[จบ] ซาตานอหังการ์ [Pride Of Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 16 : ก็แค่งาน [70%]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“หวัดดี” โดโนแวน เป็นผู้กล่าวทักทายก่อน  เอวายิ้มเล็กน้อยเพราะน้ำเสียง สายตา ท่าทางของโดโนแวน มันเหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เธอและเขาเจอกันครั้งแรกในมหาวิทยาลัย

“แม่! ชวนโดโนแวนไปร้านหนังสือด้วยได้มั้ยฮะ?” เดม่อนหันมาถาม

“ลูกลองชวนสิจ๊ะ” สิ้นเสียงของเอวา เดม่อนหันกลับไปหาโดโนแวนทันที และได้รับการตอบรับเป็นการพยักหน้า

“ไปรถผมนะ” โดโนแวนเสนอ ทำให้เอวาหันไปมองโดโนแวนพร้อมกับในความคิดที่ว่า คงไม่ใช่โดโนแวนด้วยนะที่คิดว่ารถของเธอก็แก่เกินแกง

เอวากับโดโนแวนนั่งดื่มชาร้อนที่โต๊ะในร้านหนังสือ สายตาสลับกันมองไปที่เดม่อนที่กำลังลุกๆนั่งๆ ตรงโซนหนังสือภาพสำหรับเด็ก 

“เอวาคุณโอเคมั้ย?”

“สำหรับตอนนี้ เอวาโอเคค่ะ”

“ผมทราบว่าตอนนี้คุณถูกส่งตัวไปทำข่าว ของเขา...” ‘เขา’ ในความหมายของโดโนแวน ก็คือ ครูส นั่นเอง

“อื้ม” เอวาตอบรับสั้นๆ อย่างเข้าใจ

“คุณสองคนกำลังจะ...” เอวาหันไปมองโดโนแวนด้วยดวงตาที่กว้างขึ้น

“ไม่! ไม่มีอะไรระหว่างฉันกับเขาอีกแล้ว...ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำและกำลังจะทำเพียงแค่ต้องการเดม่อนเท่านั้น” โดโนแวนฟังเงียบๆก็จริง แต่ทำไมนะ น้ำเสียงของเอวาที่ฟังแปลกๆ เอวาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แม้เธอไม่ใช่คนช่างพูด แต่เธอไม่เคยเป็นแบบนี้ เธอกำลังเกิดความน้อยใจ และคนนั้นก็คือ ครูส กัส แอชเชอร์

“แต่คุณก็เสียเดม่อนไปไม่ได้” เอวามองโดโนแวน ด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะสื่ออะไร “ความจริงแล้ว...” โดโนแวนเปลี่ยนคำพูดใหม่ “...ผมอยากพูดว่า เราจะมาสานต่องานแต่งให้มันจบได้มั้ย?” 

เงียบ!!!  เอวาเงียบงันไป เพราะเมื่อครั้งที่แล้วตอนที่โดโนแวนชวนเธอมาเป็นคนคนเดียวกันกับเขา เธอกล่าวตอบรับทันที เพราะแม้เธอจะไม่ได้รักโดโนแวน แต่เขาเป็นคนที่เธอสามารถอยู่ด้วยได้ไปตลอดชีวิต

โดโนแวนยิ้มเล็กน้อย เมื่อไม่มีคำตอบใดๆออกมาให้ได้ยิน และสิ่งที่เขาไม่อยากพูดแต่ก็ต้องพูด “พวกเขาหย่ากันแล้วนะ” เอวาเงียบอยู่เหมือนเดิม กับข่าวใหม่ที่เธอยังไม่รู้ ครูสกับทริกซี่แยกทางกันแล้วจริงๆ พรหมลิขิตหรืออะไรกันนะที่ทำให้จู่ๆทั้งเขาและเธอกลับมาเป็นตัวเองแบบไร้พันธะ 

เวลาที่ล่วงเลยไป เอวาคิดว่าเดม่อนน่าจะได้เล่มที่ต้องการ เมื่อสายตาหันกลับไปยังบุตรชาย ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างขึ้น แผ่นหลังของผู้ชายที่นั่งชันเข่าบดบังเดม่อนไว้จนมองไม่เห็น แม้เขาจะสวมหมวกและคงสวมแว่นตาด้วย เอวาก็จำได้ว่าเขาคือ ครูส 

พรึ่บ! เอวาลุกจากเก้าอี้ทันที โดโนแวนมองตามและสลับมองเอวากับแผ่นหลังของใครคนหนึ่ง “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเอวาจัดการเอง” เอวาร้องห้ามโดโนแวนไว้เมื่อเขาก็เตรียมจะลุกจากเก้าอี้เช่นกัน โดโนแวนขมวดคิ้ว แต่เมื่อชายคนที่เขาเห็นเพียงแผ่นหลังค่อยๆหันมา โดโนแวนก็ได้เพียงแค่มอง เมื่อเขาก็จำได้ว่าคือ ครูส กัส แอชเชอร์

“คุณทำอะไรของคุณ?” เอวาถามด้วยเสียงบางเบา สายตากวาดมองรอบๆ ว่าจะมีใครเห็นภาพครูสกับเดม่อนมั้ย

“มาหาเดม่อน”

“ทำไมถึงไม่ไปที่บ้าน ที่นี่มันที่สาธารณะ เดี๋ยวก็เป็นข่าว” ครูสยิ้มออกมาในทันที ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ดีจริงๆที่เขามีเวลาพักเพื่อทานมื้อเย็นแค่สองชั่วโมง และเขาก็ต้องกลับไปทำงานต่อ ซึ่งตอนแรกเขาคิดว่าน่าจะอีกหลายวันกว่าเขาจะได้ไปเจอเดม่อน แต่เมื่อคนที่เขาให้คอยตามแม่ลูกคู่นี้ รายงานว่าเดม่อนมาร้านหนังสือซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสตูดิโอ เขาก็ปรี่มาที่นี่ในทันที แม้แค่ไม่กี่นาทีที่ได้เจอได้คุยกัน แต่ก็ทำให้มีความสุขอย่างน่าประหลาด

“ผมมีเวลาไม่มาก เผอิญผ่านมา เห็นเดม่อนในร้านก็เลยเข้ามาหา” ครูสพูดไม่จริงในตอนท้าย ถ้าเอวารู้ว่าเขาให้คนคอยติดตาม มีหวังเธอคงทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

“แต่เราต้องกลับแล้ว เดม่อนยังมีการบ้านที่ต้องทำ” คำบอกของเอวา ทำให้ครูสหันไปที่เดม่อน ช่วยพยุงเขาลุกขึ้นยืน พร้อมกับปัดเสื้อผ้าปัดเศษฝุ่นที่จะติดกางเกงนักเรียนจากที่เขานั่งกับพื้นในร้านหนังสือ

“เดม่อน ไว้เจอกันนะ..." 

“ครับ” เดม่อนขานรับอย่างน่ารัก พร้อมโอบกอดคอครูสไว้ ก่อนที่จะผละออกมา เอวามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แปลก ทำไมสองคนนี้ถึงสนิทกันเร็วนักนะ! 

“พรุ่งนี้เจอกัน” เอวาอึ้ง กับท่าทางมีมารยาทของครูสที่กระทำต่อเธอ เอวาไม่ได้กล่าวอะไร แต่สายตาของเขากับคำพูดทำไมมันดูสวนทางกันเหลือเกิน เอวาจูงมือเดม่อนไว้ สายตามองตามแผ่นหลังของครูสที่เดินออกจากร้านไป เขายังสวมชุดวอร์มที่ใช้ซ้อมเต้นวันนี้อยู่เลย อ๊ะ!  เอวาแปลกใจ เมื่อเธอไม่สามารถมองเห็นครูสออกจากร้านไป และมุมนี้ก็อยู่ห่างจากหน้าร้านที่ผนังส่วนหนึ่งเป็นกระจก ให้ขับรถผ่าน เดินผ่านไม่มีทางที่ครูสจะมองเห็นเดม่อนในมุมตรงนี้ได้ 

“คนบ้า!” เอวาพึมพำเบาๆกับตัวเอง และเดินไปหาโดโนแวนที่ทำเพียงแค่มอง “เดี๋ยวเอวาไปจ่ายเงิน แล้วเรากลับกันเลยนะคะ” โดโนแวนพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ไม่มีคำพูด ไม่มีความเห็น ที่ต้องดังออกมา เขาทำเพียงเก็บไว้ในใจอย่างเศร้าๆ

“ขอบคุณครับ” เดม่อนกล่าวกับโดโนแวน เมื่อรถมาจอดที่หน้าบ้าน เอวาลงจากรถเปิดประตูให้เดม่อน และบอกให้เขาเข้าบ้านไปก่อน 

โดโนแวนดับเครื่องยนตร์และลงมาจากรถ เมื่อเขาเข้าใจทันทีว่าเอวามีเรื่องจะคุย และการที่เธอไม่ชวนเขาเข้าบ้านเหมือนอย่างเคย ก็เพียงเพราะทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้วนั่นเอง

“ขอโทษ” เอวากล่าวออกมาในที่สุด 

“ผมไม่รับได้มั้ย?” 

“อย่าให้เอวารู้สึกผิดต่อคุณไปมากกว่านี้เลย”

“คุณไม่ได้หนีไปไม่ใช่เหรอ แล้วจะขอโทษทำไม” เอวาเม้มปากแน่น จริงอยู่ว่าเรื่องจริงเป็นแบบนั้น แต่หลังจากนั้นต่างหากที่เธอรับอย่างไม่อายกับตัวเองเลยว่า เธอไม่เสียใจเลยที่งานแต่งงานระหว่างเธอกับโดโนแวนล่มไป

“ให้เอวาได้ขอโทษเถอะนะคะ”

“ผมขอเปลี่ยนจากคำขอโทษเป็นอย่างอื่นได้มั้ย” เอวาเงียบลงอีกครั้ง เธอพูดไม่ออก ปฎิเสธก็ดูใจร้ายกับคนดีๆอย่างเขา ไม่ปฎิเสธก็ดูเป็นการทำร้ายเขาในระยะยาว 

“โดโนแวน...คือว่าเอวา..../...ผมเหนื่อยมาทั้งวันเลย ขอกลับก่อน ฝันดีนะ แล้วเจอกัน” เอวาพูดได้ไม่จบ เมื่อโดโนแวนชิงตัดบทและกลับเข้าไปในรถ สตาร์ทรถและออกไปเลย เอวาทำได้เพียงแค่มองอย่างเคย เธอรู้สึกเบื่อตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ 

“เอวา ขอโทษนะ...ผมยังไม่พร้อมที่จะเสียคุณไปอย่างชัดเจนในตอนนี้” โดโนแวน พึมพำเมื่อรถเคลื่อนออกมาไกลมากแล้ว สองมือแกร่งกำแน่นที่พวงมาลัยรถจนเส้นเลือดปูดโปน 



“นี่ครับนาย” เปาโลส่งซองขาวให้ครูส เมื่อเขาเข้ามานั่งเบาะหลังในรถ เพื่อกลับบ้านในยามค่ำคืนซึ่งก็เกือบเที่ยงคืน 

“ใช้ได้” ครูสยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ เมื่อภาพเขา เอวา เดม่อน ในร้านหนังสือ ออกมาอย่างชัดเจน และภาพใบหน้าของเดม่อนก็ถูกเบลอไว้แล้ว “ส่งกระจายไปทุกสำนักพิมพ์ที่ต้องการเลย ฉันเชื่อมือนายเปาโล..." ครูสยิ้มออกมา เขาจะปล่อยข่าวเรื่องของเขากับเอวา ภาพพวกนี้ออกไป แน่นอนว่ายังไม่ชัดเจนว่าอะไรคืออะไร พวกปาปารัสซี่ต้องสืบและขุดคุ้ยให้เป็นเรื่องแน่ๆ และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ ข่าวฉาว ครูส กัส แอชเชอร์ มีลูกนอกกฎหมายแอบซ่อนไว้ คราวนี้เอวาต้องไม่มีทางเลือก เขาทำได้ทุกอย่างเพื่อที่ไม่ให้ต้องเสียทุกอย่างที่เป็นของเขา...






+++++ ชดเชย ของวันพุธที่ 13.09.60 (แต่วันเสาร์ ขออนุญาต เว้นการอัพนะคะ จะมาอีกครั้ง วันพุธที่ 20.09.60  ++++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha