[จบ] ซาตานอหังการ์ [Pride Of Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 15 : ก็แค่งาน [50%]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เอวาเร่งฝีเท้าโดยมีจุดหมายชัดเจน คือ ห้องซ้อมของนักร้องดัง ครูส กัส แอชเชอร์ จนเธอลืมเลือนความลับที่ไม่ต้องการเปิดเผยไปชั่วขณะ แต่เหมือนมีใครจะคาดการณ์ได้อยู่แล้ว...

“คุณเอวา!” 

! เอวาหยุดฝีเท้าทันที เมื่อเสียงที่เคยได้ยินมาก่อน เอ่ยเรียกเธอไว้ เอวาเม้มปาก หลับตา กำหนดลมหายใจ เพื่อเรียกสติโดยการกำหนดลมหายใจ

“...ทำไม อยากเห็นหน้าฉันตอนนี้มากใช่มั้ย ดูซะ ดูว่าฉันเป็นยังไง กับการกระทำสุดแสนจะเด็กปัญญาอ่อนของพวกนาย คนอย่างพวกนายยังเป็นลูกผู้ชายกันเหรอเปล่า เอาสิ!  หัวเราะ ดีใจ หรือว่าอยากได้โล่ รางวัล ชัยชนะแห่งความสำเร็จ ที่รังแกฉันได้ แกล้งฉัน...” เอวาหยุด และหอบหายใจ เธอไม่ใช่คนเสียงดัง ไม่ชอบการตะเบงเสียง แต่ครั้งนี้เธอเสียงดังใส่เปาโล ที่เธอคิดว่าดังมากแล้ว แต่สำหรับคนทั่วไป เปาโลคิดว่า เอวาเสียงยังเบามาก ซึ่งทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า คุณเอวาควรต้องออกกำลังกายบ้าง เพราะแค่เธอพูดเร็วดังกว่าเสียงปกติของเธอนิดหน่อย เธอก็หอบมากขนาดนี้  ปอดน่าจะเล็กมาก

“คุณเอวาใจเย็นๆก่อนนะครับ ผมได้รับคำสั่งให้นำสิ่งนี้มาให้คุณครับ” เปาโลพูดด้วยเสียงราบเรียบ ตามลักษณะนิสัย พร้อมกับยื่นส่งพวงกุญแจให้ ที่มีตราสัญลักษณ์ Lexus เอวามองแป็บเดียวก็รู้ว่าเป็นกุญแจรถ

“หมายความว่าอย่างไร?” เอวาไม่ได้รับมา แต่ความเคลือบแคลงใจเกิดขึ้นทันที ครูส กัส แอชเชอร์ เขากำลังวางแผนอะไร

“คุณเอวาต้องมีรถเพื่อการเดินทางครับ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวคนรถของสำนักพิมพ์ เขาก็จะเอารถคันใหม่มาให้ฉัน”

“ไม่ใช่เฉพาะวันนี้ครับ แต่หลังจากนี้ไป คุณเอวาต้องมีรถไว้ใช้ครับ”

“หลังจากนี้!” เอวาย้อนคำพูดของเปาโล ด้วยความไม่เข้าใจ “...ฉันมีรถของฉันอยู่แล้ว” 

“ไม่มีแล้วครับ”

"ไม่มีแล้ว หมายความว่าไง?”

“รถคันเก่าของคุณเอวา อายุการใช้งานมันน่าจะสักเจ็ดแปดปีแล้ว เจ้านายไม่สบายใจที่คุณเดม่อนจะนั่งรถคันนั้นครับ” เอวาอ้าปากค้าง ก็เข้าใจว่าทั้งหมดนี้เขาทำเพื่อลูก แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกโหวงๆ แปลกๆ เขาให้กุญแจรถกับเธอเพราะรถของเธอมันเก่ามากไป ในความคิดของเขา ครูส กัส แอชเชอร์

“รถของฉันมันจะเก่า มันก็เรื่องของฉัน...” เอวาพูดแค่นั้น เธอหันหลังกลับเดินต่อไปทันที เพราะเธอไม่ต้องการเสวนากับลูกน้องคนสนิทของเขาแล้ว และแน่นอน เธอไม่ต้องการเจอหน้าครูสแล้วเช่นกัน แต่เธอกำลังเดินไปยังทิศทางห้องซ้อมของครูส เพราะเอวาไม่อยากเดินผ่านเปาโล เธอจึงไม่มีทางเลือก

“คุณเอวา...” เปาโลเร่งฝีเท้าจนมายืนดักหน้าเอวาอยู่ห่างออกมาเล็กน้อย “ผมว่าคุณเอวารับกุญแจไปเถอะครับ รถจอดรออยู่ด้านหน้าแล้ว...”

“หูหนวกหรือไง!!!!...ฉันไม่ต้องการ ไม่เอา ไม่อยากได้ เข้าใจมั้ย” เอวาเสียงดังใส่เปาโลอีกครั้ง และแสนจะโชคดีที่แถวนี้ไม่มีคนพลุกพล่านมากนัก

“คุณเอวาครับ เราต่างก็รู้ว่า การปฎิเสธและขัดต่อความต้องการของเจ้านายนั่นเป็นการกระทำที่ไม่ควรและไม่ฉลาดเลยนะครับ...” เอวากัดปากตัวเอง เธอย่อมรู้ดี ณ ระดับหนึ่ง ถึงนิสัยส่วนนี้ของครูส   เพราะเธอเองก็เจอมากับตัวบ้าง และเธอก็ยังแค้นเขาอยู่ในใจที่คิดว่าไม่มีทางจางหายไป เปาโลพูดต่อเมื่อเอวายังเงียบ “และอีกอย่าง รถคันเก่าของคุณ นายสั่งให้เอาไปขายแล้วครับ...” เอวาเบิกตากว้างมากขึ้น รถคันนั้นเป็นของพ่อเธอนะ แล้วพวกเขามีสิทธิอะไรมาล้ำเส้นขนาดนี้ แต่เหมือนเปาโลจะเข้าใจความคิดของเอวา “ดรูว์ เองก็เห็นด้วยครับ...” เปาโลบอก โดยเขาบอกกับพ่อของเอวาว่า ถ้าไม่ขายรถคันนี้ เอวาจะไม่มีทางใช้รถคันใหม่ที่ครูสซื้อให้ ความปลอดภัยของเดม่อนสำคัญต่อเจ้านายเขามาก “เชิญครับ ผมจะพาไปที่รถครับ...” เปาโลผายมือ ไปเส้นทางออก เอวายืนนิ่ง ดวงตาฉายชัดว่าเธอกำลังสับสนเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเปาโลย้ำอีกครั้ง 

เอวาไม่มีทางเลือก เพราะใกล้เวลาที่เดม่อนจะเลิกเรียนแล้ว เธอต้องไปรับเดม่อน และแวะเข้าสำนักพิมพ์เอางานไปส่ง แต่เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าถ้ามีใครเห็นเธอขับรถของครูส แต่สิ่งที่เอวาคิด ผิดไปครึ่งหนึ่งเมื่อเธอเดินมาถึงรถคันที่เปาโลบอกไว้ เพราะมันคือรถใหม่ป้ายแดง Lexus RX สีขาว ครูสแค่เป็นคนจ่ายเงินเท่านั้น ไม่ใช่รถที่เขาใช้งานอยู่

“นี่ครับ” เปาโลยื่นกุญแจให้เอวาอีกครั้ง เอวาเม้มปากแน่น ไม่มีคำกล่าวใดๆออกมา แต่เธอก็ยอมรับกุญแจมา 

เอวายื่นส่งกุญแจรถของสำนักงานให้กับเปาโล ซึ่งเขาก็รับไปอย่างรู้งาน ว่าต้องเป็นคนส่งกุญแจให้คนที่จะจัดการกับรถที่ยางรั่วพร้อมกันอย่างจงใจทั้งสี่ล้อ

ครูสที่มองมาจากด้านบน มุมปากหยักกดลึก เมื่อรถคันนั้นเอวาค่อยๆ เคลื่อนออกไป “ไม่เคยทำให้ผิดหวังสักครั้งเลยนะ” ครูสกล่าวออกมาเมื่อผ่านไปห้านาที เปาโลเข้ามาในห้อง เงียบๆอยู่ด้านหลัง

“เจ้านายครับ...” เปาโลเอ่ย เหมือนเขาอยากจะบอกอะไร แต่แล้วก็เงียบไป... ครูสที่หันกลับมามอง เลิกคิ้ว เมื่อเขารอฟังอยู่ แต่เปาโล “...ไม่มีอะไรครับ” เปาโลอยากจะบอกว่า ช่วงเวลาการเจรจานั้น มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เปาโลเห็นกระแสความน้อยใจที่เกิดขึ้นกับเอวา แต่เปาโลเลือกที่จะเงียบไว้ เพราะไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรเช่นกัน

“แม่!” เดม่อนร้องเรียกพร้อมวิ่งไปหาเอวา ด้วยความดีใจที่เห็นว่าเป็นเอวามารับกลับบ้าน สองแม่ลูกหอมแก้มสลับซ้ายขวากันก่อนกล่าวลาครูเวรของโรงเรียน “แม่!” เดม่อนร้องเรียกเอวาอีกครั้งอย่างตกใจ กับรถคันใหม่ เมื่อเอวาเปิดประตูด้านเบาะหลังให้เดม่อนขึ้นไป

“แม่ควรต้องเปลี่ยนรถได้แล้วไม่ใช่เหรอ” เอวาพูดยิ้มๆ และช่วยเดม่อนรัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย เอวาเดินอ้อมไปยังตำแหน่งหลังพวงมาลัย และเอ่ยถามเดม่อนขณะที่สตาร์ทไปพร้อมๆกัน “ลูกชอบมั้ย?”

“ดีฮะ..." เอวายิ้มเล็กน้อยพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก เดม่อนแม้ยังเด็ก แต่เขามีนิสัยที่เกินอายุในบางเรื่อง เดม่อนไม่ได้นิยมชมชอบความโอ่อ่า นี่เป็นสิ่งที่เธออดไม่ได้ที่จะภูมิใจในตัวลูกคนนี้ เอวามองกระจกส่องหลัง เห็นเขากำลังล้วงสมุดภาพออกมาอย่างเคย ขณะที่นั่งในรถ เดม่อนจะชอบดูภาพการ์ตูนในสมุดภาพ เอวาครุ่นคิดเล็กน้อยว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้เปลี่ยนเล่มใหม่ให้กับเดม่อน เพราะบุตรชายจะพกเล่มล่าสุดและเปิดดูตลอดจนกว่าเธอจะเปลี่ยนเล่มใหม่ให้ 

“เดม่อน เดี๋ยวเราแวะไปที่ทำงานแม่กันก่อน แล้วหลังจากนั้น เราไปร้านหนังสือ ไปซื้อสมุดภาพเล่มใหม่สำหรับเดม่อนคนเก่งของแม่กันดีมั้ย” เดม่อนยิ้มสว่างไสวออกมา เอวาหัวใจกระตุกเล็กน้อย เพราะพวกเขาสองคนช่างเหมือนกันเหลือเกิน ซึ่งรอยยิ้มก็ไม่เว้น เอวาแค่ยิ้มตอบกลับกับกระจกส่องหลังเท่านั้นเมื่อเดม่อนตอบรับอย่างดีใจ

"เอาละเดม่อน เดี๋ยวลูกนั่งรอแม่ตรงนี้ อย่าไปไหนนะครับ” เอวาย่อเข่าก้มลงพูดกับเดม่อน เมื่อให้เขานั่งบนเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานของตน

“ผมไปหาโดโนแวนได้มั้ยครับ” เดม่อนเอ่ยถามเพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ ซึ่งก่อนหน้านี้ เขาก็สามารถไปนั่งที่โต๊ะของโดโนแวนได้

“แม่ว่า อย่าพึ่งเลยวันนี้ แม่ไม่แน่ใจว่าเขาอยู่มั้ย และอีกอย่างจะยุ่งมากมั้ยด้วยจ๊ะ...รอแม่อยู่ตรงนี้ ลูกสามารถวาดรูปเล่นรอแม่ได้จ๊ะ” เดม่อนยิ้มและพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เอวาเดินจากไป เธอไม่กล้าบอกเดม่อนว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโดโนแวนไม่เหมือนเดิมแล้ว และอีกอย่างจนถึงวันนี้เธอก็ยังไม่ได้คุยและเคลียกับโดโนแวนเลย จะมีใครเป็นอย่างเธอกับโดโนแวนมั้ยที่ไม่รู้จะเริ่มแบบไหนทั้งๆที่เธอกับเขาถึงขั้นมีวันแต่งงานกันแล้ว  แต่ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไร เธอรู้สึกห่างไกลกับเขามากทั้งๆที่เวลาผ่านไปไม่นานเอง

ก็อก ก็อก เอวาเคาะประตูและรอสัญญาณจากคนข้างในอนุญาตให้เธอเข้าไป

“เอวา เข้ามาสิ” หัวหน้าฝ่ายข่าวบันเทิง เอ่ย “ฉันกำลังอ่านบทความของเธออยู่พอดี ใกล้จบแล้ว ฉันชอบนะ ตรงไปตรงมาดี...” 

!  เอวาไม่เข้าใจ เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย และบทความที่เธอเขียนไว้อยู่ในมือเธอตอนนี้ต่างหาก เธอไปส่งให้หัวหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ “บทความอะไรเหรอคะ?” เอวาถามในทันที

“ก็ข่าวครูส กัส แอชเชอร์ ไง” เอวาคิ้วขมวด “ที่เธอให้คนเอามาส่งให้ก่อน เพราะรถมีปัญหา เธอเกรงว่าฉันจะออกไปเสียก่อน” เอวาได้แต่เงียบ และเธอก็ไม่แปลกใจ ได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ ครูสจัดการทุกอย่าง เพื่อไม่ให้เธอเสียงานนี้ไป เธอควรส่งดอกไม้หรือทำพายไปขอบคุณเขาดีมั้ย เอวาคิดอย่างประชดประชัน 

“อ่อ…” เอวากล่าวขอตัวออกมา เมื่อเธอไม่รู้จะอยู่ทำไมต่อไป แต่ก็ไม่วายเมื่อหัวหน้าได้ยื่นแผ่นกระดาษคำถามที่ต้องการเพิ่มเติมจากครูส มอบหมายงานวันพรุ่งนี้แล้วสินะ

“รบกวนอีกครั้งนะเอวา พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายที่ทางนั้นจะอนุญาตให้ทำข่าวได้ หลังจากนี้ไปก็ต้องรอกันอีกเกือบเดือนเลย” เอวาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพร้อมกับรอยยิ้มนิดๆ

เอวาเก็บพับกระดาษและเก็บใส่กระเป๋าขณะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน และเมื่อเดินจนเข้ารัศมีที่สามารถมองเห็นโต๊ะทำงานของตัวเองที่มีเดม่อนนั่งอยู่กับใครอีกคนที่นั่งบนเก้าอี้อีกตัว ‘โดโนแวน’ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha