ดวงใจเทพนาคินทร์(จบ)

โดย: รัตนะมณี



ตอนที่ 3 : ผู้เคียงดวงใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ผู้เคียงดวงใจ

 

"มานี่สิ..เนตรรัศมี"

กษัตริย์หนุ่มยื่นพระหัตถ์ให้นาคีสาวเบื้องหน้า นางทำสีหน้าบ่งบอกว่ามิกล้าอาจเอื้อมแต่กษัตริย์หนุ่มก็ส่งสีหน้าดุให้ทำตาม มือเรียวบางจึงเอื้อมมาแตะมือหนานั้นแล้วถูกฉุดดึงให้ขึ้นจากน้ำใสเย็น

"อยากชมสวนของข้าหรือไม่?"

เสียงนุ่มเอ่ยใกล้ๆใบหน้านวล..ทันทีที่ขึ้นจากน้ำหยาดน้ำทุกหยดก็เหือดหายจากเรือนร่างและภูษาทุกชิ้น..แห้งสนิทจนนาคีสาวก้มมองเนื้อตัวตนเองอย่างงุนงงแต่ปากก็ยังกล่าวตอบคำถามนาคาหนุ่ม

"อะ..เอ่อ..อยากเจ้าค่ะ"

"หึหึ..มิชอบให้ตัวเจ้าแห้งดอกหรือ..ข้าจะได้ทำให้เปียกเยี่ยงเดิม?" กล่าวของนาคาหนุ่มทำให้ผู้กำลังสงสัยเข้าใจในทันที

"จริงสิ...พระองค์เป็นเทพนาคาย่อมเนรมิตได้ทุกสิ่ง" เนตรรัศมีเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"ไม่ทุกสิ่งดอก..ข้ามิสามารถเนรมิตคู่บารมีได้ต้องรอผู้ที่จะมาเป็นคู่บารมีเท่านั้น" ดวงตาคมเหมือนสื่อความเป็นนัยๆ

"แต่ระหว่างรอพระองค์ก็ยังสามารถเลือกนาคีที่จะมาเป็นสนมได้อีกมากมายนี่เจ้าคะ"

เนตรรัศมีเอ่ยออกไปด้วยความคิดที่ว่าเหล่ากษัตริย์มากมายนั้นล้วนแต่มีชายาและสนมเป็นร้อย..โดยเฉพาะกษัตริย์หนุ่มผู้นี้มีรูปงามยิ่งกว่าองค์ใดคงมีนาคีมากมายมาถวายตัวเพื่อรับใช้

"ข้ามิได้เป็นเยี่ยงกษัตริย์ทั่วไปและมิได้ฝักใฝ่ในอิสตรีเพื่อมาปรนเปรอตัณหา..ข้าเลือกหญิงที่ข้าจะมอบดวงใจให้ด้วยตัวข้าเองเท่านั้น" คำตอบของเทพนาคาทำให้เนตรรัศมีสะอึกไป ไม่ว่าจะคิดอันใดเหมือนกษัตริย์หนุ่มผู้นี้จะล่วงรู้จนสิ้น

"เอ่อ..กลิ่นดอกไม้อะไรเจ้าคะ..หอมเหลือเกิน" นาคีสาวรีบเปลี่ยนเรื่องที่สนทนาทันที

"มะลิเทพหรือมลีทวารา..หมายถึงดอกมะลิที่ปลูกตรงทางเข้าประตูสู่บาดาล" นาคาหนุ่มอมยิ้มอธิบายเพราะรู้ว่านางจงใจเปลี่ยนเรื่อง

"ขอข้า..เอ๊ย..หม่อมฉันเดินดูได้หรือไม่เจ้าคะ?"

"ใช้ถ้อยคำที่เจ้าถนัดเถิดเนตรรัศมี..ข้าอนุญาต"

กษัตริย์หนุ่มยืนมองร่างงามเดินชมดอกไม้นานาพันธุ์ด้วยความพินิจพิเคราะห์โฉมงามตรงหน้า หัวใจนาคาหนุ่มตอบสนองอย่างชัดเจนต่อนางผู้นี้ ปรารถนาที่จะสัมผัสปะทุขึ้นอย่างง่ายดายเหลือเกิน..ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มีนาคีมาเสนอกายถวายตัวให้มากมายแต่เหตุไฉนมิสามารถปลุกความเป็นบุรุษเพศในกายให้ตื่นขึ้นมาได้

"นี่คงเป็นดอกมะลิเทพ..สีขาวบริสุทธิ์ส่งกลิ่นหอมชื่นใจยิ่งนักและยังรู้สึกสดชื่นเมื่อได้กลิ่นของมัน" เนตรรัศมีเด็ดออกมาหนึ่งดอกแล้วสูดดมกลิ่นของมันอย่างชื่นชอบ

"แต่ก็หอม..ไม่เท่าตัวเจ้า"

นาคีสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงทุ้มนุ่มมาเอ่ยอยู่ใกล้ๆหูตั้งแต่เมื่อใด กว่าจะรู้ตัวก็ถูกนาคาหนุ่มโอบรัดเอาเสียแล้ว

"พระ..พระองค์..ปะ..ปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ..ทำเยี่ยงนี้จะดูไม่งามหากใครมาเห็นเข้า" นาคีสาวพยายามดิ้นหนีจากวงแขนนั้น

"ใครจะกล้าเข้ามาในเขตหวงห้าม..ขืนเข้ามาโดยไม่ขออนุญาตข้าจะตัดหัวมัน" กษัตริย์หนุ่มกล่าวโดยไม่สนใจอาการผู้กำลังหวั่นวิตกในอ้อมกอด

"เช่นนั้น..ท่านคงต้องตัดหัวข้าด้วย" เสียงเล็กเอ่ยด้วยความตกใจ

"สำหรับเจ้า...ข้าจะตัด..หัวใจเอามาไว้ข้างใจข้า" นาคาหนุ่มอมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของเนตรรัศมีนาคี

"ทรงมีอารมณ์ขันยิ่งนัก..เอ่อ..ปล่อยข้าเถิดอย่าเห็นเป็นเรื่องสนุกเลยเจ้าค่ะ"

 

"ใครว่าข้าเล่นสนุก..นาคาเยี่ยงข้าหาได้เห็นอิสตรีเป็นของเล่นหรือไร้ค่าเช่นดอกไม้ที่จะเด็ดมาดอมดมสมใจแล้วก็ทิ้ง" ทุกคำกล่าวของเทพนาคาผู้นี้เหมือนว่าจะรู้ความคิดของผู้อยู่ในอ้อมกอดไปเสียหมด

"เช่นนั้นก็ทรงปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ...ขออภัยที่ข้าไม่ถนัดในการพูดคุยกับผู้สูงศักดิ์เยี่ยงพระองค์"

ยิ่งนาคีสาวขยับหนีมากเพียงไหนทุกสัดส่วนที่สัมผัสเสียดสีไปกับกายแกร่งยิ่งสั่นไหวอารมณ์บุรุษเพศ..ยิ่งกอดรัดไม่ให้นางหลุดออกความนุ่มนิ่มนวลเนียนและกลิ่นหอมจากผิวกายนางก็ยิ่งแทบจะหลอมละลายความข่มกลั้นให้มลายไป

"หยุดดิ้นหนีได้หรือไม่..เนตรรัศมี?" เสียงทุ้มเริ่มเอ่ยหนักขึ้นพร้อมใบหน้าที่ร้อนผ่าวไปหมด

"เหตุใดท่านจึงไม่ปล่อยข้าเล่า?" เนตรรัศมีเริ่มจะหวาดหวั่นในทีท่าของกษัตริย์หนุ่ม

"ไม่ปล่อย...และจะไม่ให้เจ้าหนีไปไหนอีกด้วยหากยังคงพยายามดิ้นอยู่แบบนี้..ข้าจะทำให้เจ้าเป็นของข้าเสียตรงนี้"

คำกล่าวนี้ทำเอาเนตรรัศมีหยุดชะงักตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว..เขาเป็นถึงกษัตริย์มีอำนาจเหนือนาคานาคีทุกตนในบาดาลแห่งนี้..หากต้องการเช่นนั้นนางหรือจะขัดขืนได้

"อย่าทำเยี่ยงนั้นกับข้าเลย..ปล่อยข้าไปเถิด" นางขอร้องด้วยความหวาดหวั่น

"ข้าชอบเจ้า...หากจะขอให้เจ้ามาหาข้าที่นี่ทุกวันจะได้หรือไม่?" นาคาหนุ่มกระซิบใกล้ใบหน้างามที่เอาแต่ก้มด้วยความหวาดเกรง

"ถ้าข้าปฏิเสธจะได้หรือไม่ล่ะเจ้าคะ?"

"ถ้าเจ้าปฏิเสธ..ข้าจะไปหาเจ้าที่ตำหนักทุกคืน"

"เทพนาคาท่าน!..."

เนตรรัศมีเงยหน้าจ้องสายตาที่ดูมุ่งมั่นและมั่นใจในตนเองเป็นอย่างมาก..บุรุษรูปงามที่มากด้วยบารมีเหตุใดจึงมาต้องตาต้องใจนาคีที่ดูแลธารน้ำตรงทางเข้านครบาดาลอย่างนาง

"ข้ามิได้จะล้อเจ้าเล่น...แต่ข้าต้องการเจ้าจริงๆ"

"แต่..ข้า..."

"เจ้าจะรักข้าและมอบหัวใจให้ข้าภายในไม่นาน"

นาคาหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาดใจ..กดจุมพิตแผ่วเบาแต่แฝงความนุ่มนวลไปที่ริมฝีปากอิ่มอย่างบรรจง...เนตรรัศมีเผลอตอบรับโดยไม่รู้ตัวร่างกายไม่ต่อต้านอย่างที่ตนคิด...กลับยอมรับความหวานนุ่มจากนาคาหนุ่มดั่งต้องมนต์สะกด

"ไม่ไปแล้วหรือ..ข้าปล่อยเจ้าแล้วนะ" นาคาหนุ่มอมยิ้มเอ่ยถามร่างบางที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงจากการตกตะลึงด้วยรสจูบ

"อะ..เอ่อ...ข้า.."

เนตรรัศมีรู้สึกเขินอายยิ่งนักเจ็บใจตนเองที่เผลอไผลคล้อยตามเขาไปเสียได้..รีบหนีลงน้ำแล้วกลายร่างเป็นนาคราชขาวแหวกว่ายกลับออกไปอย่างรวดเร็ว..ทิ้งให้นาคาหนุ่มยืนยิ้มกว้างเอามือแตะริมฝีปากตนเองอย่างสุขใจ...

 

"ยัยเนตร!...เหม่ออะไรฉันเรียกตั้งนานแล้วนะ"

เสียงเพื่อนสนิทและมือที่เขย่าหัวไหล่ดึงสติคนเหม่อลอยให้คืนกลับมา

"เฮ้ออออ!"

เนตรนภาถอนหายใจยาวออกมา..หลังจากวันที่พบนทีชายหนุ่มที่คาดว่าจะให้ความหวังในเรื่องนี้ได้แต่ก็ล่วงเลยผ่านมาเป็นอาทิตย์ยังไม่มีวี่แววที่เขาจะติดต่อมาเลย

"เป็นอะไรอ่ะแก?"

"เจี๊ยบ..ฉันยังหาดอกไม้ให้คุณธรรไม่ได้เลยหรือเราจะขอยกเลิกเขาไปดีไหม?" เนตรนภาออกความคิดเห็น

"เนตร..แกก็เอาดอกไม้อะไรที่มันแปลกๆสักอย่างมั่วนิ่มไปว่านี่แหล่ะเป็นดอกมลีทวาราที่เขาต้องการ" เจนจิราเสนอความคิดเห็นของตนบ้าง

"บ้าสิแก!..คุณธรรเขาไม่ใช่พนักงานลากคันไถนะยะที่จะยอมเชื่ออะไรง่ายๆแบบนั้นน่ะ"

"งั้นก็ขอยกเลิกเขาไปไม่อย่างนั้นแกจะไปหาดอกไม้ประหลาดนี่จากวิมานชั้นไหนมาให้เขาได้ล่ะยัยเนตร"

เจนจิราเอ่ยประชดเพื่อนสนิทที่นั่งหน้าละห้อยด้วยความผิดหวัง...

"ที่วัดอาจจะมีนะครับ"

เสียงหล่อนุ่มของใครบางคนเอ่ยขึ้นทำให้สองสาวหันไปมองแขกผู้มาเยือน

"คะ..คุณมาได้ยังไงคะ?" เนตรนภาตาโตเมื่อเห็นโฉมหน้าของแขกผู้มาเยือน

"อุ๊ย!..ใครอ่ะเนตร..หล่อมากกก" เจนจิราแอบกระซิบถามด้วยความตื่นเต้น

"ก็มาตามนามบัตรที่คุณให้ไว้น่ะสิครับ..คุณจะทำท่าประหลาดใจทำไม..นึกว่าผมนั่งทางในส่องหาคุณหรือไง"

เนตรนภาถอนหายใจเหลือบหางตาใส่ด้วยความกวนโทสะของชายหนุ่มที่ยังคงเหมือนเดิม

"คุณนี่ช่าง....เอาเถอะค่ะว่าแต่คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?" เนตรนภาพยายามเก็บอารมณ์เอาไว้

"ผมมีข้อมูลบางอย่างที่คุณต้องการเกี่ยวกับดอกมลีทวารา" ชายหนุ่มหล่อสไตล์เกาหลียิ้มบาดใจ

 

"จริงหรือคุณ..เอ่อ..คุณ..." เนตรนภาลืมชื่อเขาเสียอย่างงั้น..พยายามนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

"ผมชื่อ..นที..ครับคุณลืมชื่อผมได้ไง" เจ้าตัวออกอาการหน้าตึงเล็กน้อย

"ฉันเจนจิราค่ะ..เรียกเจี๊ยบก็ได้..เป็นเพื่อนเนตรและเป็นหุ้นส่วนร้านดอกไม้ค่ะ" เจนจิรารีบเข้ามาทำความรู้จักพร้อมแนะนำตัวเอง

"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณเจี๊ยบ" นทียิ้มอ่อนโยนให้พร้อมเหลือบมองอีกคนที่ยืนมองด้วยความหมั่นไส้

"ฉันว่าเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า..คุณมีข้อมูลอะไรมาให้ฉันคะ?" เนตรนภารีบเอ่ยถาม

"เอ่อ..ถ้าผมจะขอคุยกับคุณสองต่อสองจะได้ไหมครับ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมมองด้วยสายตาละมุนหวานเยิ้ม

"คุยตรงนี้ได้ไหมล่ะคะ?"

"ขอเป็นร้านกาแฟใกล้ร้านคุณดีกว่าครับ" นทียิ้มกริ่มแต่อีกฝ่ายดูลังเล

"ไปๆเหอะเนตรเพื่อลูกค้า..ถ้าเป็นฉันจะรีบตกลงทันทีเชียว..คุณนทีเขาหล่อออกปานนี้" เจนจิราสนับสนุนเพื่อนสาวอย่างเต็มที่

"ก็ได้ค่ะ..ฉันให้เวลาคุณไม่นานนะคะ" เนตรนภารีบบอกแล้วเดินนำออกไป

"นานไม่นานเดี๋ยวก็รู้...หึหึ" อีกฝ่ายเปรยออกมาอย่างคนเจ้าเล่ห์

 

...ร้านกาแฟ...

 

"นี่คุณ..รีบบอกฉันเสียทีสิคะคุณนั่งดื่มกาแฟมาสิบนาทีแล้วนะ" เสียงใสกล่าวขึ้นอย่างสุดทน

"จะรีบไปไหนล่ะครับ..ขอผมดื่มกาแฟให้สบายใจก่อน..ใจเย็นๆสิคุณ" อีกฝ่ายก็ยังไม่รีบเร่งอะไรนั่งดื่มกาแฟสบายอารมณ์

"ถ้าคุณยังมัวเล่นตัวอยู่แบบนี้ฉันจะกลับแล้วนะ" เนตรนภาลุกขึ้นทันที

"คุณต้องไปที่วัด" เสียงทุ้มกล่าวขึ้น

"ห๊ะ!..วัด?..คุณนที..ฉันไม่ได้จะไปหาดอกลั่นทมหรือดอกซ่อนกลิ่นนะคะที่จะไปหาที่วัดได้น่ะ"

เนตรนภาแทบไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายแสนกวนคนนี้จะยังมามีอารมณ์ล้อเล่นเธอได้อีก

"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ..คุณต้องไปที่นั่น" คราวนี้ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงจริงจังสีหน้าไม่ได้แสดงถึงการล้อเล่นแต่อย่างใด

"ถ้ามันยุ่งยากขนาดนั้น..ฉันขอยกเลิกกับลูกค้าไปคงจะง่ายเสียกว่า" เนตรนภาเริ่มถอดใจ

"แล้วคุณไม่อยากรู้หรือว่ามันคือดอกไม้อะไร..จะใช่ดอกไม้ในฝันแปลกๆของคุณหรือเปล่า..แล้วไม่อยากรู้หรือผู้หญิงที่ชื่อ'มันตรินี'คือใคร?"

"คุณนที!..คุณรู้เรื่องความฝันฉันได้ยังไงกัน..ฉันยังไม่ได้เล่าให้ใครฟังเลยนะ" ร่างบางตกตะลึงประหลาดใจอย่างที่สุด..ชายคนนี้ทำไมถึงล่วงรู้ในฝันที่เธอไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

"คุณถึงต้องไปที่นั่นอย่างไรล่ะครับ" ชายหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"ที่นั่น..คือที่ไหนคะ?" เนตรนภาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"วัดแห่งหนึ่งที่มีแม่น้ำสองสีไหลผ่าน" นทีเอ่ยเสียงเรียบ

"แล้วชื่อวัดอะไรล่ะคุณ..บอกมาสิคะเดี๋ยวฉันจะไปที่นั่นเอง" เนตรนภาเร่งให้ชายหนุ่มกล่าวบอก

 

"คุณต้องไปกับผม"

 

ชายหนุ่มยิ้มบางให้หญิงสาวที่นั่งทำหน้าประหลาดใจงุนงงอย่างที่สุด...

...................................................................................................

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha