ดวงใจเทพนาคินทร์(จบ)

โดย: รัตนะมณี



ตอนที่ 8 : เอกอัครชายา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เอกอัครชายา

 

ทุกสัมผัสที่กษัตริย์หนุ่มจับต้องด้วยมือหนาอุ่นนั้นสร้างความสั่นไหวในหัวใจของนาคีร่างบางอย่างรุนแรงด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่เคยพบเจอ เสียงหัวใจกระหึ่มราวกลองรัวจนอีกฝ่ายถึงกับยิ้มปริ่มส่งสายตาปรารถนามายังใบหน้าหวานที่กำลังแดงจัดด้วยความร้อนผ่าววูบวาบไปทั้งตัว

"เจ้ากำลังตื่นกลัวพี่" เสียงนุ่มทุ้มกล่าวแผ่วเบายามที่เข้าไปซุกไซร้ลำคอขาวเนียน

"เป็นใครบ้าง..จะไม่หวาดหวั่นในเรื่อง...นี้" ร่างขาวเนียนเอ่ยตอบแม้ไม่กล้าสบตา

"เนตรรัศมี" เสียงทุ้มเอ่ยเรียกให้สบตา

"เจ้าคะ" เสียงเล็กเอ่ยตอบหันสบพักตร์ด้วยความสะเทิ้นเขินอาย

"เจ้ารักพี่หรือไม่เล่า?" นาคาหนุ่มจ้องดวงตางามเอ่ยถามคนหวาดหวั่น

"ถ้าไม่รัก..จะยอมแต่งกับท่านพี่หรือเจ้าคะ?" คนใต้ร่างตอบแบบเลี่ยงๆหันหน้าหนีอีกครา

"พี่อยากได้ยิน..หันมาตอบพี่ดีๆเถิด" ร่างแกร่งขยับกายบดเบียดให้ยิ่งสั่นสะท้าน

"ระ..รัก..เจ้าค่ะ"

เพียงแค่หันหน้ามาตอบริมฝีปากร้อนก็ประกบลงมามอบจุมพิตให้อย่างอ่อนโยน..ความอบอุ่นจากรสสัมผัสชักจูงให้คนใต้ร่างเคลิบเคลิ้มจนเริ่มคลายความตื่นเต้นลงแล้วตอบสนองต่อผู้นำพาอย่างไร้เดียงสา

"พี่รักเจ้า..เจ้าจะเป็นเอกอัครชายาเพียงหนึ่งเดียวของพี่รักเจ้าทุกภพชาติ...ยอดดวงใจ" เสียงทุ้มอบอุ่นเอ่ยบอกความในใจที่ล้นปรี่

"ทุกภพ?..ท่านพี่เอ่ยเหมือนเราเคยเจอกันมาก่อนหมายความเยี่ยงไรหรือเจ้าคะ?"

เนตรรัศมีเริ่มเอะใจเมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้และไหนยังถ้อยคำกล่าวที่ผู้เป็นพระอนุชาเอ่ยถึงการตามหาคู่บารมีจนพบนั่นอีก

"หึ..ถ้าอยากรู้พี่จะเล่าให้ฟัง..แต่เอาไว้หลังจากผ่านการเข้าหอไปก่อน...หากเจ้ายังไม่ยอมเป็นของพี่ในคืนนี้...ก็ไม่เล่า"

นาคาหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนโครงหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรจดจ้องมองริมฝีปากอิ่มไม่วางตา..ความปรารถนาพลุ่งพล่านจนบางสิ่งเบื้องล่างพยายามแสดงตัวอย่างชัดเจนยิ่งสร้างความเขินอายให้นาคีสาวจนร้อนผ่าวไปทั้งกาย

สองมือน้อยและท่อนแขนยกขึ้นมาโอบลำคอบุรุษเบื้องหน้าโน้มมารับจุมพิตหวานจากตนอย่างกล้าๆกลัวๆแต่ก็สร้างความประทับใจให้อีกฝ่ายเป็นอย่างมาก..เมื่อร่างบางตอบโต้ด้วยความเต็มใจสองมือหนาจึงกอบกุมความอวบอิ่มแล้วเคล้าคลึงอย่างอ่อนโยน

"อื้ออออ...ทะ..ท่านพี่"

เมื่อถึงช่วงสำคัญร่างเล็กถึงกับกอดกระชับแน่นด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปหมด..ความหวาดหวั่นเริ่มจางหายเหลือเพียงความละมุนจากรสสัมผัสที่นาคาหนุ่มมอบให้

 

"กายเดียว..ใจเดียว..มีเพียงเจ้า..อ๊าาา...ยอดรักของพี่"

ค่ำคืนสำคัญที่มีเพียงทั้งสองดื่มด่ำกับความหวานล้ำของน้ำผึ้งพระจันทร์..ภาพสองร่างของหนุ่มสาวมอบความรักให้กันและกันในวันอภิเษกปรากฏชัดทุกท่วงท่าทุกรสสัมผัสในดวงจิตของ...เนตรนภา

 

"เฮ้ย!...คุณพระ!"

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเหงื่อแตกเต็มใบหน้า..ใจเต้นระรัวเมื่อภาพฝันยังคงติดตาตรึงใจ

"เป็นอะไรครับคุณเนตร..ฝันร้ายหรือครับ?"

เสียงพ่อหนุ่มคนขับรถหันมามองพร้อมรอยยิ้มขำเหมือนล่วงรู้ว่าเนตรนภาไปเห็นอะไรมา

"เอ่อ..ก็นิดหน่อย..พอดีฉันเผลอหลับไป"

หญิงสาวตอบเลี่ยงๆใจยังคงเต้นตุ้บตั้บยิ่งชายในฝันที่ระเริงบทรักยังมีใบหน้าละม้ายพ่อคนนี้อย่างกับแกะ

"หลับต่อก็ได้นะครับ...เผื่อฝันต่อ"

น้ำเสียงกลั้นขำนี่ฟังดูพิกลจนเนตรนภาถึงกับหันมองด้วยหางตาแล้วกลับมาบ่นในใจ

'ฝันลามกอะไรอย่างนี้นะ..แถมเห็นเป็นตัวเองกับอิตานี่อีก..ตายแล้วฉันนี่เก็บเอาอิตานี่ไปฝันเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกัน'

หญิงสาวสะบัดหน้าไปมาพยายามไล่สิ่งที่เห็นออกจากสมองตน

"เนตร..แกไม่สบายหรือเปล่าส่ายหัวอย่างนั้นเดี๋ยวก็คอเคล็ดหรอก" เจนจิราเห็นเพื่อนสนิทมีท่าทีแปลกๆจึงรีบถามไถ่

"ปะ..เปล่ายัยเจี๊ยบ..ฉันแค่มึนๆน่ะคงเพราะเผลอหลับเมื่อกี้นี้"

"เอ่อ...งั้นเดี๋ยวผมแวะปั๊มน้ำมันข้างหน้านะครับจะได้ลงไปยืดเส้นยืดสายเผื่อจะซื้อกาแฟทานด้วย"

"ดีค่ะ..คุณนที..เจี๊ยบกำลังอยากทานพอดีเลย"

เมื่อลงความเห็นตรงกันพอถึงปั๊มน้ำมันชายหนุ่มจึงหยุดพักรถให้สาวๆลงมาพักผ่อนและเข้าห้องน้ำ

"กาแฟครับ..คุณเนตร" ชายหนุ่มยื่นแก้วกาแฟเย็นให้หญิงสาวที่ยืนรอเพื่อนสนิทอยู่

"ขอบคุณค่ะ..คุณนที"

เนตรนภาเอ่ยขอบคุณแต่ยังไม่ค่อยกล้าสู้หน้าชายหนุ่มนักด้วยภาพฝันยังคอยเด่นชัด

"หน้าคุณแดงนะ..มีไข้หรือเปล่าครับ?" นทีเอ่ยถามยิ้มๆ

"คงงั้นมั้งคะ..เดี๋ยวทานยาก็ดีขึ้น" เมื่อไม่รู้จะตอบอย่างไรดีเนตรนภาจึงต้องตามน้ำไป

"ถ้าไม่ไหว..ฉีดยาเข็มใหญ่ๆสักเข็มก็น่าจะหายเป็นปลิดทิ้งนะครับ"

ประโยคกำกวมที่มากระซิบข้างหูคนหน้าแดงแล้วรีบเดินหนี..ทำเอาคนฟังถึงกับสะอึกใจเต้นระทึกด้วยความสงสัยว่าเขาจะล่วงรู้ความฝันนี้ด้วยหรือเปล่า

"อิตาบ้า!"

กร่นด่าไล่หลังไปด้วยความเจ็บใจเล็กๆแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ถึงความคุ้นเคยที่มากขึ้นทุกทีต่อบุรุษในห้วงฝันนั้น...

 

 

"หน็อย!..เจ้าพี่น่านนทีคิดจะช่วยให้นังเนตรรัศมีมันระลึกอดีตได้กระนั้นหรือ..ข้าเคยลั่นวาจาไว้แล้วถ้าข้าเจอดวงจิตมันอีกครา..จะจัดการให้สิ้นซาก"

นาคีครึ่งครุฑผู้เป็นหลานแห่งท้าววิรุฬหก..กัดปากกำมือแน่นด้วยความคลั่งแค้นเมื่อล่วงรู้ความคิดของน่านนทีนาคราชหนุ่มที่ตนหมายปอง

"เจ้าจะทำเยี่ยงไรหรือทิพย์รุ้ง?" ผู้เป็นอาเอ่ยถามถึงแผนการณ์ร้ายทันที

"ท่านอาธนะเสน...ข้าจะทำให้มันพลัดหลงจากเจ้าพี่น่านนทีเสียก่อนแล้วค่อยกำจัดมัน!" ผู้เป็นหลานเอ่ยเสียงเฉียบขาด

"อาจะคอยช่วยหลานเอง..วางใจเถิด" ผู้เป็นลุงวางมือบนบ่าเป็นการปลอบใจหลานรัก

"เมื่อใดที่มันเข้าสู่เขตแม่น้ำสองสี..ข้าจะดำเนินการในทันที" ทิพย์รุ้งเอ่ยด้วยแววตาอาฆาตมาดร้ายอย่างที่สุด

 

..เช้าแรกหลังคืนเข้าหอ..

 

ร่างเนียนขาวยังคงหลับสนิทด้วยความอ่อนล้ามีเพียงนาคาหนุ่มที่รู้สึกตัวก่อนจึงนอนตะแคงกายยกศรีษะมาเพ่งพิศโฉมงามข้างๆกายที่ได้ชื่นชมแทบทั้งคืนด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจ

"หากเจ้ายังไม่ตื่น..นอนยั่วตายั่วใจพี่อยู่เยี่ยงนี้เห็นทีวันนี้คงจะไม่ได้ก้าวออกนอกห้องเป็นแน่"

ใบหน้าหล่อเหล่ายังคงโลมไล้ร่างงามด้วยสายตาคมพินิจมองทุกสัดส่วนอย่างหวงแหนยิ่งได้ครอบครองยิ่งห่วงหวงยิ่งกว่าสิ่งใด

 

"กลิ่นกายเจ้า..ยังคงเย้ายวน"

จมูกโด่งเป็นสันเริ่มกดแนบเนื้อนวลสูดดมตั้งแต่พวงแก้มลงมายังต้นคอขาวลมหายใจผ่าวร้อนหอบกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ

"หอม...ชื่นใจ"

จรดปลายจมูกที่ตรงไหนกลิ่นหอมหวานก็กระทบไปถึงใจเขย่าอารมณ์บุรุษยิ่งนัก

"คราวนี้ถึงเจ้าจะตื่นพี่ก็คงไม่ให้เจ้าลุกไปไหนแล้วนะเนตรรัศมี...ช่วยไม่ได้เจ้าอยากไม่ยอมตื่นก่อนเองนะ"

น้ำเสียงเอาแต่ใจรำพึงอยู่เพียงลำพังเพราะฝ่ายหนึ่งยังคงหลับสนิทมิอาจรับรู้ถึงความคิดเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย

"ดูสิว่า..สัมผัสใดที่จะปลุกให้เจ้าตื่นขึ้นมา..หึหึ"

ถ้อยคำดูมีเลสนัยแฝงไปด้วยความสุขใจที่ได้เอาเปรียบผู้เป็นชายาของตน

 

เริ่มแรกริมฝีปากอุ่นประกบแนบปากแดงระเรื่อที่ยังหลับสนิทหยอกล้อเคล้าคลึงจนอีกฝ่ายเริ่มขยับแต่ก็แน่นิ่งไปอีก..ปากร้อนจึงเลื่อนลงมาที่ซอกคอขาวขบเม้มเบาจนร่างบางขยับปัดหนีด้วยดวงตาที่ยังคงปิดสนิทอยู่เช่นเดิม

 

"เจ้ามิยอมตื่นใช่หรือไหม..ฮึๆ"

รอยยิ้มแพรวพราวปรากฏขึ้นที่มุมปาก..มือหนาเริ่มฉุดดึงผ้าห่มที่คลุมร่างเนียนขาวโพลนให้เลื่อนไหลลงมาจนเผยทรวงอกอิ่มแล้วริมฝีปากร้อนจึงตามประกบลงไปหยอกเย้าเม็ดบัวงาม

 

"อึ๊..อื้อออออ"

คราวนี้มีเสียงเล็ดลอดออกมาสร้างความสุขใจให้แก่ผู้กลั่นแกล้งยิ่งนัก..จึงลงมือต่ออย่างไม่หยุดยั้งคราวนี้ส่งมือหนาไปเคล้าคลึงความงามอีกข้างส่วนช่วงล่างส่งความแข็งขันเข้าบดเบียดสะโพกอวบอิ่มจนกลายเป็นว่าคนเริ่มแกล้งชักจะทนไม่ไหวเสียเองแล้ว

"เนตรรัศมีเจ้ากำลังจะทำให้พี่คลั่ง"

เสียงแหบพล่าด้วยไฟปรารถนาเอ่ยข้างหูแล้วขบเม้มใบหูด้วยความหมั่นเขี้ยวคราวนี้ร่างบางเริ่มขยับตัวมากขึ้นเมื่อรับสัมผัสแทบจะทุกจุด

 

"อื้อออ..ท่าน..พี่"

เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาเมื่อบัวงามถูกครอบครองอีกหนแต่หนักหน่วงกว่าเดิมหลายเท่าตัวมือแกร่งสอดแทรกไปทุกส่วน

"ตื่นแล้วหรือยอดดวงใจของพี่" เสียงสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาททำให้เนตรนภารู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง...

 

 

"ตายจริง..นี่ฉันหลับไปอีกแล้วหรือเนียะ"

หญิงสาวเอามือกุมขมับด้วยความมึนงงจำได้แค่ว่ากลับขึ้นรถมาหันมองทิวทัศน์ข้างทางอย่างเพลินตาอยู่ดีๆก็ผลอยหลับไปรู้สึกตัวอีกทีก็เพราะภาพฝันเมื่อครู่

'โอย..น่าอายฝันลามกอีกแล้ว..แถมกับอิตาคนเดิมเสียอีก..คนอะไรหื่นชะมัด'

ขณะที่นึกทบทวนบ่นอยู่ในใจคนเดียวเสียงหัวเราะในลำคอของคนข้างๆก็ดังขึ้นมาเสียจนต้องหันไปมองด้วยความแปลกใจ

"คุณเนตรมองหน้าผมทำไมหรือครับ...ฝันถึงผมหรือเปล่า?...หึหึ"

รอยยิ้มปรากฏเหมือนรู้ทันจนเนตรนภาต้องหันหน้าหนีแล้วบอกปัดไป

 

"เปล่าคะ...เนตรแค่สงสัยว่าคุณนทีขำอะไร?"

 ..............................................................................................

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha