[จบ] ซาตานอหังการ์ [Pride Of Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 12 : อาละวาด [60%]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เงียบ!!!!  ความเงียบที่เกิดขึ้น ทำให้ทั้งสามคนต้องลุกจากเก้าอี้ เมื่อคิดตรงกันว่ามันผิดปกติ แต่แล้วทั้งสามต้องหยุดชะงักเท้า เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าช่องประตูอย่างชัดเจน แม้จะมีเอวายืนขวางอยู่ แต่ด้วยรูปร่างที่เล็กกว่าคนตรงข้ามมากจึงเป็นภาพที่ชัดเจนมาก ครูส กัส แอชเชอร์

“คุณตา ใครเหรอครับ” เดม่อนเอ่ยถาม 

“เดม่อนหลานรัก หลานไปกินมื้อเย็นต่อกับคุณยายก่อน” ดรูว์ไม่ได้ตอบคำถาม แต่ส่งสายตาให้เจส พาหลานกลับเข้าไปในครัว

“แก มาทำไม?” เอวาที่อึ้ง และนิ่งงันไปหลายวินาที วินาทีที่เธอเปิดประตูแล้วเห็นว่าเป็นใคร ทำให้ท้องน้อยของเธอขมวดเกร็ง หัวใจเต้นแรง ร่างกายสตั้นโดยทันที

ครูสยิ้มให้กับเอวา แต่ใครเล่าจะรู้ว่ารอยยิ้มนั้นแฝงความร้ายกาจไว้อย่างน่ากลัวชนิดที่เอวาคาดไม่ถึงเลยทีเดียว

“คุณไม่รับดอกไม้ของผม” ครูสพูดด้วยความสุภาพ จนคนตรงข้ามขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกประหลาดในความรู้สึกทันที

“แค่นี้ใช่มั้ย ธุระของแก” เอวาเค้นเสียงต่ำ เมื่อความอดทนของตัวเองกำลังจะหมด

“เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ยเอวา ผมมาขอโอกาสกับคุณ” เอวาหลี่ตา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน และเธอไม่หลงกล มันต้องเป็นแผนของครูสแน่นอน 

“ถ้าสิ่งที่แกพูดเป็นความจริง ฉันขอปฎิเสธ ลาก่อน”

“เอวา!” เสียงเรียกดังจากข้างหลัง ทำให้เอวาหยุดชะงักมือที่กำลังจะปิดประตู 

“พ่อ” เอวาหันกลับไปเรียกคนด้านหลัง เธอไม่รู้เลยว่าพ่อมายืนตั้งแต่เมื่อไหร่ ครูสก้มลงเสมือนเป็นการทักทายผู้สูงวัยกว่าแต่เมื่อใบหน้าเขาลดลงต่ำใกล้ระดับใบหน้าของเอวา 

“อุ๊บ!” ครูสร้องออกมาเบาๆ ให้เอวาได้ยินเพียงคนเดียว พร้อมด้วยดวงตาเย้ยหยันใส่เอวาอย่างไม่ปิดบัง 

“แขกมาบ้าน ทำไมไม่เชิญเขาเข้ามา” ดรูว์เอ่ยกับบุตรสาวด้วยเสียงกึ่งดุ เอวาเข้าใจดี เพราะพ่อไม่ชอบความเกรี้ยวกราดและก้าวร้าว พ่อเป็นคนมีเหตุมีผลเสมอ และพ่อจะไม่พอใจมากๆถ้าเธอจะแสดงกริยาแบบนั้นใส่ใครก็ตาม แม้คนนั้นจะเลวแค่ไหนก็ตาม

“สวัสดีครับดรูว์”

“พวกเรากำลังทานมื้อเย็นกันอยู่ ถ้าคุณไม่รังเกียจอาหารพื้นๆ เชิญครับ” 

“ยินดีมากครับ” ครูสกล่าวพร้อมกับเดินเฉียวเอวาเข้าไปในบ้านทันที ครูสเดินตามดรูว์ไป ไม่หันหลังกลับมามองเอวาเลยสักนิด แต่แล้วเท้าทั้งสองก็หยุดชะงักกับภาพตรงหน้า ครูสเคยคิดอยู่หลายต่อหลายครั้งว่าถ้าเขาได้มาเห็นเดม่อนครั้งแรกเขาจะเริ่มต้นพูดคำไหนดี แล้วความรู้สึกจะเป็นแบบไหน หัวใจแกร่งดั่งผาสั่นคลอนเมื่อเห็นเด็กผู้ชายนั่งบนเก้าอี้พิเศษกำลังเคี้ยวอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ดรูว์หยุดเดินและหันกลับมามองครูส แววตาของครูสทำให้ดรูว์เข้าใจความรู้สึกนั้น เพราะความรู้สึกในวันที่เอวาลืมตาดูโลกตอนนั้นเขาก็เป็นแบบนี้ 

“เข้าไปสิ" ดรูว์บอกอย่างใจดี ครูสหันกลับมาที่ดรูว์ เขารู้สึกซาบซึ้งใจกับความเมตตาที่ดรูว์มอบให้จากใจจริง

“ไม่นะ!” เอวาเข้ามาขว้าง

“เอวา!" ดรูว์เป็นฝ่ายเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“พ่อค่ะ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดีอย่างที่ใครๆคิดและเห็นหรอกนะคะ” เอวาหันไปพูดกับพ่อ

“เอวา คนเราจะดีหรือเลวนั้นก็เกิดจากการตัดสินจากคนอื่นจากสิ่งที่เห็นและความรู้สึกไม่ใช่เหรอ” เอวาเบิกตากว้าง ทำไมเธอต้องมามีความเห็นไม่ลงรอยกับพ่อเรื่องของครูส ที่เธอรู้ดีว่าเขาเลวแค่ไหน อดีตแม้ไม่มาก แต่ปัจจุบันเหลือคณานับเลยทีเดียว กับสิ่งที่เธอได้ประสบเองหมาดๆ

“พ่อค่ะ แต่เขา.../...เอวาคุณไม่เคยรู้สึกดีกับผมบ้างเลยเหรอ?” ครูสพูดแทรกเอวาก่อนที่เธอจะสติแตกโพลงความจริงที่มีไม่กี่คนที่รู้ออกไป

“แก ยัง กล้าถาม คำนี้กับฉันอีกอย่างงั้นเหรอ”

“เอวา!” ดรูว์ที่ยังยืนอยู่เสียงดังขึ้นเล็กน้อย และนั่นก็ทำให้สองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารหันมา

“คุณตา แม่” เดม่อนเอ่ยเรียกคนทั้งสอง และสายตาหันไปมองบุคคลที่สาม ที่เขาไม่รู้จัก แต่รอยยิ้มเล็กๆก็เผยและมอบให้กับครูสในทันที

“ไปทานอาหารกันก่อน” ดรูว์ตัดบท และเดินเข้าไปพร้อมกับลากเก้าอี้อีกตัวสำหรับแขกอีกคน ดรูว์ขยับเก้าอี้ข้างเดม่อน และสิ่งนั้นทำให้ครูสมองดรูว์อย่างขอบคุณและเขาก็นั่งลงทันที เจส ลุกไปหยิบชุดจานออกมาอีกหนึ่งชุด และจัดวางตรงหน้าครูส

“สวัสดีครับ” เดม่อนทักทายแขกของคุณตาอย่างมีมารยาทตามประสาเด็กที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี

“สวัสดีครับ คนเก่งชื่ออะไรครับ” ครูส ที่ไม่เคยมีลูก แต่การได้ร่วมงานกับนักแสดงเด็กหลายคนหลายครั้ง ทำให้ครูสค่อนข้างไปถูกทางกับเดม่อน

“ผม เดม่อน แม่ผมเอวา คุณตาดรูว์ คุณยายเจส” เดม่อนทักทายกลับพร้อมแนะนำสมาชิกในบ้านอย่างเป็นกันเอง

“ยินดีที่ได้รู้จัก เดม่อน และทุกๆคน” สิ้นเสียงครูส เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเล็กๆของดรูว์และเจสได้ทันทีกับความน่ารักของเดม่อนและครูส บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเปลี่ยนไป ครูสเข้าได้กับทุกคนยกเว้นเอวาเพียงคนเดียวที่นั่งเงียบตลอดดินเนอร์   ครูสยังไม่กลับหลังดินเนอร์เขาขอนุญาตดรูว์อยู่ต่อและนั่งคุยนั่งเล่นกับเดม่อนตลอดช่วงเวลาที่เจสและเอวาเก็บล้างอยู่ในครัว

“เอวา แม่ว่าครูสเขาก็ไม่เลวนะ” เจสพูดกับลูกสาว เอวาได้แต่เงียบ ไม่มีความเห็น

“แม่!” เดม่อน เรียกหาเอวา เอวาเดินไปทรุดนั่งข้างกายเดม่อนอีกฝั่ง 

“การบ้านถึงไหนแล้ว” เอวาเอ่ยเป็นปกติกับเดม่อน

“อีกนิดเดียวครับแม่ ลุงครูสช่วยสอนครับ” เอวายิ้มให้กับเดม่อน และเลือกที่จะไม่หันไปมองครูสเลยสักนิด

“งั้นทำต่อสิจ๊ะ” ภาพครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ทำให้เจสยิ้มออกมากับภาพที่ได้เห็น

! เอวาสะดุ้ง เมื่อสะโพกของเธอถูกแตะ โดยมือใครบางคน สายตาอาฆาตส่งไปหาเจ้าของมือทันที

“ในที่สุด คุณก็เห็นผม” ครูสพูดเบาๆ ใบหน้าพร่างพราวไปด้วยรอยยิ้ม

“เมื่อไหร่จะกลับไปสักที มารยาทที่ดีที่ไม่เคยมี แกล้งแสดงเป็นว่ามีบ้างก็ได้นะ” ครูสจ้องเอวา ด้วยสายตาที่คาดโทษไว้ก่อน

“ผมสัญญากับลูกว่าคืนนี้จะมีนิทานก่อนนอนนะ” ครูสพูดไม่ยี่หระต่อสรรพนามที่กล่าวถึงเดม่อนกับเอวาสักนิด เอวาเบิกตากว้างมองครูสอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้ เพราะเดม่อนนั่งอยู่ระหว่างเธอกับครูส

“อย่าบีบจนฉันทนไม่ได้นะ!” เอวาขู่กลับ

“เก็บไว้ก่อนแล้วกัน คิวต่อไปผมยกให้คุณ” ครูสยิ้มให้ไร้ความกลัว กับภาพลูกแมวน้อยที่ขู่ฟ่อๆใส่เขา

“เดม่อน แม่ขอตัวไปเตรียมเอกสารสำหรับวันพรุ่งนี้หน่อยนะจ๊ะ อย่าลืมว่าต้องแปรงฟันด้วยนะจ๊ะ” เอวาเอ่ยจบ ก้มหอมแก้มบุตรชายตัวเล็กก่อนจะลุกขึ้นและเดินขึ้นชั้นสองไป

“เชิญดรูว์กับเจส พักผ่อนตามสบายครับ ถ้าคุณสองคนไม่ขัดข้องที่จะให้ผมพาเดม่อนเข้านอนครับ” ครูสพูดอย่างสุภาพกับคนทั้งสอง และสิ่งที่ครูสต้องการก็ได้ตามคำขอนั้น ห้องของเอวาและเดม่อนอยู่ชั้นสอง ส่วนดรูว์กับเจสอยู่ด้านล่างถัดจากห้องรับแขกไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha