[จบ] ซาตานอหังการ์ [Pride Of Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 14 : ก็แค่งาน (20%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เอวานั่งมองนักข่าวอีกสี่คนของสำนักข่าวต่างๆ ที่ถูกส่งมาตามติดข่าวของครูส ต่างก็นั่งรอครูสที่จะออกมาอย่างใจจดใจจ่อ คงมีแต่เธอสินะ ที่ออกอาการเซ็งอย่างสุดชีวิต ยิ่งหนียิ่งใกล้ ยิ่งเกลียดยิ่งได้ 

“สวัสดีพี่นักข่าวทุกท่านครับ” เสียงที่ไม่อยากได้ยินดังแว่วมา เข้าโสตประสาทหูของเอวา ที่เธอไม่ยากได้ยิน และสาเหตุที่เธอต้องมานั่งรวมกลุ่มนักข่าวของสำนักข่าวอื่นในตอนนี้เธอไม่อยากจะคิดว่า เป็นการจงใจเลย เพราะมันดูเหมือนว่าเธอหลงตัวเองมากไป ครูสต้องตอกกลับเธอมาแบบนี้แน่ๆ 

ครูสนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้านักข่าวที่นั่งเป็นวงล้อม เอวาเสมองไปทางอื่น ก้มหน้าเหมือนจดอะไรไม่หยุด เธอนั่งอยู่ริมๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอนั่งอยู่ข้างขวาของครูสไปเสียได้

เอวาแค่ฟังการซักถามและพูดคุยระหว่างครูสและนักข่าวคนอื่นๆ เธอแค่จดคำตอบที่ทางสำนักพิมพ์ต้องการได้ ซึ่งก็มีบางส่วนที่เหมือนๆกันเสียส่วนใหญ่ เอวาไม่แม้แต่จะมองครูส ที่เขาชำเลืองมามองเธออย่างเป็นธรรมชาติหลายต่อหลายครั้ง เอวารับรู้ได้แต่ไม่ใส่ใจ เพราะเธอมีแผนที่ดีกว่านั้น เพราะถ้าเย็นนี้เธอกลับไปส่งงาน แล้วหัวหน้าฝ่ายบันเทิงไม่ประทับใจ เธอก็อาจถูกปลดจากหน้าที่นี้ได้เป็นแน่ เอาเถอะ!!! แม้จะทำให้เสียเครดิตการทำงนของเธอไปบ้างแต่ก็ไม่เป็นไรเพราะเป็นการยืมตัวมาทำงานอยู่แล้ว แบบไม่เต็มใจเลยสักนิด มีอย่างที่ไหนเธอมันนักข่าวสายการเมืองนะ!

“คุณดาร์เลเน่ ไม่มีคำถามบ้างเหรอครับ” ครูสกล่าวเรียกเอวาอย่างสุภาพต่อหน้าสาธารณะชน แต่มีบางอย่างที่แปลกไป แม้ครูสจะไม่เรียกชื่อเธอตรงๆ เอ่ยนามสกุลของเธอแต่กลับทำให้นักข่าวที่เหลือมองตากัน ก็ไม่มีป้ายชื่อติดเลยและที่ครูสจะมีโอกาสรู้จักพวกเขานอกเหนือจากหน้าตาแล้ว ก็คงเป็นชื่อที่มีการแนะนำออกไปตอนที่พวกเขามีคำถามกับครูส

เอวาเงยหน้าขึ้นมา สบตากับครูสและหันไปมองนักข่าวคนอื่นๆ ด้วยความรู้สึกถึงความผิดปกติ “...เมื่อไหร่จะจบคะ?” คำถามของเอวาเรียกเสียงฮือออกมาจากหลายคนที่อยู่ในห้องนั้น แต่ครูสกลับยิ้มออกมา

“ถ้าทางพวกคุณไม่มีคำถามเพิ่มเติมแล้วสำหรับวันนี้ สนใจเข้าไปเก็บภาพการซ้อมของผมมั้ยครับ” นักข่าวพยักหน้าและยิ้มออกมาอย่างดีใจ เมื่อต่างก็จะมีภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหวที่ยังไม่เคยมีกลับไปด้วย

เอวาถอนหายใจบ่งบอกว่าเซ็งที่สุด และเมื่อครูสขอตัวออกไปเตรียมตัว โดยขอเวลาเหล่านักข่าวครึ่งชั่วโมง เอวาจึงเดินเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ ในอาคารสูงที่เป็นสาขาซึ่งบริษัทแม่ตั้งอยู่ที่นิวยอร์ก  เอวาเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆเมื่อเห็นป้ายบอกว่าเป็นห้องน้ำเธอจึงเลือกที่จะเข้าไป อีกห้านาทีเอวาก็เดินออกมาหลังจากล้างมือเรียบร้อย

“คุณนักข่าวอยู่ที่นี่เอง ได้เวลาแล้วครับ” เอวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แม้จะแปลกใจอยู่บ้าง เพราะยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบห้านาที แต่ก็ยอมตามเจ้าหน้าที่ไปด้วยดี เอวาเดินไปตามทางที่ไม่กว้างมาก สองฟากฝั่งเป็นกำแพงกั้นห้องที่มีประตูอยู่ห่างๆเป็นระยะ จนมาถึงหน้าประตูห้องห้องหนึ่ง เจ้าหน้าที่เปิดประตูให้เอวาและเชิญให้เธอเข้าไป

เอวามุ่นคิ้วทันที ก็ ในนี้มันห้องแต่งตัว แล้ว!... ความคิดแจ่มชัดแต่ก็สายไปแล้ว เมื่อมือใหญ่ของใครคว้าที่ข้อศอกของเธอไว้อย่างกับคีมขนาดใหญ่

“ปล่อยนะ!”

“ฉันต้องทำตามคำสั่งของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“แล้วต้องการอะไร” เอวาหันหน้ามาเผชิญกับคนตัวสูงกว่า ครูสไม่ตอบคำถามเอวาเป็นคำพูด เขาตะปบปิดริมฝีปากของ   เอวาอย่างรวดเร็ว ไร้ซึ่งความอ่อนโยน ตอบโต้ด้วยกำลังกลับเช่นกันเมื่อเอวาเอาแต่หลบหลีกผลักดันเขาให้ห่างออกไป 

อ๊ะ! เอวาสะอึกเมื่อริมฝีปากทั้งบนและล่างของเธอถูกครูสกัดและรั้งสลับไปมาอย่างแรง สองแขนที่ใหญ่กว่าและแข็งแรงโอบกอดรัดร่างบางของเอวาไว้แน่น และไม่ยอมปล่อยให้เอวาเป็นอิสระจากการดูดดื่ม จนเอวาเริ่มอ่อนลงเพราะเรี่ยวแรงที่สู้ไม่ได้และความวาบหวามที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย แม้เอวาจะไม่สนองตอบกลับแต่เธอก็ปล่อยให้ครูสใช้ลิ้นล้วงล้ำเข้ามาดื่มกินความหวานอย่างเต็มที่และอย่างพอใจ

“ถ้าพรุ่งนี้คิดจะไม่มาทำงานแล้วละก็...เตรียมตกงานและกลับไปอยู่บ้านได้อย่างที่ต้องการแน่ๆ” เอวาเม้มปากตัวเองแน่น ทำไมเขาถึงรู้ความคิดและสิ่งที่เธอจะทำและต้องการจะทำ เอวาไม่พูดอะไรผลักครูสออกห่างและหันหลังเปิดประตูออกจากห้องแต่งตัวไปในทันที

วันที่น่าเบื่อทำไมมันถึงยาวนานนัก เอวายกโทรศัพท์ของตนขึ้นมาถ่ายภาพครูสแบบส่งๆ เมื่อเขาและทีมเด้นเซอร์กำลังขยับเคลื่อนไหวร่างกายไปตามจังหวะเพลง ให้เหล่านักข่าวเก็บภาพได้อย่างน่าประทับใจ เอวาไม่แม้แต่จะถ่ายวีดีโอภาพเคลื่อนไหวของ  ครูสไว้เลย แตกต่างกับนักข่าวคนอื่นๆ 

เวลาที่เอวารอคอยก็มาถึง เมื่อทีมงานขอให้จบการทำข่าวสำหรับวันนี้เพียงเท่านี้ เพราะหลังจากนี้ครูสจะขอซ้อมแบบจริงๆจังๆ และทีมงานบอกให้นักข่าวกลับมาอีกครั้งอีกในวันพรุ่งนี้ได้ เพื่อมาเก็บรายละเอียดก่อนที่จะเปิดคอลัมน์ เอวาเป็นคนแรกที่ลุกจากเก้าอี้และเดินออกจากห้องซ้อมไปทันที จุดหมายปลายทางของเธอคือรถที่จอดอยู่ แต่...

“โธ่เว้ยยยยย!!!!” เอวาร้องออกมา เธอโมโหแต่ไม่ประหลาดใจ กับยางรถทั้งสี่ของรถที่ไม่อาจใช้การได้ “มันจะมากไปแล้วนะ...” เอวาหายใจเข้าออกถี่เร็ว เธอกำลังโมโหอย่างถึงที่สุด เขาจะจองล้างจองผลาญเธอไปถึงไหน รถคันนี้ไม่ใช่รถของเธอ เธอเอารถของสำนักข่าวมา เพราะเมื่อเช้าเธอมีรถพร้อมคนรับส่งแบบที่ไม่ต้องการ มาบีบบังคับให้เธอต้องทิ้งรถของตัวเองไว้

เอวาไม่มีทางเลือก เธอจึงต้องโทร.ไปที่สำนักงาน ให้ทางนั้นส่งช่างมาลากหรือมาทำอะไรก็ตามแต่ ส่วนเธอขยับและก้าวเท้ากลับเข้าไปยังสตูดิโอด้วยอารมณ์เดือดดาล เพราะเอวายังไปไหนไม่ได้ ต้องรอให้ทางสำนักงานส่งคนงานมารับกุญแจและรับช่วงรถที่มีปัญหาอย่างบังเอิญไปก่อน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha