ดวงใจที่ถูกลืม

โดย: Lantana-Pakakrong



ตอนที่ 3 : ทับทิมลูกใครกันเเน่!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ทับทิมเดินสะอื้นไห้มาตลอดเส้นทางกลับบ้าน เมื่อถึงหน้ารั้วประตูเด็กน้อยนำชายเสื้อขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตา คราบน้ำหมูกออกจนหมดแล้วจึงจะกดกริ่ง

กริ่ง กริ่ง

ทับทิมคิดอยู่อย่างเดียว...ให้แม่ทรายเห็นไม่ได้เด็ดขาด

 

ทุกๆเสียงสะอื้น ทุกครั้งที่แผ่นหลังเล็กแสนบอบบางสั่นไหวระริก หัวใจของชายหนุ่มวัย 28 ที่แอบสะกดรอยตามเต้นโครมครามรุนแรงกว่ากลองศึก

ทำไมเขาถึงเจ็บจี๊ดๆแบบนี้กันนะ

คิมหันต์พยายามเฝ้าถามตัวเองในใจและแล้วเขาก็ได้คำตอบ...เขาเฝ้าดูแม่หนูตัวน้อยคนนั้นอยู่ห่างๆ ตั้งแต่ที่เธอส่งยิ้มสดใส ประกายตาแวววาวที่เห็นเค้กช๊อคโกแลตหน้านิ่มชิ้นสุดท้ายนั่นเเล้ว ใบหน้าสวยหวานปานนางฟ้าตัวน้อยๆ รอยยิ้มสดใสของเด็กวัย 8-9 ขวบ เด็กทับทิมเป็นเด็กคนที่สองในชีวิตของเขา ที่เขาล่ะสายตาออกจากเจ้าตัวไปไหนไม่ได้เลย ตอนเด็กๆวิ่งเล่นไล่จับกลางลานน้ำพุ เหงื่อไคลเต็มวงหน้าก็จริงแต่แววตาฉายแววความสุขชัดเจน เป็นเขาเสียเองที่กลัวว่าเด็กน้อยจะเหนื่อยจึงสะกิดพี่สาวให้เรียกหลานชายมานั่งพัก ทานข้าวเย็นให้ตรงเวลา เป็นเขาเองที่เรียกหาแม่บ้านให้จัดกงจัดการอาหารคาวหวานให้พร้อมเสร็จสรรพ แล้วไหนจะตอนที่ทำตาเศร้าสร้อยจ้องมองแต่นาฬิกาเหมือนตนเองเป็นซินเดอเร่ล่าหมดเวลาตอนเที่ยงคืน ด้วยเพราะความเป็นเด็ก ดวงตาของแม่หนูเศร้าได้ไม่นานก็เปลี่ยนมาเป็นตาโตเบิกกว้างพอๆกับไข่ห่านจ้องมองแท็บแท็บราคาหลายพันดอลล่าร์ในมือหลายชายด้วยความตื่นเต้น แล้วในเมื่อเธออยู่ในสายตาเขาตลอดเวลาแบบนี้ เด็กทับทิมนั้นจะเป็นคนทำผิดได้อย่างไร...เพราะเขาเห็นแก่หน้าและความเป็นผู้อาวุโสของคุณพลอยประดับ เขาจึงไม่ได้หักหน้าสองแม่ลูกวายร้ายนั่นต่อหน้าธารกำนัล ด้วยรู้ดีว่าหากทำให้สองคนนั้นเสียหน้า...คงไม่วายกลับมาเช็คบงเช็คบิลเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์ที่บ้านตัวเองเป็นแน่แท้...ตามนิสัยอันธพาลที่เขาเคยเห็นมาแล้วเมื่อครั้งอดีต

คิดถูกหรือคิดผิดนะไอ้คิม ...เพราะเขาต้องกลายเป็นพวกผู้ใหญ่หลายๆคน รุ่มทึ้งเด็กตัวเล็กๆคนเดียว คนที่ทำตัวลับๆล่อๆคล้ายพวกโจรผู้ร้ายหน้าบ้านตนเองได้แต่ถอดถอนใจ


แอ๊ด แอ็ด ประตูเหล็กถูกเลื่อนออกจนเกิดเสียงที่เสียดสีกัน ใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ในความทรงจำแจ่มชัดในม่านดวงตา

กลับมาแล้วเหรอคะลูกแม่?” เสียงของเธอยังคงฟังดูไพเราะ ยิ่งยามเอ่ยกับลูกสาวตัวเองด้วยแล้วยิ่งไพเราะเพิ่มไปอีกหลายเท่า

ค่ะ คุณแม่” ใบหน้าแย้มยิ้มของลูกน้อยแต่สุ่มเสียงกลับเศร้าจนสะดุดหูผู้เป็นมารดา ทาริกาย่อตัวลงนั่งมองหน้าลูก

คนเก่งของแม่ ร้องไห้ทำไมคะ ทะเลาะกับน้องนนท์มาอีกแล้วเหรอ?” ใบหน้าปราศจากคราบน้ำตาก็จริง แต่คนที่เพิ่งร้องไห้มามีเหรอใครจะดูไม่ออก

ค่ะ หนูทะเลาะกับนนท์อีกแล้วค่ะคุณแม่” บ่อยครั้งที่เด็กน้อยทั้งสองจะทะเลาะกันหรือแม้แต่บางทีเด็กหญิงถูกบุคคลอื่นในบ้านหลังนั้นกลั่นแกล้ง แต่ทาริกาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนและไม่มีวันที่มารดาจะรับรู้เพราะมันจะไม่หลุดออกมาจากปากเด็กหญิงทับทิมเด็ดขาด

ทะเลาะกันเดี๋ยวก็ดีกันนะคะ เพื่อนกันทะเลาะกันไม่นานหรอกค่ะ เชื่อแม่ทรายนะคะเด็กดี” ทาริกาพยายามปลอบและเชื่อว่ามันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ค่ะ ทับทิมเชื่อแม่ทรายค่ะ” ใบหน้าเด็กน้อยยิ้มรับหากแต่ดวงตามันไม่ใช่ ทาริการู้สึกหวิวๆในอก ความรู้สึกในใจของเธอจริงๆคือไม่อยากให้ลูกสาวไปยุ่งเกี่ยวที่บ้านหลังนั้นหรือใครที่นั่นเลย

เพราะอดีตที่เลวร้ายของเธอ...มันยังตามหลอกหลอนไม่จบไม่สิ้น แต่เพราะชีวิตนี้ที่เป็นได้แค่คนใช้ เป็นแค่ขี้ข้าของพวกเขา ป้า เธอ และลูกน้อยไม่เคยขัดใจเจ้านายตัวเอง รวมกระทั่งคนในบ้านหลังใหญ่นั้นได้เลยสักครั้ง...ในชีวิตนี้สักครั้งหนึ่งก็ไม่เคย

เล่นมาทั้งวันแล้ว น้องทับทิมไปอาบน้ำแล้วเข้านอนนะคะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียนอีก...ตื่นสายแม่ทรายไม่รู้ไม่ชี้ด้วยหน่า!” อากัปกิริยาทุกอย่างของเธอสื่อให้เห็นแต่ความรักความเอ็นดู...ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติไปหมด เด็กน้อยตัวจ๋อยเดินหายไปยังห้องพักหลังบ้านหลังโตแล้ว เหลือแต่คนเป็นแม่ที่กำลังดันประตูรั้วอยู่

ปึก! ทุกอย่างราวหยุดนิ่ง ประตูเหล็กสนิมเกาะไม่ขยับเพราะแรงมหาศาลที่ต้านเอาไว้ ทาริกาเงยหน้าจ้องมองผู้มาใหม่...คนที่เธอไม่อยากและอยากเจอหน้ามากที่สุดในโลกใบนี้

ไง สบายดีนะ ไม่ได้เจอกันนานเลย” พูดเสร็จก็แอบสำรวจคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ อันดับเเรกเธอดูสวยขึ้น แต่ผอมลงเล็กน้อยขนาดลูกหนึ่งแล้วนะ

แอ๊ด ยามที่คนหนึ่งจินตนาการไปไกลสุดกู่ อีกคนก็พยายามออกแรงดันบานประตูให้ปิดลง

อะไรกัน เจอหน้าแฟนเก่าทั้งทีไม่คิดจะพูดคุยหรือทักทายกันหน่อยเหรอไง?” ปากไม่มีหูรูดของเขามันพูดไปเองไม่ได้ตั้งใจจะกวนทีนเธอ

ขอโทษค่ะฉันง่วงนอนต้องปิดประตูแล้ว”หญิงสาวตอบกลับอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ก็ระมัดระวังคำพูดจาเอาไว้

อะไรกันเอะอะ เอะอะจะนอนท่าเดียว ทำไมเหรอหรือว่าผัวของเธอรออยู่ข้างใน”มันเจ็บลึก เขารู้สึกได้ มันเจ็บลงไปข้างในแค่คิดว่าเธอกลายเป็นของคนอื่นไปแล้ว...เขารับไม่ได้อย่างรุนแรง

อย่ามาหยาบคายแถวนี้นะคุณคิม จะมีใครรออยู่ด้านในมันก็เรื่องของฉันไม่ใช่เรื่องของคุณ” ทาริการวบรวมแรงทั้งหมดดันประตูปิดได้ในคราวเดียว ส่วนคนที่กำลังเจ็บลึกสุดใจอยู่ไม่ทันได้ตั้งตัว คิมหันต์มองประตูรั้วเหล็กที่ปิดไปแล้วอยู่หลายนาที 

ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ้า” แล้วอยู่ๆก็หัวเราะออกมา หัวใจหนุ่มหล่อเต้นถี่...เขารู้ตัว...เขากำลังมีความสุข

 

ทายาทหมื่นล้านเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เข้ามาในบ้าน เขาไม่ได้รีบร้อนอะไร แม้จะได้ยินเสียงดังโวยวายของหลานชายสุดแสบตั้งแต่บริเวณหน้าลานน้ำพุ

"ร้องทำไมตัวเเสบ แม่ตีเหรอ?" ถามออกไปอย่างนั้นแหละ รู้ดีว่าพี่สาวไม่กล้าลงไม้ลงมือหรอกแค่คิดคณานางค์ก็คงไม่เคยเลยกระมัง

"นนท์ หยุดโวยวายได้แล้วลูก เเค่เพื่อนคนเดียวจะไปสนใจอะไรหนักหนา เดี๋ยวยายพาหลานๆของเพื่อนๆยายมาเล่นกับเราก็ได้ จะผู้หญิงหรือผู้ชายกี่คนก็ได้นะลูกนะ" คุณราตรีปวดหัว เสร็จจากงานเลี้ยงแล้วเเทนที่จะได้พัก กลับต้องมานั่งปลอบหลานชายกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก

"ไม่เอา ไม่เอา ใครจะเป็นเพื่อนกับใครนนท์ไม่สนใจ นนท์จะเล่นกับทับทิมคนเดียว ทับทิมคนเดียว ทับทิมคนเดียว" เด็กน้อยชักดิ้นชักงอบนพื้นห้องรับเเขก โวยวายไม่ยอมหยุด คิมหันต์เดินเข้าไปใกล้หลานชาย

"หยุด เลิกโวยวายได้แล้ว" เขาพูดใส่หน้าเรียบๆ ไม่ได้เสียงดังหรือตะโกนแต่อย่างใด

"น้าคิม น้าคิมครับเเท็บเเล็ทพังแล้วก็ซื้อใหม่ได้ แต่ทับทิม นนท์จะเล่นกับทับทิมคนเดียวไม่เอาเพื่อนใหม่คนไหน" คำพูดของหลานชายกระทบโสตประสาทของเขาเข้าจังๆ 

คำพูดเรียบง่าย...แต่ได้ใจความมากถึงมากที่สุด

หากตอนนั้นเขากล้าที่จะพูด ตรงไปตรงมาเหมือนคณานนท์ ชีวิตคงไม่บัดซบ...เหมือนอย่างตอนนี้

สำหรับเขามันสายไปแล้ว...แต่เจ้าตัวเล็กตรงหน้าไม่ใช่...คณานนท์ยังมีโอกาส

คุณน้าสุดหล่อกระซิบกระซาบที่ใบหูของหลานชายตัวแสบ เมื่อเอ่ยความลับเสร็จ เด็กชายพยักหน้างึกงักไปมา เลิกโวยวายเสียปลิดทิ้งแต่กลับยิ้มร่ากระโดดโลดเต้นวิ่งไปยังห้องนอนด้วยความรวดเร็ว

"น้องนนท์ อย่าวิ่งขึ้นบันไดสิลูกมันอันตรายนะ" คณานางค์ตะโกนตามหลัง

"แกกระชิบอะไรกับหลานห่ะตาคิม?" คุณราตรีถามด้วยความสงสัย ไม้อ่อนดัดยากอย่างคณานนท์ถึงได้อ่อนพลิ้วให้ดัดแต่โดยดี

"ความลับครับคุณแม่ ผมไปนอนก่อนนะทุกคน" หนุ่มอารมณ์ดีเดินผิวปากผ่านหน้าไปอย่างสบายอารมณ์

 

เด็กชายคณานนท์อาบน้ำประแป้งแล้วกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง เอาจริงๆแล้วเด็กน้อยนอนไม่หลับ เฝ้าคอยแต่ให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆอย่างใจจดใจจ่อ

"ถ้านนท์ไม่ดื้อไม่ซน ขึ้นห้องไปอาบน้ำแล้วนอน พรุ่งนี้น้าสัญญาว่าหลังเลิกเรียนจะไปรับนนท์และทับทิมไปทานไอศกรีมอร่อยๆด้วยกัน ไอศกรีมช๊อคโกเเลตที่ทับทิมชอบด้วย แต่ต้องสัญญานะว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด"

 

คิมหันต์ตื่น 6 โมงเช้าเหมือนเช่นเคย รู้สึกว่าอากาศยามเช้ากำลังดี มันคงดีไม่น้อยถ้าได้วิ่งออกกำลังกายสูดอากาศบริสุทธิ์ไปพร้อมๆกัน เขาออกวิ่งจากหน้าบ้านไปไม่ไกลเท่าไหร่ก็เห็นเด็กน้อยผมเปียในชุดนักเรียนกำลังด่อมๆมองๆอะไรอยู่แถวที่ทิ้งขยะของหมู่บ้าน

หายไปไหนนะ?” เด็กสาวบ่นขยุบขยิบและเดินวนไปรอบๆ

ทำอะไรอยู่นะ?” เสียงมาดเข้มถามขึ้นแต่นั่นกลับทำให้ใบหน้าของเด็กทับทิมซีดลงไปถนัดตา

“...” ก้มหน้าก้มตาอย่างเดียว

ผู้ใหญ่พูดด้วยเราควรตอบสิ” ไม่ใช่แค่เสียงที่อ่อนนุ่มลง หัวใจของไฮโซหนุ่มก็อ่อนลงมาด้วย

ทับทิม เออ...ทับทิมหาลูกหมาอยู่ค่ะ” เด็กตอบกลับเบาๆ เธอยังจำความรู้สึกของเรื่องเมื่อคืนได้...ผู้ชายคนนี้ทั้งดุทั้งหน้ากลัว

เหรอ ใช่ตัวนั้นหรือเปล่า?” คิมหันต์ชี้ไปยังถังน้ำแตกใบใหญ่ที่มีคนมาทิ้งไว้ใกล้ๆกองขยะ

หูตั้ง มานอนอยู่ตรงนี่นี้เองทับทิมหาตั้งนานแน่ะ” รอยยิ้มปรากฏเมื่อเจอเพื่อนรักสี่ขาจนลืมใครอีกคนไปเสียสิ้น

หูตั้งเป็นอะไร เจ็บหรือเปล่า?” เจ้าหูตั้งถูกตั้งชื่อตามลักษณะของใบหูที่ยาวและชี้ขึ้นตรง มันเป็นหมาจรจัดที่มาจากที่ไหนไม่รู้ หลายเดือนก่อนเด็กหญิงบังเอิญเจอมันนอนซึมๆอยู่ริมทางเท้าและนับตั้งแต่วันนั้นความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ก็เริ่มต้นขึ้น

โดนอะไรกัดนะเป็นแผลใหญ่ด้วยนี่” คิมหันต์ชะเง้อไปดูใกล้ๆ ถามไถ่เพราะเด็กสาวไม่สนใจตัวเขาเลย สนใจแต่สุนัขสีน้ำตาลดำที่นอนซึมร้องงิกๆเบาๆอยู่อย่างเดียว

ทับทิมไม่รู้คะ ฮือ ฮือ แต่เมื่อวานยังเห็นดีๆอยู่เลย ฮือ ฮือ” ใบหน้าน้อยเปื้อนน้ำตาเป็นสาย แม่หนูที่หันมาสนทนาโต้ตอบทำเอาเขาเศร้าไปด้วย...แค่เห็นน้ำตาของสองแม่ลูกคู่นี้...บ้าเอ๊ยยย อาการกระวนกระวายใจ อยู่ไม่สุขแบบนี้ทุกทีเลยมึงไอ้คิม

เดี๋ยวทับทิมรอน้าอยู่ตรงนี้นะ แค่นาทีเดียวเดี๋ยวน้ารีบมา” คิมหันต์สับฝีเท้าวิ่งกลับไปยังทิศทางเดิม

เอี้ยด! และไม่นานเขาก็กลับมาอีกครั้งพร้อมรถสปอร์ตหรูคันโปรด

ไม่ร้องนะทับทิม เดี๋ยวน้าพามันให้หมอรักษา พรุ่งนี้มันก็จะหายแล้ว ไม่ร้องนะครับ ไม่ร้อง”คิมหันต์ปลอบเด็กครั้งแรกในชีวิต ก่อนที่จะช้อนอุ้มหมาจรจัดด้วยมือเปล่าอย่างไม่นึกรังเกียจแม่หนูผมเปียเดินมาหยุดดูข้างๆ พอร์ช 911 คันงามของคุณน้าบ้านตรงกันข้าม

ขึ้นรถสิครับทับทิม เดี๋ยวน้าคิมพาเจ้าหูตั้งไปทำแผล แล้วจะไปส่งหนูที่โรงเรียนด้วย” หนูน้อยตั้งใจฟังและทำหน้าเหมือนครุ่นคิดก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถอีกด้านเมื่อได้ยินอีกประโยคจากคุณน้าคนใหม่

 

ทาริกาหน้าซีดเผือดในรุ่งเช้าของวันใหม่ “พี่เบิ้ม” แมวสีสวาดของเธอโดนสุนัขหน้าปากซอยทำร้าย เด็กสาวช้อนอุ้มมันแล้วออกวิ่งทันที...ต้องไปให้ถึงคลินิคตรงข้ามโรงเรียนให้เร็วที่สุด

หยุด หยุดก่อนทราย นั่นจะวิ่งรีบร้อนไปไหน” คิมหันต์วิ่งหอบแฮ่กๆไล่ตามหลังมา เขาซุ้มมองดูเธออยู่ก่อนหน้าตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว...การแอบดูเธอให้อาหารสัตว์ตัวเล็กๆ ในทุกๆเช้า กลายเป็นกิจวัตรของเขาด้วยเช่นกัน

คุณคิมพี่เบิ้มค่ะ พี่เบิ้มแย่แล้ว” คิมหันต์มองแมวที่ถูกอุ้มไว้กลางอก

เธอรอฉันตรงนี้ เดี๋ยวฉันไปเอารถมา” คิมหันวิ่งย้อนกลับเข้าไปในบ้าน เพียงไม่นานเมอซิเดสเบนซ์คันหรูของบิดาก็เเล่นออกมาโดยเขาเป็นผู้ขับขี่

รีบขึ้นรถสิทราย” คิมหันต์เร่ง ทาริกาทำสีหน้าครุ่นคิด…ความกลัวยังคงมี เธอกลัวว่าจะมีปัญหาอะไรตามมาในภายหลังหรือเปล่า

 

ขึ้นรถเถอะครับทับทิม หูตั้งจะแย่แล้วนะ” ไม่ว่ากี่เดือนกี่ปีพ้นผ่าน มุขหลอกล่อสาวๆให้ขึ้นรถ...นายคิมหันต์ยังทำมันได้ดีเรื่อยมา รถหรูเคลื่อนมาจอดหน้าคลินิคแห่งเดิมเหมือนเมื่อในอดีต ชายหนุ่มบอกอาการและกรอกประวัติให้มันเสร็จสิ้นเรียบร้อย

เบื้องต้นหมอจะทำแผลให้นะคะ แต่คงต้องนอนพักฟื้นที่คลินิคไปก่อน” นั่นคือคำวินิจฉัยจากสัตวแพทย์ประจำคลินิค หนุ่มหล่อและเด็กนักเรียนผมเปียมีสีหน้าที่ดีขึ้นเมื่อได้ฟังอย่างนั้น

งั้นเดี๋ยวตอนเลิกเรียนผมกับหลานจะมาเยี่ยมมันอีกครั้งนะครับ” บอกความประสงค์เสร็จก็จับมือเล็กๆให้เดินตามออกไป

ตอนหลังเลิกเรียน น้าคิมจะมารอทับทิมที่นี่นะครับ น้าคิม นนท์ และทับทิมจะไปเยี่ยมเจ้าหูตั้งพร้อมกัน แล้วหลังจากนั้นก็ไปกินไอศกรีม แล้วเราค่อยกลับบ้าน” หนุ่มหล่อนั่งย่อตัวคุยกับเพื่อนสนิทของหลานชายหน้าโรงเรียนรัฐบาลชื่อดัง

“...”

ตกลงมั้ยครับ”

ทับทิมต้องรีบกลับบ้านค่ะเดี๋ยวแม่ทรายจะเป็นห่วง” มารดากำชับหนักหนาว่าเลิกเรียนให้กลับบ้านทันที ห้ามไปไหนมาไหนกับคนแปลกหน้า ห้ามรับของ รับขนมหรือยุ่งเกี่ยวกับคนแปลกหน้าเด็ดขาด

แม่สั่งว่าห้ามไปไหนกับคนแปลกหน้าใช่ไหมครับ แต่น้าคิมไม่ใช่คนแปลกหน้านะ น้าคิมเป็นน้าของนนท์ แล้วที่สำคัญบ้านเราก็อยู่ใกล้ๆกันนะครับ” ชายหนุ่มส่ายหน้า กี่ปีกี่ปีก็ถูกสั่งสอนมาเหมือนกันเด๊ะ

ไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวน้าคิมจะไปขออนุญาตแม่ทรายให้เอง แม่ทรายจะได้ไม่เป็นห่วงทับทิมไงครับ” ได้ยินดังนั้นหนูน้อยก็พยักหน้ารับ...เป็นอันว่าเข้าใจ

ได้ค่ะ เลิกเรียนแล้วทับทิมจะมารออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนค่ะ” นางฟ้าตัวน้อยๆคนที่สองของเขายิ้มแฉ่ง

ครับตอนเย็นเจอกัน ตั้งใจเรียนนะครับ”

คนเก่งของพ่อ 

อยู่ดีๆคิมหันต์ก็มีความรู้สึกแบบนี้แวปเข้ามาในสมอง เขาคงมีความสุขไม่น้อยหากได้เป็นคุณพ่อ มาส่งลูกสาวที่โรงเรียนและมีเมียรักรออยู่ที่บ้าน หนูน้อยทับทิมพนมมือไหว้คุณน้าคนใหม่อย่างงดงามแล้ววิ่งหายเข้าไปในโรงเรียน

 

ทับทิมเราอยู่ตรงนี้” เป็นคณานนท์ในชุดนักเรียนโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง เรียกหาเพื่อน วันนี้คุณน้าสุดหล่อทำตามสัญญา ไปรับเขาที่โรงเรียนก่อนที่จะถึงเวลาเลิกเรียนเสียด้วยซ้ำ

นนท์” หนูน้อยวิ่งมาหาเพื่อนสนิททันที

ไปครับเด็กๆ ไปหาเจ้าหูตั้งกันก่อนแล้วค่อยไปกินไอศกรีมนะ” คิมหันต์จูงเด็กทั้งสองคนข้ามทางม้าลายหน้าโรงเรียน ภาพนั้นถูกจับจ้องด้วยสายตาของคุณครู ผู้ปกครองและนักเรียนจำนวนไม่น้อย

 

ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ทับทิมไม่ต้องทำหน้าเศร้านะ เดี๋ยวเราจะขออนุญาตคุณแม่เลี้ยงเจ้าหูตั้งเอง จะซื้ออาหารดีๆให้มันกินด้วยแต่ทับทิมต้องไปป้อนมันเองที่บ้านของเรานะ” คิมหันต์ที่นั่งฟังอยู่ใกล้ๆมองความเจ้าเล่ห์ของหลานตัวแสบด้วยความไม่ชอบใจ

ขอบใจนะนนท์ ทับทิมคงเลี้ยงเจ้าหูตั้งไว้ที่บ้านไม่ได้” เด็กน้อยเคยขออนุญาตเจ้าของบ้านแล้วแต่ปรากฏว่าโดนด่าโดนหยิกอีกหลายครั้งเป็นคำตอบมาแทน

เด็กๆครับ สั่งไอศกรีมกันเร็ว พวกเราต้องรีบกินและรีบกลับบ้านนะ” คิมหันต์ทำลายบรรยากาศเศร้าๆก่อนหน้าทิ้งไป

น้องนนท์เอาสตอร์เบอร์รี่ถ้วยโตๆครับ” คณานนท์สั่งเมนูเป็นคนแรก

ทับทิมล่ะครับ หนูอยากทานอะไรสั่งเลย” คิมหันต์อ่อนโยนกับคนตรงหน้า

ทับทิมเอาช๊อคโกแลตลูกเดียวค่ะ” ในที่สุดเด็กน้อยก็ตอบออกมา นั่นทำให้คิมหันต์คิ้วขมวดคนที่ชอบช๊อคโกแลตหนักหนาทำไมถึงสั่งแค่ลูกเดียว

ทับทิมสั่งถ้วยใหญ่เลย น้าคิมของเรารวยมากๆพวกเราจะกินเท่าไหร่ก็ได้ ไม่ต้องสั่งลูกเดียวเหมือนตอนมากับน้าทรายหรอก” คำพูดของหลานชายตัวดีเล่นเอาเขาจุกแน่นกลางอก นี่หรือคือสาเหตุที่ทำให้คนตรงหน้าเลือกสั่งเมนูนี้

ทับทิมเอาแค่ลูกเดียวก็พอค่ะ” ยังคงยืนกราบหนักแน่นเพราะความเกรงใจ

น้องครับ พี่ขอสตอเบอร์รี่เฟนตาซี่ถ้วยใหญ่หนึ่งที่และช๊อคโกแลตเฟนตาซี่ถ้วยใหญ่อีกหนึ่งที่ครับ” ท้ายที่สุดคิมหันต์ก็เป็นคนขี้ขาดในการเลือกสั่งเมนู ไฮศกรีม 2 ถ้วยโตถูกนำมาเสริฟเมื่อผ่านไปสัก 5 นาที แล้วเวลามีความสุขของสองเพื่อนรักก็เริ่มต้นขึ้น พูดจาดีๆกันบ้าง ขัดแย้งกันบ้างตามประสาของเด็ก ผู้ใหญ่อย่างเขาได้แต่นั่งรับฟังเพียงอย่างเดียว ตลอดเวลาเขาต้องยอมรับว่าทาริกาเลี้ยงดูลูกสาวได้ดีมาก ทับทิมมีความเป็นผู้ใหญ่กว่า ฉลาดกว่าคณานนท์หลานชายของเขาอย่างชัดเจน

ความอิจฉามากมายเข้ามาวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบ ทาริกาและไอ้หนุ่มคนนั้นโชคดีจริงๆ ที่มีลูกสาว...เป็นเด็กน่ารักอย่างแม่หนูทับทิม

เอ้ะ! แต่เดี๋ยวนะ! 

พลอยไพลินบอกว่าทาริกาท้องไม่มีพ่อนี่น๊า

แล้วเมื่อวานคุณพลอยประดับก็ต่อว่าเด็กคนนี้ว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ

ไม่ได้การแล้ว ความจริงมันเป็นอย่างไร...คิมหันต์ต้องรู้ให้เร็วที่สุด

 

17:30น.

เมื่อกลับมาถึงบ้านจอมโวยวายอย่างคณานนท์ชักดิ้นชักงออีกครั้งเมื่อเพื่อนรักต้องรีบกลับไปยังบ้านพักของตนเอง

ไม่ยอม ไม่ยอม นนท์จะเล่นกับทับทิมอีก จะเล่น จะเล่น” เจ้าสัวคณินถึงกับต้องเดินหนีความเอาเเต่ใจและความวุ่นวายไปหลบอยู่ในห้องทำงาน

อาการชักจะเยอะเข้าทุกวัน เห็นทีคราวนี้แม่ต้องจัดการนังเด็กทับทิมนั้นให้เด็ดขาดสักที” ราตรีหันไปคุยกับบุตรสาว

คะน้าก็ปวดหัวกับเรื่องนี้จะแย่อยู่แล้วค่ะ ตอนเย็นไม่เป็นอันต้องทำอะไรเพราะเรื่องนี้ ปกติน้องนนท์ไม่ได้เกเรอย่างนี้นะคะคุณแม่” พูดจาเข้าข้างฝ่ายตน ไม่รู้ว่าเด็กบ้านนั้นพูดหรือปั่นหัวอะไรลูกชายสุดที่รักของเธอบ้างหรือเปล่า หากปล่อยไว้นานๆคงไม่ได้การเสียแล้ว

คุณแม่จะทำอะไรคะ คะน้าว่าพวกเราอย่าลดตัวลงไปดีกว่า ให้เด็กๆในบ้านเป็นคนลงมือก็ได้ค่ะ ไม่นานนังเด็กทับทิมนั้นคงวิ่งหางจุกตูด ไม่กล้ามาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด” อีกด้านหนึ่งของชุดโซฟาหรูคนที่กำลังเช็คข่าวไม่ได้สนใจโลกภายนอกอย่างคิมหันต์ถึงกับต้องหยุดอ่านทุกอย่างที่ปรากฏในหน้าจอ มารดาและพี่สาวเขาจะทำอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเด็กทับทิมด้วย

ฮือ ฮือ นนท์จะเล่นกับทับทิม คุณแม่ คุณยาย คุณแม่ คุณยาย ฮือ” เสียงดังหน้าบ้านของคณานนท์ยังไม่ยอมหยุดและนั้นทำให้คุณน้าสุดหล่อของเขาคิดอะไรออก

คุณแม่ครับ ตั้งแต่ที่ผมไปเรียนต่อเมืองนอกแล้วทรายเขาทำอะไรต่อครับ”คิมหันต์ลุกขึ้นมานั่งใกล้มารดา

แม่นั่นนะเหรอ ก็เรียนไม่จบชั้นม.6 เพราะว่าท้องโย้ขึ้นมาก่อนนะสิ”ราตรีเล่าอย่างฉะฉาน เพราะตอนนั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดังที่สุดในหมู่บ้าน เด็กสาวใช้ที่คุณนพคุณอุปการะเลี้ยงดูตั้งแต่วัยเด็ก หน้าตาจิ้มลิ่ม นิสัยใจคอดี ขยันขันแข็งแต่กลับทำงามหน้าตั้งท้องขึ้นมาทั้งๆที่ยังใส่กระโปรงนักเรียนอยู่ พอถามว่าใครเป็นพ่อของเด็ก ทาริกายืนกรานปากแข็งไม่ยอมบอกท่าเดียว คุณนพคุณและป้าแท้อย่างสายใจเสียใจและผิดหวังในเรื่องนี้มาก สายใจถึงขั้นจะตัดป้าตัดหลานให้ได้ โชคดีของเด็กมันหน่อยที่คุณนพคุณไม่ถือสาว่าโทษ ทาริกากับลูกถึงได้อยู่ที่บ้านหลังนั้นมาจนถึงทุกวันนี้

พ่อของเด็กไปไหน ทำไมไม่มารับผิดชอบครับ...เลวจริงๆ” คิมหันต์ขบกรามแน่น ถ้าเพียงเขารู้ว่ามันเป็นใคร...เขาจะเป็นคนเอาเลือดชั่วของมันออกเอง

ไม่มีใครรู้จริงๆลูก แต่แม่ว่าดีแล้วที่ลูกเลิกยุ่งกับมันไปเรียนต่อเสียก่อน ไม่อย่างนั้นหลายคนอาจจะสงสัยว่าผู้ชายคนนั้นคือลูก ดีไม่ดีแม่ทรายอะไรนั้นอาจจะจับลูกเป็นพ่อของลูกสาวมันก็ได้ ใครจะไปรู้” ราตรีนึกไปถึงตอนที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปกุ๊กกิ๊กคลุคลีกับเด็กนั้นอยู่ช่วงหนึ่ง ดีที่สามีของนางไหวตัวทัน พอลูกชายเรียนจบเกรด 12 ปุ้ปก็ส่งไปเรียนต่อที่อเมริกาทันที ไม่อย่างนั้นครอบครัวของนางต้องมามัวหมองเพราะแม่เด็กไร้สกุลลุนชาติคนนั้นเป็นแน่

ตาคิมอย่าไปยุ่งกับมันอีกเด็ดขาดนะลูก แม่รับไม่ได้จริงๆ แล้วเมื่อไหร่คิมของแม่จะพาสาวๆที่คบอยู่ มาเปิดตัวกับพ่อกับแม่สักทีล่ะลูก พ่อกับแม่อยากเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วนะ” คุณราตรีวาดฝันไปถึงชีวิตคู่แสนเฟอร์เฟคของบุตรชาย

สาวๆที่ไหน ไม่มีหรอกครับคุณแม่”

อะไรกันตาคิม ไปเรียนไปทำงานที่โน้นตั้งเกือบ 10 ปี ไม่ได้คบหาดูใจใครสักคนเลยเหรอลูก”

ไม่มีครับ ไม่มีสักคน” คุณราตรีและคนานางค์ตาค้างกับสิ่งใหม่ที่พวกตนเพิ่งรับรู้จากปากของชายหนุ่มที่ลุกขึ้นเดินออกไปยังหน้าบ้านแล้ว

ไงตัวแสบ เมื่อไหร่จะเลิกโวยวายสักทีห่ะ”

น้าคิมครับ น้องนนท์...”

อยากเล่นกับทับทิม” คิมหันต์พูดต่อให้จนจบประโยค คณานนท์ลุกมาเกาะขาออดอ้อน

มีข้อแม้นะ” คนเจ้าเล่ห์บอกกล่าวหลานรัก

อะไรหรือครับ?” เด็กชายตาลุกวาว

นนท์ต้องเล่าเรื่องของทับทิมและน้าทรายให้น้าฟังก่อน” แล้วสองน้าหลานก็หายหน้าหายตาไปจากลานหน้าบ้าน เมื่อไม่ได้ยินเสียงโวยวายจากลูกชายแล้ว คณานางค์ก็ปลีกตัวไปคุยเฟสไทม์กับหนุ่มรุ่นน้องคนล่าสุดของเธอ คนนี้มีดีกรีเป็นถึงพระเอกดาวรุ่งคนใหม่ของวงการบันเทิงไทย ส่วนมารดาอย่างคุณราตรีก็ได้เวลานัดกับเพื่อนๆที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้ๆบ้าน ปรึกษาหารือเรื่องที่พวกนางจะบินไปดูดวงกับหมอดูชื่อดังในต่างประเทศในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

กริ่ง กริ่ง

คณานนท์พร้อมหนังสือเรียน 1 เล่ม สมุด 1 เล่ม ยืนลุ้นอยู่หน้ารั้วประตูเหล็กสนิมเกาะอย่างใจจดใจจ่อ

มาแล้วค่ะ” นั่นไง! มาเเล้วเสียงใสของเพื่อนสนิท

ทับทิม นนท์มาให้ทับทิมสอนการบ้านให้” ไม่ได้เล่นด้วยกัน ได้คุยกันก็ยังดีคณานนท์คิดเช่นนั้น

งั้นเข้าบ้านมาก่อนสิ อ้าวคุณน้าคิมก็มาด้วยเหรอคะ?” เด็กสาวไม่ได้เกรงกลัวชายหนุ่มตรงหน้าอีกแล้ว เพราะเขาไม่ได้ใจร้ายกับเธอสักนิด พาหูตั้งไปรักษา ไปส่งที่โรงเรียน ไปรับที่โรงเรียนแล้วยังพาเธอไปกินไอศกรีมช๊อคโกแลตถ้วยเบ่อเร่ออีก โต๊ะไม้หินอ่อนใกล้ๆห้องครัวคือสถานที่ที่สองเพื่อนรักใช้ทำการบ้าน

ทับทิมอยู่คนเดียวเหรอครับ ทำไมบ้านเงียบๆ” คิมหันต์สอบถาม

ไม่ค่ะ แม่ทรายซักผ้าอยู่หลังบ้านค่ะ คุณยายสายใจไปนอนที่โรงพยาบาล ส่วนคุณพลอยกับคุณไพลินออกไปข้างนอกยังไม่กลับ” และคงยังไม่กลับมาในเร็วๆนี้ หนุ่มหล่อคิดกรุ้มกริ่มอยู่ในใจ

ภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ นั่งก้มหน้าก้มตาซักผ้าด้วยมืออยู่หลังบ้านเป็นภาพที่ยังไม่เคยเลือนหายไปจากหัวสมอง สิบกว่าปีแล้วเธอยังนั่งอยู่ที่เดิม

อย่าขยับนะ นี่โจรกำลังมาปล้น” ผ่ามือใหญ่ที่เข้ามาปิดตาจากด้านหลัง เสียงทุ้มที่ยังชัดเจนอยู่ในหัวใจ ไม่ได้ทำให้ทาริกาตกใจอย่างที่ควรจะเป็น...มุขเดิมๆ

ปล่อยมือออกค่ะ” แต่สิ่งเพิ่มเติมคือเขาไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้

อะไรกันไม่ตกใจสักหน่อยเหรอ?” คิมหันต์ยอมคลายมือออกก่อนที่หญิงสาวความสูงแค่ระดับคางของเขาจะยืนประจันต์อยู่ตรงหน้า

คุณเข้ามาทำไมคะ คุณพลอยกับคุณไพลินไม่อยู่ค่ะ มีอะไรค่อยมาใหม่วันหลัง”

ไม่ได้มาหาสองคนนั้น เธอมีปัญหาอะไรไหม?” ทาริกามองผู้ชายที่หายไปจากชีวิตเธอหลายปี เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนพูดมาก พูดกวนเหมือนอย่างตอนนี้

ถ้าอย่างนั้นดิฉันจะโทรไปแจ้งคุณพลอยนะคะ ว่าคุณคิมหันต์มาหาที่บ้าน” หญิงสาวกำลังเดินไปที่โทรศัพท์ของเธอพอดี

นี่เธอ ทราย จะทำอะไรนะ ก็บอกว่าไม่ได้มาหาสองคนนั้นไง” คิมหันต์ไปยึดโทรศัพท์เครื่องนั้นมาไว้ที่ตัว ก่อนยัดมันใส่ในกระเป๋ากางเกง

นี่ คุณคิมคุณทำอะไรนะ เอาโทรศัทพ์ของดิฉันมานะคะ” ทาริกาพยายามจะยื้อแย่งแต่พลาดท่าให้คนตัวโตกว่าสวมกอด

อย่าดิ้นนะ ฉันรำคาญ ขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหมแล้วเดี๋ยวฉันจะคืนโทรศัพท์ให้”คิมหันกระชับร่างนุ่มนิ่มเอาไว้ในอ้อมกอด แม้หญิงสาวจะยังต่อต้าน...แต่นั้นไม่ใช่ปัญหา

ปล่อยนะคะคุณคิม อย่าทำแบบนี้” ไม่รู้หรือไงว่าเธอกำลังแย่

ทำไมจะทำไม่ได้ บอกให้อยู่เงียบๆไง” อ้อมกอดนี้มันเคยเป็นของเขามาก่อนและต่อไปมันจะเป็นของเขาคนเดียว...ขอเเค่...แค่เธอให้โอกาส 

จมูกใหญ่สูดดมความหอมของเส้นผม มือใหญ่ลูบไล้ความนิ่ม ลื่นสลวยของมันไปจนถึงกลางหลัง เขาทำแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้กี่รอบ

ทับทิมเป็นลูกของใคร?” เสียงกระซิบดังแว่วมาในโสตประสาทรับรู้ ทาริกาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไม่กี่หยดรินไหลออกมา ร่างกายและหัวใจของเธอในอ้อมกอดของเขาช่างอ่อนแอเหลือเกิน นานเท่าไหร่แล้วที่ห่างหายไปจากมัน นานเท่าไหร่แล้วที่เธอต้องทนทุกข์ ขื่นขม อยู่กับความเจ็บปวดแบบนี้

"ปล่อยเถอะค่ะ คุณไม่ควรทำเเบบนี้"

"ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะยอมบอกว่าไอ้หน้าตัวเมียคนไหนมันทำเธอท้อง แล้วไม่รับผิดชอบอย่างนี้" คิมหันต์กอดคนตัวเล็กแน่นกว่าเดิม ทาริกาดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ...หากเธอมีโอกาสได้เห็นแววตาแดงก่ำของฝ่ายชายตอนนี้หญิงสาวอาจจะหยุดดิ้นไปทันทีเลยก็ได้

ปล่อยนะคะ ถ้าคุณไม่ปล่อยฉันร้องให้ลั่นบ้านเลย” นั่นเป็นทางออกเดียวของเธอแล้ว

ร้องเลย ร้องสิ ร้องให้ลูกสาวเธอได้ยิน ให้มายืนอยู่ตรงนี้...ที่นี่ แล้วฉันนี้แหละจะใจดีช่วยสงเคราะห์เด็กมัน ถามแม่ให้ว่าพ่อแท้ๆของแกเป็นใคร” สองคนที่เจ็บปวดเหมือนกันแม้จะเกิดจากคนละสาเหตุ

คนหนึ่งเจ็บปวดเพราะอยากลืมเรื่องราวเลวร้ายในอดีต

แต่อีกคนกลับเจ็บปวดเพราะเรื่องราวเลวร้ายในอดีตที่เกิดขึ้นกับคนรัก

ใช่...เขายังรักเธอ รักเพียงหนึ่งเดียว รักแรกพบ รักสุดท้ายจะเรียกอะไรก็ย่อมได้

คนในอ้อนแขนสั่นเทาไปทั้งตัว ขณะที่คิมหันต์ได้แต่เฝ้าคิด...หรือความรักที่ไม่มีวันสมหวังครั้งนี้จะเป็นเพราะเขา...ความผิดร้ายแรงที่เขาก่อไว้ในอดีต

ฮือคนใจร้าย ใจร้ายจริงๆ คุณกลับไปเถอะค่ะ ดิฉันขอร้องนะคะให้ฉันกราบคุณตอนนี้ก็ยอมแล้ว ฮือ ฮือ” ทาริกายอมสิ้นทุกอย่าง ลูกเป็นดวงใจ เป็นกำลังใจหนึ่งเดียวของเธอตอนนี้เรื่องระหว่างเธอและเขาไม่มีวันจะบรรจบด้วยกัน...เพราะเหตุผลอะไรนั้นเธอไม่สามารถบอกใครได้เลย

ไม่บอกก็ได้ ทราย พี่ไม่อยากรู้แล้ว ไม่ร้องนะครับพี่ขอร้องล่ะ” คนเเพ้น้ำตาย่อมเเพ้ทางนางฟ้าในใจของเขาอยู่ร่ำไป สรรพนามที่คุ้นหูและยังฟังอ่อนโยนเหมือนเดิมทำให้ทาริกายิ่งร้องหนักขึ้นกว่าเก่า ใบหน้าสวยปากนิดจมูกหน่อยถูกเชยขึ้นมา นิ้วเรียวสวยของคนที่ไม่เคยเเตะต้องงานหนักมาก่อนในชีวิตบรรจงเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าคนรัก เมื่อก่อนรัก ตอนนี้รัก อนาคตก็จะยังรักไม่เสื่อมคลาย และเมื่อตาสบตา ใจสบใจ

ทราย เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมครับ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha