ดวงใจเทพนาคินทร์(จบ)

โดย: รัตนะมณี



ตอนที่ 4 : น่านนทีนาคราช


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

น่านนทีนาคราช

 

"คุณต้องไปกับผม"

"แล้วทำไมฉันจะต้องไปกับคุณด้วยล่ะ..แค่คุณบอกมาฉันไปเองได้" เนตรนภามองหน้าชายหนุ่มที่ยังคงยกยิ้มมุมปากส่งสายตามากความนัย

"เพราะว่า..คุณกับผมถูกลิขิตให้ต้องร่วมชะตากรรมด้วยกัน" เขาเอ่ยเสียงเรียบดูไม่กังวลใจใดๆ

"นี่คุณ...ปล่อยมือฉันได้แล้วนะ"

กว่าจะรู้สึกตัวว่ามือหนาเอื้อมมาคว้ามือตนเองไปกุมเอาไว้ก็ตอนที่เขาบีบกระชับมาอีกที..ยังคิดในใจว่าอิตานี่เอามือไปจับตอนไหนเรื่องแต๊ะอั๋งนี่ไวจริงๆ

"อุ๊ย...ไม่อยากปล่อยเลยครับ..มือคุณนุ่มดีจัง"

พ่อคนเจ้าเล่ห์ปล่อยอย่างอ้อยอิ่งแถมยังยกมือตัวเองขึ้นมาสูดกลิ่นที่ติดอยู่อีกด้วย

"คุณนี่มัน!...." เนตรนภาหมั่นไส้กับท่าทีกะล่อนนี่เหลือเกิน

"หล่อใช่ไหมครับ..อันนี้ผมรู้แก่ใจดี" อีกฝ่ายยังอุตส่าห์ต่อคำยกยอตัวเองให้อีกด้วย

"ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงกาแฟฉัน..ส่วนเรื่องนั้นขอฉันคิดดูก่อน..ขอตัวนะคะ"

เนตรนภาตัดบทอย่างรวดเร็วเพราะกลัวจะอดใจเข้าไปข่วนหน้าไม่ไหวกับความยียวนของฝ่ายชาย

"อีกสามวันเจอกันครับ..คนสวย" เสียงทุ้มเอ่ยไล่หลังหญิงสาวที่เดินออกมาจากร้าน

"เหอะ!...ใครจะไปกับคุณกัน" หญิงสาวบ่นออกมาเบาๆเพราะไม่คิดจะหันกลับไปต่อปากต่อคำอีก

 

ค่ำนี้..เนตรนภารู้สึกง่วงนอนเร็วกว่าปกติเพราะนาฬิกาเพิ่งจะบอกเวลาว่าหนึ่งทุ่มตรงเท่านั้น แต่ทว่าความง่วงงันกลับเล่นงานอย่างรุนแรงจนตาแทบจะปิดเสียให้ได้..หลังทานอาหารมื้อค่ำกับญาติผู้ใหญ่ทั้งสองเสร็จ ผู้เป็นหลานสาวจึงขอตัวขึ้นมาพักผ่อนทันที..เพียงล้มตัวหัวถึงหมอนสติก็ดับวูบไปในทันใด

กลิ่นหอมของดอกมะลิประหลาดโชยมาอีกครั้ง จิตรู้สึกถึงความโล่งเบาสบาย ภาพตรงหน้าที่เคยปรากฏในฝันครั้งก่อนกลับมาอีกครา..ตำหนักที่พักที่เคยมีหญิงสาวนาม'มันตรินี'พาเที่ยวชมนั้น ในครั้งนี้กลับปรากฏร่างสูงสันทัดของบุรุษผู้หนึ่งยืนหันหลังอยู่

"ในที่สุด..น้องก็ยอมมาตามคำเพรียกหาของพี่"

เสียงทุ้มนุ่มทรงพลังแสนอบอุ่น..ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างที่สุด ความคิดถึงโหยหาแล่นพล่านจนหัวใจเต้นถี่

"คุณ..เป็นใครคะ?" แม้จะรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็ไม่อาจจะระลึกได้

"..."

ร่างสง่างามนั้นไม่ตอบ..เนตรนภามองอย่างพินิจพิจารณาแม้เขาจะยืนหันหลังให้แต่รัศมีความสง่างามน่าเกรงขามทำให้คาดเดาได้ว่า..หากเขาหันหน้ามาจะต้องได้พบความงามเหนือบุรุษใดในหล้า

"คุณคะ..คุณ"

สองขาเดินเข้าไปใกล้ร่างสง่านั้นพร้อมเสียงเอ่ยเรียก..ร่างสูงที่ค่อยๆหันกลับมาอย่างช้าๆทำให้เนตรนภารู้สึกลุ้นระทึกหัวใจเต้นแรงกับการที่จะได้เห็นใบหน้าของเขา

"...คุณ..."

ร่างบางยืนตะลึงตาค้างกับใบหน้างามหล่อเหลาปานเทพแกะสลักอย่างปราณีต..เขามีส่วนคล้ายนทีชายหนุ่มที่ชอบยียวนกวนประสาทเป็นอย่างมาก..ครู่หนึ่งเหมือนกระแสไฟแรงสูงแล่นผ่านคลื่นสมองจนเห็นแสงขาวแปล๊บเข้ามา...ภาพบางภาพวิ่งเข้ามาปรากฏในหัว..บุรุษรูปงามในเครื่องทรงกษัตริย์ทกำลังยืนโอบกอดหญิงสาวนางหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายตนเอง

"เจ้าจำพี่มิได้หรือ..เนตรรัศมี?" ริมฝีปากได้รูปขยับเอื้อนเอ่ย

"เนตร..รัศมี"

หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีใครมาเปิดสวิตช์ในศรีษะตนด้วยนามเนตรรัศมี..บางสิ่งหลั่งไหลเข้ามาในความนึกคุ้นสุดแสนจะถวิลหาจนหยดน้ำตาหลั่งรินผสมมากับความน้อยเนื้อต่ำใจในบุรุษรูปงามตรงหน้า

"ท่าน...พี่.." ปากอวบอิ่มเอ่ยเรียกพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลมาเป็นสาย

"น้องอย่าหลบลี้หนีพี่ไปอีกเลย..กลับมาเถิดนะยอดดวงใจ" ดวงตางามที่จดจ้องมาหมองเศร้าแต่เต็มไปด้วยความรักความห่วงใยอย่างท่วมท้น

"ข้า..คงไม่ดีพอ..ไม่คู่ควรกับเทพนาคาเยี่ยงท่าน"

น้ำเสียงและถ้อยคำตัดพ้อแสดงถึงความเจ็บปวดรวดร้าวใจแสนสาหัส

"เนตรรัศมี..เจ้าเป็นชายาของพี่..พี่เฝ้าติดตามหาเจ้ามานานนับพันปีความพยายามที่ไม่ย่อท้อนี้บ่งบอกอันใดแก่เจ้าได้บ้างหรือไม่?"

เสียงทุ้มกังวาลขึ้นอย่างหนักแน่นแววตาสื่อส่งความจริงใจทั้งหมดที่มี

"คงเป็นกรรมของข้าที่ตัดสินใจมอบกายมอบใจให้แก่ท่าน...ทั้งที่ข้ามิได้คู่ควรแม้แต่น้อย..ไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติ..โปรดอย่าสนใจใยดีผู้ต่ำต้อยเช่นข้าเลย"

ความเจ็บปวดทิ่มแทงโจมตีตนเองในทุกคำกล่าวที่ได้เอ่ยออกไป..ความคิดถึงโหยหาอยากโอบกอดร่างแกร่งยิ่งทำให้หัวใจร้าวรานจนทนแทบไม่ไหวได้แต่พยายาม..หักห้าม

"พี่อยากให้เจ้ารับรู้ไว้..เนตรรัศมี เทพนาคาเยี่ยงข้ามิเคยคิดจะมีใจปฏิพัทธ์กับนางใดมาก่อน..ความต้องการเดิมของพี่นั้นมุ่งตรงสู่ความหลุดพ้นทั้งปวง..แต่วาระแห่งคู่บารมีทำให้พี่ได้พบกับเจ้าด้วยกุศลผลบุญที่เคยสั่งสมร่วมกันมา พี่พ่ายแพ้ต่อเจ้าเพียงได้พบหน้าเจ้าพี่ไม่อาจต้านทานความปรารถนาที่มีในตัวเจ้าได้..และมีเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ทำให้พี่เป็นเช่นนั้นได้"

ทุกถ้อยคำทุกวาจาที่เอื้อนเอ่ยหลั่งไหลราวอัดอั้นมาเนิ่นนาน

"ทะ..ท่านพี่.."

กำแพงบางส่วนพังทลายลงพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสายความรักความโหยหาที่เรียกร้องอย่างท่วมท้นทำให้ร่างบางขยับโผเข้าหาอ้อมกอดแกร่ง

 

"ไม่ได้!!!..ข้าไม่ยอม!!!"

เสียงใครคนหนึ่งดังก้องขึ้นก่อนที่ร่างบางจะถูกบางอย่างกระแทกออกมาก่อนจะถึงตัวบุรุษอันเป็นที่รัก..ปรากฏเป็นหญิงสาวแต่งกายโบราณอีกนางสวมชุดสีแดงเข้มหน้าตาสวยเฉี่ยวแต่ดุดัน

 

"ทิพย์รุ้ง!!!"

เสียงทรงพลังตวาดก้องด้วยความโกรธเคืองที่เห็นหญิงคนรักกระเด็นไปต่อหน้า

"ท่านพี่..นาง..คือ.." สีหน้าของความผิดหวังปรากฏเด่นชัดขึ้นมาอีกคราพร้อมหัวใจที่ปวดร้าว

 

"นางต้องกลับไปโลกมนุษย์..เพราะตอนนี้นางเป็นเพียงมนุษย์เท่านั้น!" ผู้มาใหม่ทำท่าจะเข้าไปฉุดแขนเนตรนภาให้ลุกขึ้น

"หากเจ้าแตะต้องนาง..ข้าจะฆ่าเจ้า!" เทพนาคาหายตัวมาขวางหน้าผู้มาใหม่พร้อมจ้องด้วยสายตาดุดัน

 

"เทพนาคาน่านนที!..พี่นางเนตรรัศมี!"

หญิงสาวที่คุ้นเคยในฝันครั้งก่อนปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งด้วยความตกใจเมื่อเห็นสถานะการณ์ตรงหน้า

"มันตรินี...พาพี่เจ้ากลับไปก่อน"

คำสั่งของผู้เป็นกษัตริย์ทำให้มันตรินีรีบเข้ามาพยุงเนตรนภาแล้วเป่ามนต์บางอย่างไปที่ใบหน้าหญิงสาวทันทีจากนั้นสองร่างก็อันตรธานหายไป

"หึ!..กลัวข้าจะทำร้ายนางมากขนาดนั้นเชียวหรือองค์นาคาธิบดีพญาน่านนทีนาคราชจ้าว"

คำกล่าวคล้ายประชดประชันสายตาของนางบ่งบอกถึงความเจ็บแค้นในตัวขององค์นาคา

"ทิพย์รุ้ง..เจ้าอย่าคิดว่าเป็นลูกหลานผู้เป็นใหญ่แล้วจะทำอันใดก็ได้..เพราะข้าจะไม่เห็นแก่หน้าผู้ใดอีกต่อไป" เทพนาคาเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเอาจริงอย่างที่สุด

"ท่านอย่าลืม..อันตัวข้ายังอยู่ในฐานะคู่หมายที่องค์สักกเทวราชทรงเลือกให้ท่าน" นาคีเทพผู้มีบรรดาศักดิ์เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว

"หึ!...อย่าได้ทะนงตนไป..หากข้าจะรื้อคดีในอดีตชาติของเนตรรัศมีที่เจ้าเคยกระทำแก่นาง..ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะยังทะนงอีกหรือไม่?"

คราวนี้นาคีชุดแดงถึงกับหันมามองด้วยสีหน้าขึงโกรธกัดริมฝีปากแน่น..แล้วเอ่ยบางอย่างก่อนจะจากไป

 

"อย่าให้ถึงทีของข้าก็แล้วกัน..เจ้าพี่น่านนที"

 

ปิ๊บๆๆ!!..ปิ๊บๆๆ!!

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตามที่เนตรนภาตั้งปลุกไว้ตอนหกโมงเช้าของทุกวัน..แต่ก่อนที่เนตรนภาจะรู้สึกตัวเสียงใสอ่อนโยนก็กระซิบบอกอยู่ข้างๆหู

"พี่นางอย่าได้เคือง'องค์น่านนทีนาคราช'เลย..อีกไม่นานความจริงจะปรากฏ"

เสียงนั้นค่อยๆเลือนหายไปก่อนที่ร่างบางจะเริ่มขยับตัว

 

"อึ๊..อือออ...เช้าแล้วหรือเนี๊ยะ" มือเรียวบางเอื้อมไปกดหยุดเสียงนาฬิกาแล้วค่อยๆลืมตามองไปรอบๆ

"เฮ้ย!..มะคืนเราฝันนี่หน่า" เนตรนภาค่อยๆนึกทบทวนไปมา

"ฝันอะไรหว่า?...ทำไมมันเลือนลางพิกล...ฝันเห็นใครสักคน...อืมมม...ใช่!..เห็นอีตานทีนั่น"

เนตรนภาลุกพรวดขึ้นนั่งเมื่อจดจำได้ลางๆว่าเห็นใบหน้าของชายหนุ่มจอมยียวน..แต่ไม่สามารถจะจดจำรายละเอียดอย่างอื่นได้อีกเลยยิ่งพยายามนึกก็ยิ่งลืม

"เอ๋?...ใครมาบอกอะไรสักอย่าง...อย่าเคืองใครน่าน...น่านนทีนาคราช...พญานาคหรือ?....โอย..ปวดหัว..ช่างเถอะ!...ไปอาบน้ำเตรียมของใส่บาตรดีกว่า"

 

ถ้วยข้าวต้มร้อนๆถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าหลังจากเสร็จภารกิจของการใส่บาตร

"เนตร..เป็นอะไรลูกทำไมไม่ตักข้าวต้มทานหล่ะ" เสียงป้าใหญ่เอ่ยเตือนเมื่อเห็นหลานสาวคนเก่งนั่งนิ่งมองถ้วยข้ามต้มอยู่อย่างนั้น

"โอ๊ย..ร้อน!" เนตรนภาสะดุ้งโหยงเมื่อข้าวต้มร้อนๆถูกตักเข้าปากโดยไม่ได้เป่าเสียก่อน

"อ้าว..จะใจลอยไปถึงไหนล่ะนั่น..ปากพองแล้วมั้ง"

น้าสาวเล็กเหน็บเอาบ้างเมื่อเห็นหลานสาวยังคงไม่มีสติจนข้าวต้มลวกปากเอา

"มีอะไรในใจหรือเปล่าลูก?" ป้าใหญ่ถามขึ้น

"เอ่อ..นิดหน่อยค่ะคุณป้าใหญ่" เนตรนภาตอบด้วยความลังเลใจว่าควรจะเล่าความฝันประหลาดๆให้ญาติผู้ใหญ่ฟังดีหรือไม่

"มีอะไรเล่ามาเถอะลูก?" ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองมองด้วยความอยากรู้

"คือ..เนตรอยากจะขออนุญาตคุณป้าใหญ่กับน้าเล็กไปต่างจังหวัดสักสองสามวันค่ะ" หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วลง

"ไปที่ไหนหรือเนตร..แล้วไปกับใคร?" น้าเล็กรีบเอ่ยถามทันที

"ไปพัทยาค่ะ..เนตรกับเจี๊ยบอยากไปพักผ่อนแล้วก็ไปหาเพื่อนๆที่นั่นด้วยน่ะค่ะ"

เนตรนภาตัดสินใจกล่าวคำโกหกกับญาติผู้ใหญ่ด้วยกลัวว่าท่านจะเป็นห่วงหากรู้ว่าไปกับชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันเพียงไม่นาน..แล้วทางภาคอิสานก็ไม่มีเพื่อนหรือญาติอยู่ที่นั่นเลยสักราย

"โถลูก..แค่นี้เองจะคิดมากทำไมก็ไปสิลูก..ไปพัทยาก็คงไปหายัยมุกล่ะสิ..แก๊งเพื่อนสมัยเรียนด้วยกันน่ะ" น้าเล็กส่ายหน้ากับความคิดเยอะของหลานสาว

"เอ่อ..ค่ะๆ..ใช่ค่ะน้าเล็ก..ขอบคุณนะคะเนตรจะได้ตอบรับปากยัยเจี๊ยบไป" เนตรนภายิ้มแหยๆให้กับญาติผู้ใหญ่ทั้งสองในใจรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย...

 

..ร้านดอกไม้สวนพฤกษา..

 

"กรี๊ดดด..เนตร!..แกจะไปเที่ยวกับพ่อรูปหล่อนั่นใช่ไหม..ฉันไปด้วยนะ" เจนจิราตาลุกวาวทันทีที่ได้ยินเรื่องราวจากเนตรนภาถึงการชวนไปที่แม่น้ำสองสีทางฝั่งโขงของนที

"ยัยเจี๊ยบ..แกได้ไปด้วยแน่นอนเพราะฉันบอกป้าใหญ่กับน้าเล็กว่าจะขอไปพัทยากับแก" เนตรนภารีบหันไปบอกเพื่อนสนิท

"อ้าว..เนตร..ทำไมไม่บอกไปตรงๆล่ะไปโกหกพวกท่านทำไม?" เจนจิราทำงุนงง

"ขืนบอกสิแก..ว่าไปกับผู้ชายแปลกหน้าแถมไปที่ไหนก็ไม่รู้..รู้แต่ไปทางอิสานที่ไม่มีคนรู้จักอยู่ที่นั่นเลย..แกคิดว่าพวกท่านจะอนุญาติฉันไหม?"

"เออ..ก็จริงนะ..พวกท่านคงจะลมจับถ้ารู้ว่าหลานสาวสุดที่รักไปกับผู้ชายที่รู้จักกันแค่ไม่กี่วัน"

"ฉันตั้งใจแล้ว..ฉันจะไปหาคำตอบเรื่องดอกไม้ประหลาดที่ชื่อมลีทวาราและ..ฝันนั้น" เนตรนภามีแววตามุ่งมั่นเมื่อตัดสินใจที่จะค้นหาคำตอบกับเรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นกับตนให้ได้

"ฝัน?...ฝันอะไรหรือเนตร?" เจนจิรามองหน้าเพื่อนสาวด้วยความสงสัย

"ความฝัน...ประหลาด..." เนตรนภาจึงตัดสิ้นใจเล่าทุกอย่างในความฝันของตนให้เพื่อนสนิทฟังจนหมดสิ้น...

.................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha