ดวงใจที่ถูกลืม

โดย: Lantana-Pakakrong



ตอนที่ 2 : ลูกที่ไม่มีพ่อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ใครเหรอครับตัวแสบของน้า”

ทับทิมครับ เพื่อนของนนท์เอง ทับทิมนี่น้าคิมสุดหล่อของเรานะ” เด็กหญิงแก้มแดงรีบวางจานในมือก่อนพนมไหว้ย่อตัวผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างงดงาม

พี่คิม สวัสดีค่ะ น้องไพลินตามหาพี่คิมซะทั่วงานเลย มาอยู่กับเด็กๆตรงนี้นี่เอง” สาวสวยบ้านตรงข้ามเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม พี่ชายแสนดีที่เธอหลงรักมาเนิ่นนาน คิมหันห์หันไปตามเสียงแหลมปรี๊ดซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวที่เขาเองจำได้แม่น

อ้าวไพลิน สวัสดีครับ สวยขึ้นนะเรา” เอ่ยชมน้องสาวที่ชอบตอแยวิ่งเล่น วิ่งตามเขาเมื่อครั้งสมัยเด็ก แต่ตอนนี้โตเป็นสาวแล้วคงไม่ทำตัวเกเรเหมือนตอนเด็กๆแล้วกระมัง

จริงเหรอคะพี่คิม ชมกันซึ่งๆหน้าแบบนี้น้องไพลินเขินนะ” เธอเชิ่ดๆ แสดงท่าทีเขินอายเล็กน้อยอย่างมีจริต ก่อนพลอยไพลินจะหันไปเจอเด็กในบ้านของตัวเอง

นี่ทับทิมไปหยิบน้ำพันซ์ให้ฉันแก้วสิ” ใช้สอยตามความเคยตัว เด็กน้อยรีบทำตามคำสั่งนั้นด้วยความเคยชินด้วยเช่นกัน น้ำสีแดงเย็นเจี้ยบถูกจิบอย่างระหาย แต่ไม่วายเจ้าตัวก็ยังพูดคุยจ้อกับชายหนุ่มไม่ยอมหยุด

ทับทิมฉันขอสลัดหน่อย น้ำสลัดแบบไหนแกคงรู้นะ” ผ่านไปไม่กี่นาที ก็เริ่มออกคำสั่งอีกครั้ง

รู้ค่ะคุณไพลิน” เด็กหญิงกำลังจะหมุนตัว

หยุดก่อน นนท์พาเพื่อนไปเล่นเถอะเดี๋ยวน้าไปตักสลัดให้คุณน้าไพลินเอง” คิมหันต์ไม่ชอบใจนักที่สาวสวยตรงหน้าใช้แรงงานเด็กจนมากเกินไปอย่างนี้

พี่คิมไม่ต้องหรอกค่ะ น้องไพลินเกรงใจ จริงๆแล้วไพลินยังไม่ค่อยหิว แต่ไม่น่าขัดเลยนะคะยัยเด็กทับทิมนั้นไม่บ่นไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ แม่เขาสั่งสอนลูกมาดี” เล่าพร้อมจิกสายตาไปยังเด็กหญิงที่วิ่งเล่นอยู่แถวๆลานน้ำพุ ด้วยแววตาชิงชัง

ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ ผมแค่อยากให้น้องนนท์ได้เล่นกับเพื่อน แล้วอีกอย่างผมก็อยากคุยกับคุณแค่สองคน”คิมหันต์พูดแล้วพาตัวเองมานั่งโต๊ะที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างดี

แหม่ พี่คิมพูดอะไรกันคะเนี่ยะ” แก้มสาวแดงปลั่ง เธอเดินนวยนาดมานั่งเก้าอี้ชิดติดกับเขา

ทับทิมอยู่บ้านของไพลินเหรอเป็นลูกเต้าของใครกัน?” แม้จะยังจำบทสนทนาของพี่สาวและหลานชายก่อนหน้าได้ แต่เขาก็อยากมั่นใจมากกว่านี้ พลอยไพลินมองหน้าหนุ่มในฝัน ก่อนหันไปมองเด็กเหลือขอมอมแมมที่เผยอมาเล่นกับหลานชายของผู้ดีมีเงิน

ช่างไม่เจียม...เหมือนแม่ของมันไม่มีผิด

แม่ของทับทิมนะเหรอคะก็คนที่พี่คิมรู้จักดีนั่นแหละค่ะ” พลอยไพลินยิ้มเยาะ

ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปดูแขกทางโน้นก่อนนะครับ”

เดี๋ยวสิคะ จะรีบไปไหนกัน ไหนบอกว่าอยากคุยกับไพลินไง” สาวสวยถึงกับหน้าเหว่อ

ผมจะคุยก็ต่อเมื่อคนๆนั้นอยากคุยกับเราครับไม่ใช่มัวแต่เล่นลิ้นเล่นคำ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

พี่คิมก็ ไพลินก็พูดไปอย่างนั้นเอง พี่คิมอย่างอนไพลินเลยนะคะ แม่ของทับทิมก็นังทรายไงคะ” คิมหันต์กำหมัดแน่น...ถึงว่าเขาถึงรู้สึกคุ้นๆหน้าของเด็กหญิงทับทิมนัก

พี่คิมคงยังไม่ทราบ หลังจากพี่คิมไปเรียนต่อที่เมกาได้สักเกือบๆปีนึงมั้งคะ นังทรายมันก็ท้อง...และที่สำคัญมันท้องไม่มีพ่อค่ะ”

 

หนุ่มน้อยที่ย่างเข้าสู่ชีวิตวัยรุ่นในช่วงอายุ 15 ปีพอดี เขาเป็นเด็กจอมเกเรที่ชอบบ่ายเบี่ยงการติวพิเศษในตอนเลิกเรียน เลี่ยงมาเข้าร้านเกมส์บ้าง ดูหนังบ้าง เล่นสนุกกับเพื่อนๆบ้าง แต่วันนี้กลับหนีมาเล่นน้ำคลายร้อนในช่วงฤดูร้อนกลางเดือนพฤษภาคมที่แสงแดดยังระอุแม้ในช่วงเวลาตอนเย็น

ช่วยด้วย ช่วยด้วย เป็นตะคริว” เส้นทางที่กลับบ้านของเขา ไม่บ่อยนักที่จะมีคนหรือรถผ่านมา ที่นี่เป็นละแวกบ้านคนรวยทั้งย่าน แต่ละบ้านก็จะตั้งอยู่ห่างกันโข

เสียงใครน่ะ?” เด็กน้อยผมเปียสะพายกระเป๋าที่บรรจุหนังสือและสมุดแน่นเต็มขนัด ในเส้นทางที่ต้องเดินกลับจากโรงเรียนเป็นประจำทุกวัน

ช่วยด้วย ฉันเป็นตะคริว” คนที่จะจมลงสู่สายน้ำตะโกนอีกครั้ง

ว้ายย คุณคิม” เด็กสาวตั้งสติรีบปลดกระเป๋า ถอดรองเท้านักเรียนคู่เก่าแต่ขัดๆถูๆเหมือนของใหม่ตลอดเวลา ถอดทุกอย่างเท่าที่เธอจะคิดได้ในเวลาขับขันเช่นนี้

ตูม!

กระโดดลงไปให้ใกล้ที่สุดที่ความลึกระดับยอดอก

จับไม้ไว้ค่ะคุณคิม” ไม้ไผ่ที่ลอยอยู่ใกล้ๆถูกนำมาเป็นเครื่องช่วยชีวิตลูกชายเศรษฐีได้ทันท่วงทีพอดี

แฮ่ก แฮ่ก” บนฝั่งริมตลิ่งเด็กชายไอ จาม พ่นน้ำที่เผลอกลืนกินเข้าไปออกมาจนหมด โดยสาวน้อยแก้มขาวเนียนนั่งมองดูอยู่ใกล้ๆ

ว้ายตายแล้ว ลูกแม่” คุณราตรีร้องอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเวลาที่ขับรถกลับบ้านจะได้เห็นลูกชายอยู่ในสภาพย่ำแย่อย่างนี้ นางเข้ามากอด ปลอบขวัญลูกชายไม่ให้ตกใจกับเหตุการณ์ความเป็นความตายก่อนหน้า

ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไรนะ มาๆ กลับบ้านของเรากัน”

ไม่ได้แล้วนะ ต่อไปแม่ไม่ยอมให้เรากลับบ้านด้วยตัวเองอีกเด็ดขาด ต้องให้คนขับรถไปรับไปส่ง” ประคองไปบ่นไปตามประสาคนเจ้าระเบียบ คุณนายและคุณหนูบ้านตรงข้ามเข้าไปในรถแล้ว เด็กหญิงที่เปียกมอมแมมจึงหันมาหยิบกระเป๋าและหิ้วรองเท้าถุงเท้า เดินตีนเปล่ากลับไปห้องพักเล็กๆภายในบ้านต่อไป

 

เสียงเอะอะดังไปทั่วบ้านพงศ์ไพศาล ประมุขของบ้านยืนกุมขมับ

ฉันส่งเสียให้แกเรียนโรงเรียนดีๆ จ้างครูพิเศษเดือนนึงเป็นหมื่นๆ ให้แกเก่ง ฉลาด แต่นี่อะไร แกตอบแทนพ่อแม่ด้วยการเกเร เล่นเกมส์ เที่ยวเล่นซุกซนอย่างนั้นเหรอเจ้าคิม”

คุณพี่คะ อย่าว่าลูกเลยค่ะ เเค่นี้....”

หยุดๆ พอเลยคุณราตรี คุณก็ให้ท้ายลูกๆอย่างนี้ พวกมันทุกๆคนถึงไม่เอาอ่าวกันเลยสักคน” ลูกสาวคนโตก็ติดแฟน บ้าผู้ชายเป็นที่หนึ่ง คนกลางก็เงียบๆขรึมๆไม่ค่อยพูดจา ส่วนคนสุดท้องซึ่งเป็นสายเลือดที่แท้จริงของเขาเพียงคนเดียวก็เกเร เรียนก็ไม่ได้เรื่อง ทั้งๆที่มันหัวดีกว่าลูกๆคนไหน

เพราะอย่างนี้ไงวันนี้จึงเกือบเอาตัวไม่รอด ดีนะที่แม่หนูคนนั้นช่วยเอาไว้ทัน แกบอกมาสิเจ้าคิม ฉันควรทำอย่างไรกับแกดี ส่งแกไปเรียนเมืองนอกตามพี่ชายของแกด้วยอีกคนดีมั้ย” ท่านไม่รู้หรอกว่าคนที่ช่วยคือใคร นักธุรกิจใหญ่ไม่ได้สนใจเรื่องหยุ่มหยิ่มที่เกิดขึ้น

ไม่นะครับ ผมไม่อยากไป” เด็กหนุ่มสวนขึ้นทันควัน

แล้วให้ทำอย่างไร ครูของแกรายงานฉันว่าคะเเนนของแกควรซ้ำชั้นด้วยซ้ำนะเจ้าลูกโง่” นักธุรกิจใหญ่ระเบิดอารมณ์เต็มที่ เขาเองก็อายแทบหมุดดินหนีอยู่แล้ว

ผมไม่ได้โง่นะครับ ผมขอโอกาส ผมจะพิสูจน์ให้คุณพ่อเห็นว่าผมทำได้ ขอแค่อย่าส่งผมไปไหนเลย ผมอยากอยู่ที่นี่” อยากคอยแอบดูแก้มใสๆแดงๆของนางฟ้าตัวน้อย

ทำให้ได้ตามที่พูดก็แล้วกัน ฉันจะคอยดู ให้โอกาสแค่เทอมนี้เทอมเดียว ไม่อย่างนั้นเก็บกระเป๋ารอไว้ได้เลย”เจ้าสัวคณินหันหลังให้ทันทีที่พูดจบ...ธุรกิจหมื่นๆล้านที่ลงมือลงแรงสร้างมาใครจะช่วยเขาสานต่อล่ะงานนี้

 

เมี้ยว เมี้ยว เสียงแมวจรจัดตัวเดิมทำให้ทาริกาแย้มยิ้ม

อยู่นี่เองเหรอพี่เบิ้ม วันนี้มีปีกไก่ทอดของโปรดเลยนะ”เด็กสาวลูบแมวสวาดสีขาวพาดน้ำตาลอย่างเอ็นดู

ทำอะไรอยู่นะ”เสียงดังจากผู้มาใหม่ ทาริกาหันไปมองต้นเสียงด้านหลังของเธอ

คุณคิมนั่นเอง”

ใช่ ฉันเองเอานี่รับไปสิ” เด็กหนุ่มยัดเยียดถุงใบสวยให้อย่างรวดเร็ว

นี่อะไรกันคะ?” เธอไม่ค่อยคุ้นชินกับมุมนี้ของเขาสักเท่าไหร่ เพราะเจอกันทีไรเขาชอบส่งตาดุๆมาให้ทุกครั้ง เหตุผลนี้จึงคิดไปเองว่าเขาคงไม่ชอบ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกันเธอเหมือนคนอื่นๆ ทาริกามองกิ๊บติดผมประดับคริสตัลสวยหรู

ขอบใจ” พูดเเค่นั้นก็เก๊กขรึมเหมือนเคย แสร้งหันไปทางอื่น ทาริกาเข้าใจได้ทันทีว่าเขาคงอยากแสดงน้ำใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

ไม่เป็นไรค่ะคุณคิม แต่กิ๊บอันนี้ทรายคงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” มันเเพงเกินไปและที่สำคัญไม่เหมาะกับเธอสักนิด

อย่าเรื่องมากน่า ใครให้ของก็รับๆมันไปเถอะ เอามานี่ฉันติดให้เอง” พูดจบเจ้าตัวก็แย่งของในมือจากอีกฝ่ายไปทันที บรรจงติดมันไว้ด้านซ้ายของกลุ่มผมดกดำ นุ่มลื่นน่าสัมผัส...และหอมมากๆด้วย

สวย!” เขามองอย่างเผลอไผล

อะไรนะคะ?” เธอได้ยินไม่ถนัด เขาพูดเบาเกินไป

เปล่า ไม่มีอะไรแล้วจะไปโรงเรียนได้หรือยัง มัวแต่ให้อาหารแมวอยู่ได้ทุกวัน เดี๋ยวก็ไปสายหรอก”

ค่ะ ทรายกำลังจะไปพอดี อุ้ย! คุณคิมทำอะไรคะเนี่ยะ?

เงียบๆเถอะน่า โวยวายน่ารำคาญจริง” ทาริกาหุบปากลง ปล่อยให้คนน่าไม่อายจับมือเธอแน่นเดินไปข้างหน้าพร้อมๆกัน

คุณคิมจะขึ้นรถเมล์ไปพร้อมทรายจริงๆเหรอคะ”

ทำไมไม่ได้ ฉันก็เคยขึ้นออกบ่อยเธอมีปัญหาอะไร?” ทาริกาไม่มีหรอก เพราะเธอต้องนั่งรถเมล์สายนี้ไปเรียนหนังสือตามปกติทุกวันอยู่แล้ว แต่เขานะสิ ปกติแล้วนายคิมหันต์ พงศ์ไพศาลต้องนั่งรถคันหรูไปเรียนยังโรงเรียนนานาชาติชื่อดังในทุกๆวันนี่น่า

ใจลอยไปถึงไหนเนี่ยะ รถเมล์มาแล้วมัวแต่เหม่อเดี๋ยวได้ไปโรงเรียนสายจริงๆหรอก”

“ค่ะ ค่ะ ขอโทษค่ะ” คนคิดเรื่อยเปื่อยอยู่กล่าวขอโทษ

วันนี้เธอเรียนอะไรแล้วเลิกกี่โมง”เมื่อขึ้นมานั่งคู่กันคิมหันต์จึงเอ่ยขึ้นมาก่อน

วันนี้ที่โรงเรียนมีกิจกรรมค่ายธรรมมะค่ะคงเลิกก่อนเวลา แต่เพื่อนในห้องนัดกันว่าจะช่วยติววิชาคณิตศาสตร์ อาทิตย์หน้าก็ต้องสอบกลางภาคแล้ว”

เหรอ?” คิมหันต์พูดแค่นั้นก็เงียบไปอีก ทาริกาเองก็ไม่กล้าที่จะชวนเขาคุย รถเเล่นไปเรื่อยๆอีก 15 นาที

เออ ทรายไปก่อนนะคะคุณคิม” เพราะโรงเรียนของเธอถึงก่อนเขา

อืม แล้วเจอกัน” เด็กสาวส่งยิ้มมาให้ไม่ได้เอะใจกับประโยคนั้นเลย

 

เก้าอี้โต้ะวางเป็นชุดเต็มพื้นที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าโรงเรียนรัฐบาลชื่อดัง นักเรียนชั้นมัธยม 3/1 กำลังรวมกลุ่มเพื่อติววิชาคณิตศาสตร์ เพราะอาจารย์ที่สอนขึ้นชื่อลือชาว่าโหดและออกข้อสอบได้ยากที่สุดในสามโลก

ลูกแก้วกำลังจะไปติวแล้วเหรอ?” สาวน้อยถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องมุ่งหน้าไปยังลานกว้างสถานที่ติวของเย็นนี้

ใช่ แต่เธอจะไปติวด้วยเหรอทราย” หญิงสาวผมตรงยาวสลวยกล่าว

ใช่จ้ะ คือทรายยังไม่เข้าใจการแก้สมการหลายตัวแปรเลย”

เธอจะเข้าใจไม่เข้าใจฉันไม่รู้ แต่ขอเตือนว่าทางที่ดีอย่าเข้าไปร่วมวงจะดีกว่า หรือว่ามีใครชวนเธอด้วยเหรอ?” เด็กสาวนามว่าลูกแก้ว คนสวยประจำห้องพูดแบบขอไปที ทาริกาหน้าเจื่อนลง จริงๆแล้วเมื่อวานเธอได้ยินเพื่อนในห้องคุยกันเรื่องติว เธอเองก็อยากไปนั่งฟังด้วยแม้ไม่มีใครเอ่ยปากชวนก็ตาม ลูกแก้วเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆแล้วและเหมือนทุกๆคนจะมองมายังเธอด้วยสายตาเดียว

สายตาไม่เป็นมิตร...เช่นเดิม

 

ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน

ไง ไหนบอกว่าจะติวกับเพื่อนๆไง” เด็กหนุ่มร้องทัก

คุณคิม มาได้อย่างไงคะ?” เขาไม่ตอบแถมยังยักคิ้วลิ่วตาใส่เธออีก

เพื่อนๆเริ่มติวกันแล้ว ทำไมไม่เข้าไปล่ะ” ที่ที่ยืนอยู่มองเข้าไปยังลานกว้างหน้าโรงเรียนได้ชัดเจน

อ่อ คือทรายไม่ติวแล้วล่ะคะจะรีบไปช่วยป้าที่บ้าน” สาวน้อยกลบเกลื่อน

ไม่ติวแล้ว จะสอบได้เหรอ”

ค่ะ ทรายเข้าใจทุกอย่างในบทเรียนแล้ว” เธอไม่กล้าสบตาเขาเหมือนเคย คิมหันต์เจ็บจี๊ดในใจ หันกลับไปมองกลุ่มเด็กมอต้นด้านหลังของเขา...แววตาเขากำลังกรุ่นลุกโชน

พวกมันคงแล้งน้ำใจกับนางฟ้าของเขาอีกแล้วสินะ…

มานี่” แขนเล็กๆถูกกระชากเบาๆให้เดินตามคนตัวโตกว่า

ปล่อยนะคะ คุณคิมจะพาทรายไปไหน”

ตามมาเถอะน่า บอกว่าอย่าพูดมากไง รำคาญ” ได้ผลเช่นเคยทาริกาไม่มีปากเสียงทันที

ตึกแถว4ชั้นตรงหน้า ทำให้สาวน้อยมือเย็นเฉียบ “สถาบันกวดวิชา” ชื่อดัง เธอเคยได้ยินเพื่อนๆที่เป็นกลุ่มเด็กเรียนดีพูดถึงที่นี่อยู่บ่อยๆ

คุณคิมค่ะ ทรายขอรอด้านนอกได้มั้ยคะ?” พูดแบบตะกุกตะกัก

รอด้านนอก แล้วจะเรียนรู้เรื่องเหรอทราย ตามมานี่แล้วเงียบห้ามพูดเข้าใจมั้ย?” คนตัวเล็กถูกลากไปตามแต่ใจของคนตัวโตกว่า ห้องเรียนของชั้นสองถูกแบ่งเป็นสัดส่วน เขาและเธอเข้ามานั่งในห้องที่เหมือนจะมีรุ่นพี่มหาลัยมาเป็นอาจารย์ 2 คนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ติววิชาคณิตศาสตร์ม.3 ที่จะสอบกลางภาคอาทิตย์หน้าให้เธอ ส่วนของผมขอฟังสรุปแนวข้อสอบทุกวิชาของชั้นม.4 โรงเรียนนานาชาติxxx” สิ้นสุดคำพูดเขาก็ดันเธอให้นั่งใกล้ๆ นักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง แรกๆทาริการู้สึกเกร็งมากแต่เพราะความสบายและการพูดคุยอย่างเป็นกันเองของพี่นักศึกษาที่รับจ๊อบงานพาร์ทไทม์เป็นการติวเด็กมัธยม ทาริการู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น เธอเรียนรู้เทคนิคใหม่ๆที่เข้าใจง่าย หาคำตอบได้ถูกต้องแม่นยำ รวดเร็วและที่สำคัญไม่มีการเรียนการสอนในห้องเรียนโดยทั่วไปเสียด้วย บางครั้งเธอแอบหันไปมองชายหนุ่มทายาทตระกูลดัง เขานั่งเรียนอย่างผ่อนคลายตั้งคำถาม ตอบคำถามอาจารย์ของเขาได้อย่างถูกต้องและฉะฉาน

 

หลังจากนั้นทุกๆวันหลังเลิกเรียนคิมหันต์จะมารอทาริกาตรงป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนเสมอ ไปกวดวิชาพร้อมกัน ปิดท้ายด้วยการจับจูงมือเดินกลับบ้านพร้อมกันในเวลาพลบค่ำ

เจ้าสัวคณินมองใบผลการเรียนเทอมล่าสุดของลูกชายคนเล็กแบบไม่ค่อยเชื่อในสายตา

แกปลอมเกรดขึ้นมาหรือเปล่า” เขาถามย้ำให้แน่นใจ จากเด็กเรียนเเย่เกรดกระเรี่ยกระราดแค่ 1.25 เพิ่มขึ้นมาเป็น 3.95 มันจะเป็นไปได้เหรอ

โธ่คุณพ่อครับ คุณพ่อจะต่อสายหาคุณครูประจำชั้นของผมดูก็ได้นะครับ” คิมหันต์ไม่ค่อยพอใจบิดาตัวเอง

ลูกของเราเก่งจังเลยนะคะคุณ จุ้บ เก่งมากลูกรักของแม่” คุณราตรีจุมพิตตรงขมับเข้าไปหนึ่งฟอด

คุณพ่อคุณแม่จะไม่ส่งผมไปเมืองนอกแล้วใช่ไหมครับ”

มันขึ้นอยู่กับเกรดของแกนั้นแหละ”

ขอบคุณครับคุณพ่อ เกรดของผมจะไม่ต่ำไปกว่านี้แน่นอนครับ มีแต่จะเพิ่มขึ้นและเพิ่มขึ้น” คิมหันต์มองใบเกรดในมือ แววตาของเขาฉายแววมุ่งมั่น ถ้ามีเธอคนนั้นร่วมทางกันไปเรื่อยๆ ไม่ว่าวันข้างหน้าจะมีอะไรเข้ามาขัดขว้าง ... เขาไม่กลัว

เพราะเขาจะผ่านมันไปได้แน่นอน

 

ปล่อยมือทรายเถอะค่ะจะถึงบ้านแล้วนะ”ทาริกาเอ่ยขึ้น เธอต้องคอยเตือนบอกกล่าวเขาตลอด 3 ปีที่โดยสารรถประจำทางและเดินกลับบ้านพร้อมกัน

อุ้ย! คุณคิม” หญิงสาววัย 17 ปีตวาดคนข้างกายลั่น

อะไรอีกล่ะ ฉันก็ปล่อยมือเธอแล้วยังจะมาโวยวายอะไรอีก น่ารำคาญ” คนหล่อยังเก๊กขรึมเหมือนเดิม ทั้งที่ภายในใจเต้นเร่าๆกระโดดลิงโลดที่ริมฝีปากได้สัมผัสแก้มสาวหอมๆเป็นครั้งแรก

ไม่ต้องมาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะ” หากเป็นเมื่อก่อน เธอถูกชายหนุ่มต่อว่าว่าน่ารำคาญทีไรเธอก็คงจะเงียบ ไร้ปากเสียง แต่ตลอด 3 ปีที่คบค้าสมาคมเป็นเพื่อนกันทำให้เธอรู้จัก เข้าใจ ทันเล่ห์ทันเหลี่ยมทุกอย่างแต่ก็ยังชอบแพ้ทางคนกระล่อนอยู่แบบนี้ร่ำไป

ห้ามทำแบบนี้อีกนะคะ” เธอให้คำขาดและพูดออกมาแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

อะไรเนี่ยะ หอมแก้มแค่นี้ก็ต้องดุ ต้องงอน ผู้หญิงนี้เข้าใจยากจริงๆ” เด็กหนุ่มวัย 18 ปีหมุนตัวกลับเข้าบ้านตัวเองด้วยเช่นกัน พลอยไพลินนักเรียนโรงเรียนนานาชาติแห่งเดียวกันกับคิมหันต์ เธอเฝ้าติดตามพี่ชายบ้านตรงข้ามมาตลอดและช่วง 2-3 ปีมานี้เขากลายเป็นนักเรียนอันดับหนึ่ง หน้าตากินขาดแบบที่ว่าแข่งกับใครก็ชนะแบบไม่เห็นฝุ่นและที่สำคัญฐานะชาติตระกูลทั้งโรงเรียนไม่มีใครร่ำรวยไปกว่านายคิมหันต์ พงศ์ไพศาล เกรด 12 หรือชั้นม.6 คนนี้ของเธออีกแล้ว อุส่าห์เฝ้าตามกรี๊ด มอบดอกไม้ ขนมให้ทุกๆเทศกาลสำคัญ คิมหันต์คนนี้มีความหยิ่งทะนง ไม่ได้มีท่าทีจะรักชอบเด็กผู้หญิงคนไหนในรั้วโรงเรียนสักคน เพียงแค่ข่าวลือว่ากำลังกุ๊กกิ๊กอยู่กับผู้หญิงคนไหนอยู่ก็ไม่มีแม้สักครั้ง...เพราะเหตุนี้เขาจึงฮิตฮอตแบบฉุดไม่อยู่ พลอยไพลินที่กำลังรอสมุดการบ้านจากเพื่อนที่ส่งรถด่วนมาให้ถึงหน้าบ้าน คุณหนูพลอยไพลินสุดแสบจึงมีโอกาสได้เห็นฉากเด็ดของสองคนนั้นเข้า...ชัดเต็มตา

หนุ่มหล่อยอดดวงใจ

กับ

นังเด็กคนใช้ไร้สกุลลุนชาติ

 

แล้วไม่วายที่คุณหนูไพลินจะเอาเรื่องนี้ไปเอะอะโวยวายกับมารดา คนที่รักและหวังดีกับเธอทุกอย่างเหมือนเช่นเคย

จริงเหรอคะน้องไพลินไม่ได้ล่อเล่นกับคุณแม่นะ” คุณนายพลอยประดับตกใจกับเรื่องที่ได้ยิน

จริงยิ่งกว่าจริงอีกค่ะคุณแม่ ไม่รู้ว่าแอบทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว ไพลินไม่ยอมนะคะ อยู่ดีๆนังทรายก็มาแย่งพี่คิมแบบนี้ไพลินไม่ยอมจริงๆด้วย” เสียงโวยวายแหลมปรี๊ด จนคนเป็นมารดาเองต้องแอบเอามือมาป้องใบหู ไม่ใช่แค่คนเป็นลูกที่ไม่ยอม นางเองก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด

แบบนี้ไงคะคุณแม่ถึงให้หนูเลิกยุ่งกับยัยเด็กนั้น หากยังคบเป็นเพื่อนเล่นกัน ป่านนี้คงพาลูกสาวที่น่ารักของแม่เสียคนตามมันไปด้วยแน่” เด็กทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นกันมาหลายปี ทาริกาต้องเป็นลิ่วล้อให้ลูกสาวของนางตลอด แต่เมื่อส่งลูกสาวให้ไปเรียนกับโรงเรียนของลูกเศรษฐีในชั้นมัธยมที่ 1 เธอก็สั่งให้บุตรสาวค่อยๆตีตัวออกห่างจากเด็กคนนั้น

น้องไพลินไม่ต้องกังวลนะลูก เรื่องนี้เดี๋ยวแม่ปรึกษากับคุณพ่อของลูกเอง ไม่เอานะลูก ไม่เสียงดังค่ะ ไม่เสียงดัง” เรื่องนี้อย่างไรเสียก็ต้องถึงหูของประมุขของบ้าน ให้สามีเธอเป็นคนออกโรงพูด เด็กคนใช้นั่นต้องปฎิบัติตามอยู่แล้ว

เหมือนดังเช่นทุกๆวัน ทาริกากลับมาจากโรงเรียนอันดับแรกเธอจะช่วยคุณป้าสายใจทำงานส่วนที่เหลือทุกอย่างจนเสร็จ หากวันไหนเสร็จเร็วเด็กสาวก็จะมีน้ำใจไปช่วยเหลืองานของคนอื่นๆอยู่เป็นประจำ เพราะเหตุนี้ทำให้ทาริกาเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน เว้นแต่ภรรยาและลูกสาวของเจ้าของบ้านแค่สองคนกระมัง

ทราย คุณท่านเรียกให้ไปพบที่ห้องทำงานนะ” แม่บ้านอีกคนเข้ามาแจ้งให้เธอทราบ ตอนที่งานทั้งหลายเสร็จสิ้นหมดแล้ว

ค่ะ” เด็กสาวรับฟังเพราะบ่อยครั้งที่คุณท่านแสนใจดีจะคอยถามไถ่เรื่องการเรียนของเธอ

 

ก๊อก ก๊อก

ขออนุญาตค่ะ คุณท่านเรียกทรายเหรอคะ”

ใช่ นั่งลงก่อนฉันมีเรื่องจะสอบถามเธอ” หนุ่มใหญ่วางเอกสารและปากกาบนโต๊ะทำงานลง

อายุ 17 แล้วถูกไหม?” ท่านถาม ทาริกาเองงุนงงกับคำถาม

ใช่ค่ะคุณท่าน” เธอตอบออกไป

อืม ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกนะ ที่เด็กในรุ่นราวคราวเดียวกับเธอจะเริ่มมีความรัก ฉันเองก็ไม่ได้ห้ามอะไรแค่อยากจะชี้ทางให้ว่าทำอะไรควรมีกรอบ มีลิมิต ทรายกับคิมหันต์กำลังคบกันอยู่ ฉันเข้าใจถูกไหม?” ท่านเตือนด้วยความหวังดี เพราะวัยและประสบการณ์ที่มีมากกว่าย่อมมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนกว่าเป็นธรรมดา

ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่” หญิงสาวเลือกที่จะปฎิเสธพัลวันแม้เธอจะรู้สึกดีกับเด็กชายคนนั้นเพียงใด แต่เธอรู้ดีว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้

ไม่ใช่เหรอ แต่คุณพลอยและลูกไพลินบอกกับฉันว่าเมื่อตอนเย็นเห็นคิมหันต์กับเธอจูบกันหน้าประตูบ้าน” โดนซักไซต์เข้าแบบจังๆ

ไม่เป็นความจริงนะคะ ทรายแค่ เออทรายไม่...” เธอคิดคำตอบไม่ออก เรื่องราวไม่ควรเลยเถิดแบบนี้เลย

เอาล่ะ จริงไม่จริงตัวเรารู้ดีที่สุดอยู่แล้วถูกไหมทาริกา ฉันก็แค่อยากเตือนเธอ เตือนด้วยความหวังดีนะ ความรักมันดีงามแต่ต้องให้ถูกที่และถูกเวลา มองถึงความไปเป็นได้ด้วย ฉันคงมีเรื่องพูดกับเธอแค่นี้เก็บเอาไปคิดเสียนะ ไปพักผ่อนเถอะ” เด็กสาวออกจากห้องทำงานของผู้มีพระคุณด้วยจิตใจอันห่อเหี่ยว เธอกำลังทำให้ผู้มีพระคุณผิดหวัง เสียใจในตัวเธอ

หยุดก่อนนังทราย” สองแม่ลูกเดินเคียงข้างกันมา

คุณพลอยคุณไพลินมีอะไรให้รับใช้คะ?” ทาริกานั่งคุกเข่าลงกับพื้น

ฉันรู้ว่าคุณพี่คงไม่ได้หงได้ห้ามให้แกเลิกยุ่งกับคุณคิมหันต์ แต่ฉันอยากจะเตือนแกด้วยความหวังดีนะนังทราย ต่อให้คุณพี่สนับสนุน คุณคิมรักแกมากมายขนาดไหน แกก็ไม่มีวันได้เป็นสะใภ้ท่านเจ้าสัวหรอกนะ ฉันรู้จักคนบ้านนั้นดีกว่าใครๆ เจ้าสัวคณิน คุณพี่ราตรีไม่มีวันยอมเด็ดขาด แกเข้าใจความหมายที่ฉันพูดใช่ไหมนังทราย?” สิ่งที่คุณพลอยประดับพูดออกมานั่นคือความจริง แค่นางต้องการตัดไฟเสียแต่ต้นลม

ทรายเข้าใจแล้วค่ะคุณพลอย” ทาริกาเข้าใจทุกอย่าง ตอนเด็กๆที่มีโอกาสได้ไปวิ่งเล่นที่นั่น...เธอพอจะรับรู้ถึงทุกสายตาที่มองมา

เข้าใจแล้วก็ดีจะได้เลิกยุ่งกับพี่คิมของฉันสักที” พลอยไพลินคนนี้ต่างหากล่ะที่เหมาะสมกับเขาทุกประการ

 

เสียงหัวเราะสดใสของลูกชายทำให้คนานางค์ยิ้มออก แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าเพื่อนเล่นของลูกเป็นคนในระดับเดียวกัน เธอมองเด็กอีกคนด้วยความไม่พอใจนัก แต่ทำไงได้...คณานนท์ไม่ยอมเล่น ไม่ยอมคบกับเด็กคนอื่นจริงๆจังๆ สักคนนอกจากยัยเด็กทับทิมคนนี้ เธอเองก็ขัดใจลูกไม่ได้ด้วยสิ...แต่ก็ช่างมันเถอะ ขอแค่ประวัติศาสตร์อย่าซ้ำรอยก็พอแล้ว

น้องนนท์ลูก มากินข้าวก่อนลูกแล้วค่อยไปเล่นกับเพื่อนต่อนะ” มารดาส่งเสียงเรียกลูกชาย อาหารมากมายหลากหลายถูกตระเตรียมเอาไว้แล้วอย่างดี

มาๆ ล้างมือก่อนนะครับ หิวหรือยังครับคนเก่งของแม่?” ม่ายสาวเช็ดเหงื่อไคลให้ลูกน้อยด้วยความเอ็นดู

หิวมากๆเลยครับ โอ้โห่ กุ้งตัวโต๋โตครับ ทับทิมตัวนี้เราให้ทับทิม” คนมีน้ำใจแบ่งปันให้เพื่อนสนิทก่อน กุ้งเป็นอาหารจานโปรดของเด็กทั้งคู่ คิมหันต์และพลอยไพลินที่นั่งอยู่ใกล้ๆหันมามองอย่างใคร่รู้ เด็กน้อยกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนผู้ใหญ่ก็มานั่งคุยกันอยู่โต๊ะข้างๆ งานเลี้ยงดำเนินต่อไปด้วยเสียงเพลงดนตรีขับกล่อม

ทับทิมไม่กินผักชีอีกแล้วเหรอ คุณแม่บอกว่าเด็กๆต้องกินผักด้วยนะจะได้แข็งแรง”เสียงเล็กๆของคณานนท์ที่กินไปคุยไป

แม่ทรายก็บอกทับทิมเหมือนกัน แต่ทับทิมแพ้ผักชีกินแล้วตัวจะแดงๆ แต่ผักอื่นๆ ทับทิมกินได้หมดเลยนะ นี่ไง นี่ไง” แล้วเด็กสาวก็กินผักกาดแก้ว แครอท มะเขือเทศชิ้นโตอวดเพื่อน

เด็กทับทิมนี่เหมือนคิมเลยนะ ชอบกินกุ้ง กินช๊อคโกแลต แล้วก็แพ้ผักชีเหมือนกัน หน้าตาดูไปดูมาก็คล้ายๆกันอยู่” คณานางค์พูดออกไปโดยไม่คิดอะไร แต่คิมหันต์คิ้วกระตุก...เพราะเป็นไปไม่ได้

โธ่! พี่คะน้าค่ะ จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะคะ นัง...เออทรายก็ตั้งท้องพร้อมๆกับพี่คะน้านี่คะ” พลอยไพลินรู้สึกขำพิลึก คนเขารู้กันทั้งซอยนังทรายมันท้องไม่มีพ่อแล้วยังเรียนก็ไม่จบชั้นมัธยม

ก็จริงนะ ตอนนั้นพี่ตั้งท้องน้องนนท์ได้ 2 เดือน คิมไปเรียนต่อที่เมกาครบปีหนึ่งพอดี จะเป็นไปได้อย่างไร ขำๆน่าอย่างเครียด อย่างเครียดทุกคน” คณานางค์หัวเราะออกมาคนเดียว คิมหันต์จ้องมองเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้นอีกครั้ง

มือทั้งสองข้างถูกกำไว้แน่น

เพราะเด็กคนนี้สินะ

สาเหตุเพราะพ่อของเด็กคนนี้สินะ...อย่าให้รู้ว่ามันเป็นใคร? เขาจะเล่นงาน ราวีให้สาแก่ใจเลยคอยดู

 

น้าคิมซื้อของขวัญมาให้เราด้วยนะ ทับทิมอยากรู้หรือเปล่าว่าคืออะไร?” ตอนนี้เด็กๆย้ายมานั่งอยู่ในห้องรับแขกกว้าง

“...”

ทับทิม ทับทิม เป็นอะไรอ่ะ?” คณานนท์หันมองเพื่อนรักที่ทำหน้าซึมๆ ไม่ได้สนใจที่เขาพูดคุยด้วยเลย หนูน้อยทับทิมละสายตาจากนาฬิกาหลุยส์เรือนใหญ่กลางผนังห้อง...ใกล้สองทุ่มแล้ว ป่านนี้แม่ทรายคงเป็นห่วง เด็กหญิงรีบหันมาสนใจเพื่อนรักต่อ

นนท์ว่าอะไรนะเราไม่ได้ยินเลย” ยื่นหน้าไปหาเพื่อนเพื่อตั้งใจฟังและนั้นเรียกรอยยิ้มจากเด็กชายได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

น้าคิมซื้อไอ้นี่มาฝากเราด้วย...” คณานนท์ภูมิใจนำเสนอเป็นที่สุด ด้วยหวังว่าของชิ้นนี้จะดึงดูดให้เด็กหญิงตรงหน้าเล่นกับเขาต่อไปอีกนาน

โอ้โห” ทับทิมร้องด้วยความตื่นเต้น แท็บแล็บราคาสูงลิ่วที่เธอเห็นเขาโฆษณาอยู่ในทีวีช่องต่างๆ

เจ๋งใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวเราสอนทับทิมเล่นเอง เริ่มต้นด้วยกดเปิดตรงปุ่มนี้นะ...” แล้วสองเพื่อนรักก็หลงเข้าไปในโลกของของเล่นอันใหม่ มูลค่าสูงลิบ ผลัดกันสอน ผลัดการลองผิดลองถูก จนตอนนี้ทั้งคู่กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับหนึ่ง มีวิชาติดตัว

อุ้ย!” อยู่ดีๆเด็กชายก็อุทานขึ้นมา ตามด้วยมือเล็กป้อมลูบหน้าท้องเบาๆ

นนท์เป็นอะไร?” เด็กสาวถามไถ่อาการแปลกๆของเพื่อน ขนาดที่ตอนนี้ตนเองเพิ่งเริ่มเล่นเกมส์ตอนใหม่อยู่

ทับทิมเล่นเกมส์รอเราก่อนนะ อย่าเพิ่งกลับบ้าน เดี๋ยวเรารีบกลับมา” หนูน้อยพยักหน้า ก่อนตั้งหน้าตั้งตาปลูกผักในโลกออนไลน์ด้วยความตั้งใจ คณานนท์รีบพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ...ข้าศึกบุกใกล้จะประชิดประตูเมืองอยู่แล้ว

 

คุณหนูคนสวยจอมแสบเดินเปล๋ไปเปล๋มาออกจากห้องน้ำ งานวันนี้ทำให้เจอหน้าเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ที่อยู่ในแวดวงไฮโซด้วยกัน เธอเองเลยดื่มเข้าไปไม่น้อยจนตอนนี้รู้สึกใกล้จะไม่ไหวเต็มที ในที่สุดก็ตัดสินใจนั่งพักลงบนโซฟาสุดหรูที่นังเด็กน้อยกาฝากในบ้านตัวเองนั่งก้มหน้าก้มตาจิ้มอะไรสักอย่างอยู่ พลอยไพลินนั่งอ่อนเพลียพิงพนักและหลับตานิ่ง

นี่นังทับทิมไปหาอะไรร้อนๆมาให้ฉันดื่มหน่อยสิ” เด็กหญิงผละจากของเล่นในมือ แล้วลุกไปยังห้องครัวทันสมัย หนูน้อยมาเล่นที่นี่แทบจะทุกวัน คุ้นชินกับทุกอย่างภายในบ้านหลังนี้ สำหรับห้องครัวกว้างขวางแห่งนี้ก็เป็นอีกหนึ่งสถานที่ที่คุ้นเคยอย่างดี แก้วกาแฟใบงามถูกหยิบออกมาจากตู้ สองมือถือมันและเท้าย่างก้าวไปตรงมุมเครื่องดื่มอย่างระมัดระวัง  

กาแฟ 2 ช้อน น้ำตาล 2 ช้อน” หนูน้อยท่องจำและปฎิบัติไปพร้อมๆกัน น้ำร้อนถูกกดเติมเต็มจนถึงค่อนแก้ว

ตามด้วยครีมอีก 2 ช้อน” หนูน้อยคนทุกอย่างเข้าด้วยกันแล้วนำเอาไปวางลงในถาดใบย่อม...เป็นอันเสร็จสิ้น...กาแฟร้อนๆได้ตามสูตรของคุณไพลิน คิมหันต์ที่หลบอยู่อีกด้านหนึ่งของห้องครัวมองเด็กหญิงตั้งแต่ก้าวเเรกที่เข้ามา ดูขั้นตอนการชงกาแฟหอมกรุ่นและสุดท้ายเด็กน้อยยกมันออกไป ทุกๆขั้นตอนหนูน้อยทำได้อย่างคล่องแคล่วไม่แพ้พวกผู้ใหญ่

เก่งเหมือนกันนะ...ทับทิม

 

กาแฟมาแล้วค่ะคุณไพลิน” เด็กหญิงยกเสิร์ฟแล้วนั่งคุกเข่า ถาดใบเล็กวางไว้บนตัก คนเมายกกาแฟขึ้นมาค่อยๆจิบ อืม...รสชาติละมุนลิ้น มีนังคนแม่คอยรับใช้ที่บ้านแถมมีนังคนลูกไว้คอยออกปากใช้สอยที่นี่อีก มันช่างรู้สึกดีจริงๆเล้ย...

ขอน้ำเปล่าไม่เย็นแก้วสิ” สิ้นสุดคำสั่ง ทับทิมมุ่งหน้าไปยังห้องครัวอีกครั้ง เป็นเพราะความเมาหรือเพราะสะเพร่าก็ไม่ทราบ พลอยไพลินที่ต้องการวางแก้วกาแฟ เธอดันวางพลาดจนทำให้กาแฟทั้งแก้วหกไหลนองไปทั่ว...นั่นไม่ร้ายแรงเท่ากับแท็บแล็ทสีขาวเครื่องใหม่เอี่ยมชุ่มโชกไปด้วยกาแฟ


หายไปเกือบ 2 นาทีแม่หนูน้อยทับทิมก็เดินประคองถาดที่มีแก้วน้ำเข้ามาใกล้ แต่ปรากฎว่าที่ตรงนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว เมื่อเดินใกล้จะถึงโต๊ะแล้วยิ่งตกใจมากกว่าเก่า ของเล่นชิ้นใหม่ของเพื่อนรักลอยอยู่เหนือกาแฟ

จะพังหรือเปล่านะ” ไวเท่าที่ความคิดของเด็ก 8 ขวบจะคิดได้ทัน ทิชชู่หลายแผ่นถูกนำมาซับน้ำและความชื้นรอบๆเครื่องเล่นหรู

เธอทำอะไรนะทับทิม แล้วน้องนนท์หายไปไหน?” คณานางค์เข้ามาในบ้านเมื่อใกล้ถึงเวลาพักผ่อนของลูกชายตัวแสบแล้ว

กาแฟหกใส่แท็บแล็ตค่ะคุณคะน้า” ตอบไปตามที่เธอเห็นเมื่อสักครู่

ตายแล้ว ทำไมถึงไม่รู้จักระวังห่ะทับทิม นี่มันรุ่นใหม่ล่าสุดยังไม่มีขายที่ไหนในเมืองไทยนะ แล้วราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ แม่ของเธอ ยายของเธอทำงานทั้งเดือนยังไม่มีปัญญาจะซื้อเจ้าเครื่องนี้ได้เลย" เพราะเสียงดังนั้นทำให้เด็กหญิงก้มหน้างุดมองเท้า ร่างกายสั่นงกๆ ถ้าบอกไปว่าเธอไม่ได้ทำมารดาของเพื่อนรักคงจะไม่เชื่อ เมื่ออยู่ดีๆกาแฟจะหกมาเองได้อย่างไร เสียงดังเอะอะโวยวายทำให้หลายคนเข้ามาดูเหตุการณ์

เกิดอะไรขึ้นคะหนูคะน้า?” เป็นคุณพลอยประดับถามขึ้นมาเป็นประโยคแรก

ไม่มีอะไรใหญ่โตหรอกค่ะคุณน้าพลอย” ม่ายสาวเริ่มสงบสติอารมณ์ได้

อุ้ย นั่นแท็บแล็บของใครเหรอคะ เลอะไปหมดเลย”พลอยไพลินออกโรงสำทับ

ตายแล้ว จริงๆด้วยค่ะ ฝีมือใคร ฝีมือแกเหรอนังทับทิม?” คุณพลอยประดับร้องโวยวายเมื่อเด็กในบ้านตนเองก่อเรื่องขึ้นมา ตัวการที่แท้จริงอย่างบุตรสาวจ้องไปยังแพะรับบาปไพลินระบายยิ้มเยาะเย้ย...คงไม่กล้ามาเหยียบที่นี่ไปอีกนานนังลูกหลานคนใช้ นังเด็กไม่เจียมตัว เด็กหญิงตัวเล็กน้ำตานอง ส่ายหน้าไปมา มองไปยังเจ้าของกาแฟที่แท้จริง เธอไม่ได้ทำ...คนตรงหน้าต่างหากที่ทำ

ยัยเด็กคนนี้นี่...มองหน้าลูกสาวฉันทำไม ทำผิดแล้วทำไมไม่รู้จักยอมรับ ไม่รู้จักขอโทษห่ะไอ้เด็กไม่มีพ่อคอยสั่งสอน” คนแก่ที่แก่แต่ตัวต่อว่าคนของตัวเอง

ฮือ ฮือ ฮือ” หนูน้อยปล่อยโฮ...เมื่อชีวิตนี้ของเธอไม่เคยสะลัดสิ่งนี้ออกไปได้สักที

ไอ้ลูกไม่มีพ่อ

หยุดร้องนะ ฉันสั่งให้ขอโทษคุณคะน้าเขาไม่ใช่ให้แกร้องไห้นังทับทิม" คุณนายพลอยประดับเดินเข้าประชิดตัว มือผู้ดีของนางคอยหยิก จิก ข่วนเนื้อตัวเด็กไปด้วยเป็นการสั่งสอน

หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสียงดังของผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น ทุกคนพร้อมใจหันหน้าไปมอง

คุณคิมมาก็ดีแล้วค่ะของที่คุณคิมซื้อมาให้น้องนนท์ ยัยเด็กบ้านี่ทำมันพังเสียแล้ว น้าต้องขอโทษแทนจริงๆนะคะต่อไปจะไม่ให้มันเข้ามาวุ่นวายที่นี่อีกค่ะ” คิมหันต์มองทุกอย่างด้วยสีหน้าไม่พอใจ มองหน้าเจ้าของบ้านฝั่งตรงข้าม ลูกสาวของนาง เด็กน้อยที่ยืนสะอื้น ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน มองเคลื่อนต่ำลงไปยังมือน้อยๆฝั่งขวาเป็นแท็บแล็ท ฝั่งซ้ายคือกระดาษทิชชู่

ช่างมันเถอะครับ ผมเห็นแก่คุณน้าพลอยผมจะไม่เอาเรื่อง” สองแม่ลูกยิ้มย่องทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น

น้าขอบใจมากๆนะคะคุณคิม ส่วนแกก็ไหว้ขอบคุณคุณๆเขาเสียสิแล้วไส่หัวกลับบ้านไปได้แล้ว” ประโยคหลังหันมาพูดกระชิบกับเด็กสาวได้ยินกันเพียงสองคน คิมหันต์มองเด็กน้อยวางแท็บแล็ทลงแล้วพนมมือไหว้เขาและพี่สาวตัวโยนก่อนเดินสะอื้นออกไป

ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” แล้วเขาก็เป็นอีกคนที่เดินออกไป



ทับทิมเดินสะอื้นไห้มาตลอดเส้นทางกลับบ้าน เมื่อถึงหน้ารั้วประตูเด็กน้อยนำชายเสื้อขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตา คราบน้ำหมูกออกจนหมดแล้วจึงจะกดกริ่ง

กริ่ง กริ่ง

ทับทิมคิดอยู่อย่างเดียว...ให้แม่ทรายเห็นไม่ได้เด็ดขาด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha