมาส่งของให้กับคุณเอวาและคุณเดม่อน” เอวาที่เป็นฝ่ายเดินมาเปิดประตูเอง เธอมองช่อดอกกุหลาบในมือพนักงานส่งของและกล่องของเล่นอีกกล่อง

“เมื่อวานคุณก็มาส่งของที่บ้านฉันใช่มั้ยคะ?” เอวายังไม่รับของ แต่ตั้งคำถามกลับ

“ครับ”

“งั้นเชิญคุณกลับไป และเอาของคุณกลับไปด้วย” เอวาพูดและเอื้อมไปหยิบช่อดอกกุหลาบเมื่อวานกับกล่องของเล่นยัดใส่มือพนักงาน   ปัง! ประตูก็ถูกปิดลงทันทีโดยที่เอวาไม่ฟังคำทัดทานใดๆ

กริ่งงงงง  เสียงกริ่งหน้าบ้านในเวลาเดิมของวันที่สาม บนโต๊ะอาหารสายตาสี่คู่มองสบประสานกัน เอวาเปลี่ยนสีหน้าทันที ไม่ค่อยจะมีเลยเวลาที่เธอจะได้อยู่ร่วมดินเนอร์กับพ่อ แม่ และเดม่อน แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ ช่วงพักร้อนของเธอ 

“เดี๋ยวหนูไปเปิดเองค่ะ” เอวาประท้วง เมื่อดรูว์กำลังจะลุกจากเก้าอี้ สายตาของคนทั้งสามมองตามร่างบางเดินออกจากห้องครัวไปด้วยความคิดต่างๆนานา เพราะเหตุการณ์เมื่อวานทำให้เอวาอารมณ์บูดบึ้งไม่น้อยเลย แล้ววันนี้จะเกิดอะไรขึ้นละ ถ้าคนที่อยู่หน้าบ้านเป็นพนักงานส่งของคนเดิม

เงียบ!!!!  ความเงียบที่เกิดขึ้น ทำให้ทั้งสามคนต้องลุกจากเก้าอี้ เมื่อคิดตรงกันว่ามันผิดปกติ แต่แล้วทั้งสามต้องหยุดชะงักเท้า เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าช่องประตูอย่างชัดเจน แม้จะมีเอวายืนขวางอยู่ แต่ด้วยรูปร่างที่เล็กกว่าคนตรงข้ามมากจึงเป็นภาพที่ชัดเจนมาก ครูส กัส แอชเชอร์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha